ಪೀಪಲ್ಸ್‌ ಫೋಟೋಗ್ರಾಫರ್ಸ್‌ ಕಲೆಕ್ಟಿವ್‌ನ ಏಳು ಅಚ್ಚರಿಗಳು

“ಶೋಷಿತ ಜನರನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುವುದಾಗಿ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವ ಹವಾನಿಯಂತ್ರಿತ ಕೋಣೆಗಳೊಳಗಿನ ಕಲಾ ಪ್ರದರ್ಶನಗಳು ಅಂತಹ ಶೋಷಿತ ಜನರನ್ನೇ ಸ್ವಾಗತಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಒಮ್ಮೆ ದೆಹಲಿಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಕಲಿಕೆಯ ಭಾಗವಾಗಿ ಒಂದು ಇಂತಹ ಕಲಾ ಪ್ರದರ್ಶನಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಆ ಸಭಾಂಗಣದಲ್ಲಿ ಶೋಷಿತ ಜನರನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುವ ಫೋಟೋಗಳು, ಶಿಲ್ಪಗಳು ಮತ್ತು ಚಿತ್ರಗಳು ಇದ್ದವು. ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿದ್ದ ವಾತಾವರಣ ನನ್ನಲ್ಲಿ ನೀನು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಸೇರಿದವಳಲ್ಲ ಎನ್ನುವ ಭಾವನೆಯನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತಿತ್ತು” ಎಂದ 22 ವರ್ಷದ ಹೈರುನಿಶಾ ಅವರ ದನಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಗಾಂಭೀರ್ಯವಿತ್ತು.

"ನೋಡಿ ಈಗಾಗಲೇ ಸಮಾಜದಿಂದ ಹೊರಗಿಡಲ್ಪಟ್ಟಿರೋ ಹುಡುಗಿಯೊಬ್ಳು ಇಂತಹ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ ಅವಳಿಗೆ ಆ ಜಾಗ ತನ್ನದು ಅನ್ನಿಸೋದಾದ್ರೂ ಹೇಗೆ ಹೇಳಿ? ನಾನೇನಾದ್ರೂ ಇಂತಹ ಕಲಾಪ್ರದರ್ಶನ ಏರ್ಪಡಿಸಿದ್ರೆ ಅದು ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತೆ. ಒಂದಷ್ಟು ಫೋಟೋಗಳನ್ನು ಗೋಡೆಗೆ ನೇತುಹಾಕಿ ಅದರ ಕುರಿತು ಯಾರೋ ಒಬ್ಬರು ಮಾತಾಡೋದ್ರಲ್ಲಿ ಯಾವ ಅರ್ಥಾನೂ ಇಲ್ಲ. ನಾನು ಆ ಫೋಟೋಗಳಲ್ಲಿ ಇರೋ ಜನರನ್ನ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಕರೆಸುತ್ತೇನೆ. ಅವರು ಪ್ರದರ್ಶನಕ್ಕೆ ಬಂದ ಜನರ ಜೊತೆ ಮಾತಾಡೋದಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗುವ ಹಾಗೆ ಮಾಡ್ತೀನಿ. ಆ ಫೋಟೋಗಳು ಬಿಂಬಿಸುವ ವಾತಾವರಣವನ್ನೂ ಪ್ರದರ್ಶನ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಸ್ಥಳದ ವಾತಾವರಣವನ್ನು ಜೋಡಿಸುತ್ತೇನೆ" ಎಂದ ಅವರ ಯೋಚನೆಗಳು ಪಟಪಟನೆ ಓಡುತ್ತಿದ್ದವು. ಅವರು ನಿರೂಪಣೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಕಾಲೇಜ್‌ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಮರಳಲು 20 ನಿಮಿಷಗಳಷ್ಟೇ ಉಳಿದಿತ್ತು.

ಇದೀಗ ಹೈರುನಿಶಾ ಹೊಸದೆಹಲಿಯ ಜಾಮಿಯಾ ಮಿಲ್ಲಿಯಾ ಇಸ್ಲಾಮಿಯಾ ಯೂನಿವರ್ಸಿಟಿಯಲ್ಲಿ ಮಾಸ್‌ ಕಮ್ಯುನಿಕೇಷನ್‌ ಡಿಗ್ರಿ ಓದುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇವರು ಉತ್ತರ ಚೆನೈ ನಗರದ ಮುಸ್ಲಿಂ ಬಾಹುಳ್ಯದ ಏರಿಯಾವೊಂದಕ್ಕೆ ಸೇರಿದವರು. ಹೈರುನಿಶಾ ತನ್ನ ಕುಟುಂಬದಲ್ಲಿ ಶಾಲೆಗೆ ಕಾಲಿಟ್ಟ ಮೊದಲ ಹೆಣ್ಣು. "ಅಲ್ಲಿಂದ ಇಷ್ಟು ದೂರ ಬಂದು ಓದ್ತಿರೋ ಮೊದಲ ವ್ಯಕ್ತಿ ನಾನು. ನಮ್ಮ ಸಮುದಾಯದಲ್ಲಿ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳನ್ನು ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಇರುವಂತೆ ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ. ಡಿಗ್ರಿ ಓದೋದಕ್ಕೆಲ್ಲ ಬಿಡೋದಿಲ್ಲ ಅಷ್ಟಾಗಿ. ನಮಗೆ 18 ತುಂಬ್ತಿದ್ದ ಹಾಗೆ ಮದುವೆ ಮಾಡೋದಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲ ಕಡೆಯಿಂದ ಒತ್ತಡ ಬರೋದಕ್ಕೆ ಶುರುವಾಯ್ತು. ಆದರೆ ನಾನು ಆ ಜಗತ್ತಿನಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು ಓಡಿಬಂದೆ. ಫೋಟೋಗ್ರಫಿ ನನಗೆ ಹೊರಗೆ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಜಗತ್ತಿದೆ ಅನ್ನೋದನ್ನು ತೋರಿಸಿತು."

ಇವರ ತಂಗಿ ನೂರ್‌ ನಿಶಾ ಕೆ ಕೂಡಾ ಜಗತ್ತನ್ನು ಗೆಲ್ಲುವ ಕನಸು ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. "ಕೋವಿಡ್‌ ಟೈಮಲ್ಲಿ ಶಾಲೆಗಳೆಲ್ಲ ಮುಚ್ಚಿದ್ದವು. ಹೊತ್ತು ಕಳೆಯೋ ಸಲುವಾಗಿ ನಾನು ಪಳನಿ ಅಣ್ಣನ ಫೋಟೋಗ್ರಫಿ ವರ್ಕ್‌ಶಾಪ್‌ ಅಟೆಂಡ್‌ ಮಾಡ್ದೆ" ಎಂದು 20 ವರ್ಷದ ನೂರ್‌ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. "ಮೊದಲ ಬಾರಿ ಒಂದು ಡಿಎಸ್‌ಎಲ್‌ಆರ್‌ ಕೆಮೆರಾವನ್ನ ನೋಡಿದ್ದು ಮತ್ತು ಮುಟ್ಟಿದ್ದ ಅದೇ ಮೊದಲು! 'ರಿಫ್ರೇಮಿಂಗ್ ನಾರ್ತ್ ಚೆನ್ನೈ' ಎನ್ನುವ ಕಲಾಪ್ರದರ್ಶನದಲ್ಲಿ ನಾನು ತೆಗೆದ ಫೋಟೋಗಳು ಡಿಸ್ಪ್ಲೇ ಆದ ಮೇಲೆನೇ ನಾನು ಫೋಟೋಗ್ರಫಿಯನ್ನು ಫುಲ್‌ ಟೈಮ್‌ ಆಗಿ ತಗೊಳ್ಳೋ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚ್ಸಿದ್ದು. ಅಲ್ಲಿಯ ತನಕ ನನಗೆ ಫ್ಯಾಷನ್‌ ಡಿಸೈರನ್‌ ಆಗೋಕನಸಿತ್ತು" ಎಂದು ಅವರು ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

ನೂರ್‌ ನಿಶಾ ಪಾಲಿಗೆ ಫೋಟೋಗ್ರಫಿ ಎನ್ನುವುದು ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಕಡೆಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುವ ದಾರಿ. ನೂರ್‌ ಅಂದು ಮತ್ತು ಇಂದು ಇದನ್ನು ಹಾಗೆಯೇ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಈ ವೃತ್ತಿ ಅವರ ಪಾಲಿಗೆ ಕೇವಲ ಸ್ವಯಂ ವಿಮೋಚನೆಯ ದಾರಿಯಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಇದು ತನ್ನ ಸುತ್ತಲಿನ ಜಗತ್ತಿನ ಜೊತೆಗೆ ಸಂಪರ್ಕ ಕಲ್ಪಿಸುವ ಹಾಗೂ ಅದರ ಕುರಿತಾದ ತನ್ನ ದೃಷ್ಟಿಕೋನವನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವ ದಾರಿಯೂ ಹೌದು. "ಭಾರತದಲ್ಲಿರೋ ಹೆಚ್ಚಿನ ಕಾಲೇಜುಗಳು ಈ ವಿಷಯವನ್ನು ಪ್ರಗತಿಪರ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಕಲಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ನಾನು ಹೊರಗೆ ಹೋಗಿ ಕಲೀಬೇಕು ಅಂತಿದ್ದೇನೆ. ಸಣ್ಣವಳಿದ್ದಾಗೆ ಮನೆಯಷ್ಟೇ ನನ್ನ ಪಾಲಿನ ಜಗತ್ತು ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ಈಗ ಫೋಟೋಗ್ರಫಿಯಿಂದಾಗಿ ನನ್ನ ಜಗತ್ತಿನ ಮಿತಿ ಹಿಗ್ಗಿದೆ. ಅದಕ್ಕೀಗ ಯಾವುದೇ ಮಿತಿಯಿಲ್ಲ. ಜಗತ್ತನ್ನು ಹೊಸ ಕಣ್ಣಿನಿಂದ ನೋಡಲು ಮತ್ತು ಹೊಸ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಕಲಿಯಲು ಕೆಮೆರಾ ಒಂದು ಒಳ್ಳೆಯ ಟೂಲ್."‌

ಆದರೆ ಇದು ಹೂವಿನ ಹಾಸಿಗೆ ದಾರಿಯೇನೂ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. 2013ರಲ್ಲಿ ಈ ಮಕ್ಕಳ ತಂದೆ ನಿಧನರಾದರು. ನಂತರ ಅವರ ಅಮ್ಮ ಬಹಳ ಕಷ್ಟದ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಮಾಡಿ ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಓದಿಸಿದರು. ಇದಕ್ಕಾಗಿ ಅವರು ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ಕಳೆಯಬೇಕಿದ್ದ ಅಮೂಲ್ಯ ಸಮಯವನ್ನು ಹಗಲಿರುಳು ಎನ್ನದೆ ಕೆಲಸದಲ್ಲೇ ಕಳೆಯಬೇಕಾಯಿತು. ಮತ್ತು ಆ ಮೂಲಕ ಅವರು ಇಬ್ಬರೂ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಶಿಕ್ಷಣ ಸಿಗುವಂತೆ ನೋಡಿಕೊಂಡರು.

ಡಿಜಿಟಲ್ ಜರ್ನಲಿಸಂನಲ್ಲಿ ಬಿ.ವೋಕ್ ಡಿಗ್ರಿ ಮುಗಿಸಿದ ತಕ್ಷಣ, ನೂರ್ ಲಂಡನ್‌ನಲ್ಲಿ ಫೋಟೋಗ್ರಫಿ ಕೋರ್ಸ್‌ಗಳಿಗೆ ಅಪ್ಲೈ ಮಾಡಿದರು. ಅವರಿಗೆ 10 ಕಡೆ ಸೀಟ್ ಸಿಕ್ಕಿತ್ತು, ಆದರೆ ಸ್ಕಾಲರ್‌ಶಿಪ್ ಮಾತ್ರ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ. "ನಾನು ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡ್ತಾನೇ ಇರ್ತೀನಿ, ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಈ ಕಲೆಕ್ಟಿವ್ ಜೊತೆ ಸೇರಿ ಫೋಟೋಗ್ರಾಫರ್ ಆಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡ್ತೀನಿ. ನಂಗೆ ಇಷ್ಟ ಆಗೋ ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್‌ಗಳನ್ನ ಮಾಡ್ತೀನಿ. ಈಗ ನಾನು ಮಾಡ್ತಿರೋ ಹೊಸ ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್‌ನಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಜೊತೆ ಹೈರುನಿಶಾ ಮತ್ತೆ ಸುಬಾ ಕೂಡ ಕೆಲಸ ಮಾಡ್ತಿದ್ದಾರೆ" ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳಿದರು.

26 ವರ್ಷದ ಸುಬಾಗೋಮತಿ ಎಂ ತೇನ್‌ಕಾಸಿ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಶಂಕರನ್‌ ಕೋಯಿಲ್‌ ಎನ್ನುವ ಊರಿನವರು. ನಾನು ಹಳ್ಳಿಯ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಇರೋಳು. ಅಪ್ಪನದು ಊರಲ್ಲಿ ಒಂದು ಅಂಗಡಿಯಿದೆ. ಅಮ್ಮ ಮನೆ ನೋಡ್ಕೋತಾರೆ. ನಮ್ಮೂರಿನ ಜನರಿಗಾಗಲಿ ಅಥವಾ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮನಿಗಾಗಲಿ ಫೋಟೋಗ್ರಫಿ ಬಗ್ಗೆ ಅಷ್ಟು ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ" ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಮೂರು ಜನ ಒಡಹುಟ್ಟಿದವರಲ್ಲಿ ತಾನೇ ಚಿಕ್ಕವಳಾದರೂ ನನಗೆ ಏನು ಬೇಕು ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ಹೇಗೆ ಸಾಧಿಸಬೇಕು ಎನ್ನುವುದು ಗೊತ್ತು ಎಂದು ಸುಬಾ ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

"ನಾನು ಫಸ್ಟ್ ಟೈಮ್ ಜರ್ನಲಿಸಂ ಮಾಡ್ಬೇಕು ಅಂತ ಪೇರೆಂಟ್ಸ್ ಹತ್ರ ಹೇಳಿದಾಗ ಅವ್ರಿಗೆ ಅದು ಇಷ್ಟ ಆಗಿರ್ಲಿಲ್ಲ. 'ರೋಡ್ ಮೇಲೆ ನಿಂತ್ಕೊಂಡು ಫೋಟೋ ತಗಿಯೋ ಆ ಹೆಂಗಸರ ತರ ನೀನಾಗಬೇಡ, ನಂಗೆ ಅವ್ರನ್ನೆಲ್ಲ ಕಂಡ್ರೆ ಇಷ್ಟ ಇಲ್ಲ' ಅಂದ್ರು. ಬಿಸಿನೆಸ್ ಅಡ್ಮಿನಿಸ್ಟ್ರೇಷನ್ (ಬಿಬಿಎ) ಕೋರ್ಸ್‌ ಮಾಡು ಅಂತ ಒತ್ತಾಯ ಮಾಡಿದ್ರು. ಸುಬಾ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ ಹಾಗೆಯೇ ಮಾಡಿದರು. ಆದರೆ ಬಿಬಿಎ ಅರ್ಜಿಗಳನ್ನು ಹಾಕುವುದರ ನಡುವೆ ಯಾರಿಗೂ ತಿಳಿಯದ ಹಾಗೆ ಅವರು ಜರ್ನಲಿಸಂ ಕೋರ್ಸಿಗೂ ಅಪ್ಲೈ ಮಾಡಿದ್ದರು. ಸುಬಾಗೆ ಒಟ್ಟು ಎರಡು ಕಾಲೇಜುಗಳಲ್ಲಿ ಸೀಟು ಸಿಕ್ಕಿತು - ಒಂದರಲ್ಲಿ ಬಿಬಿಎಗೆ, ಇನ್ನೊಂದರಲ್ಲಿ ಬಿಎ ಜರ್ನಲಿಸಂ ಡಿಗ್ರಿಗೆ. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಜರ್ನಲಿಸಂ ಮಾಡುವುದಕ್ಕೆ ಒಪ್ಪಿದರು. "ಯಾಕೆ ಒಪ್ಕೊಂಡ್ರು ಗೊತ್ತಾ? ಆ ಜರ್ನಲಿಸಂ ಕೋರ್ಸ್‌ ಇದ್ದಿದ್ದು ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ. ಉಳಿದ ಕಾಲೇಜುಗಳೆಲ್ಲ ಕೋ-ಎಡ್ ಕಾಲೇಜುಗಳಾಗಿದ್ವು!" ಎನ್ನುತ್ತಾ ನಕ್ಕ ಅವರು ಈಗ ನನ್ನನ್ನು ಹಿಡಿಯೋರೇ ಇಲ್ಲ ಎಂದರು.

ಜರ್ನಲಿಸಂ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾತಕೋತ್ತರ ಪದವಿ ಮುಗಿಸಿದ ನಂತರ ಅವರಿಗೆ ಮುಖ್ಯವಾಹಿನಿ ಮಾಧ್ಯಮಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಆದರೆ ಹೋದಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಪೋಷಕರ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಅವರ ಬೆಂಬಿಡದೆ ಕಾಡುತ್ತಿದ್ದವು. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೆ, ಅವರು ಶೂಟಿಂಗ್‌ಗೆ ಹೋಗುವಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಅವರ ಅಣ್ಣ ಅಥವಾ ಯಾರಾದರೂ ಒಬ್ಬರು ಪುರುಷ ಸಂಬಂಧಿ ಅವರ ಜೊತೆ ಹೋಗಬೇಕಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ, 2024ರಲ್ಲಿ ಅವರು ಪೀಪಲ್ಸ್ ಫೋಟೋಗ್ರಾಫರ್ಸ್ ಕಲೆಕ್ಟಿವ್ ಸೇರಿದ ನಂತರ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಬದಲಾಯಿತು. ಸುಬಾ ಅವರ ಪೋಷಕರು ಅವರ ಕೆಲಸದ ಮೌಲ್ಯವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳತೊಡಗಿದರು. ಇದರೊಂದಿಗೆ ಸುಬಾ ಫೋಟೋಗ್ರಫಿ ಬಗ್ಗೆ ತಮ್ಮದೇ ಆದ ಒಂದು ವಿಶಿಷ್ಟ ದೃಷ್ಟಿಕೋನವನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡರು.

ಸುಬಾ ಈ ತಂಡದ ಜೊತೆ ಪ್ರಯಾಣಿಸುತ್ತಾ ಸುಬಾ ತೆಲಂಗಾಣ, ಮಧ್ಯಪ್ರದೇಶ ಮತ್ತು ತಮಿಳುನಾಡಿನ ಆದಿವಾಸಿ ಹಾಗೂ ದಲಿತ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಪಾಠ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. "ಈಗ ಕೊನೆಗೂ ಸರಿಯಾದ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಬಂದು ತಲುಪಿದ್ದೇನೆ ಅನ್ನೋ ಭಾವನೆ ನನಗಿದೆ. ಜನರ ಪರವಾಗಿ ನಿಂತು ಅವರ ಬದುಕಿನ ದನಿಯಾಗುವ ಓರ್ವ ಡಾಕ್ಯುಮೆಂಟರಿ ಫೋಟೋಜರ್ನಲಿಸ್ಟ್ ಆಗಿ ನಾನು ತರಬೇತಿ ಪಡೆಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಎನ್ನುವ ತೃಪ್ತಿಯಿದೆ. ಮತ್ತೆ ಸಣ್ಣ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಫೋಟೋಗ್ರಫಿ ಹೇಳಿಕೊಡೋದು ಅಂದ್ರೆ ನಂಗೆ ತುಂಬಾನೇ ಇಷ್ಟ" ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ ಸುಬಾ. ತೇನ್‌ಕಾಸಿ ಗ್ರಾಮದ ಸರ್ಕಾರಿ ಮಾದರಿ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಫೋಟೋಗ್ರಫಿ ಕಾರ್ಯಾಗಾರವೊಂದರಲ್ಲೇ ಅವರು ಕೀರ್ತಿಯನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗಿದ್ದು.

16 ವರ್ಷದ ಕೀರ್ತಿ ಎಸ್‌ ಈ ಸಾಧಕರ ತಂಡದ ಅತಿ ಕಿರಿಯ ಸದಸ್ಯೆ. ತೇನ್‌ಕಾಸಿ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಮಾಯಮಾನ್‌ಕುರಿಚಿ ಗ್ರಾಮದ ಈಕೆ ಇವರು 12ನೇ ತರಗತಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ. "ಶಾಲೇಲಿ ಫೋಟೋಗ್ರಫಿ ಕಲಿತ ಮೇಲೆ ಈ ಕ್ಷೇತ್ರದ ಬಗ್ಗೆ ನನಗಿದ್ದ ಅಭಿಪ್ರಾಯವೇ ಬದಲಾಗಿ ಹೋಯ್ತು. ಮೊದಲೆಲ್ಲ ಫೋಟೋಗ್ರಫಿ ಅಂದ್ರೆ ಬರೀ ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಫಂಕ್ಷನ್‌ಗಳು ಮತ್ತೆ ಮದುವೆಗಳಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ್ದು ಅಂತ ಅಂದ್ಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಆದ್ರೆ ಇವಾಗ ಗೊತ್ತಾಗ್ತಾ ಇದೆ, ಇದು ಬರೀ ನಗುವ ಮುಖಗಳನ್ನ ಸೆರೆಹಿಡಿಯೋದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರ ಬದುಕನ್ನ ದಾಖಲಿಸೋದು ಕೂಡಾ ಎಂದು. ನನ್ನ ಹತ್ರ ಕ್ಯಾಮೆರಾ ಇಲ್ಲ. ನಾನು ನನ್ನ ಫೋನಿನಲ್ಲೇ ನಮ್ಮ ಅಜ್ಜಿ ಮತ್ತೆ ಅವ್ರ ಜೊತೆಯವರು ಹೊಲಗಳಲ್ಲಿ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಕೆಲಸ ಮಾಡೋದನ್ನ ಫೋಟೋ ತೆಗಿತೀನಿ" ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ ಕೀರ್ತಿ. ಕೀರ್ತಿ ಆಗಷ್ಟೇ ಶಾಲೆ ಮುಗಿಸಿ ಮನೆಗೆ ಬಂದಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಫೋಟೋಗ್ರಫಿ ಮಾತನಾಡಲು ಶುರು ಮಾಡಿದ ತಕ್ಷಣ ಅವರ ದನಿಯಲ್ಲಿನ ದಣಿವು ಮಾಯವಾಗಿ ಹೊಸ ಉತ್ಸಾಹ ಹುಟ್ಟಿತು.

ಆದರೆ ಇದನ್ನೇ ಹೊಟ್ಟೆಪಾಡಿನ ದಾರಿಯಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಕುರಿತು ಅವರಿಗೆ ಆಸಕ್ತಿಯಿಲ್ಲ. "ನನಗೆ ಫೋಟೋಗ್ರಫಿ ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್‌ಗಳು ಅಂದ್ರೆ ತುಂಬಾನೇ ಇಷ್ಟ, ಆದ್ರೆ ನನಗೆ ಕಾರ್ಗೋ ಆಫೀಸರ್ ಆಗ್ಬೇಕು ಅನ್ನೋ ಆಸೆ ಇದೆ. ನಮ್ಮ ತಂದೆಗೂ ಇದ್ರಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟಾಗಿ ಖುಷಿ ಇಲ್ಲ. ನಾನು ಕಲ್ಪನಾ ಚಾವ್ಲಾ ತರ ಆಸ್ಟ್ರೋನಾಟ್ ಆಗ್ಬೇಕು ಅನ್ನೋದು ಅವ್ರ ಆಸೆ. ಅವ್ರು ನನ್ನನ್ನ ಕೀರ್ತಿ ಚಾವ್ಲಾ ಅಂತಾನೇ ಕರೀತಾರೆ. ಆದ್ರೆ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿರೋದು ಟ್ರಾನ್ಸ್‌ಪೋರ್ಟೇಷನ್, ಏವಿಯೇಷನ್ ಮತ್ತೆ ಕಾರ್ಗೋ ಮ್ಯಾನೇಜ್ಮೆಂಟ್ ಕಡೆ. ನಿನ್ನೆಯಷ್ಟೇ ಲಿಸ್ಟ್ ಅನೌನ್ಸ್ ಆಗಿದೆ, ನನಗೆ ಇಂಡಿಯನ್ ಮೆರಿಟೈಮ್ ಯೂನಿವರ್ಸಿಟಿಯಲ್ಲಿ ಅಡ್ಮಿಷನ್ ಸಿಕ್ಕಿದೆ. ನಾನು ಇಷ್ಟರಲ್ಲೇ ಮೆರಿಟೈಮ್ ಲಾಜಿಸ್ಟಿಕ್ಸ್‌ನಲ್ಲಿ ಬಿಬಿಎ ಓದೋಕೆ ಶುರು ಮಾಡ್ತೀನಿ" ಎಂದು ಕೀರ್ತಿ ಹೇಳಿದರು.

ಮರೈನ್ ಲಾಜಿಸ್ಟಿಕ್ಸ್ ಓದಬೇಕೆಂಬ ಅವರ ಕನಸು ಫೋಟೋಗ್ರಫಿ ಮೇಲಿನ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿಲ್ಲ. ಎರಡೂ ಅವರ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಜೊತೆಜೊತೆಯಾಗಿ ಸಾಗುತ್ತಿವೆ. ಫೋಟೋಗ್ರಫಿ ಹವ್ಯಾಸ ತನ್ನಲ್ಲಿ ಜೀವಂತಿಕೆಯನ್ನು ತುಂಬುತ್ತಿರುವುದಾಗಿ ಅವರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಕೀರ್ತಿ ಎಂಟು ವರ್ಷದವರಿರುವಾಗ ಅವರ ತಂದೆ ಒಂದು ಅಪಘಾತಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದರು. ಮುಂದೆ ಒಂದಷ್ಟು ಚೇತರಿಸಿಕೊಂಡರಾದರೂ, ಅವರು ಮತ್ತು ಕುಟುಂಬದ ಬದುಕು ಅಲ್ಲಿನಿಂದ ಮೊದಲಿನಿಂತೆ ಉಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ಕೀರ್ತಿಯ ಅಮ್ಮನೇ ತನ್ನ ಪತಿ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದ ಸಣ್ಣ ದಿನಸಿ ಅಂಗಡಿಯನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತಾ ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ ಆಧಾರವಾದರು. ಮೊದಲ ಬಾರಿ ಫೋಟೋಗ್ರಫಿಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಕೊಂಡ ಕೀರ್ತಿ ತಮ್ಮ ಅಮ್ಮನ ಬದುಕನ್ನೇ ಕೆಮೆರಾದಲ್ಲಿ ಸೆರೆಹಿಡಿದರು. “ಒಂದು ಕುಟುಂಬದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರು ಸಕ್ಸಸ್‌ ಆಗ್ತಿದ್ದಾರೆ ಅಂದ್ರೆ ಅದರ ಹಿಂದೆ ಯಾರಾದರೂ ಒಬ್ಬರು ಏನೂ ಮಾತನಾಡದೆ ತಮ್ಮ ಸುಖವನ್ನು ತ್ಯಾಗ ಮಾಡುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ನನ್ನ ಫೋಟೋಗ್ರಫಿ ಅನ್ನೋದು ಯಾವತ್ತಿಗೂ ಇಂತಹ ಯಾರಿಗೂ ಕಾಣದೆ ದುಡಿದು ಸವೆಯುವ ಜೀವಗಳನ್ನು ಗೌರವಿಸುವ ದಾರಿ ಮಾತ್ರ. ಇದು ಮುಂದೆಯೂ ಹಾಗೆಯೇ ಇರುತ್ತದೆ" ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ ಕೀರ್ತಿ.

ಮುಖೇಶ್‌ ಏನಾದರೂ ಕೀರ್ತಿಯ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರೆ ಖಂಡಿತವಾಗಿ ಎರಡನೇ ಮಾತಿಲ್ಲದೆ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ. ವೆಲ್ಲೂರು ಜಿಲ್ಲೆಯ ಮೇಲ್‌ಮೋಯಿಲ್ ಗ್ರಾಮದ ಕೆ. ಮುಖೇಶ್ ಈ ಸಾಧಕರ ತಂಡದಲ್ಲಿರುವ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಯುವ ಪ್ರತಿಭೆ. ಇವರಿಗೂ ವರ್ಷ - ವೆಲ್ಲೂರಿನ ಸರ್ಕಾರಿ ಮಾದರಿ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ 12ನೇ ತರಗತಿ ಮುಗಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇವರೂ ಮಾತಿಲ್ಲದೆ ದುಡಿಯುವ ಶ್ರಮಜೀವಿಯಾಗಿರುವ ತನ್ನ ತಂದೆಗೆ ಗೌರವ ಸಲ್ಲಿಸುವ ಮೂಲಕವೇ ಇವರ ಫೋಟೋಗ್ರಫಿಯ ಪ್ರಯಾಣ ಶುರುವಾಗಿದ್ದು. "ಅಪ್ಪ ತುಂಬಾನೇ ಮೌನಿ. ಮನೇಲಿ ನನಗಿಂತ ತಂಗಿ ಜೊತೆನೇ ಜಾಸ್ತಿ ಮಾತಾಡ್ತಾರೆ. ನಾನು ನೋಡಿರೋ ಹಾಗೆ, ಅವರು ಅಮ್ಮನ ಜೊತೆಗೂ ಅಷ್ಟಾಗಿ ಮಾತಾಡಲ್ಲ. ಅಮ್ಮ ಏನಾದ್ರೂ ಕೆಲಸ ಹೇಳಿದ್ರೆ, ಅಪ್ಪ ಸುಮ್ನೆ ಅದನ್ನ ಮಾಡ್ತಾರೆ ಅಷ್ಟೇ. ಊರವರ ಜೊತೆನೂ ಅವ್ರ ಮಾತು ಕಡಿಮೆ" ಎಂದು ಮುಖೇಶ್ ತನ್ನ ಫೋಟೋ ಸ್ಟೋರಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಮುಖೇಶ್‌ ಕೈಯಲ್ಲೊಂದು ಕ್ಯಾಮೆರಾ ಹಿಡಿದು, ತನ್ನ ತಂದೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಕಲ್ಲು ಕ್ವಾರಿಗೆ ಅವರ ಹಿಂದೆಯೇ ಹೋಗಿ ಈ ಸ್ಟೋರಿಯನ್ನು ವರದಿ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ.

ಬಹಳ ನಾಚಿಕೆ ಸ್ವಭಾವದ ಮುಖೇಶ್‌ ಮೆದು ದನಿಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಬಹಳ ಕಡಿಮೆ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ ತನಗಿರೋ ಫೋಟೋಗ್ರಫಿ ಪ್ರೀತಿ, ಪೋಷಕರ ಮೇಲಿರೋ ಗೌರವ ಮತ್ತು ತನಗೆ ಪ್ರೇರಣೆಯಾದ ವಿಷಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿಕೊಂಡರು. ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಅವರ ತರಬೇತುದಾ ಓದುವುದಕ್ಕೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದ, ಪಳನಿ ಅಣ್ಣ ತನ್ನ ಅಮ್ಮನ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆದಿದ್ದ ಸ್ಟೋರಿ ಮುಖೇಶ್‌ ಪಾಲಿಗೆ ದೊಡ್ಡ ಸ್ಫೂರ್ತಿಯಾಯಿತು. ಜೊತೆಗೆ, ತನಗೂ ಮತ್ತು ತನ್ನ ತಂದೆಯ ಬದುಕಿಗೂ ಒಂದು ಹೊಸ ದೃಷ್ಟಿಕೋನ ಕೊಟ್ಟ ಆ ಕ್ಯಾಮೆರಾ ಲೆನ್ಸ್ ಕುರಿತಾಗಿ ತನಗಿರೋ ಅನಿಸಿಕೆಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಂಡರು. "ಓದು ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ಫೋಟೋಗ್ರಫಿನೇ ಮಾಡ್ಬೇಕು ಅಂತ ಆಸೆ ಇದೆ. ಈಗ ವೆಲ್ಲೂರಿನ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಅಗಸರ ಬದುಕನ್ನು ಡಾಕ್ಯುಮೆಂಟ್ ಮಾಡ್ತಾ ಇದ್ದೀನಿ. ಒಂದು ಫೋಟೋಗ್ರಫಿ ಕ್ಲಾಸ್ ಮತ್ತೆ 'ಊರುಕ್ಕು ಒರು ಕುಡಿ' [ಪ್ರತಿ ಹಳ್ಳಿಗೂ ಒಂದು ಕುಟುಂಬ] ಅನ್ನೋ ಪುಸ್ತಕ ನನ್ನ ಈ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಪ್ರೇರಣೆ ಕೊಟ್ಟವು" ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ ಮುಖೇಶ್.‌

ಮುಖೇಶ್‌ ಹೆಚ್ಚು ಮಾತನಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ನಡುವಿನ ಅಂತರ ಮತ್ತು ನಾವು ಸಂವಹನ ನಡೆಸಲು ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಭಾಷೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಅವರಿಗೆ ತಿಳಿದ ಹಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಫೋಟೋಗಳನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ಅವುಗಳ ಮೂಲಕ ಮುಖೇಶ್‌ ಬಹಳಷ್ಟು ಹೇಳುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಾಣಬಹುದು. ಈಗ ಆ ಫೋಟೋಗಳೇ ಅವರ ಭಾಷಯಾಗಿಬಿಟ್ಟಿವೆ.

ಪುದುಕೋಟ್ಟೈ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಕೊತ್ತಮಂಗಲಂ ಗ್ರಾಮದ ಕಾರ್ತಿಕೇಯನ್ ಆರ್ (32) ಭಾಷೆಯ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಎದುರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. "ನನಗೆ ಆಗ ತಮಿಳು ಮಾತ್ರ ಬರುತ್ತಿತ್ತು. ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಅಷ್ಟಾಗಿ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಇದರಿಂದಾಗಿ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ತುಂಬಾನೇ ಒದ್ದಾಡಿದೆ" ಎಂದು 2105ರಿಂದ 2021ರ ನಡುವಿನ ವರ್ಷಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಅವರು ಇಂಗ್ಲಿಷ್‌ ಭಾಷೆಯಲ್ಲೇ ಹೇಳಿದರು. ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ಪಾಸ್ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದ ಕಾರಣ, 2015ರಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷ ಮುಗಿದರೂ ಅವರಿಗೆ ಎಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಪದವಿ ಸಿಕ್ಕಿರಲಿಲ್ಲ. ಮೊದಲು ಅವರು ತಮಿಳು ಮಾಧ್ಯಮದಲ್ಲಿ ಶಿಕ್ಷಣ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದ ಸರ್ಕಾರಿ ಕೈಗಾರಿಕಾ ತರಬೇತಿ ಸಂಸ್ಥೆ (ಐಟಿಐ) ಯಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಆಯ್ಕೆಯ ವಿಷಯವನ್ನು ಓದಲು ಬಯಸಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಕೋರ್ಸ್‌ಗೆ ಬೇರೆ ಯಾವುದೇ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಬಾರದ ಕಾರಣ ಆ ಕೋರ್ಸನ್ನು ಸಂಸ್ಥೆ ನಡೆಸಲಿಲ್ಲ. ಅಪ್ಪ ಮಗನಿಗೆ ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್‌ ಕಲಿಸುವ ಸಲುವಾಗಿ ಸಾಲ ಮಾಡಿದ್ದರು. ಇದು ಕಾರ್ತಿಕೇಯನ್‌ ಅವರಲ್ಲಿ ಪಾಪಪ್ರಜ್ಞೆಯನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಇಂಗ್ಲಿಷ್‌ ಮಾಧ್ಯಮದ ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್‌ ತರಗತಿಗಳು ಅವರಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಪೋಷಕರ ಒತ್ತಡದ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ಅವರು ಹಾಗೋ ಹೀಗೋ ಮಾಡಿ 2021ರ ವೇಳೆಗೆ ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್‌ ಪದವಿ ಪಡೆದರು. ಮೊದಲಿನಿಂದಲೂ ಅವರಿಗೆ ನಿಜವಾಗಿ ಆಸಕ್ತಿಯಿದ್ದ ಕ್ಷೇತ್ರ ಸಿನಿಮಾಟೋಗ್ರಫಿ. ಆದರೆ ಆ ಕುರಿತು ಯಾರೂ ತಲೆ ಕೆಡಿಸಿಕೊಂಡಿರಲಿಲ್ಲ.

"ನನಗೆ ಮೊದಲಿನಿಂದಲೂ ಸಿನಿಮಾ ಮಾಡ್ಬೇಕು ಅನ್ನೋ ಆಸೆ ಇತ್ತು, ಆದ್ರೆ ಅದನ್ನ ಹೆಂಗೆ ಮಾಡೋದು ಅಂತ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಕೋರ್ಸ್‌ಗಳಿಗಾಗಿ ನಾನು ಯೂಟ್ಯೂಬ್‌ನಲ್ಲಿ ಹುಡುಕ್ತಾ ಇದ್ದೆ, ಆದ್ರೆ ಆಗ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಅರ್ಥ ಮಾಡ್ಕೊಳ್ಳೋಕೆ ಕಷ್ಟ ಆಗ್ತಿತ್ತು ಮತ್ತು ತಮಿಳಿನಲ್ಲಿ ಹೇಳಿಕೊಡೋರು ಯಾರೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಎಂಜಿಆರ್ ಗವರ್ನಮೆಂಟ್ ಫಿಲ್ಮ್ ಅಂಡ್ ಟೆಲಿವಿಷನ್ ಇನ್‌ಸ್ಟಿಟ್ಯೂಟ್‌ಗೆ ಅಪ್ಲೈ ಮಾಡೋಕೆ ಟ್ರೈ ಮಾಡಿದ್ದೆ, ಸಂದರ್ಶನಕ್ಕೆ ಕರೆ ಕೂಡ ಬಂದಿತ್ತು, ಆದ್ರೆ ಸಂದರ್ಶನದಲ್ಲಿ ಸರಿಯಾಗಿ ಉತ್ತರಿಸಲು ಬಾರದ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಮತ್ತೆ ಹೈಸ್ಕೂಲ್ ಮಾರ್ಕ್ಸ್ ಕಮ್ಮಿ ಇದ್ದಿದ್ದಕ್ಕೆ ಅಲ್ಲಿ ಸೀಟ್ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ.

"ಆಮೇಲೆ ಒಂದು ಪ್ರೈವೇಟ್ ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಹೋದೆ. ಅವ್ರು 4 ಲಕ್ಷ ರೂಪಾಯಿ ಟ್ಯೂಷನ್ ಫೀಸ್ ಕೇಳಿದ್ರು, ಜೊತೆಗೆ ಒಂದು ಕ್ಯಾಮೆರಾ, ಒಂದು ಲ್ಯಾಪ್‌ಟಾಪ್, ಒಂದು ಹಾರ್ಡ್ ಡಿಸ್ಕ್ ಮತ್ತೆ ಫೋಟೋಗ್ರಫಿ ಅಥವಾ ಸಿನಿಮಾಟೋಗ್ರಫಿಯಲ್ಲಿ ಎರಡು ವರ್ಷದ ಅನುಭವ ಇರಬೇಕು ಅಂದ್ರು. ಕಡೆಗೆ ನನ್ನ ಸೋದರ ಸಂಬಂಧಿಯೊಬ್ಬ ಕೊಯಮತ್ತೂರಿನಲ್ಲಿದ್ದ ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತನ ಸ್ಟುಡಿಯೋ ಒಂದರಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಕೊಡಿಸಿದ. ಒಂದು 4-5 ವರ್ಷ ಮದುವೆಗಳು, ಹಬ್ಬಗಳು ಮತ್ತೆ ಕಮರ್ಷಿಯಲ್ ಫೋಟೋ ಶೂಟ್‌ಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದೆ. ಆದರೆ ನನಗೆ ನಿಜವಾಗ್ಲೂ ಸಿನಿಮಾಟೋಗ್ರಫರ್ ಆಗುವ ಆಸೆಯೇ ಕಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅಷ್ಟರಲ್ಲೇ ಬಹಳಷ್ಟು ವರ್ಷಗಳನ್ನು ವೇಸ್ಟ್ ಮಾಡ್ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆ." ಕಾರ್ತಿಕೇಯನ್ ಮುಂದಿನ ಎರಡು ವರ್ಷಗಳನ್ನ ಇಂಟರ್ನೆಟ್‌ನಲ್ಲಿ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನ ಓದುತ್ತಾ ಮತ್ತೆ ಸಿನಿಮಾಗಳನ್ನ ನೋಡುತ್ತಾ ಕಳೆದರು. ಆಮೇಲೆ ಅವರು ಅಡ್ಮಿಷನ್‌ ಪಡೆಯವುದಕ್ಕಾಗಿ ಮತ್ತೆ ಅದೇ ಖಾಸಗಿ ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಹೋದರು. ಆದರೆ ಫೀಸ್ 4 ಲಕ್ಷದಿಂದ 6 ಲಕ್ಷಕ್ಕೆ ಏರಿತ್ತು. ಅವರಿಂದ ಅಷ್ಟೊಂದು ಹಣ ಭರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ.

ಅದೇ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ, ಅಂದರೆ 2023ರಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೆ ಎಮ್‌ ಪಳನಿ ಕುಮಾರ್‌ ಪರಿಚಯವಾಯಿತು. ಅಲ್ಲಿಂದ ಅವರ ಜೊತೆ ಸೇರಿ ಕಾರ್ತಿಕೇಯನ್‌ ಪುದುಕೋಟ್ಟೈ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಸರ್ಕಾರಿ ಮಾದರಿ ಶಾಲೆಯ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಪಾಠ ಮಾಡಲು ಶುರುಮಾಡಿದರು. ಮುಂದಿನ ಮೂರು ವರ್ಷ ಅವರು ಈ ತಂಡದ ಜೊತೆ ತಿರುಗಾಡುತ್ತಾ ಫೋಟೋಗ್ರಫಿ ಕಾರ್ಯಾಗಾರಗಳಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿದರು. 2026ರಲ್ಲಿ ಅವರು ತಮ್ಮ ಮೊದಲ ಫೋಟೋ ಸ್ಟೋರಿಯನ್ನು ಪಾರಿ ಬಹುಮಾಧ್ಯಮ ವೇದಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿಸಿದರು.

"ನಾನು ಈಗಾಗಲೇ ಎರಡು ಶಾರ್ಟ್ ಫಿಲ್ಮ್‌ಗಳ ಶೂಟಿಂಗ್ ಮುಗಿಸಿದ್ದೀನಿ. ಅದರಲ್ಲಿ ಒಂದನ್ನು 2022 ರ ಇಂಡಿಯನ್ ಫಿಲ್ಮ್ ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ [ಐಎಫ್‌ಪಿ] ಸಲುವಾಗಿ ಮಾಡಿದ್ದು. ಇನ್ನೊಂದನ್ನು ತಮಿಳುನಾಡಿನ 'ನಾನ್ ಮುದಲ್ವನ್ ಶಾರ್ಟ್ ಫಿಲ್ಮ್ಸ್' ಕಾಂಪಿಟೇಷನ್‌ಗಾಗಿ ಮಾಡಿದ್ದು, ಅದು ಟಾಪ್ ಟೆನ್ ಶಾರ್ಟ್ ಫಿಲ್ಮ್‌ಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗಿ ಆಯ್ಕೆಯಾಗಿತ್ತು. ಪ್ರಸ್ತುತ ನಾನು ಗೋಡಂಬಿ ಕಾರ್ಮಿಕರ ಬದುಕಿನ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದು ಡಾಕ್ಯುಮೆಂಟರಿ ಫಿಲ್ಮ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ." ಕಾರ್ತಿಕೇಯನ್ ಫೋಟೋಗ್ರಫಿ ಮತ್ತು ಶಿಕ್ಷಣವಲ್ಲದೆ ಅದರಾಚೆಗಿನ ಹಲವು ವಿಷಯಗಳ ಕುರಿತು ಮಾತನಾಡಿದರು. ಅವರ ದನಿಯಲ್ಲಿ ಗೆಲುವಿನ ಸಂಭ್ರಮ, ಸೋಲಿಗೆ ಮುಖಾಮುಖಿಯಾಗುವ ಛಲ ಮತ್ತು ಎಂದಿಗೂ ಕುಗ್ಗದ ಧೈರ್ಯ ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು.

"ನಾನು ಸೋಲೊಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ಇನ್ಸ್ಟಾಗ್ರಾಮ್‌ ಮೂಲಕ ಪಳನಿ ಅಣ್ಣನಿಗೆ ನಾನು ತೆಗೆದ ಫೋಟೋಗಳನ್ನು ಕಳಿಸುತ್ತಲೇ ಇದ್ದೆ" ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ ನೀಲಗಿರಿ ಕಾಡುಗಳ ಮತ್ತೊಂದು ಛಲದ ಧ್ವನಿಯಾದ 25 ವರ್ಷದ ಕೆ. ರವಿಕುಮಾರ್. ಬೊಕ್ಕಪುರಂ ಗ್ರಾಮದ ಬೆಟ್ಟ ಕುರುಂಬ ಸಮುದಾಯದ ಆದಿವಾಸಿಯಾದ ಇವರು ನೀಲಗಿರಿ ತೀವ್ರ ದುರ್ಬಲ ಬುಡಕಟ್ಟು ಗುಂಪುಗಳ ಒಕ್ಕೂಟದ (ಪಿವಿಟಿಜಿ ಫೆಡರೇಷನ್) ಆಫೀಸಿನಲ್ಲಿದ್ದ ತನ್ನ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಯೊಬ್ಬರಿಂದ ಹಳೇ ಕ್ಯಾಮೆರಾದಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಕ್ಟೀಸ್ ಮಾಡ್ತಾ ಫೋಟೋಗ್ರಫಿ ಕಲಿತಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಸ್ನೇಹಿತರೊಬ್ಬರ ಮೂಲಕ ಪಳನಿ ಕುಮಾರ್‌ ಅವರ ಕುರಿತು ಕೇಳಿದ ನಂತರ ಅವರಿಗೆ ಫೋಟೋಗ್ರಫಿ ಕಲಿಯುವ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚಾಯಿತು.

"ಒಂದು ದಿನ ಕೊನೆಗೂ ಅಣ್ಣ ರಿಪ್ಲೈ ಮಾಡಿ, ನಿನಗೆ ಫೋಟೋಗ್ರಫಿ ಮಾಡೋಕೆ ಇಂಟರೆಸ್ಟ್ ಇದೆಯಾ ಅಂತ ಕೇಳಿದ್ರು. ಅವ್ರೇ ಟಿಕೆಟ್ ದುಡ್ಡು ಕೊಟ್ಟು ಒಂದು ಫೋಟೋಗ್ರಫಿ ಕಾರ್ಯಾಗಾರಕ್ಕೆ ನನ್ನನ್ನ ಚೆನ್ನೈಗೆ ಕರೆಸಿಕೊಂಡ್ರು. ಅಲ್ಲೇ ನಾನು ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನ ಓದಿದ್ದು, ಟ್ರಾವೆಲ್ ಮಾಡಿದ್ದು, ಫೋಟೋ ತೆಗೆದಿದ್ದು ಮತ್ತೆ ಡಾಕ್ಯುಮೆಂಟರಿ ಫೋಟೋಗ್ರಫಿ ಬಗ್ಗೆ ಕಲಿತಿದ್ದು. ನನಗೆ ನಮ್ಮ ಸಮುದಾಯದ ಕಥೆಯನ್ನ ಹೇಳಬೇಕು ಅನ್ನೋ ಆಸೆ ಇತ್ತು." ರವಿ ಇದರ ನಂತರ ಸರ್ಕಾರಿ ಕೆಲಸಕ್ಕಾಗಿ ಪರೀಕ್ಷೆ ಬರೆಯುವ ಆಸೆಯನ್ನೇ ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟರು. ಅವರಿಗೆ ತಮ್ಮ ನಿಜವಾದ ಆಸಕ್ತಿಯ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು.

ಆದರೆ ಗಂಡನಿಂದ ದೂರ ತಳ್ಳಲ್ಪಟ್ಟು, ಐದು ಜನ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಒಬ್ಬರೇ ಸಾಕಿದ್ದ ರವಿಯವರ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಮಗ ಈ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವುದು ಸ್ವಲ್ಪವೂ ಇಷ್ಟವಿರಲಿಲ್ಲ. "ನಾನು ಸರ್ಕಾರಿ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಿಗೆ ಓದಬೇಕು ಅನ್ನೋದು ಅಮ್ಮನ ಆಸೆಯಾಗಿತ್ತು. 'ಯಾವಾಗ್ಲೂ ಆ ಕ್ಯಾಮೆರಾ ಹಿಡ್ಕೊಂಡು ಯಾಕೆ ಬಿದ್ದಿರ್ತೀಯಾ? ಅದನ್ನ ಮೊದಲು ನಿಲ್ಲಿಸು. ಹೋಗಿ ಓದ್ಕೋ, ಒಂದು ಗವರ್ನಮೆಂಟ್ ಕೆಲಸ ತಗೋ. ಈ ತರ ಊರೂರು ಅಲೆಯೋದು, ಫೋಟೋ ತೆಗೆಯೋದ್ರಿಂದ ನಮಗೆ ಒಂದು ರೂಪಾಯಿ ಕಾಸು ಬರಲ್ಲ,' ಅಂತ ಬೈತಾ ಇದ್ರು. ಕೊನೆಗೆ ಒಂದು ದಿನ ಪಳನಿ ಅಣ್ಣ ತನ್ನ ಒಂದಿಷ್ಟು ಸ್ಟೂಡೆಂಟ್ಸ್ ಜೊತೆ ನಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಅವ್ರ ಹತ್ರ ಮಾತಾಡಿದ್ರು. ಅಂದಿನಿಂದ ಅಮ್ಮ ಬಯ್ಯೋದನ್ನ ನಿಲ್ಲಿಸಿದ್ರು. ನಾನು ನಮ್ಮ ಅಮ್ಮ ತನ್ನ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಪಟ್ಟಿರೋ ಕಷ್ಟಗಳನ್ನೇ ಒಂದು ಸ್ಟೋರಿ ತರ ಡಾಕ್ಯುಮೆಂಟ್ ಮಾಡಿದೆ. ನನ್ನ ಮೊದಲ ಫೋಟೋ ಪ್ರದರ್ಶನಕ್ಕೆ ಬರಲು ಅವರಿಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಈ ಬಾರಿ ಅವರು ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಬರಲಿದ್ದಾರೆ. ಇದು ಅವರ ಮೊದಲ ಚೆನ್ನೈ ಪ್ರವಾಸ" ಎಂದ ರವಿಯವರ ದನಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಸಂತೋಷ ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು.

"ನಮ್ಮ ಜನರಿಗಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡೋದನ್ನ ಮುಂದುವರಿಸಬೇಕು ಎನ್ನುವುದು ನನ್ನ ಕನಸು. ಹೊರಗಿನ ಜನರು ಮದ್ಯದ ಆಸೆ ತೋರಿಸಿ ಆದಿವಾಸಿಗಳ ಜಮೀನನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳೋದನ್ನು ನಾನು ಕಣ್ಣಾರೆ ನೋಡಿದ್ದೀನಿ. ಅವರ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹೊಲಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿಸಿಕೊಂಡು, ಕೂಲಿ ದುಡ್ಡು ಕೊಡೋ ಬದಲು ಹೆಂಡ ಕೊಡ್ತಾರೆ. ನಮಗೆ ದುಡ್ಡಿನ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇಲ್ಲ, ನಾವು ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಕೆಲಸ ಮಾಡೋ ಜನರಲ್ಲ ಅಂತ ಬೇರೆಯವರು ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಒಂದು ಬಾಟಲಿ ಎಣ್ಣೆ ಕೊಟ್ಟರೆ ನಾವು ಏನು ಬೇಕಾದ್ರೂ ಮಾಡ್ತೀವಿ ಎನ್ನುವುದು ಅವರ ಭ್ರಮೆ. ನಾನು ಗ್ರಾಜುಯೇಷನ್ ಮುಗಿಸಿದಾಗ ಜನ ನನಗೂ ಇದೇ ರೀತಿ ನಡೆಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರು." ರವಿ ಈ ಸಮುದಾಯದಿಂದ ಕಾಲೇಜ್‌ ಮೆಟ್ಟಿಲು ಹತ್ತಿದ ಮೂರನೇ ವ್ಯಕ್ತಿ. ಇವರು ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಬಿಎ ಮುಗಿಸಿದ್ದಾರೆ.

"ಹೊರಗಿನ ಜನ ನಮ್ಮನ್ನು ತೋರಿಸೋ ರೀತಿ ನನಗೆ ಸ್ವಲ್ಪವೂ ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲ. ಅವರು ಆದಿವಾಸಿಗಳ ಜಮೀನಲ್ಲೇ ರೆಸಾರ್ಟ್‌ ಕಟ್ಟಿ, ಆಮೇಲೆ ಅದೇ ಆದಿವಾಸಿಗಳನ್ನು ಅಲ್ಲಿ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ನಾವು ಗುಲಾಮರಲ್ಲ, ಅದು ನಮ್ಮ ಅಸ್ತಿತ್ವವೇ ಅಲ್ಲ. ನಾವು ಪ್ರತಿದಿನ ಬದುಕು ನಡೆಸುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಬಹಳ ಕಷ್ಟಪಡುತ್ತೇವೆ. ನಮ್ಮ ಸಮುದಾಯದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಅಮ್ಮನ ತರ ಎಷ್ಟೋ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳಿದ್ದಾರೆ, ಅವ್ರು ಕಾಫಿ ಎಸ್ಟೇಟ್‌ಗಳಲ್ಲಿ ಒಣಸೌದೆ ಆರಿಸುತ್ತಾ, ಬೇರೆಯವರ ತೋಟಗಳನ್ನು ಕಾಯುತ್ತಾ, ಬೆರಣಿ ಮಾರಿ ಒಬ್ಬಂಟಿಯಾಗಿಯೇ ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳನ್ನ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಸಾಕುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅದಕ್ಕೇ ನಾನು ಅವರ ಕಥೆಯನ್ನ ಬರೆದಿದ್ದು. ನಮ್ಮ ಕಥೆಗಳನ್ನ ನಾವೇ ಬರೆಯಬೇಕು ಅನ್ನೋದು ನನ್ನ ಆಸೆ." ರವಿ ತನ್ನ ಜನರ ಬದುಕನ್ನು ದಾಖಲಿಸುವುದನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸುತ್ತಲೇ, ಪೀಪಲ್ಸ್ ಫೋಟೋಗ್ರಫರ್ಸ್ ಕಲೆಕ್ಟಿವ್‌ನ ಉಳಿದವರ ರೀತಿ ಮುಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಗೆ ಈ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಹಸ್ತಾಂತರಿಸಲು ಸಿದ್ಧತೆ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಇವರು ಹತ್ತಿರದ ಮಸಿನಗುಡಿಯಿಂದ ಊಟಿಗೆ ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಎರಡು ಗಂಟೆ ಪ್ರಯಾಣ ಮಾಡಿ, ನೀಲಗಿರಿ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಸರ್ಕಾರಿ ಮಾದರಿ ಶಾಲೆಯ ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಫೋಟೋಗ್ರಫಿ ಹೇಳಿಕೊಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

ಹೈರುನಿಶಾ, ನೂರ್ ನಿಶಾ, ಸುಬಾಗೋಮತಿ, ಕೀರ್ತಿ, ಮುಖೇಶ್, ಕಾರ್ತಿಕೇಯನ್, ರವಿಕುಮಾರ್ – ಏಳು ಜನ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು, ಏಳು ಕಥೆಗಳು, ಏಳು ದೃಷ್ಟಿಕೋನಗಳು. ಇವರೆಲ್ಲರೂ ಪೀಪಲ್ಸ್ ಫೋಟೋಗ್ರಫರ್ಸ್ ಕಲೆಕ್ಟಿವ್ ಭಾಗವಾಗಿದ್ದು, ನ್ಯಾಯಕ್ಕಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಹೋರಾಟದಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟಾಗಿದ್ದಾರೆ; ಕೈಯಲ್ಲೊಂದು ಕ್ಯಾಮೆರಾ ಹಿಡಿದು, ತಮ್ಮ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಮತ್ತು ಸಾಮೂಹಿಕ ಹೋರಾಟಗಳನ್ನು ದಾಖಲಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇವರೆಲ್ಲರಿಗೂ ಮಾರ್ಗದರ್ಶಕರಾಗಿರುವವರು ಮೆಂಟರ್ – ಎಂ. ಪಳನಿ ಕುಮಾರ್. ಇವರ ಹಾಗೂ ಇವರ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಅದ್ಭುತ ಕೆಲಸಗಳಿಗೆ ಪಾರಿ ವೇದಿಕೆಯಾಗಿರುವುದು ನಮಗೆ ಹೆಮ್ಮೆಯ ವಿಷಯ.