கணேசனின் அன்றாட சைக்கிள் பயணம்

“அலுமினிய பாத்திரம்!”

“நமக்கு உடம்பிலிருந்து கொடுக்கிற சவுண்ட் தான் நமக்கு பயன்படும். இந்த ஸ்பீக்கர் மாதிரியான விஷயங்கள் எல்லாம் நான் யூஸ் பண்றது இல்ல. என்னோட மூச்சு தான், வாயால தான் சத்தம் போடுவேன்.”

“என் பேரு கணேசன். பிளாஸ்டிக் பொருட்கள் மற்றும் பழைய பொருட்களை வாங்கி கடையில் போட்டு, இத காசாக்கி தான் புள்ளைகள காப்பாத்துறேன். இந்த நாலு கொடத்த வித்துதான் இன்னைக்கு சாப்பிடணும். போகலாம்!”

காரைக்குடி அருகில் உள்ள கானாடுகாத்தானில்தான் 61 வயசு கணேசனை பார்த்தேன். கொத்தமங்கலத்துக்கு போயிட்டு இருந்தார். நான் ஒரு புகைப்பட கண்காட்சிக்காக புகைப்படம் எடுக்க இருக்கிறேன், உங்களை புகைப்படம் எடுத்துக் கொள்ளவா என விளக்கி கூறினேன். அவர் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் தாராளமாக என்னை புகைப்படங்கள் எடுத்துக் கொள்ளுங்கள் என்று கூறினார்.

காலைல 6 மணிக்கு நகரம் கிராமத்துல இருக்கற அவர் வீட்டுக்கு போனேன். அடுத்த ஆறு நாள், அவரோடதான் இருந்தேன். நாள் முழுக்க சுற்றி, சோர்வடைஞ்சாலும், சின்ன சோர்வை கூட அவர் முகத்துலையும் உடம்புலயும் காட்டனது இல்லை.

சாமான்களை ஏற்றிக் கொண்டு, ஊர் பாதைகளில் சைக்கிள் ஓட்டி செல்வது சிரமமான காரியம். சாலைகள் பிரச்சினை இல்லை. ஆனால் ஊருக்கு போகும் பாதைகள் மேடு பள்ளமாக இருக்கும். கால்வாய்களை தாண்டி செல்ல வேண்டும். பாதைகள் குறுகலாக இருக்கும். சாமான் சுமையோடு சைக்கிளில் செல்வது கஷ்டம். என் பைக்கில் இருந்து விழுந்துவிடாமல் கவனமாக சென்றேன்.

ஒருநாளில் 10-லிருந்து 15 கிலோமீட்டர் சைக்கிள் ஓட்டுவதாக கணேசன் சொல்கிறார். அலுமினியப் பாத்திரம் மற்றும் பிற சாமான்கள் சேர்த்து 15-லிருந்து 20 கிலோ எடையை அவர் ஓட்டி செல்கிறார். சொந்த ஊரான நகரத்திலிருந்து புல்லான் விடுதி வடக்கு, புதுக்கோட்டை மேற்கு என புதுக்கோட்டையின் 50 கிராமங்களுக்கும் டவுன்களுக்கும் சைக்கிள் ஓட்டி செல்கிறார் கணேசன்.

சைக்கிள்தான் அவருக்கு அன்றாட துணை, நம்பிக்கைக்குரிய உதவி.

”ஒரு பக்கம் சீட்டு உடைஞ்ச வண்டி தான் ஓட்டிக்கிட்டு இருக்கிறேன்,” என சொல்லி சிரிக்கிறார். “ஆமா, சைக்கிள்தான் நமக்கு. வண்டிலாம் ஓட்ட தெரியும். ஆனா வண்டி வாங்க மாட்டேன். சைக்கிள்லதாம் போவேன். சைக்கிள்ளதான் வருவேன். எங்க ஒரு கடைக்கு போனாலும் சைக்கிள்தான். அது பழகிப்போச்சு.” மேற்பனைக்காட்டில பஞ்சர் ஆனது. ஆனாலும் அவர் விடவில்லை. நடந்தபடி ஒரு தெரு சுற்றிவிட்டு, வீடு வந்திருக்கிறார். (மேற்பனைக்காட்டில் இருந்து அவர் வசிக்கும் நகரம் என்ற கிராமம் கிட்டத்தட்ட ஏழு எட்டு கிலோமீட்டர் தூரம்). ”உருட்டிக்கிட்டே வீடு வரைக்கும் ஓடியாந்துட்டேன். வந்த அந்த செகண்ட்லயே நானே ட்யூப்பையும் டயரையும் மாத்திட்டேன்.”

பைக் அவருடைய செலவை கூட்டும். ஒருநாளைக்கு 50, 100 ரூபாய்க்கு பெட்ரோல் போட வேண்டும் என்கிறார். “இது அப்படி கிடையாது, சைக்கிள்ல விழுந்து விழுந்து எந்திரிச்சு போனாலும் அதை உருட்டிக்கிட்டே வீட்டுக்கு போயிரலாம். வண்டிங்கறது கொஞ்சம் பயம், எங்கனையாவது கீழ போட்டுருவோம். சாமான் செட்டு உடைந்து போகும். உள்ள முதல் பாழா போகும் அப்படின்ற காரணத்துக்காக சைக்கிள்ளையே மெதுவா போய் மெதுவா வருவேன்.”

1980களில் இருந்து கணேசன் சைக்கிள் ஓட்டுறார். “ஒரு நாள் கூட லீவு போட மாட்டேன், மண்டை வலின்னா கூட மாத்திரை போட்டுக்கிட்டு சைக்கிள ஓட்டிட்டுதான் திரிவேன். எந்த ஒரு ஃபங்ஷன்னாலும் சரி வீட்ல வேற யாரையும் போக சொல்லி நான் எங்கயும் போக மாட்டேன். சைக்கிள்தான் நமக்கு. டெய்லி வந்து கொறச்சலா 15 கிலோமீட்டர், 20 கிலோமீட்டர் சைக்கிள் ஓட்டியே ஆகணும். அப்பதான் நமக்கு நைட்டு நிம்மதியா தூக்கம் வரும்.”

வீட்டுக்கு திரும்பறப்போ கணேசன் எச்சரிக்கையாக இருக்க வேண்டும். “எதிர்ல வர்ற வண்டியோட லைட்டு வெளிச்சத்துல கண்ணு கூசும். அதனால நின்னுக்கிட்டிருந்தாலும் சைக்கிளோட பேலன்ஸ் எனக்கு போயிடும்.”

விருதுநகர் மாவட்டத்தின் சாத்தூர் தாலுகாவிலுள்ள அம்மாப்பட்டியில் பிறந்த கணேசனுக்கு ஏழு வயதாக இருக்கும்போதே தந்தை இறந்துவிட்டார். மறவர் சமூகத்தை (சீர்மரபினர்) சேர்ந்த குடும்பம், புதுக்கோட்டையிலுள்ள கீரமங்கலத்துக்கு அருகே 1,000 பேர் வசிக்கும் கிராமமான நகரத்துக்கு புலம்பெயர்ந்தது. அவருக்கு அப்போது வயது 17.

மூன்று சகோதரர்களில் கணேசன் இரண்டாமவர். அண்ணன் சாத்தூர் அம்மாப்பட்டியில் இருக்கிறார். தம்பி கீரமங்கலத்தில், தகரங்களை வாங்கி விற்கும் டெம்போ ஒன்றை சொந்தமாக வைத்திருக்கிறார்.

”அப்பா இருந்திருந்தாதான் படிச்சு இன்னைக்கி எப்படி எப்படியோ இருந்திருக்கலாமே!,” என்கிறார். “ரெண்டாப்பு ரெண்டு தடவ ஃபெயில் ஆயிட்டேன். படிச்சிருந்தா நல்லா இருந்திருக்கலாம்.” அவரின் வார்த்தைகள் எப்போதும் மனதில் இருக்கும். படிப்பின் முக்கியத்துவம் பற்றி கஷ்டப்பட்டு உழைப்பவரின் வார்த்தைகள் வாசிக்கும் அனைவருக்கும் கூட பயன்படும்.

பள்ளிப்படிப்பு இல்லாததாலும் சொந்தமாக நிலம் இல்லாததாலும் கணேசன் குழந்தைகளை படிக்க வைக்க ஆர்வமாக இருந்தார். மூத்த பெண்ணின் படிப்புக்காக லட்சக்கணக்கில் நிறைய வங்கி கடன்கள் எடுத்திருக்கிறார். இப்போதும் முடிந்தவரை கடனை கட்டிக் கொண்டு இருக்கிறார். மூத்த பெண் முத்துமாரிக்கு வயது 35. நர்சிங் பிஎஸ்சி படித்து, திருவாரங்குளத்துல மத்திய அரசு வேலை பார்க்கிறார். அதில் கணேசனுக்கு சந்தோஷம். மகள், தன் சம்பாத்தியத்தில் மாதாமாதம் அனுப்பும் 5,000 ரூபாய் பணம் குடும்பத்துக்கு உதவுவதாக சொல்கிறார் அவர்.

மகனுக்கு கணேசன் கல்யாணம் மணம் முடித்து விட்டார். பெண் வீட்டாரால் ஏதும் செய்ய முடியவில்லை என இவரே நான்கு பவுன் நகை போட்டு மணம் முடித்து வைத்திருக்கிறார். இரண்டு மூத்த மகன்களும் சம்பாதிப்பதால், அவரை வேலைக்கு போக வேண்டாமென அவர்கள் சொல்கின்றனர். ஆனாலும் கடைசி குழந்தையின் படிப்புக்கும் கல்யாணத்துக்காகவும் அவர் தொடர்ந்த் வேலை பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார்.

சித்ராதேவி, கணேசனின் மனைவி. 55 வயதாகும் அவர் 5ம் வகுப்பு வரை படித்திருக்கிறார். நூறு நாள் வேலை திட்டத்தின்கீழ் வேலை செய்கிறார். மதியம் 2 மணிக்கு வீட்டுக்கு வரும் அவர், வீட்டுக்கு வந்து சமையல் செய்வார். ”நமக்கு மத்தியான சாப்பாடு கிடையாது. காலை சாப்பாடு, அந்தி (இரவு) சாப்பாடுதான். அவரு மதியம் சாப்பிடறதில்லை. தண்ணி மட்டும்தான் மதிய சாப்பாடு அவருக்கு,” என்கிறார் சித்ராதேவி.

”காலையில ஒரு ஒன்பது பத்து மணிக்கு போல வண்டி எடுத்து கிராம கிராமமா போவேன். சாயந்தரம் ஒரு ஆறு மணி ஆகும் வீட்டுக்குப் போக. பழைய சாமான் கீமான வாங்கி சேத்து வச்சிருந்து கடையில கொண்டு போய் போட்டு அதை காசாக்குவேன். அப்புறம் புள்ளைகளுக்கு அதில நல்லது கெட்டது பண்ணுவேன். சொந்த வீடு கிடையாது. எங்க மனைவியோட வீட்லதான் இப்ப இருக்கிறோம். இனி வந்து புள்ளைக சம்பாரிச்சு, அவுக வந்து, இந்தப் பையன்க சம்பாதிச்சு எதுவும் வீடு கட்டுனாதான் போச்சு. அதுவரைக்கும் சும்மா அந்த வீட்ல ஒரு வாடகை மாதிரி இப்ப குடியிருந்து வாரோம்.”

நூறு நாள் வேலை முடியும் நேரத்தை ஒட்டி கணேசன் ஊருக்கு செல்வார். ஞாயிற்றுக்கிழமை மட்டும் தாமதமாக இரவு 7 மணிக்கு போவார். அவரிடம் செல்ஃபோன் இல்லை. ”சில நாளு பொம்பள ஆளு (மனைவி) தேடுவாக, வந்து வந்து பாதையில நிப்பாக.”

“ஊர் மக்களுக்கு என்னை நல்லா தெரியும்.”

பொருள் வாங்க வருபவர்களிடம் கணேசன் காட்டும் அன்பு தெளிவாக தெரியும். அவருடன் நான் இருந்த நேரத்தில் எப்போதும் யாரிடமும் அவர் கடுமை காட்டியதில்லை. வாடிக்கையாளர்களுடனான உறவு முக்கியமென சொல்வார். அதனால்தான் 40 வருடமாக வியாபாரம் பார்க்க முடிவதாக சொல்கிறார்.

எல்லா ஊர்களிலும் அவர் "நகரத்தார்" என்ற பெயரினால் அறியப்படுகிறார். மேலும் அவருக்கு அனைத்து பகுதிகளிலும் இருக்கும் "குடியிருப்புகள்" என்ற மக்கள் வசிக்கும் இடங்களில் உள்ள அனைத்து வழிப்பாதைகளும் தெரிகிறது. வாரத்திற்கு ஒரு நாள் அவர் வருவார் என்று மக்கள் காத்துக் கொண்டிருப்பார்கள். வழக்கமாக அவரிடம் மட்டுமே பொருட்கள் வாங்குபவர்களும் உண்டு. பேரம் பேசுவது கிடையாது. “காசை கொடுக்க முடிஞ்சா மட்டும்தான் விற்பேன். இல்லைன்னா விற்க மாட்டேன். 100 ரூபாய்க்கு வாங்கற பொருள 10 ரூபா லாபமாச்சு வச்சு விற்க முடிஞ்சாதான் விப்பேன். இல்லன்னா விக்க மாட்டேன்.

”புதுக்கோட்டை அறந்தாங்கில இருக்கற நியூ டீலக்ஸ் கடைலதான் பொருள் வாங்கறேன். 1980ல ஒரு1400 ரூபாய்க்கு சாமான் குடுத்தாரு ஓனரு. இப்ப அந்த 1400 ரூபாய் வந்து 7000 ரூபாய் வரும்.” நாளொன்றுக்கு சராசரியாக 200 ரூபா வருமானம் வரும் என்கிறார் கணேசன். வருமானம் இல்லாத நாட்களும் உண்டு.

ஊர் ஊராக செல்லுபோது பழைய இரும்பு, பிளாஸ்டிக், அலுமினிய பாத்திரம், பழைய சில்வர், ரப்பர் பொருள், பழைய சைக்கிள், பிளாஸ்டிக் பாட்டில், கிளாஸ் பாட்டில், தகரம் எல்லாவற்றையும் கணேசன் சேகரிப்பார். 2-3 மாதங்களுக்கு சேகரிப்பார். “ஓரமா ஒரு சாக்குல அள்ளி வச்சிருவேன். அன்னாடம் (தினம் தினம்) போய் போடுறதுக்கு முடியாது. ரொம்ப கம்மியான ரேட்டுக்குதான் போகும். மொத்தமா ஒரு2 - 80 கிலோ இருந்துச்சுன்னா அதை கொண்டு போய் கடையில போட்டுறலாம். சில்லறை கடைல போட்டா 15 ரூபாய்க்கு கேப்பாங்க, கிலோவுக்கு அஞ்சு ரூபா லாஸ் ஆகும். எங்கேயுமே காசு வாங்க மாட்டேன். பொருளா எடுத்துக்குவேன்.”

சேரும் பொருட்களை போட்டு கணேசன் காசு வாங்க மாட்டார். பொருட்களை போல காசு தாக்குப்பிடிப்பதில்லை என்கிறார். ”பொருளா எடுத்துக்குவனே ஒழிய எங்கனையும் பத்து காசு வாங்க மாட்டே. காசு கையில வாங்கி கொண்டுக்கிட்டு வர மாட்டேன். அதுக்குள்ள பொருளு, பிளாஸ்டிக்க போட்டு பிளாஸ்டிக் கொடம் எடுத்துட்டு வந்துடுவேன். அலுமினியத்தை போட்டு அலுமினிய சாமான் எடுத்துட்டு வந்துடுவேன். எந்தக் கடையிலும் மிச்ச காசு நான் தான் கொடுக்கிற மாதிரி இருக்குமே ஒழிய அவங்க கிட்ட இருந்து காசு வாங்கிட்டு வர மாட்டேன். பொருளுன்னா, அந்த பொருளை வந்து யாராலும் தொட முடியாது. அது அப்படியே கிடக்கும்.”

100 ரூபாயாக இருந்தால் மட்டுமே அவர் பணம் கொடுப்பார். அதைத் தாண்டினால், அவரிடம் பணம் இருக்காது. “500 ரூவா, 1000 ரூவாங்கிற எடத்தில வாங்க மாட்டேன். கொண்டுவர முடியாது, வாங்கவும் மாட்டேன். சைக்கிள்ல எதை கொண்டு வர முடியுமோ அதை மட்டும் தான் வாங்கிட்டு வருவேன்.”

ஒருவேளை சைக்கிள் விற்பனைக்கு இருந்தால் இந்த முறையை அவர் மாற்றிக் கொள்கிறார். சாமான்களை கொடுத்து வாங்கிக் கொள்கிறார். சைக்கிளை ரிப்பேர் செய்து ஸ்கூல் படிக்கும் மாணவர்களுக்கு 20 ரூபாய் லாபத்தில் விற்பார்.

”மறுநாள் போய் அந்த சைக்கிள எடுத்துட்டு வருவேன். அப்படித்தான் அந்த அஞ்சு ஆறு சைக்கிள் வாங்கி வச்சிருக்கேன். பள்ளிக்கூடத்துக்கு போற வர்றவங்க யாரும் கேட்டாங்கன்னா, அதுல ஒரு வீல மாத்துனதுக்கு பிறகு அதுல கோளாறுகள் எல்லாம் மாத்திட்டு மேற்கொண்டு 25 ரூபாய் கொடுத்தாலும் அந்த சைக்கிள கொடுத்துடுவேன். சைக்கிளை சாமானியமா கொடுக்க மாட்டேன். யாராவது வந்து இந்த ஸ்கூல் புள்ளைகளுக்கு சைக்கிள் வேணும்னு கேட்டா, சீர் பண்ணி கொடுப்பேன்.”

கணேசனுடைய வேலையை புகைப்படம் எடுப்பதன் மூலம் பல விஷயங்களை கற்றுக் கொள்ள முடிகிறது. புகைப்படம் எடுத்தாலும் என்ன கேள்வி கேட்டாலும் அவர் தயங்கவே இல்லை. எப்போதும் புன்சிரிப்போடு பேசுகிறார். தன்னுடைய கஷ்டத்தை சொல்லும்போது கூட புன்சிரிப்போடே சொல்கிறார்.

முதல் நாள், அவர் சைக்கிளேறி பெடல் போடத் தொடங்கியதும் நான் அவரை பைக்கில் பின்தொடர்ந்தேன். எனக்குள்ளே ஒரு தயக்கம் வந்தது. ஒருவேளை நானும் சைக்கிளில் போயிருக்க வேண்டுமோ எனத் தோன்றியது. ஆனால் முடியவில்லை. அவருடைய உணர்வை தெரிந்துகொள்ள, அவரது சைக்கிளில் ஒருதடவையேனும் போக விருப்பம் இருந்தது. ஆனால் தயக்கம். ஏனெனில், எல்லா விற்பனை சாமான்களையும் சைக்கிளில்தான் அவர் வைத்திருக்கிறார். எந்த நஷ்டமும் தொந்தரவும் என்னால் அவருக்கு வந்துவிடக் கூடாது என நினைத்து, நான் அவரிடம் கேட்டுக் கொள்ளவே இல்லை.

வேலை பார்க்கும்போது கணேசன் சாப்பிடுவதில்லை. என்னால் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை. சாப்பாடு இல்லாமல் இவ்வளவு தூரம் சைக்கிளை மிதிக்கிற சக்தி அவருக்கு எப்படி கிடைக்கிறது என்று தெரியவில்லை. எனக்கெல்லாம் சாத்தியமே இல்லை.

வீட்டிலிருந்து கொண்டு வந்த தண்ணீரை மட்டும்தான் குடிக்கிறார். ஒருதடவை டீ சாப்பிட கணேசன் என்னை கூப்பிட்டார். நான் டீ குடிப்பதில்லை என சொன்னேன். பிறகு ஒருநாள் அவரை டீ சாப்பிட நான் அழைத்தேன். ஆனால் அவர் வரவில்லை. அவருக்காக செய்வதாக அவர் நினைத்துக் கொண்டார் போல. தன்னோட விருப்பதுக்கு பதிலா என்னோட விருப்பத்துக்குதான் முன்னுரிமை கொடுத்தார் அவர்.

கணேசன் சொல்வது போல, தினமும் சாமான்கள் நிறைந்த சைக்கிளை ஓட்டி செல்வது சாதாரண விஷயமில்லை. என்னுடைய பால்யகாலத்தில், சாமான்களோடு ஒருமுறை சைக்கிளை ஓட்டி சென்று கஷ்டப்பட்டிருக்கிறேன். ஆனால் இவரோ அறுபது வயசு இருக்கும். தைரியத்தோடும் மனோவலிமையோடும் சைக்கிள் ஓட்டி செல்வதில் அவரது லட்சியம் வெளிப்படுகிறது: ”சாகுற வரைக்கும் நான் சைக்கிள் ஓட்ட விரும்பறேன்.”

இக்கட்டுரை முதலில் தமிழில் எழுதப்பட்டது