Vellore, Tamil Nadu

SAT, MAR 14, 2026

ಅಪ್ಪನಿಂದ ಕಲಿತ ಜೀವನ ಪಾಠ

ತಮಿಳುನಾಡಿನ ವೆಲ್ಲೂರು ಜಿಲ್ಲೆಯ ಸರ್ಕಾರಿ ಮಾದರಿ ಶಾಲೆಯೊಂದರ ಪುಟ್ಟ ಬಾಲಕ ಕಲ್ಲಿನ ಕ್ವಾರಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ತನ್ನ ತಂದೆಯ ಬದುಕನ್ನು ಕ್ಯಾಮರಾ ಮೂಲಕ ಸೆರೆಹಿಡಿದಿದ್ದಾನೆ

Student Reporter

Editor

Photo Editor

Translator

ನಾನು ಕೆ ಮುಕೇಶ್‌, ವೆಲ್ಲೂರು ಜಿಲ್ಲೆಯ ಸರ್ಕಾರಿ ಮಾದರಿ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ 11ನೇ ತರಗತಿಯ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ. ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಫೋಟೋಗ್ರಫಿಯನ್ನು ಐಚ್ಛಿಕ ವಿಷಯವಾಗಿ ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಕ್ಯಾಮರಾವನ್ನು ಹೇಗೆ ಬಳಸಬೇಕು, ಏನನ್ನು ಸೆರೆಹಿಡಿಯಬೇಕು ಎಂಬುದನ್ನು ನಾನು ಕಲಿತಿದ್ದೇನೆ. ಕ್ಯಾಮರಾದ ಮೂಲಕ ನಾನು 51 ವರ್ಷ ಪ್ರಾಯದ ನನ್ನ ತಂದೆ ಕದಿರ್‌ವೇಲು ಕೆ ಅವರಂತಹ ಕಲ್ಲಿನ ಕ್ವಾರಿಯಲ್ಲಿ ದುಡಿಯುವ ಜನರ ಹೋರಾಟವನ್ನು ದಾಖಲಿಸುತ್ತೇನೆ.

ಅಪ್ಪ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ, ಅಮ್ಮ ವಸಂತಿ ಕೆ ಮನೆಗೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಾ ನನ್ನನ್ನು ಮತ್ತು 12 ವರ್ಷ ಪ್ರಾಯದ ನನ್ನ ತಂಗಿ ದರ್ಶಿಕಾಳನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಅಪ್ಪ 15 ದಿನಗಳಿಗೊಮ್ಮೆ ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಒಂದೆರಡು ದಿನ ನಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಇರುತ್ತಾರೆ. ತುಂಬಾ ಸುಸ್ತಾಗಿರುತ್ತಾರೆ ಅವರು. ಮನೆಗೆ ಬಂದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ನಾವು ಅವರೊಂದಿಗೆ ಸಮಯ ಕಳೆಯುತ್ತೇವೆ.

ಅವರು ಮನೆಗೆ ಬಂದಾಗೆಲ್ಲಾ ಅವರ ಕೆಲಸದ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಲು ತುಂಬಾ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಕೇಳುತ್ತೇನೆ. ಅವರು ತಾಳ್ಮೆಯಿಂದಲೇ ಉತ್ತರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆದರೂ ಅವರ ಕೆಲಸದ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ನನಗೆ ಯಾವತ್ತೂ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಆಗಲಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಫೋಟೋಗ್ರಫಿ ಟೀಚರ್‌ ಶ್ರೀಪತಿಯವರು ನೀಡಿದ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹದಿಂದಾಗಿ ನಾನು ಒಂದು ದಿನ ಅಪ್ಪನೊಂದಿಗೆ ಅವರು ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಹೋಗಲು ತೀರ್ಮಾನಿಸಿದೆ. ನನ್ನ ಬಳಿ ಒಂದು ಕ್ಯಾಮರಾ ಇತ್ತು.

ನಾನು ಅಲ್ಲಿ ಏನೆಲ್ಲಾ ನೋಡಿದೆನೋ, ಅದನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಬರೆದಿದ್ದೇನೆ. ಈ ಫೋಟೋಗಳ ಮತ್ತು ಅಕ್ಷರಗಳ ಮೂಲಕ ನನ್ನ ಅಪ್ಪನ ಬದುಕಿನ ಕತೆಗಳನ್ನು ನಿಮಗೆ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ.

K. Mukesh

ಅಪ್ಪ 10 ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಕಲ್ಲಿನ ಕ್ವಾರಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ನಾನು ಯಾವತ್ತೂ ಅವರು ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಹೋಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವರು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೇಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ ಎಂಬುದೇ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಆ ಸ್ಥಳ ವೆಲ್ಲೂರು ಜಿಲ್ಲೆಯ ನಮ್ಮ ಊರು ಮೆಲ್‌ಮೊಯಿಲ್‌ನಿಂದ ಸುಮಾರು 97 ಕಿಲೋಮೀಟರ್‌ ದೂರದಲ್ಲಿದೆ. ಅವರು ತಿರುವಳ್ಳೂರು ಜಿಲ್ಲೆಯ ತಿರುತ್ತಣಿಗೆ ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಆ ಬಸ್‌ ಹಿಡಿಯಲು ಅವರು ಮನೆಯಿಂದ ಸುಮಾರು ಎರಡು ಗಂಟೆಗಳ ಕಾಲ ಪ್ರಯಾಣಿಸಿ ಸಮೀಪದ ಬಸ್‌ ನಿಲ್ದಾಣಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಅಲ್ಲಿಂದ ಇನ್ನೂ ಒಂದೂವರೆ ಕಿಲೋಮೀಟರ್‌ ನಡೆದು ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಕ್ವಾರಿಯನ್ನು ತಲುಪುತ್ತಾರೆ

K. Mukesh

ಅಲ್ಲಿರುವ 9x9 ಅಡಿಯ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಅವರೊಂದಿಗೆ ಇನ್ನೂ ಮೂವರು ಕಾರ್ಮಿಕರು ವಾಸವಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಅವರೇ ಅಡುಗೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ತಿನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಹತ್ತಿರದ ಅಂಗಡಿಗಳಿಂದ ಅಡುಗೆಯ ಸಾಮಾನುಗಳನ್ನು ತರುತ್ತಾರೆ. ಹಿಂದೆ ಸುಮಾರು ಐದು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ನನ್ನ ಅಪ್ಪ ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಊರಿನ ಇಬ್ಬರು ಗಂಡಸರು ರಾಣಿಪೇಟೆ ಜಿಲ್ಲೆಯ ವಾಲಾಜಾಪೇಟೆಯಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದರು, ಅಲ್ಲೇ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಕೋವಿಡ್‌-19 ಬಂದ ಮೇಲೆ ಕೆಲಸ ನಿಲ್ಲಿಸಿದರು. ಆ ಮೇಲೆ ಲಾಕ್‌ಡೌನ್‌ ಮುಗಿದಾಗ ಅಲ್ಲಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಒಪ್ಪಂದವೂ ಮುಗಿದಿತ್ತು. ಆ ಮೇಲೆ ಅವರು ತಿರುಟ್ಟಣಿಯಲ್ಲಿ ಈಗ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಬಂದರು

K. Mukesh

ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದ ಮೇಲೆ ನನಗೆ ತುಂಬಾ ಅನುಭವಗಳು ದಕ್ಕಿದವು. ಅಪ್ಪನ ದುಡಿಮೆಯ ಬದುಕಿನ ಬಗ್ಗೆ ತುಂಬಾ ತಿಳಿದುಕೊಂಡೆ. ಅಲ್ಲಿಯ ವರೆಗೆ ನನಗೆ ಅವರ ಕೆಲಸದ ಬಗ್ಗೆಯಾಗಲೀ, ಕ್ವಾರಿಯಲ್ಲಿ ಅವರ ಬದುಕಿನ ಬಗ್ಗೆಯಾಗಲೀ ಏನೇನೂ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವರನ್ನೂ, ಅವರ ಜೊತೆಗೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವವರನ್ನು ನೋಡಿದ ಮೇಲೆ ಅಪ್ಪನ ಮೇಲಿನ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಗೌರವ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚಾಯಿತು. ಪ್ರತಿದಿನ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸಿದ್ದವಾಗಲು ಅವರು ಮುಂಜಾನೆ 2:30ಕ್ಕೆ ಏಳುತ್ತಾರೆ, ಟೀ ಕುಡಿದು ಟ್ರಾಕ್ಟರ್‌ ಹತ್ತುತ್ತಾರೆ. ತಮ್ಮ ರೂಮಿನಿಂದ ಸುಮಾರು 200 ಮೀಟರ್‌ ದೂರದಲ್ಲಿರುವ ಕ್ವಾರಿಯನ್ನು ತಲುಪುತ್ತಾರೆ

K. Mukesh

ಈ ಕೆಲಸವನ್ನೇ ಯಾಕೆ ಆರಿಸಿಕೊಂಡಿರಿ ಎಂದು ಆಗಾಗ ನಾನು ಅಪ್ಪನನ್ನು ಕೇಳುತ್ತೇನೆ. ಹಿಂದೆ ಐದಾರು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಅವರು ಚರ್ಮದ ಕಾರ್ಖಾನೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದ್ದಾಗಿ ಅವರು ಹೇಳಿದರು. ಆ ಕಾರ್ಖಾನೆ ಮುಚ್ಚಿಹೋದ ಮೇಲೆ ಕೃಷಿ ಆರಂಭಿಸಿದರು. ಆದರೆ ಅದರಲ್ಲಿ ಆದಾಯ ಕಡಿಮೆ. ನಮ್ಮ ಬಳಿ ಒಂದು ಎಕರೆ ಜಮೀನು ಇದೆ, ಅಜ್ಜಿ ಖರೀದಿಸಿದ್ದು. ಅದರಲ್ಲಿ ನಾವು ಕೃಷಿ ಮಾಡುತ್ತೇವೆ. ನಮ್ಮ ಮನೆ ಬಳಕೆಗೆ ಬೇಕಾದ ಭತ್ತ ಬೆಳೆಯುತ್ತೇವೆ. ಅಮ್ಮ ಅದರಲ್ಲಿ ಬದನೆ, ನುಗ್ಗೆ, ಬೆಂಡೆಕಾಯಿ ಬೆಳೆಸುತ್ತಾರೆ. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕು ಹಸುಗಳಿವೆ. ಮೂರು ಮೇಕೆಗಳಿವೆ. ಅವುಗಳಿಂದ ಬರುವ ಆದಾಯ ಅವುಗಳ ಮೇವಿಗೆ, ಆರೈಕೆಗೇ ಸಾಕಾಗುವುದಿಲ್ಲ. 2014 ರಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಪಕ್ಕದ ಊರಿನ ಗಣೇಶನ್‌ ಎಂಬವರು ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಕ್ವಾರಿ ಕೆಲಸದ ಬಗ್ಗೆ ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು. ಅಂದಿನಿಂದ ಅಪ್ಪ ಗಣೇಶನ್‌ ಅವರ ಜೊತೆಗೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ

K. Mukesh

ಬೆಳಗ್ಗೆ ಆ ಕ್ವಾರಿಯನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಮೇಲ್ವಿಚಾರಕರು ಕ್ವಾರಿಯ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಜಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲು ಕಾರ್ಮಿಕರನ್ನು ವಿಂಗಡಿಸುತ್ತಾರೆ. ನನ್ನ ಅಪ್ಪ ಮತ್ತು ಇತರ ಕಾರ್ಮಿಕರಿಗೆ ಜಾಗ ನಿಗದಿಯಾದ ಮೇಲೆ, ಅವರು ಬೆಳಗ್ಗೆ 8 ಗಂಟೆಯ ವರೆಗೆ ರಂದ್ರ ಕೊರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಬೆಳಗ್ಗಿನ ಉಪಹಾರವನ್ನು ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಮೇಲ್ವಿಚಾರಕರು ತರುತ್ತಾರೆ. ಅರ್ಧ ಗಂಟೆಯಲ್ಲಿ ತಿಂಡಿ ಮುಗಿಸಿ ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ವರೆಗೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. 11 ಗಂಟೆಗಳ ಕಾಲ ಮೈಮುರಿದು ಹೋಗುವಂತೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿ ಸುಮಾರು 1:30 ಕ್ಕೆ ವಾಪಾಸ್‌ ತಮ್ಮ ರೂಮಿಗೆ ಬಂದು ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಊಟಕ್ಕೆ ಅಡುಗೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಊಟ ಮುಗಿಸಿ ಸಂಜೆ 5 ಗಂಟೆಯ ವರೆಗೆ ವಿಶ್ರಾಂತಿ. ಆಮೇಲೆ ಟ್ರಾಕ್ಟರ್‌ಗೆ ಡೀಸೆಲ್‌ ತುಂಬಿಸುವ, ರಾಡ್‌ಗಳನ್ನು ಹರಿತ ಮಾಡುವ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಅದು ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ಬೇಗನೇ ಊಟ ಮಾಡಿ, ರಾತ್ರಿ 9 ಗಂಟೆಗೆ ನಿದ್ದೆಗೆ ಜಾರುತ್ತಾರೆ. ಮತ್ತೆ ಅವರ ಮುಂದಿನ ದಿನ ಬೆಳಕು ಹರಿಯುವ ಮುನ್ನವೇ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ

K. Mukesh

ನಾನು ಕ್ವಾರಿಯಲ್ಲಿ ಆನಂದನ್‌ ಎಂಬವರನ್ನು ಭೇಟಿಯಾದೆ. 50 ವರ್ಷ ಪ್ರಾಯದವರು, ಸೇಲಂ ಜಿಲ್ಲೆಯವರು. ಸೇಲಂನ ಒಂದು ಕ್ವಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಅವಘಡದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಬಲಗೈಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದಾಗಿ ಅವರು ನನಗೆ ತಿಳಿಸಿದರು. ಆ ಘಟನೆ ಆದ ಮೇಲೆ ಎರಡು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಅವರಿಂದ ಯಾವುದೇ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲು ಆಗಲಿಲ್ಲ. ಕಳೆದ ವರ್ಷದಿಂದ ಮತ್ತೆ ಅವರು ಕ್ವಾರಿ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಬಂದರು. ಈ ಫೋಟೋದಲ್ಲಿ ಕೊರೆಯುವ ರಾಡ್‌ಗಳನ್ನು ಕೆಲಸದ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿರುವವರೇ ಆನಂದನ್.‌ ಕಡಿಮೆ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿರುವ ಮಹಿಳಾ ಕಾರ್ಮಿಕರು ಸೇರಿದಂತೆ ಇಲ್ಲಿ 60ರಿಂದ 70 ಮಂದಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಯಾರೊಬ್ಬರೂ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವಾಗ ತಮ್ಮ ಪಾದಗಳು, ತಲೆ, ಕಣ್ಣುಗಳು, ಅಥವಾ ಕಿವಿಗಳಿಗೆ ಹಾನಿಯಾಗದಂತೆ ತಡೆಯಲು ಏನನ್ನೂ ಧರಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲರೂ 58 ರ ಆಸುಪಾಸಿನವರು, ಅದಕ್ಕೂ ಕಡಿಮೆ ಪ್ರಾಯದವರು. ಧೂಳು, ವಿಪರೀತ ಸದ್ದಿನ ನಡುವೆ ವಿರಾಮವಿಲ್ಲದೆ, ಯಾವುದೇ ರಕ್ಷಣಾ ಸಾಧನಗಳಿಲ್ಲದೆ ದೀರ್ಘಕಾಲ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಅವರ ದೈಹಿಕ ಶಕ್ತಿ, ಸಹಿಷ್ಣುತೆ, ತಾಳ್ಮೆ ಮತ್ತು ಹತಾಶೆಯ ಮಟ್ಟವನ್ನು ನನಗೆ ಊಹಿಸಲೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ

K. Mukesh

ಸಂಬಳ ಹೇಗೆ ಕೊಡುತ್ತಾರೆ? ಇಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಕೆಲಸ ಮಾಡುವುದನ್ನು ನೋಡಿದ ಮೇಲೆ ಅಪ್ಪನನ್ನು ನಾನು ಕೇಳಿದೆ. ಎಷ್ಟು ಗಂಟೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ ಎಂದಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಎಷ್ಟು ರಂದ್ರಗಳನ್ನು ಕೊರೆದಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಲೆಕ್ಕಹಾಕಿ ಸಂಬಳ ಕೊಡುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಅಪ್ಪ ಹೇಳಿದರು. ಒಂದು ರಂದ್ರವನ್ನು ಕೊರೆಯಲು 6-8 ನಿಮಿಷಗಳು ಬೇಕು. ಒಬ್ಬ ಕಾರ್ಮಿಕ ವಿರಾಮವಿಲ್ಲದೆ 10 ಗಂಟೆಗಳ ಕಾಲ ದುಡಿದರೆ ಒಂದು ದಿನದಲ್ಲಿ 50 ರಿಂದ 80 ರಂದ್ರಗಳನ್ನು ಕೊರೆಯಬಹುದು. ದಿನದಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ರಂದ್ರಗಳನ್ನು ಕೊರೆಯಲು ನನ್ನ ಅಪ್ಪ ಮುಂಜಾನೆ 3 ಗಂಟೆಗೆ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ‘ಬೆಳಗ್ಗೆ 9 ಗಂಟೆಯ ಮೇಲೆ ಬಿಸಿಲು ಜಾಸ್ತಿ. ಕೆಲಸ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ. ಆದರೂ 80 ರಂದ್ರಗಳನ್ನು ಕೊರೆಯಲು ನಾವು ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಒಂದು ಒಂದೂವರೆಯ ವರೆಗೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತೇವೆ ʼ ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳಿದರು

K. Mukesh

ರಂದ್ರ ಕೊರೆಯುವ ಕಬ್ಬಿಣದ ರಾಡ್ ಸುಮಾರು 5 ಅಡಿ ಉದ್ದವಿದೆ. ಕೆಲಸ ತುಂಬಾ ಕಠಿಣ, ದೇಹದಲ್ಲಿ ತ್ರಾಣ ಇರಲೇಬೇಕು. ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಒಂದೇ ರಂದ್ರವನ್ನು ಕೊರೆಯಲು ಇಬ್ಬರು ಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಯಾವಾಗಾದರೂ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವಾಗ ಅವಘಡ ಸಂಭವಿಸಿದ್ಯಾ ಎಂದು ಅಪ್ಪನನ್ನು ಕೇಳಿದಾಗ, ಅವರು ಒಮ್ಮೆ ಮಾತ್ರ ಆಗಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. ಒಮ್ಮೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವಾಗ ಅವರು ನಿಂತಿದ್ದ ಬಂಡೆ ಜಾರಿ ಬಿದ್ದು, ಇವರು ಹತ್ತು ಅಡಿ ಕೆಳಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದರು. ಪುಣ್ಯಕ್ಕೆ ಸಣ್ಣ ಗಾಯ ಮಾತ್ರ ಆಗಿತ್ತು. ಟಿವಿಯಲ್ಲಿ ಆ ಕ್ವಾರಿ ಅವಘಡದ ಸುದ್ದಿ ಬಂದಾಗ ಅವರು, ‘ದೇವರು ರಕ್ಷಿಸುತ್ತಾನೆ. ನಂಗೇನೂ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ,ʼ ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದರು. ಯಾಕೆ ಹಾಗೆ ಹೇಳಿದರು ಎಂಬುದು ಈಗ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತಿದೆ

K. Mukesh

ನನ್ನ ಅಪ್ಪನ ಜೊತೆಗೆ ಬಿಹಾರ, ಪಶ್ಚಿಮ ಬಂಗಾಳ ಮತ್ತು ಇತರ ರಾಜ್ಯಗಳಿಂದ ಬಂದವರೂ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಅಪ್ಪ ಸೇರಿದಂತೆ ಮೂವರು ಮಾತ್ರ ತಮಿಳುನಾಡಿನವರು. ಇಲ್ಲಿರುವ ಮಹಿಳಾ ಕಾರ್ಮಿಕರು ಕ್ವಾರಿಯ ಬಳಿ ವಾಸಿಸುವ ಸ್ಥಳೀಯರು. ನೀವು ಕೃಷಿ ಯಾಕೆ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಅಪ್ಪನನ್ನು ನಾನು ಕೇಳಿದೆ. ಆಗ ಅಪ್ಪ, ‘ಕೃಷಿಯಲ್ಲಿ ಆದಾಯ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ. ನಿಮ್ಮಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಇದ್ದು ಅದನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಲಿ. ಚೆನ್ನಾಗಿ ಓದಿ ನಿಮಗೆ ಕೆಲಸ ಸಿಗುವ ವರೆಗೆ ನಾನು ಈ ಕೆಲಸವನ್ನೇ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ,ʼ ಎಂದು ಉತ್ತರಿಸಿದರು

K. Mukesh

‘ನನ್ನ ಹಾಗೆ ಸುಡು ಬಿಸಿಲಿನಲ್ಲಿ ನೀವು ಕೆಲಸ ಮಾಡಬಾರದು. ನಿಮಗೆ ಏನಿಷ್ಟವೋ ಅದನ್ನು ಓದಿ, ದುಡ್ಡಿನ ಚಿಂತೆ ಮಾಡಬೇಡಿ. ಓದು ಮುಂದುವರಿಸಿ. ಒಳ್ಳೆಯ ಉದ್ಯೋಗ ಪಡೆಯಿರಿ,ʼ ಎಂದು ಅಪ್ಪ ಆಗಾಗ ಹೇಳುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ಅವರು 9 ನೇ ತರಗತಿಗೆ ಶಾಲೆ ಬಿಟ್ಟರು, ಮುಂದೆ ಓದಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅಮ್ಮ 10 ನೇ ತರಗತಿಯ ವರೆಗೆ ಓದಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ಅವರ ಅಪ್ಪ ತೀರಿಕೊಂಡ ಮೇಲೆ ಅವರೂ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಓದಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ತಂಗಿ 6 ನೇ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಓದುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ. ಇಡೀ ಕುಟುಂಬದಲ್ಲಿ ಹೈಯರ್‌ ಸೆಕೆಂಡರಿ ತನಕ ತಲುಪಿದ ಮೊದಲ ವ್ಯಕ್ತಿ ನಾನೇ ಅಂತ ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ

K. Mukesh

ಕೆಲಸದ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಒಂಟಿತನ ಕಾಡುತ್ತದೆ. ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಹಕಾರ್ಮಿಕರು ಹಿಂದಿಯವರಾದ ಕಾರಣ ಇವರಿಗೆ ಮಾತನಾಡಲು ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ. ಅವರ ಬಳಿ ಪೋನ್‌ ಇದೆ, ಅದರಲ್ಲಿ ತಮಿಳು ಸಿನೇಮಾಗಳನ್ನು ಡೌನ್‌ಲೋಡ್‌ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ನೋಡುತ್ತಾರೆ. ಅವರಿಗೆ ಗೊತ್ತಿರುವ ಏಕೈಕ ಮನೋರಂಜನೆಯೆಂದರೆ ಅದು ಮಾತ್ರ

K. Mukesh

ಪ್ರತಿ 15 ದಿನಗಳಿಗೊಮ್ಮೆ ಮನೆಗೆ ಬಂದು ತಾವು ದುಡಿದದ್ದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಅಮ್ಮನ ಕೈಗೆ ಕೊಡುತ್ತಾರೆ. ಹೆಚ್ಚೆಂದರೆ 6000 ರುಪಾಯಿಗಳು. 15 ದಿನಗಳ ಕಾಲ, ದಿನದ 11 ಗಂಟೆಗಳ ಕಾಲ ಇವರು ಮಾಡುವ ಕಠಿಣ ಪರಿಶ್ರಮದ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಈ ಸಂಬಳ ಏನೇನೂ ಅಲ್ಲ. ಅಂದರೆ, ಒಂದು ರಂದ್ರ ಕೊರೆದರೆ ಸುಮಾರು ಆರು ರುಪಾಯಿ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಇನ್ನು ಮಳೆ ಬಂದಾಗ ಯಾವ ಕೆಲಸವೂ ಇಲ್ಲ

K. Mukesh

ಮಳೆಗಾಲದಲ್ಲಿ ಕ್ವಾರಿಯಲ್ಲಿ ಮಳೆನೀರು ತುಂಬುತ್ತದೆ, ಆಗ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಆ ನಂತರ ಬೇರೆ ಉದ್ಯೋಗಗಳನ್ನು ಹುಡುಕಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲೂ ಹೆಚ್ಚೆಂದರೆ 3,000 ರುಪಾಯಿಗಳ ಸಂಬಳ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಕ್ವಾರಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ಪೋಟಕಗಳು ಖಾಲಿಯಾದ ದಿನವೂ ಕೆಲಸ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಕೊರೆಯುವ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮಾಡಲು ಇಬ್ಬರು ಬೇಕು. ಒಬ್ಬ ಖಾಯಿಲೆ ಬಿದ್ದು ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಬಾರದೇ ಇದ್ದ ದಿನ, ಅಷ್ಟೇ ಕೆಲಸವನ್ನು ಇನ್ನೊಬ್ಬನಿಗೆ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ

K. Mukesh

ನಮ್ಮ ಅಪ್ಪ ತುಂಬಾ ಶಾಂತ ಸ್ವಭಾವದ ಮನುಷ್ಯ. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನನಗಿಂತಲೂ ನನ್ನ ತಂಗಿಯೊಂದಿಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಮಾತನಾಡುತ್ತಾರೆ. ನಾನು ನೋಡಿದ ಹಾಗೆ ಅಪ್ಪ ಮತ್ತು ಅಮ್ಮನ ನಡುವೆಯೂ ಹೆಚ್ಚು ಮಾತುಕತೆ ನಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ. ಅಮ್ಮ ಹೇಳಿದ್ದನ್ನು ಅವರು ಮರುಮಾತನಾಡದೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಅಷ್ಟೇ. ಊರಿನವರೊಂದಿಗೂ ಅವರು ಹೆಚ್ಚು ಮಾತನಾಡುವುದಿಲ್ಲ

K. Mukesh

ಹೀಗಿದೆ ನನ್ನ ಅಪ್ಪನ ಕೆಲಸ. ಮನೆಗೆ ಏನಾದರೂ ಸಾಮಾನು ಬೇಕಾದಾಗ ಮಾತ್ರ ಅವರು ಹೊರಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಊರಿನಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಜಾತ್ರೆಗಳಿಗೂ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ. ಒಮ್ಮೆ ನೀವು ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ ಎಂದು ಕೇಳಿದ್ದೆ. ಆಗ ಅವರು ‘ನನಗೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿರಲು ಸಿಗುವುದೇ ಒಂದೆರಡು ದಿನ. ಅದರಲ್ಲೂ ಜಾತ್ರೆಗೆ ಹೋಗಬೇಕು ಎಂದರೆ ಹೇಗೆ?ʼ ಎಂದು ಕೇಳಿದರು

K. Mukesh

ಇವರು ನಂದನ್.‌ ಐವತ್ತರ ಹರೆಯದ ವ್ಯಕ್ತಿ. ಇವರೊಂದಿಗೆ ಮತ್ತು ಇತರ ಕಾರ್ಮಿಕರೊಂದಿಗೆ ನಾನು ನನ್ನ ಅಪ್ಪನ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡಿದೆ. ಅವರೆಲ್ಲರೂ ಹೇಳಿದ್ದು ಒಂದೇ ಮಾತು: ಅಪ್ಪ ತುಂಬಾ ಶಾಂತ ಸ್ವಭಾವದ ಮನುಷ್ಯ, ಹೆಚ್ಚು ಮಾತನಾಡುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು. ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಟೀ ಮತ್ತು ಬಿಸ್ಕತ್ತು ಎಂದರೆ ಇಷ್ಟ ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. ಹಾಗಾಗಿ ಅವರೆಲ್ಲರೂ ಅಪ್ಪನನ್ನು ‘ಬಿಸ್ಕತ್‌’ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ

K. Mukesh

ನಮ್ಮಪ್ಪ ಅಮ್ಮನ ಜೊತೆಗೆ ಬಂಡೆಯಂತೆ ಅಚಲವಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದಾರೆ. ಮದುವೆಯಾಗಿ ಸುಮಾರು 18 ವರ್ಷಗಳಾಗಿವೆ. ಅಪ್ಪನ ಬಗ್ಗೆ ಕೇಳಿದಾಗ ಅಮ್ಮ, ‘ಅವರು ನನ್ನನ್ನೂ, ನಿಮ್ಮಿಬ್ಬರನ್ನೂ ಯಾವತ್ತೂ ಕಷ್ಟಪಡಲು ಬಿಟ್ಟಿಲ್ಲ. ನೀನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಓದಬೇಕು. ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಲಸ ಹಿಡಿಯಬೇಕು. ಅವರು ತಾವು ಪಟ್ಟ ಎಲ್ಲಾ ಕಷ್ಟಗಳನ್ನೂ ಮರೆಯುವಂತೆ ಅವರನ್ನು ನೀನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು,ʼ ಎಂದರು

K. Mukesh

ಅವರು ಬಂಡೆಗಳನ್ನು ಕೊರೆಯುವ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ ಎಂದಷ್ಟೇ ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಆ ಕೆಲಸ ಎಷ್ಟು ಕಠಿಣ ಮತ್ತು ಸವಾಲಿನದ್ದು ಎಂಬುದು ಯಾವತ್ತೂ ತಿಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ. ಕ್ವಾರಿಗೆ ಹೋದ ಮೇಲೆ ಅವರ ಮೇಲಿನ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಗೌರವ ಇನ್ನಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಾಯಿತು. ಈಗ ಅವರು ಎದುರಿಸುತ್ತಿರುವ ಕಷ್ಟಗಳು, ದೀರ್ಘ ಕೆಲಸದ ಸಮಯ, ಕಡಿಮೆ ನಿದ್ದೆ ಮತ್ತು ಅವರ ಮೌನದ ಹಿಂದಿರುವ ಕಾರಣಗಳನ್ನು ನಾನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ. ಈ ಫೋಟೋದಲ್ಲಿರುವ ಕಾರ್ಮಿಕರೊಬ್ಬರು ಕೊರೆಯುವ ರಾಡ್‌ಗಳನ್ನು ಟ್ರಾಕ್ಟರ್‌ನಿಂದ ಕೆಲಸ ನಡೆಯುವ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ವಾರದ ಆರು ದಿನಗಳ ಕಾಲ ಎಲ್ಲರೂ ಈ ರೀತಿಯ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ

K. Mukesh

ಇತರರು ಸಾಗಣೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವಾಗ, ನನ್ನ ಅಪ್ಪ ರಂದ್ರ ಕೊರೆಯಲು ರಾಡ್‌ಗಳನ್ನು ಹರಿತ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ವಿರಾಮದ ನಂತರ ಅದೇ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಆಳ ರಂದ್ರವನ್ನು ಕೊರೆಯುವ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸುತ್ತಾರೆ. ರಂದ್ರ ಸಿದ್ಧವಾದ ಮೇಲೆ ಮಹಿಳಾ ಕಾರ್ಮಿಕರು ಬಂದು, ಅದರಲ್ಲಿ ಸ್ಪೋಟಕಗಳನ್ನು ತುಂಬಿಸುತ್ತಾರೆ. ಕಳೆದ ಮೂರು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಅದೇ ಮೂರು ಹೆಂಗಸರು ಒಂದೇ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಈ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಬಂದು ಸಂಜೆ ಮನೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಆ ನಂತರ ಗಂಡಸರು ಎಲ್ಲಾ ಸ್ಪೋಟಕಗಳಿಗೆ ತಂತಿಯನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ, ಅವುಗಳನ್ನು ಸಂಪರ್ಕಿಸಿ ಸ್ಪೋಟಿಸಲು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸುತ್ತಾರೆ

K. Mukesh

ಸಂಜೆ, ಸ್ಪೋಟದ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಯುತ್ತದೆ. ಮಾರನೇ ದಿನ ಕಾರ್ಮಿಕರು ಕಲ್ಲುಗಳನ್ನು ಒಡೆದು ಲಾರಿಗಳಿಗೆ, ಜೆಸಿಬಿ ಯಂತ್ರಗಳಿಗೆ ತುಂಬಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆ ಕಲ್ಲುಗಳನ್ನು ಪುಡಿ ಮಾಡಿ ಜಲ್ಲಿಗಳನ್ನಾಗಿ, ತಯಾರಿಸಿದ ಮರಳನ್ನಾಗಿ (ಎಂ-ಸ್ಯಾಂಡ್‌) ಮತ್ತು ಪ್ಲಾಸ್ಟರ್‌ ಮರಳನ್ನಾಗಿ (ಪಿ-ಸ್ಯಾಂಡ್) ಮಾಡಲಾಗುತ್ತದೆ. ಇವು ದೇಶದಾದ್ಯಂತ ಇರುವ ಕಟ್ಟಡ ನಿರ್ಮಾಣ ಉದ್ಯಮಗಳಿಗೆ ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಹೋಗುತ್ತವೆ. ಗಂಡಸರು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಪುಡಿಮಾಡುವುದು, ಸೋಸುವುದು, ಶುಚಿಗೊಳಿಸುವುದು ಮತ್ತು ಅವುಗಳನ್ನು ವರ್ಗೀಕರಿಸುವ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ

K. Mukesh

ಅಪ್ಪ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಜಾಗಕ್ಕೆ ನಾನು ಹೋಗಿದ್ದು ಅವರಿಗೆ ತುಂಬಾ ಖುಷಿಯನ್ನುಂಟು ಮಾಡಿತ್ತು. ಫೋಟೋಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಸಂತೋಷಪಟ್ಟರು. ನಾನು ಮಾಡಿದ ಈ ಕೆಲಸವು ಕ್ವಾರಿಯಲ್ಲಿ ಅಪ್ಪನ ಜೀವನದ ವಾಸ್ತವತೆಯನ್ನು ಜಗತ್ತಿನ ಮುಂದೆ ತೆರೆದಿಡುತ್ತದೆ. ನನ್ನ ಅಮ್ಮನಿಗೂ ಅಪ್ಪನ ಕೆಲಸಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಫೋಟೋಗಳನ್ನು ನೋಡುವಾಗ ಅವರ ಕಣ್ಣುಗಳು ಒದ್ದೆಯಾದವು. ತಂಗಿ ಫೋಟೋಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ನಕ್ಕಳು. ನನ್ನ ತಂದೆಯ ಮೇಲೆ ಅವಳು ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚು ದಯೆ, ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತಾಳೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಈಗ ನಾವು ಅಪ್ಪ ಮನೆಗೆ ಬರುವುದನ್ನು ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದೇವೆ

ಮೂಲತಃ ಈ ವರದಿಯನ್ನು ತಮಿಳಿನಲ್ಲಿ ಬರೆಯಲಾಗಿದೆ

ಕನ್ನಡಾನುವಾದ: ಚರಣ್‌ ಐವರ್ನಾಡು

Want to republish this article? Please write to [email protected] with a cc to [email protected]

ಅಪ್ಪನಿಂದ ಕಲಿತ ಜೀವನ ಪಾಠ

Donate to PARI

K. Mukesh

Pratishtha Pandya

M. Palani Kumar

Charan Aivarnad

ಅಪ್ಪನಿಂದ ಕಲಿತ ಜೀವನ ಪಾಠ

Donate to PARI

K. Mukesh

Pratishtha Pandya

M. Palani Kumar

Charan Aivarnad