ஓய்வின்றி ஓடும் ஓர் உடல்

"எனக்கு என் குழந்தைங்களை ஸ்கூலுக்கு போக எழுப்பிவிட்டு, அவங்களுக்கு சாப்பாடு செஞ்சு கொடுத்து, அவங்களோட நிறைய நேரம் வீட்டுலேயே இருக்குற அம்மாவா இருக்கனும்னு ரொம்ப ஆசை. ஆனா அவங்க எழுந்துக்குறதுக்கு நாலு மணி நேரத்துக்கு முன்னாடியே நா வேலைக்கு போயாகணும். நா வேலையில இருந்து வீட்டுக்கு வரும்போது குழந்தைங்க தூக்கத்துல இருப்பாங்க. வாரம் முழுக்க ஞாயிறுக்காக காத்துட்டு இருப்பேன். எப்போ எட்டு மணி நேரம் தூங்கலாம், மூணு வேள சாப்படலாம், வீட்டுல குழந்தைங்களோட நிறைய நேரம் இருக்கலாம்னு இருக்கும்," என்கிறார் அமுலு அக்கா. இன்று வார நாள்தான். என் வீட்டிலிருந்து கல்லூரிக்கு நான் சென்றுகொண்டிருந்தபோது, அமுலு அக்கா தனது காய்கறி வண்டியைத் தள்ளிக்கொண்டு எதிரே வந்தார். இந்த வட சென்னையின் திருவொற்றியூரில் உள்ள தெருக்களில்தான் அக்காவுடன் எப்போதும் பேசுவேன்.

காலை 10 மணி போல, நான் கல்லூரிக்கு செல்லும்போது, பூ போட்ட பூனம் புடவையை கட்டிக்கொண்டு, 100 கிலோக்கும் மேற்பட்ட எடைகொண்ட காய்கறி தள்ளுவண்டியை கஷ்டப்பட்டு எங்கள் தெருவை நோக்கி தள்ளி கொண்டு வருவார் அமுலு அக்கா. மதியம் 2 மணிபோல கல்லூரி முடித்துவிட்டு வீட்டிற்கு நடந்து வந்து கொண்டிருக்கையில், இன்னும் அதே திருவொற்றியூர் தெருக்களில் மீதமுள்ள காய்கறியை விற்க முயற்சி செய்து கொண்டிருக்கிறார். 2024 ஆம் ஆண்டின் வெயில் காலம் அது. திருவள்ளூரில் 40 டிகிரி செல்சியஸ்ஸுக்கு மேல் வெயில் சுட்டெரித்துக் கொண்டிருந்தது. அந்த ஆண்டின் அதிகபட்ச வெப்பநிலை 44.3°C ஆகப் பதிவானது. இவை எதுவும் 41 வயதான அமுலு அக்கா வாழ்க்கையில் எந்த வித மாற்றத்தையும் கொண்டுவர போவதில்லை. இந்தியாவின் 10 மில்லியன் பெண் தெரு வியாபாரிகளில், 40 சதவீதத்தினரைப் போலவே அமுலுவும் கோடை கால வெப்பத்தால் பெரும் பாதிப்பை எதிர்கொள்கிறார். 68 சதவீத தெரு வியாபாரிகளைப் போலவே இவரும் எந்தவித இடைவெளியுமின்றி உழைக்கிறார். பல நேரங்களில் மதிய உணவுகூட உண்ணுவதில்லை.

உச்சி வெயிலில், பெரும் எடைகொண்ட இந்த காய்கறி வண்டியைத் தள்ளிக்கொண்டு, ஒவ்வொரு காய்கறியின் பெயரையும் வீட்டிற்குள் உள்ளவர்களுக்கு கேட்குமளவிற்கு சத்தமாகக் கத்திக்கொண்டு, ஒரு நாளில் நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட தெருக்களில் நடந்துவிடுவார். “கத்தி கத்தி காதே அடைச்சு போற மாதிரி இருக்கும். ஆனா நிறைய பெரு என் காய வாங்குனா இது எதுமே எனக்கு தெரியாது. இருக்குற மிச்ச காய்கறிய விக்குறதுக்கு அதுதான் பலமே. ஆனா பல நாட்கள் ரொம்ப நேரம் நடந்தும் இருபது, முப்பது ரூபாய்க்கு தான் வியாபாரம் ஆகும். நிறைய நேரம் இப்படியே ரோடுல உட்கார்ந்து அழுவேன். கொஞ்சம் நேரம் கழிச்சு கண்ணை தொடச்சிட்டு, நம்பிக்கையோட மறுபடியும் காய் விக்க ஆரம்பிச்சுருவேன்," என்று அவர் தனது அனுபவத்தை நினைவுகூர்ந்தார்.

அதே நம்பிக்கை தான் அமுலு அக்காவை 8 வருடங்களுக்கு முன்பு தள்ளு வண்டியை வாங்க வைத்தது. அவர் தனது ஐந்தாவது வயதில் தொடங்கி, கடந்த எட்டு வருடங்களுக்கு முன்பு வரை, கட்டுமான வேலைகளைச் செய்து வந்தார். நாள் முழுவதும் கடுமையாக உழைத்தும், கிடைக்கின்ற நூறு ரூபாய் வருமானம் தனது குழந்தைகளை வளர்ப்பதற்கும், அவர்களுக்குக் கல்வி கொடுப்பதற்கும் போதுமானதாக இல்லை என்பதால் அவர் காய்கறி வியாபாரத்தை தொடங்கினார்.

"ஆரம்பத்துல ரொம்ப கஷ்டமா இருந்துச்சு. இவ்ளோ கனமான வண்டிய தள்ளி எனக்கு காய்ச்சலே வந்துருச்சு. இத வெயில்ல தள்ளிக்கிட்டு போகும்போது பல நாள் மயங்கி விழுந்திருக்கேன். அப்புறம் போக போக பழகிருச்சு. ஆனா தூக்கமே இல்லாம தினமும் வேலை பார்க்கறதுனால ஒடம்புல நிறைய பிரச்சன," என்று வண்டியை தள்ளிக்கொண்டே கூறுகிறார். நள்ளிரவு 2:30 மணியளவில் தனது வீட்டை விட்டுப் புறப்படும் அமுலு, தனது ஊரான கீழார்கண்டிகை கிராமத்திலிருந்து சுமார் 60 கிலோமீட்டர் தூரம் பயணித்து, வட சென்னையிலுள்ள திருவொற்றியூருக்குக் காய்கறி விற்கச் செல்கிறார். அவர் வெயிலையும், மழையையும் பொருட்படுத்தாமல் நாள் முழுவதும் தெருக்களில் நடந்து வியாபாரம் செய்கிறார்.

"டாக்டர் என் ஒடம்புல ரத்தம் ரொம்ப கம்மியா இருக்குனு சொன்னாரு. நல்லா சாப்பிடணுமாம், நல்லா தூங்கணுமாம். ஆனா என் மொத்த குடும்பத்திலேயே நான் மட்டும்தான் சம்பாதிக்கணும்னும்போது, இதுக்கெல்லாம் எனக்கு எங்க நேரம் இருக்கும்?" என்று அவர் கூறினார். அமுலு அக்காவின் கணவர் தேவராஜ் (45), ஒரு தினக்கூலித் தொழிலாளி. அவருக்கு பெரும்பாலும் எல்லா நாட்களிலும் வேலை கிடைப்பதில்லை. எப்போதாவது சம்பாதிக்கும் குறைந்த பணத்தையும் மதுபானத்திற்கே செலவிட்டு விடுகிறார். இதனால், மொத்த குடும்பப் பொறுப்புகளும் அமுலுவுக்கு மிகுந்த பாரத்தைக் கொடுக்கின்றன. வீட்டில் குழந்தைகளைப் பார்த்துக் கொள்வது முதல், குடும்பத்திலுள்ள அனைவருக்காகவும் வருமானம் ஈட்டுவது வரை, அத்தனை வேலைகளையும் அமுலு மட்டுமே செய்து வருகிறார்.

அமுலு அக்கா அவருக்காக பணம் செலவிடுவதே இல்லை. " நா எப்போதுமே தண்ணி பாட்டில் வெச்சுருப்பேன். முழு நாளும் அதுமட்டுமே குடிச்சுட்டு வேல பார்ப்பேன். என் பொண்ணு இப்பெல்லாம் திட்டுறதுனால காலைல கொஞ்சம் காய் வித்துட்டு 30, 40 ரூபாய்க்கு ரெண்டு தோசை சாப்பிடுவேன். ஆனா மத்திய சாப்பாடு 100 ரூபா ஆகுது. அது சம்பாதிக்க நான் பல மணி நேரம் உழைக்கணும். அதனாலேயே நா மதியம் சாப்பிடுறது இல்ல. நெறய நேரம் நா சாப்பிடுற ஒரே வேளை, ராத்திரி வீட்டுக்கு போயி சமைச்சு குடும்பத்தோட சாப்பிடுறதுதான்,” என்கிறார்.

அமுலு அக்காவின் மகன் தீபக் தனது பள்ளிப் படிப்பை நிறுத்திவிட்டு தற்போது அவருக்கு உதவியாக, கிராமத்திலுள்ள ஒரு தொழிற்சாலையில் வேலை செய்து வருகிறார். மகள் ஹரிணி பன்னிரண்டாம் வகுப்பு படித்து வருகிறார். அமுலு, நாள் முழுவதும் பல வருடங்களாக உழைத்துச் சேர்த்து வைத்துள்ள சிறு பணத்தில், தனது வீட்டில் முதன்முறையாக ஒரு கழிப்பறை கட்டிக்கொண்டிருக்கிறார். ஆனால், அதை கட்டுவதற்கு உதவும் தனது கணவருக்கே கூலியாகப் பணம் கொடுக்க வேண்டிய நிலை, அவரை மிகவும் கவலையில் ஆழ்த்துகிறது.

என்னுடைய அம்மா எவ்வாறு பல வீடுகளில் சமையல் வேலை செய்து என்னை படிக்க வைத்தாரோ அதேபோல்தான் அமுலு அக்காவும் பல சிரமங்களை எதிர்கொண்டு வருகிறார். அமுலு அக்காவையும் எனது அம்மாவின் மூலம்தான் எனக்கு தெரியும். என் அம்மா மூன்று வருடங்களாக அவரிடம் தான் காய்கறி வாங்குகிறார். காய்கறி வாங்கி கொண்டே சிறிது நேரம் இரண்டு பெரும் பல கதைகளை பகிர்ந்து கொள்வார்கள்.

கல்லூரியிலிருந்து வீட்டிற்கு நடந்து வந்துகொண்டிருந்த அந்த நாளில்தான் நான் முதன்முதலில் அமுலு அக்காவிடம் பேசினேன். அன்றிலிருந்து, என் கேமராவை கையில் எடுத்துக்கொண்டு, பல நாட்கள் அவருடன் பேசிக்கொண்டே நடந்து பல தெருக்களுக்குச் சென்றிருக்கிறேன்.

இந்த தள்ளுவண்டியைத் தள்ளுவது மட்டும்தான் மிகவும் சிரமமான பணி என்று நினைத்தேன். ஆனால், அவருடன் செல்லும் போதுதான், ஒரு பெண் தெரு வியாபாரிக்கு எது மிகவும் கடினமானது என்று புரிந்துகொண்டேன். நாம் வாழ்கின்ற எந்த நகரமும் பெண்களின் தேவையையும், பாதுகாப்பையும் கருத்தில் கொண்டு வடிவமைக்கப்படவில்லை. "நான் நாள் முழுவதும் நடக்குறதுக்கு தண்ணி மட்டும் தான் எனக்கு ஒரே எனர்ஜி . ஆனா எனக்கு சிறுநீர் கழிக்கிறதுக்கு எந்த பொது கழிப்பறையும் இல்லை. அதுனால ஏதாவது தெருக்கள்ல ஆள் இல்லாம ஒதுக்குபுறமா நான் போயிட்டு வருவேன். யாராச்சும் வந்துருவாங்களானு ரொம்ப பயமாவே இருக்கும். இத விட கொடுமையானது மாதவிடாய் நேரம் தான். காலைல ரெண்டு மணிக்கு வைக்குற விஸ்பரை வீட்டுக்கு ராத்திரி போய் தான் மாத்துவேன். இதுனாலயே எனக்கு நெறய காயமாகும். பல நாட்களுக்கு நடக்கவே முடியாது,” என்று கூறுகிறார் அவர்.

சென்னையில் நூறுக்கும் மேற்பட்ட தெருக்களில் நடந்தும், அவரிடம் இன்னும் பல காய்கறிகள் மீதமிருந்தன. மணி மாலை ஐந்தரைக்கு மேல் ஆகிவிட்டதால், தனது தள்ளுவண்டியை விம்கோ நகர் ரயில் நிலையத்திற்கு அருகில் சங்கிலியால் பூட்டிவிட்டு, மீதமிருந்த காய்கறிகளை அன்னக்கூடையொன்றில் வைத்துத் தலையில் சுமந்துகொண்டு, வீட்டிற்குச் செல்வதற்காக, விம்கோ நகர் ரயில் நிலையத்தில் கவரைப்பேட்டை நோக்கிச் செல்லும் ரயிலுக்காகக் காத்திருக்கிறார்.

ரயிலின் பெண்கள் பெட்டியில்தான் அமுலு எப்போதும் ஏறுவார். "காய்கறி நெறய நாள் மீந்து போகுறப்போ, நா அத இந்த ட்ரைன்ல போகுற 45 நிமிஷத்துல விற்கறதுக்கு முயற்சி செய்வேன்," என்று அவர் கூறினார். ரயிலில் இருந்து இறங்கியவுடன், ஒரு கிலோமீட்டர் நடந்து சென்று, புதுவயல் பேருந்து நிறுத்தத்திற்கு செல்ல ஆட்டோ பிடிப்பார். புதுவயல் பேருந்து நிறுத்தத்தில் பேருந்துகளுக்கு குறிப்பிட்ட நேரங்கள் கிடையாது. அவை 10 நிமிடங்களில் வரலாம் அல்லது சில நேரங்களில் 1 மணி நேரம் கூட காத்திருக்க வேண்டியிருக்கும். பேருந்தில் ஏறி 20 நிமிடங்களுக்குப் பிறகு, அஞ்சாதம்மன்குடி பேருந்து நிறுத்தத்தில் இறங்கி, அங்கிருந்து தனது வீட்டிற்கு 2 கி.மீ. அமுலு நடக்க வேண்டும். சில நேரங்களில், அமுலுவின் மகன் வண்டியில் வந்து அக்காவை வீட்டிற்கு அழைத்துச் செல்வார். ஆனால் பல நாட்களில் அமுலு 25 நிமிடங்கள் நடந்தே வீடு சென்றடைவார்.

அந்த நீண்ட பயணத்திற்குப் பிறகு, அமுலு சோர்வாக வீடு சென்றடையும் போது அவர் கையில் கொஞ்சம் பணமும், கொஞ்சம் மீந்த காய்கறிகளும் இருக்கும். மணி இரவு 9 ஆகிவிட்டிருக்கும். அதற்கு பின்பு, மீதமுள்ள காய்கறிகளை வைத்து வீட்டில் சாப்பாடு சமைத்து, வீட்டு வேலைகளையும் முடித்து, அனைவருக்கும் சாப்பாடு பரிமாறிவிட்டு, அமுலு தூங்கச் செல்லும்போது மணி பதினொன்றை தொட்டிருக்கும்.

மறுநாள் காலைப்பொழுது அமுலு அக்காவுக்கு மிகவும் வேகமாக வந்துவிடும். "ஒவ்வொரு நாளும் நான் ரெண்டு மணிக்கு எழுந்திருக்கும்போது எனக்கு தூங்குன மாதிரியே இருக்காது. கண்ண மூடி திறக்குறதுக்குள்ள மறுநாள் தொடங்கிடும்," என்கிறார். அமுலு அக்கா ஒவ்வொரு நாளும் நள்ளிரவு 2:30 மணிக்குத் தனது வீட்டிலிருந்து 4 முதல் 5 கிலோமீட்டர் தொலைவிலுள்ள காய்கறிச் சந்தைக்குச் செல்ல வேண்டும். வீட்டிற்கு அருகில் சந்தைக்குச் செல்லும் குட்டி யானை வண்டி வந்ததும், ஐம்பது ரூபாய் கொடுத்து மற்ற பெண்களுடன் அவரும் வண்டியில் ஏறிக்கொள்வார்.

"காய்கறி சந்தைக்கு போகும் போது தூக்கம் இல்லாம கண்ணு செவந்து ரொம்ப சோர்வா இருப்பேன். ஆனா சந்தைல இருக்க வெளிச்சமான லைட்டும், எல்லாரும் வேகமா அங்க, இங்கன்னு ஓடிப்போய் காய்கறி வாங்குறதும் பார்க்கும்போது, நான் ரொம்ப உற்சாகமாயிடுவேன். புது காய்கறி எல்லாம் தேடி தேடி வாங்குவேன். விவசாயிங்க காய அதிக விலைக்குச் சொல்லும்போது, கொறச்சு கேட்டு வாங்கி, திருப்பி தெருவுல வித்தா கொஞ்சம் லாபம் கிடைக்கும்," என்று அவர் கூறுகிறார்.

அமுலு அக்கா சந்தைக்கு வந்து சேர்ந்ததும், கீரையை வாங்க ஒரு திசைக்கும், மாங்காயை வாங்க இன்னொரு திசைக்கும் அவர் கால்கள் ஓட ஆரம்பித்துவிடும். தொடர்ந்து இரண்டு மணி நேரம் ஓடி, 60 முதல் 80 கிலோ காய்கறியை வாங்கிவிட்டு, அனைத்தையும் குட்டியானை வண்டியில் ஏற்றிவிட்டு, அவரும் அதே வண்டியில் 6-7 மற்ற காய்கறி விற்கும் பெண்களுடன் சேர்ந்து திருவொற்றியூரை வந்தடைவார். அவர் தினமும் 1,500 ரூபாய்க்குக் காய்கறி வாங்கச் செலவிடுவார். ஆனால், அந்தப் பணத்தில் கிடைக்கும் காய்கறிகளின் அளவு ஒவ்வொரு பருவத்திற்கும் ஏற்ப மாறுபடும். வெயில் காலங்களில் அமுலு அக்காவால் நிறைய காய்கறிகளும், பழங்களும் வாங்க முடியும். மழைக்காலத்தில் காய்கறிகளின் விநியோகம் குறைவாக இருப்பதால் விலை மிகவும் அதிகமாக இருக்கும். அதனால், மிகவும் குறைவாகத்தான் அக்கா வாங்குவார். தெருக்களில் அக்கா விற்பனை செய்யும் போது சந்தையில் பொதுவாக, நிர்ணயிக்கப்பட்ட விலையில்தான் விற்பார். நாள் முழுவதும் கடுமையாக உழைத்த பிறகு, முதலீடு மற்றும் பயணச் செலவுகள் போக, ஒரு நாளில் 500 முதல் 800 ரூபாய் வரை அவர் சம்பாதித்திருப்பார். ஆனால், ஒரு சில நாட்களில் இதே உழைப்புச் செலுத்தியும், ஒரு ரூபாய் கூடச் சம்பாதிக்காமல் இருந்த நேரங்களும் உண்டு.

"இந்த சமூகத்துல பெண் வியாபாரிகளோட உழைப்புக்கு மதிப்பு கிடைக்கறதே இல்ல. சந்தையில காய்கறிகள கால்கடுக்க நின்னு வாங்கி, அத வண்டில ஏத்தி 45 கிலோமீட்டர் கொண்டு வந்து தெரு தெருவா தள்ளுவண்டிய தள்ளிக்கிட்டு மக்களோட வீட்டு கிட்ட கொண்டுபோய் கொடுத்தாலும், எப்பவுமே பேரம் பேசி அவங்களால முடிஞ்சா அளவுக்கு காசு கொறச்சு தான் வாங்குவாங்க. ஆனா பெரிய கடைக்குலாம் போன எவ்ளோ காசு சொன்னாலும் குடுத்துட்டு வருவாங்க," என்று காய்கறிகளை வண்டியில் ஏத்திக்கொண்டே மூச்சு வாங்கச் சொல்கிறார்.

குட்டி யானை வண்டியில் ஏறிய அமுலு அக்கா, ஒன்றரை மணி நேரம் பயணம் செய்து திருவொற்றியூரில் உள்ள விம்கோ நகரை வந்தடைவார். அங்கு, அக்காவின் பாதி சம்பளமான ₹500 ரூபாயை வண்டி பயணத்திருக்காக கொடுத்து விடுவார். “வேலைல கஷ்டம் நெறய இருந்தாலும் என் பையன் தீபக்குக்கு நல்ல வாழ்க்கைய தர்றதுக்கும், என் பொண்ணு ஹரிணிய நல்லா படிக்க வைக்குறதுக்கும்தான் இப்படி தினமும் ஓடுறேன்,” என்று பேசிக்கொண்டே தனது கடும் உழைப்பைத் தொடங்குவதற்கு முன்பு, வண்டியிலேயே காய் மூட்டையில் சாய்ந்து சிறிது நேரம் உறங்குகிறார்..