ಅಲ್ಲಿ ನಾನು ಎಂದಿನಂತೆ ವರದಿ ಮಾಡಲು ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದ ನೋಟ್ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟು ಕಿವಿ ಮತ್ತು ಹೃದಯವನ್ನು ತೆರೆದಿಟ್ಟಿದ್ದೆ. ಅಂದು ನಾನು ದೆಹಲಿಯಲ್ಲಿ ಲೈಂಗಿಕ ಕಾರ್ಯಕರ್ತೆಯರ ತಂಡವೊಂದನ್ನು ಸಂದರ್ಶಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅವರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ನನ್ನ ಕಪ್ಪು ಬಣ್ಣದ ಬೈಂಡ್ ಇರುವ ಡೈರಿಯೊಂದರಲ್ಲಿ ದಾಖಲಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆ. ಇದು ಕೊರೋನಾ ಸಮಯವಾಗಿದ್ದರಿಂದ ನಾವು ಸಾಧ್ಯವಿರುವ ಸುರಕ್ಷಾ ಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಕೈಗೊಂಡಿದ್ದೇವಾದರೂ ಕೆಲವು ಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲಿ ನಮಗೇ ಅರಿವಿಲ್ಲದಂತೆ ನಮ್ಮ ಮುಖದಲ್ಲಿದ್ದ ಮಾಸ್ಕ್ ಕೆಳಗಿಳಿಯಿತು. ಅವರ ಮಾಸ್ಕ್ ಕೆಳಗಿಳಿಯಲು ಕಾರಣ ಅವರ ಬದುಕಿನ ವಿವರಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಲು, ನಾನು ಕೆಳಗಿಳಿಸಿದ್ದು ನಿಮ್ಮ ಮಾತುಗಳಿಗೆ ನಾನು ಮಾನವೀಯವಾಗಿ ಕಿವಿಯಾಗುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಮುಖಭಾವದ ಮೂಲಕ ಅವರಿಗೆ ಖಾತರಿಪಡಿಸಲು.
ಬರವಣಿಗೆಯ ಕ್ರಿಯೆಯೆನ್ನುವುದು ಸೇತುವೆಯೂ ಹೌದು ಹಾಗೂ ದೂರವಾಗಿಸುವ ಮಾಧ್ಯಮವೂ ಹೌದು.
ನಮ್ಮ ಭೇಟಿ ಮುಗಿಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ನಮ್ಮ ನಡುವೆ ಸಮನ್ವಯಕಾರರಾಗಿದ್ದವರು ಅವರಲ್ಲೊಬ್ಬರಿಗೆ ಮನೆಯವರೆಗೆ ಡ್ರಾಪ್ ಕೊಡಬಹುದೆ ಎಂದು ಕೇಳಿದರು. ಆಕೆ ನಾವು ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿರಲಿಲ್ಲ. ನಂತರ ಬಂದು ನಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ನಾನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡೆ. ಆತ ನಮ್ಮನ್ನು ಪರಸ್ಪರ ಪರಿಚಯಿಸಿದ ನಂತರ ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ನಗು ವಿನಿಮಯ ಮಾಡಿಕೊಂಡೆವು. ಆಕೆಯ ಹೆಸರಿಗೆ ಇಂಗ್ಲಿಷಿನಲ್ಲಿ ಗಡಿಯೆಂದು ಅರ್ಥವಿದೆ. ಆದರೆ ನಾವು ಕಾರಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಅದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಮರೆತೆವು. ಆಕೆ ತಾನು ಒಬ್ಬ ಬಹು ಮುಖ್ಯ ಕ್ಲೈಂಟ್ ಒಬ್ಬರನ್ನು ಕಾಣಲು ಹೋಗುತ್ತಿರುವುದಾಗಿ ತಿಳಿಸಿದರು. ಇಂದಿನ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಗ್ರಾಹಕರು ಹೇಗೆ ಲೈಂಗಿಕ ಕಾರ್ಯಕರ್ತೆಯರ ಮುಖ ನೋಡಿ ಆಯ್ದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆನ್ನುವುದನ್ನು ಆಕೆ ನನಗೆ ತಿಳಿಸಿದರು. ನಾನು ಆಕೆಯ ಕೆಲಸದ ಕುರಿತು ಕೇಳುವ ಧೈರ್ಯ ಮಾಡಿದೆ. ಆಕೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಹಂಚಿಕೊಂಡರು. ನಾವು ಪ್ರೇಮದ ಕುರಿತಾಗಿ ಮಾತನಾಡಿದೆವು. ನಾನು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕಾರು ಓಡಿಸಿದೆ. ಆಕೆಯ ಕಣ್ಣುಗಳು ಸುಂದರವಾಗಿದ್ದವು. ಹೃದಯ ಸೆಳೆಯುವಂತಿದ್ದವು.
ನನ್ನ ಕೈಗಳು ಸ್ಟಿಯರಿಂಗ್ ವೀಲ್ನ ಮೇಲಿದ್ದವು. ಆದರೆ ನಾನು ಏನನ್ನೂ ಓಡಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಆಕೆ ತನ್ನ ಮೊಬೈಲಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಆತನ ಫೋಟೊವನ್ನು ತೋರಿಸಿದರು. ಈ ಕತೆಯಲ್ಲಿ ನಾನು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಹೇಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಆದರೂ ಬರೆಯಲು ಕುಳಿತೆ. ನಾನು ಗಡಿ ದಾಟುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಎನ್ನಿಸತೊಡಗಿತು. ತೀರಾ ಕಚ್ಚಾ ಭಾವನೆಗಳು… ಆದರೂ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ…