மக்களுக்கான புகைப்படக் கலைஞர்கள் குழுமத்தின் ஏழு அற்புதங்கள்

“விளிம்புநிலை மக்களை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துவதாக சொல்லிக் கொண்டு குளிர்சாதன அறைகளுக்குள் நடத்தப்படும் கண்காட்சிகள், அந்த கலை பேசும் மக்களை வரச் செய்வது கூட இல்லை. நான் ஒருமுறை கல்வியின் ஒரு பகுதியாக டெல்லியில் நடந்த கலை கண்காட்சிக்கு சென்றிருந்தேன். கூடத்தில் வைக்கப்பட்டிருந்த புகைப்படங்களும் சிற்பங்களும் ஓவியங்களும் யாவும் வறிய மக்களை பற்றியவை. ஆனால் மொத்த இடத்திலும் மேட்டுக்குடிதன்மைதான் நிரம்பியிருந்தது. என்னால் அவர்களுடன் ஒட்ட முடியவில்லை,” என்கிறார் 22 வயது ஹைருன்னிசா.

”ஏற்கனவே சமூகத்தால் ஒதுக்கி வைக்கப்பட்ட சமூகத்தை சேர்ந்த ஒருவர் அங்கு வந்திருந்தால், அவருக்கு எப்படி இருந்திருக்குமென யோசித்துப் பாருங்கள். அது அவருக்கான இடமாக அவர் உணர்ந்திருக்க மாட்டார். கண்காட்சியென ஒன்றை நான் நடத்தினால், நிச்சயமாக அது வித்தியாசமாக இருக்கும். வெறுமனே சுவர்களில் புகைப்படங்களை சுவர்களில் தொங்க விட்டுவிட்டு, யாரோ ஒருவர் அவற்றை பற்றி பேசுவதாக அது அமையாது. உண்மையான மக்களை நான் அழைத்து வந்து வருபவர்களுடன் கலந்துரையாடச் செய்வேன். புகைப்படங்கள் பிரதிபலிக்கும் நிலப்பரப்பை கண்காட்சியுடன் தொடர்புறச் செய்வேன்.” அவரின் எண்ணங்கள் வேகமாக இருந்தன. கல்லூரி நிகழ்ச்சியை ஒருங்கிணைக்கும் ஹைருன்னிசா. கே. 20 நிமிடங்களில் மீண்டும் நிகழ்ச்சிக்கு திரும்ப வேண்டும்.

புது டெல்லியின் ஜமியா மில்லியா இஸ்லாமியா பல்கலைக்கழகத்தில் வெகுஜன ஊடக முதுகலை படித்துக் கொண்டிருக்கும் ஹைருன்னிசா, வடசென்னை இஸ்லாமிய குடும்பத்திலிருந்து வரும் முதல் தலைமுறை பட்டதாரி ஆவார். “அங்கிருந்து இத்தனை தூரம் வந்து படிக்கும் முதல் நபர் நான். எங்களின் சமூகத்தை சேர்ந்த பெண்கள் பட்டப்படிப்பு படிக்க வைக்கப்படுவதில்லை. 18 வயதை நான் எட்டியதும், என்னை மணம் முடித்துக் கொடுப்பதற்கான அழுத்தம் தொடங்கியது. ஆனால் நான் வீட்டை விட்டு ஓடி விட்டேன். வெளியே பெரியதொரு உலகம் இருப்பதை புகைப்படக் கலைதான் எனக்கு காண்பித்தது,” என்கிறார் அவர்.

அவரின் சகோதரி நூர் நிஷாவுக்கும் கனவுகள் இருக்கின்றன. “கோவிட் சமயத்தில் பள்ளிகள் மூடப்பட்ட பிறகு, பொழுதுபோக்க வழி தேடிதான் பழனி அண்ணாவின் புகைப்படக் கலை பயிற்சியில் சேர்ந்தேன்,” என நினைவுகூருகிறார் 20 வயதாகும் அவர். “DSLR கேமராவை பார்த்து தொட்டது அதுதான் முதல்முறை. என்னுடைய புகைப்படங்கள் Reframing North Chennai நிகழ்ச்சியில் காட்சிப்படுத்தப்பட்ட பிறகுதான், முழு நேரத் தொழிலாக புகைப்படக் கலையை எடுப்பது குறித்து யோசித்தேன். அதுவரை ஒரு பேஷன் டிசைனர் ஆகும் எண்ணத்தில்தான் இருந்தேன்,” என்கிறார் அவர் சிரிப்புடன்.

புகைப்படக் கலை விடுதலைக்கான ஒரு வழி. நூர் நிஷா இப்படித்தான் அக்கலையை பார்க்கிறார். சுயவிடுதலையாக அல்லாமல், சுற்றி உள்ள உலகத்துடன் தொடர்பு கொண்டு, மக்களுக்கென என பணிபுரிந்து உலகின் கண்ணோட்டத்தை மாற்றும் வழியாக பார்க்கிறார் அவர். “இந்தியாவில் பெரும்பாலான கல்வி நிறுவனங்கள் முற்போக்காக இக்கலையை சொல்லிக் கொடுப்பதில்லை. நான் வெளியே சென்று படிக்க விரும்புகிறேன். என்னுடைய குழந்தைப் பருவத்தில் வீட்டுடன் என் எல்லை முடிந்துவிட்டதாக நினைத்திருந்தேன். ஆனால் இப்போது இக்கலையால் நான் எல்லையற்ற உலகை அடைந்திருக்கிறேன். உலகை ஆராயவும் புது விஷயங்களை கற்கவும் இதுவே கருவி.”

எனினும் அதற்கான பாதை எளிமையாக இல்லை. அவரின் தந்தை 2013ம் ஆண்டு இறந்த பிறகு மகள்களின் கல்வியை உறுதிபடுத்த அவரது தாய் கடினமாக உழைக்க வேண்டியிருந்தது. மகள்களுடன் கழித்திருக்கக் கூடிய நேரத்தை எல்லாம் தியாகம் செய்து பல வருடங்களாக நாள் முழுக்க வேலை செய்து மகள்களுக்கான கல்வி கிடைக்க அவர் வழி செய்தார்.

இளங்கலை தொழிற்கல்வி படிப்பை டிஜிட்டல் இதழியலில் முடித்ததும் லண்டனில் புகைப்படப் படிப்புகளுக்கு நூர் விண்ணப்பித்தார். 10 இடங்களில் அனுமதியும் கிடைத்தது. ஆனால் மானிய உதவி கிடைக்கவில்லை. “தொடர்ந்து முயற்சிப்பேன். அதுவரை குழுமத்தில் புகைப்படக் கலைஞராக பணிபுரிவேன். எனக்கு பிடித்த பணிகளை எடுத்து செய்வேன். நான் செய்த சமீபத்திய வேலையிலும் கூட ஹைருன்னிசாவும் சுபாவும் என்னுடன் பணியாற்றினார்கள்,” என்கிறார் அவர்.

26 வயதாகும் சுபகோமதி எம். தென்காசியின் சங்கரன்கோவிலை சேர்ந்தவர். “நான் கிராம பின்னணியிலிருந்து வருகிறேன். ஊரில் என் தந்தைக்கு ஒரு கடை இருக்கிறது. என் தாய் இல்லத்தரசி. ஊர் மக்களுக்கும் என் பெற்றோருக்கும் இதழியல் அல்லது புகைப்படக் கலை மீது பெரிய பரிச்சயம் இல்லை,” என்கிறார் அவர். கூடப் பிறந்தவர்கள் இரண்டு பேர். கடைசி தங்கையான அவர் மனதுக்கு பிடித்ததை செய்யும் உறுதியுடன் இருப்பதாக பெருமையுடன் சொல்கிறார்.

“இதழியல்துறையில் பணிபுரியப் போவதாக நான் முதன்முதலில் சொன்னபோது என் பெற்றோருக்கு சந்தோஷமில்லை. ‘சாலையில் நின்று புகைப்படங்களை எடுக்கும் பெண்களை போல் ஆகாதே. எங்களுக்கு அவர்களை பிடிக்காது,’ என்றனர். வணிக நிர்வாக படிப்புகளுக்கு விண்ணப்பிக்க வலியுறுத்தினர்.” பிபிஏ விண்ணப்பங்களுக்கு நடுவே யாருக்கும் தெரியாமல் இதழியல் படிப்புக்கான விண்ணப்பத்தையும் அவர் வைத்தார். இரண்டு கல்லூரிகளில் சுபாவுக்கு இடம் கிடைத்தது. ஒன்றில் பிபிஏவுக்கு. இன்னொன்றில் இளங்கலை இதழியல் படிப்புக்கு. ஒருவழியாய் அவரது பெற்றோர்கள் ஒப்புக்கொண்டனர். “ஏன் தெரியுமா? இதழியல் படிப்புக்கான இடம் பெண்கள் கல்லூரியில் கிடைத்தது. பிபிஏவுக்கான இடம் ஆண்களும் படிக்கும் கல்லூரியில் கிடைத்ததுதான்!” அவர் உற்சாகத்துடன் பேசுகிறார். பிறகு அங்கிருந்து அவர் பயணத்தை தடுப்பவர் எவருமில்லை.

இதழியல் முதுகலை படிப்பால், வெகுஜன ஊடகத்தில் அவருக்கு பல வேலைகள் கிடைத்தது. ஆனால் எல்லா இடங்களிலும் அவரின் பெற்றோர் கேட்ட கேள்விகள் அவரை பின்தொடர்ந்தன. பெரும்பாலும் சகோதரரோ அல்லது ஓர் ஆண் உறவினரோ அவரின் படப்பதிவுகளில் உடன் இருந்தனர். ஆனால் 2024-ல் மக்களுக்காகன புகைப்படக் கலைஞர்கள் குழுமத்தில் இணைந்ததும் நிலைமை மாறியது. சுபாவின் பெற்றோருக்கு அவரது பணியின் மதிப்பு புரியத் தொடங்கியது. புகைப்படக் கலை பற்றி சொந்தமான ஓர் அவதானிப்பை அவர் உருவாக்கிக் கொண்டார்.

குழுமத்துடன் பயணித்து தெலெங்கானா, மத்தியப்பிரதேஷ் மற்றும் தமிழ்நாடு ஆகிய மாநிலங்களை சார்ந்த பழங்குடி மற்றும் தலித் மாணவர்களுக்கு சுபா போதித்து வருகிறார். “முடிவாக நான் சரியான இடத்தில் இருப்பதாக உணர்ந்தேன். மக்களின் குரலாக விளங்கும் ஓர் ஆவணப் புகைப்படக் கலைஞராக நான் பயிற்சி பெற்றுக் கொண்டிருக்கிறேன். என் ஊரில் பெண் புகைப்படக் கலைஞர்கள் இல்லை. இளம் பெண் குழந்தைகளுக்கு புகைப்படக் கலையை போதிப்பது எனக்கு பிடித்திருக்கிறது.” தென்காசியின் அரசு மாதிரி பள்ளியில் நடந்த பயிற்சிப் பட்டறையில்தான் அவர் கீர்த்தியை சந்தித்தார்.

16 வயதாகும் கீர்த்தி எஸ். இந்த சாதனையாளர் குழுவிலேயே இளையவர். தென்காசியின் மாயமான்குறிச்சியை சேர்ந்தவர். 12ம் வகுப்பு படிப்பவர். “பள்ளியில் புகைப்படக் கலை கற்றவுடன், இத்துறை சார்ந்த என் முதல் பார்வை மாறியது. பெரிய விழாக்களிலும் திருமணங்களிலும்தான் புகைப்படக் கலை பயன்படும் என நினைத்திருந்தேன். ஆனால் சந்தோஷமான முகங்களை படம் பிடிப்பது மட்டுமின்றி, சாமானியர்களை ஆவணப்படுத்த உதவுவதும் புகைப்படக் கலைதான் என்பதை புரிந்து கொண்டேன். என்னிடம் கேமரா இல்லை. செல்பேசியுடன் சென்று என் பாட்டியும் அவரது நண்பர்களும் ஊர் வயல்களில் வேலை பார்ப்பதை படம் பிடிப்பேன்.” ஒரு முழு நாளை பள்ளியில் கழித்து வந்திருக்கிறார். ஆனால் புகைப்படக் கலை குறித்து பேசச் சொன்னதும் அவரது குரல் உற்சாகத்தில் அதிர்கிறது.

எனினும் தொழிலுக்கான வாய்ப்பு இல்லை. “எனக்கு புகைப்படக் கலை பணிகள் பிடிக்கும். ஆனால் நான் கார்கோ அதிகாரியாக விரும்புகிறேன். என் தந்தைக்கும் சந்தோஷம் இல்லை. கல்பனா சாவ்லாவை போல ஒரு விண்வெளி வீரராக நான் ஆக வேண்டும் என்பதுதான் அவரது விருப்பம். என்னை கீர்த்தி சாவ்லா என்றுதான் அழைப்பார். ஆனால் என் மனமோ போக்குவரத்து, விமானங்கள், கார்கோ மேலாண்மை போன்றவற்றில்தான் லயித்திருக்கிறது. நேற்றுதான் பட்டியல் வெளியானது. இந்திய கடல்வழி பல்கலைக்கழகத்தில் எனக்கு இடம் கிடைத்திருக்கிறது. கடல்வழி தளவாடங்களில் பிபிஏ விரைவில் படிக்கவிருக்கிறேன்.

கடல்வழி தளவாடங்கள் குறித்த அவரது ஆர்வம், புகைப்படக் கலை மீதான விருப்பத்துக்கு அடுத்தபடியாக இருக்கிறது. பின்னதை செய்யவே விருப்பம் இருப்பதாக சொல்கிறார். அவருக்கு எட்டு வயதானபோது அவரது தந்தை விபத்தை சந்தித்தார். அவரது உடல்நலம் ஓரளவுக்கு தேறினாலும் குடும்பத்துக்கும் அவருக்கும் வாழ்க்கை முன்பைப் போல இருக்கவில்லை. வீட்டு வேலைகளை பார்த்தபடி தாய் ஒரு சிறு மளிகைக்கடை நடத்திக் கொண்டிருந்தார். அவர் முதன்முதலாக கேமராவை எடுத்தபோது தாயின் வாழ்வைதான் அவர் ஆவணப்படுத்தினார். “ஒவ்வொரு குடும்பத்தின் வெற்றிக்கு பின்னாலும் அமைதியாக தியாகம் செய்து கொண்டிருக்கும் ஒருவர் உண்டு. அமைதியாக இயங்கும் இவர்களின் வாழ்க்கையை எப்போதும் என் கேமரா ஆவணப்படுத்தும்.”

கீர்த்தியின் கருத்தை கவனித்திருந்தால் முகேஷும் ஒப்புக் கொண்டிருப்பார். கே. முகேஷும் இக்குழுவை சேர்ந்த இன்னொரு சாதனையாளர். வேலூர் மாவட்டத்தின் மெல்மொய்ல் கிராமத்தை சேர்ந்தவர். 16 வயதாகும் அவர், வேலூரின் அரசு மாதிரி பள்ளியில் 12ம் வகுப்பு முடிக்கவிருக்கிறார். புகைப்படக் கலையில் அவர் பயணம், அவரது தந்தையை கெளரவப்படுத்துவதில் இருந்து தொடங்கியது.”என் தந்தை அமைதியானவர்.வீட்டில் என்னை விட என் சகோதரியிடம்தான் அவர் அதிகம் பேசுவார். என் பெற்றோரும் ஒருவருடன் ஒருவர் அதிகம் பேசிக் கொள்வதில்லை. என் தாய் என் தந்தையை ஏதேனும் செய்ய சொன்னால், அவரும் ஏதும் சொல்லாமல் அதை செய்வார். அவ்வளவுதான். ஊரிலும் அவர் யாரிடமும் அதிகம் பேசியதில்லை,” அவர் கல் குவாரிக்கு வேலை செய்ய செல்லும்போது கேமராவுடன் அவரோடு சென்று அவர் எழுதிய புகைப்படக் கட்டுரையிலும் அப்படித்தான் அவர் எழுதியிருக்கிறார்.

அவர் கூச்சத்துடன், புகைப்படக் கலை மீது கொண்டிருக்கும் விருப்பம் பற்றியும் பெற்றோர் மீதான மதிப்பு பற்றியும் அவருக்கான ஊக்கம் பற்றியும் சில வார்த்தைகளில்தான் பேசுகிறார். தன் தாய் பற்றி பழனி அண்ணா எழுதிய கட்டுரையையும் அதில் கேமரா லென்ஸ் கொடுத்த உணர்வு மற்றும் அது கொடுத்த அவரது வாழ்க்கை குறித்த வேறுபட்ட கோணம் பற்றியும் அவர் எழுதியிருந்ததை முகேஷின் பள்ளியில் அவரது பயிற்றுநர் அனைவரையும் படிக்க சொன்னார். “பள்ளி முடிந்ததும் நான் புகைப்படக் கலையை தொடர விரும்புகிறேன்,” என்கிறார் அவர். “வேலூரில் உள்ள சலவைத் தொழிலாளர்களின் வாழ்க்கைகளை நான் ஆவணப்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறேன். ஒரு புகைப்படக் கலை வகுப்பும் ஊருக்கு ஒரு குடி என்கிற புத்தகமும்தான் எனக்கான ஊக்கம்.”

எங்களுடனான தூரம் மற்றும் நாங்கள் பேசும் மொழிகள் ஆகியவற்றில் சற்று கவனமாக இருந்தார் முகேஷ். ஆனால் அவரது புகைப்படங்களை பார்க்கும்போதுதான், அவர் புகைப்படங்களினூடாக அதிகம் பேசுகிறார் என்பது எனக்கு புரிந்தது. அவைதாம் அவரின் மொழி.

புதுக்கோட்டையின் கொத்தமங்கலம் கிராமத்தை சேர்ந்த 32 வயது கார்த்திகேயன் ஆர், வேறொரு பிரச்சினையை மொழியுடன் கொண்டிருந்தார். “அப்போது எனக்கு தமிழ் மட்டும்தான் தெரியும். ஆங்கிலம் அந்தளவுக்கு புரியாது. அதனால்தான் கல்லூரியில் சிரமப்பட்டேன்,” என 2015 முதல் 2021 வரையிலான அனுபவத்தை ஆங்கிலத்தில் விவரிக்கிறார். நான்கு வருட பொறியியல் படிப்பு தேர்வுகளோ அவர் பங்குபெறாததால் அவருக்கு பட்டம் கிடைக்கவில்லை. அரசு நடத்தும் ITI-யிலோ அவருக்கு பிடித்த படிப்பை சொல்லிக் கொடுக்க எவரும் இல்லை. ஏனெனில் அதை படிக்க எவரும் வருவதில்லை. பொறியியல் படிப்பை அவர் படிக்க, தந்தை கடன் வாங்கியதில் அவருக்கு குற்றவுணர்வு உண்டு. ஆனால் அவரால் ஆங்கிலக் கல்வி பொறியியல் படிப்பை படிக்க முடியவில்லை. பெற்றோர் கொடுத்த அழுத்தம்தான் காரணம். பல முறை தேர்வு எழுதி 2021ம் ஆண்டில் அவர் பட்டம்.பெற்றார். அவருக்கு ஆர்வம் இருக்கும்.ஒளிப்பதிவை பற்றி யாரும் பொருட்படுத்தவில்லை.

“படம் எடுக்க எப்போதும் விரும்பியிருக்கிறேன். ஆனால் அதற்கு என்ன செய்ய வேண்டும். படிப்புகளை பற்றி நான் யூட்யூபில் தேடியிருக்கிறேன். ஆனால் அப்போது எனக்கு ஆங்கிலம் புரியாது. தமிழில் கற்பிக்கவும் ஆள் இல்லை. எம்ஜிஆர் திரைப்படக் கல்லூரியில் இணைய முயற்சித்தான். அழைப்பு கூட வந்தது. ஆனால் நேர்காணலில் தோற்றதாலும் அதிக பள்ளி மதிப்பெண் எடுக்காததாலும் எனக்கு சீட் கிடைக்கவில்லை.

“பிறகு நான் ஒரு தனியார் கல்லூரிக்கு சென்றேன். 4 லட்சம் ரூபாய் கட்டணமும் கேமராவும் லேப்டாப்பும் ஒரு ஹார்ட் டிஸ்க்கும் இரண்டு வருடம் புகைப்படக்கலை அல்லது ஒளிப்பதிவு அனுபவமும் கேட்டனர். என் உறவினர் கோயம்புத்தூர் நண்பர் ஒருவரின் ஸ்டுடியோவில் வேலை வாங்கிக் கொடுத்தார். 4-5 வருடங்களாக நான் திருமணம், விழா போன்ற நிகழ்ச்சிகளிலும் வணிகரீதியிலான ஃபோட்டோ ஷூட்களும் பணியாற்றிக் கொண்டிருந்தேன். ஆனால் உண்மையின் நான் ஒளிப்பதிவாளராக வேண்டும் என விரும்பியதை உணர்ந்தேன். அதற்குள் அந்த வருடங்களை வீணாக்கி விட்டிருந்தேன்.” அடுத்த இரண்டு வருடங்களுக்கு புத்தக வாசிப்பு மற்றும் இணையத்தில் படங்கள் பார்ப்பது போன்ற வேலைகளில் நேரம் செலவழித்தார். பிறகு தனியார் கல்லூரிக்கு மீண்டும் சென்றார். ஆனால் கட்டணம் 4-6 லட்சம் ரூபாயாக உயர்ந்துவிட்டதால், படிப்பில் சேர முடியவில்லை.

அப்போதுதான் 2023-ல் பழனிகுமாரை சந்தித்து, அவருடன் சேர்ந்து புதுக்கோட்டை மாவட்ட அரசு மாதிரி பள்ளியில் கற்பிக்கத் தொடங்கினார். அடுத்த மூன்று வருடங்களுக்கு குழுமத்துடன் அவர் பயணித்து புகைப்பட பயிற்சிகளில் பங்கேற்றார். 2026-ல் முதல் புகைப்படக் கட்டுரையை பாரியில் பிரசுரித்தார்.

“இரண்டு குறும்படங்கள் எடுத்து முடித்திருக்கிறேன். அவற்றில் ஒன்றை இந்திய திரைப்படப் பணிக்காக (IFP) 2022-ல் எடுத்தேன். மற்றொன்றை தமிழ்நாடு அரசின் நான் முதல்வன் குறும்படங்களுக்காக எடுத்தேன். முதல் பத்து தேர்வுகளில் என் படமும் இடம்பெற்றது. முந்திரிப் பருப்பு தொழிலாளர்கள் குறித்த ஆவணப்படமும் எடுத்திருக்கிறேன்.” புகைப்படக் கலை மற்றும் கல்வி ஆகியவற்றை தாண்டியும் பல விஷயங்களை கார்த்திகேயன் பகிர்ந்து கொள்கிறார். நட்பு, குடும்பம், எதிர்காலம், தொடர் உழைப்பு, தடையறா வீரம் ஆகியவற்றை குறித்து பேசினார்.

“நான் முயற்சியை கைவிடவில்லை. பழனி அண்ணாவுக்கு இன்ஸ்டாகிராமில் என்னுடைய புகைப்படங்களை தொடர்ந்து அனுப்பிக் கொண்டே இருந்தேன்,” என்கிறார் 25 வயது கே. ரவிக்குமார். நீலகிரி காடுகளை சார்ந்த இன்னொரு உறுதியான குரல் அவருடையது. பொக்கபுரம் கிராமத்தை சேர்ந்த பெத்தா குரும்பா சமூகத்தை சேர்ந்த அவர், நீலகிரியின் அதிகம் பாதிக்கத்தக்க பழங்குடி குழு கூட்டமைப்பு அலுவலக ஊழியரிடம் இருந்த பழைய கேமராவை பயன்படுத்தி புகைப்படக் கலையை கற்றுக் கொண்டார். பழனி குமார் பற்றி நண்பரின் வழியாக தெரிய வந்ததும், ரவி அதிகம் கற்றுக் கொள்ள விரும்பினார்.

“ஒருநாள் அண்ணா ஒருவழியாக பதில் அனுப்பினார். புகைப்படக் கலையில் ஆர்வம் உண்டா என என்னிடம் கேட்ட்டார். எனக்கான டிக்கெட்டுகளுக்கு பணம் செலுத்தி, சென்னை புகைப்படக் கலை பயிற்சிக்கு வரவழைத்தார். அங்குதான் நான் புத்தகங்களை படித்தேன், பயணித்தேன், புகைப்படம் எடுத்தேன், ஆவண புகைப்படக் கலையை கற்றுக் கொண்டேன். என் சமூகத்தின் கதையை சொல்ல நான் விரும்பினேன்.” அரசு தேர்வுக்கு தயாராகும் விருப்பம் ரவிக்கு இல்லாமல் போனது. அவருக்கான விருப்பத்தை அவர் கண்டடைந்துவிட்டார்.

ஆனால் கணவரால் கைவிடப்பட்டு, ஒற்றை ஆளாக ஐந்து குழந்தைகளை வளர்த்தெடுத்த அவரது தாய்க்கு சந்தோஷம் இல்லை. “அரசு தேர்வுகளுக்கு நான் படிக்க விரும்பினார். ‘கேமராவுடன் ஏன் எப்போதும் இருக்கிறார்? இதை நிறுத்து. போய் படித்து, அரசு வேலை பெறு. இப்படி சுற்றியலைந்து புகைப்படங்கள் எடுப்பது நமக்கு பணத்தை தராது,’ என கத்துவார். ஆனால் பழனி அண்ணா, சில மாணவர்களுடன் வந்து அவரிடம் பேசினார். அதற்கு பிறகுதான் அவர் திட்டுவதை நிறுத்தினார். அவரின் வாழ்க்கை சிரமங்கள் பற்றிய கட்டுரை ஒன்றை நான் எழுதினேன். என்னுடைய முதல் கண்காட்சிக்கு அவரால் வர முடியவில்லை. ஆனால் இம்முறை என்னுடன் அவர் வருவார். இதுதான் அவர் சென்னைக்கு வரும் முதல் தடவை.” ரவியின் குரலில் சந்தோஷம் தெரிந்தது.

”என் மக்களுக்காக பணிபுரிவதுதான் என் கனவு. பழங்குடி அல்லாத மக்கள் பழங்குடிகளின் நிலத்தை மது கொடுத்து கைப்பற்றுவதை நான் பார்த்திருக்கிறேன். வயல்களில் அவர்களை வேலை பார்க்க வைத்து, ஊதியத்துக்கு பதிலாக மது கொடுப்பார்கள். மக்களும் நமக்கு பணம் வேண்டாம் என எண்ணுகின்றனர். நாம் கடின உழைப்பாளிகள் அல்ல என்கிற சிந்தனை அவர்களுக்கு உண்டு. மது புட்டிக்காக எதையும் செய்வோம் என நினைக்கிறார்கள். என் பட்டப்படிப்பு முடித்தபிறகு எனக்கும் அதே வேலையைக் கொடுத்தார்கள்.” அச்சமூகத்திலிருந்து கல்லூரிக்கு செல்லும் மூன்றாவது நபர் ரவி. இளங்கலை வரலாறு முடித்திருக்கிறார்.

“எங்களின் மக்களை பழங்குடி அல்லாத மக்கள் சித்தரிக்கும் விதம் எனக்கு பிடிக்கவில்லை. பழங்குடிகள் நிலத்தில் அவர்கள் ரிசார்ட்களை கட்டி, பழங்குடிகளை அங்கேயே கூலி வேலைக்கு அமர்த்துகின்றனர். நாங்கள் அடிமைகள் அல்ல. தினசரி நாங்கள் கடுமையாக உழைக்கிறோம். தனியாக உழைத்து, தேயிலை தோட்டத்தில் விறகு சேகரித்து, தோட்டங்களை கவனிக்கும் வேலை செய்து, சாணம் விற்று தனியாக சிரமப்பட்டு குழந்தைகளை வளர்க்கும் என் தாய் போன்ற பலர் இருக்கின்றனர். அதனால்தான் அவரின் கதையை நான் எழுதினேன். எங்களை பற்றிய கதைகளை நாங்களே எழுத வேண்டுமென விரும்புகிறேன்.” அவரது மக்களை ஆவணப்படுத்திக் கொண்டே, மக்களுக்கான புகைப்படக் கலைஞர்கள் குழுமத்தை சேர்ந்தவர்களை போல அடுத்த தலைமுறையை தயார் செய்யும் வேலையையும் ரவி செய்கிறார். மசினகுடியிலிருந்து ஊட்டிக்கு இரண்டு மணி நேரங்கள் பயணித்து, நீலகிரி மாவட்ட அரசு மாதிரி பள்ள்யின் குழந்தைகளுக்கு புகைப்படக் கலையை கற்றுக் கொடுக்கிறார்.

ஹைருன்னிசா, நூர் நிஷா, சுபகோமதி, கீர்த்தி, முகேஷ், கார்த்திகேயன், ரவிகுமார் ஆகிய ஏழு மாணவர்களும் ஏழு கதைகள். ஏழு கோணங்கள். அனைவரும் நீதிக்கான ஒற்றை போராட்டத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு மக்களுக்கான புகைப்படக் கலைஞர்கள் குழுமத்தில் இணைந்தவர்கள். தங்களின் வாழ்க்கை போராட்டங்களின் ஊடாக மக்கள் போராட்டங்களையும் சேர்த்து ஒரு கேமராவை கையில் வைத்துக் கொண்டு எம். பழனி குமாரின் வழிகாட்டலில் எதிர்கொள்கின்றனர். அவர் மற்றும் அவரது மாணவர்களின் இடமாகவும் தளமாகவும் இருப்பதில் பாரி பெருமை கொள்கிறது.