நம்பிக்கை பெயராலும் சாமியார்களின் பெயராலும்

For the Making of God-Men

A gullible people is the first need.
Stunned
we adore the static and its empty spiel,
and trace—muscle-memorized—
wrathful lords in stones silent otherwise.
On bloodied knees we kneel to alarm steadily strummed,
prone to easy frenzies, crescendoing on terror surely to come.
For us to live,
others—mirrored farther than they are—surely must die,
God-Men we say will save us in god’s eye.

Nestling enough sins to merit hectic purgation,
find us fishing piety in plays with hacks.
While in the trenches, tear us a piece of paradise promised
and find stacked
the honeyed crucible tipping in tributes—
all judge all jury spared.
God-men—still men—will see our reason we say.

Then ripping and slipping into the plastic skins of god,
God-men dictate divine desires to a gaping mass
hungry for succour and still with our pockets picked.
Leaving even rivers and forests with their holiness nicked.
Unlinking the hands—those lapsed from the regimented swoop—
meeting in the name of a prayer to rely,
God-men then claim whole a quilted sky.

Heaven and hell are conquered and stamped literal
God-Men rise untethered and free.
They efface the humane to make space for godliness—
perverted, twice-removed, distanced from soil and its sea.

God-Men command and god fights proxy fights,
God-Men scheme and god muffles the writhing of hunger—or tries.
God-Men point and god exacts his pound of flesh,
God-Men require and god irons the beating red afresh.

For the keeping of such God-Men,
people are to die after killing
with all the living dodged.
Every glance at the sky is sieved for strays,
while god—look around—has been looking away.
Until the headiness of this unholy ritual sends you reeling and still—
a life is to be lived.
Time is made to tick in rounds of grain, sweat, and seed,
and borrows only from those it can stretch out a calloused hand to—
and reach.
Muttering thanks to goodness for hands
patchworking, soldering and inked,
smeared in budding earth;
no longer foddering themselves
for glitzy panacea in prescribed mirth.
Slowly then, as quiet as now moving ripple,
deliverance takes the name of other ordinary people.

சாமியார்கள் உருவாகுதல்

எளிதில் ஏமாறுபவர்கள் முதல் தேவை.
அதிர்ச்சியில்
அசைவற்ற நிலையையும் அதன் வெற்றுப் பேச்சையும் ஆராதிக்கிறோம்,
காரணமற்ற நினைவடுக்குகளிலிருந்து
அரவமற்ற கற்களிலிருந்து
ஆவேசக் கடவுளரைத் தேடுகிறோம்.
ரத்தம் சொட்டும் கால்களை மடித்து, சீராக மீட்டப்படும்
அபாயத்திற்கு மண்டியிடுகிறோம்,
வெறித்தனங்களுக்கு ஆளாகி, நிச்சயமாக வரவிருக்கும் பயங்கரத்தில் உச்சத்தை அடைகிறோம்.
நாம் வாழ்வதற்காக,
மற்றவர்கள்—தூர இருப்பவர்கள்— இறந்தாக வேண்டும்,
கடவுளின் சொல்படி நம்மைக் காப்பாற்றுவார்கள்
நாம் சொல்லும் சாமியார்கள்.

பரிகாரம் தேவைப்படும் பாவிகளுடன் ஆடும் நாடகங்களில்
பக்தியை நாம் தேடுகிறோம்.
போர்க்களத்தில் இருக்கும்போது, நீங்கள் வாக்குறுதியளித்த சொர்க்கத்தின் ஒரு பகுதியை கிழித்து எங்களுக்கு தாருங்கள்
பதிலுக்கு அங்கே காணிக்கைகளுடன்
உயர்வெப்பத்தில் தேன் வழியும் பாத்திரம் அங்கே இருக்கிறது
அனைவரும் நீதிபதிகள், அனைவரும் நடுவர்கள், யாரும் தண்டிக்கப்படவில்லை.
சாமியார்கள்—இன்னும் மனிதர்கள்தான்—எங்களை புரிந்துகொள்வார்கள் என நாங்கள் சொல்லிக் கொள்கிறோம்.

பின்னர், கடவுளின் நெகிழித் தோல்களை கிழித்து நுழைந்து,
உதவிக்காக ஏங்கும் ஒரு கூட்டத்திற்கு தெய்வீக ஆசைகளை ஊட்டுகிறார்கள் எங்களின் பணத்தை பறித்துக் கொண்டே.
நதிகளையும் காடுகளையும் கூட புனிதத்தன்மை
களவாடப்பட விட்டுவிடுகிறார்கள்.
அவற்றிலிருந்து கைகளை விலக்கி
நம்பிக்கைக்கான ஒரு பிரார்த்தனை என சொல்லி
சாமியார்கள் மக்களை சந்தித்து
தங்களுக்குச் சொந்தமாக்கிக் கொள்கிறார்கள்.

சொர்க்கமும் நரகமும் வெல்லப்பட்டு உண்மையெனப்படுகின்றன.
சாமியார்கள் கட்டுகளிலிருந்து விடுபட்டு சுதந்திரமாக எழுகிறார்கள்.
மனிதநேயத்தை அழித்து, தெய்வீகத்தன்மைக்கு இடமளிக்கிறார்கள்—
மண்ணிலிருந்தும் கடலிலிருந்தும் விலக்கி சிதைக்கப்பட்ட நிலையில்.

சாமியார்கள் கட்டளையிடுகிறார்கள், கடவுள் போர்களை நடத்துகிறார்,
சாமியார்கள் திட்டமிடுகிறார்கள், கடவுள் பசியை அடக்குகிறார்
சாமியார்கள் சுட்டிக்காட்ட, கடவுள் வசூலிக்கிறார்,
சாமியார்கள் கேட்டுக்கொண்டால், கடவுள் தடியை காய்ச்சுகிறார்.

இத்தகைய சாமியார்கள் நீடிக்க,
சிரமங்களை பிழைத்து வாழ்பவர்கள் போலன்றி
கொன்றதும் மக்கள் இறந்துவிட வேண்டும்
வானத்தைப் பார்க்கும் ஒவ்வொரு பார்வையும்
வழிதவறியவர்களுக்காக சலிக்கப்படுகிறது,
ஆனால் கடவுள் வேறு பக்கம் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார்.
இந்த புனிதமற்ற சடங்கின் போதை
நிலைகுலையச் செய்து உங்களை
அசையாமல் நிறுத்தும் வரை—
ஒரு வாழ்க்கை வாழ்ந்தாக வேண்டும்.
தானியம், வியர்வை மற்றும் விதை
ஆகியவற்றினூடாக இயங்கும் காலம்
தனது கடினமான கை எட்டுபவர்களிடமிருந்து
மட்டுமே கடன் வாங்குகிறது.
நன்றியை அவ்வப்போது முணுமுணுத்துக் கொள்கிறது
இந்த மண்ணை தைத்து, பராமரிக்கும்
துளிர்க்க வைக்கும் கறைபடிந்த கைகளுக்காக.
இனி அவர்கள், விதிக்கப்பட்ட மகிழ்ச்சியில்
பளபளப்பான சர்வ நிவாரணிக்காகத்
தங்களை இரையாக்கிக் கொள்ள வேண்டியதில்லை.
மெதுவாக, நகரும் அலை போல அமைதியாக,
எளிய மனிதர்களின் பெயரையும் பேச்சு சூடிக்கொள்கிறது.