மாந்திரீகத்தில் நம்பிக்கை, மனதில் பயம்

இந்தக் கதை, புலிட்சர் மையத்தால் ஆதரிக்கப்படும் பார்த் எம்.என். எழுதிய தொடரின் ஒரு பகுதியாகும்.

75 வயதான அஸ்மா கான், கடுமையான மனநலப் பிரச்சினையால் பாதிக்கப்பட்ட தனது மகளுக்கு சிகிச்சையளிக்கும் தீர்வைத் தேடி, 100 கிலோமீட்டருக்கும் அதிகமான தூரத்தை கடந்து வந்துள்ளார். அவர்கள் வந்து 12 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாகிவிட்டது, ஆனால் தாயும் மகளும் இன்னும் வீடு திரும்பவில்லை.

மகாராஷ்டிராவின் மராத்வாடா பகுதியில் உள்ள சம்பாஜி நகர் (முன்னர் ஔரங்காபாத்) மாவட்டத்தில் உள்ள ஒரு கிராமத்தில் கூலித் தொழிலாளர்களின் குடும்பத்தில் பிறந்த பாத்திமாவுக்கு மனநல பிரச்சினை கொண்ட ஒரு மகள் உள்ளார். அவருக்கு கடுமையான தலைச்சுற்றல் ஏற்பட்டு, அடிக்கடி மயக்கமடையச் செய்தது. இது படிப்படியாக அதிகமாகி நிலைமை மிகவும் மோசமானது.

"நாங்கள் அவளை ஒவ்வொரு மருத்துவராக அழைத்துச் சென்று பல ஆண்டுகள் கழித்தோம்," என்கிறார் அஸ்மா. "அவளுக்கு சிகிச்சை அளிக்க எங்கள் கால்நடைகளை விற்றோம். ஆனாலும் பலனில்லை. நிலைமை மோசமடைந்து, அவள் தன் சுயத்தை இழப்பதை எங்களால் உணர முடிந்தது."

ஒருநாள், பாத்திமாவால் யாரையும் அடையாளம் காண முடியவில்லை. அத்தோடு அவர் ஆழ்ந்த மனச்சோர்வில் விழுந்தாள். முப்பது வயதை தொட்டு விட்ட அவருக்கு, என்ன செய்வதென்று பெற்றோருக்கு தெரியவில்லை. அவருடைய மனநலம் குலைந்து போனதை நினைத்து தாயும் தந்தையும் துயரத்தில் ஆழ்ந்தனர். குடும்பத்தின் அடுத்த உணவை பெற உழைக்க வேண்டிய கட்டாயத்திலும் அவர்கள் இருந்தனர்.

"அவள் தன் துணிகளைக் கிழித்துக்கொள்வாள். அவளை கட்டுப்படுத்த எங்களுக்குத் தெரியவில்லை," என்று அஸ்மா நினைவுகூருகிறார். அப்போதுதான், பக்கத்து வீட்டுக்காரர், ஒரு அசாதாரணமான ஆலோசனையை வழங்கினார்.

அவர்கள் கிராமத்திலிருந்து 100 கிலோமீட்டர் தொலைவில் சுமார் 117 ஆண்டுகள் பழமையான ஒரு கோயில் உள்ளதாகவும், புராணக்கதைகளின்படி, ஹஸ்ரத் ஹாஜி அப்துர் ரஹ்மான் ஷா அல்லது சைலானி ஷா பாபா, 19ம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில் பிம்பல்கான் சராய்க்கு வந்ததாகவும் கூறினார். இந்த கிராமம் விதர்பா பகுதியில் உள்ள புல்தானா நகரத்திலிருந்து சுமார் 20 கிலோமீட்டர் தொலைவில் இருந்தது. சைலானி பாபா 'தீய சக்திகளால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட' மக்களை விடுவிப்பதில் தேர்ந்தவர். அவரது நினைவாக, அவர் இறந்த ஆண்டு 1908 -ல், இந்த தர்கா கட்டப்பட்டது.

அன்றிலிருந்து, ஆண்டுதோறும் மார்ச் மாதத்தில் உர்ஸ் திருவிழா கொண்டாடப்படுகிறது. இதில் லட்சக்கணக்கான பக்தர்கள் கலந்து கொள்கின்றனர்.

பல ஆண்டுகளாக, மகாராஷ்டிரா முழுவதும் உள்ள அனைத்து மதங்களைச் சேர்ந்த மக்களும், சைலானி பாபாவின் 'குணப்படுத்தும் சக்திகள்' கொண்டதாக நம்பப்படும் சன்னதிக்கு, வருகை தந்த வண்ணம் உள்ளனர். சைலானி பாபாவுக்கென அர்ப்பணிக்கப்பட்ட சன்னதியை நிர்வகிக்கும் அறக்கட்டளை முற்றிலும் நன்கொடைகளால் இயங்குகிறது என்றாலும், அதைச் சுற்றியுள்ள மற்ற மாந்திரீகர்கள், சூழ்நிலைகளைப் பயன்படுத்தி ஏழை மக்களிடமிருந்து பணத்தை பிடுங்குகின்றனர்.

குடும்பங்கள் தங்கள் வீடுகளையும் பண்ணைகளையும் விட்டுவிட்டு, இக்கிராமத்தில் குடியேறி, சன்னதிக்கு தங்களை அர்ப்பணிக்கின்றனர். கிட்டத்தட்ட 5,000 மக்கள் தொகை கொண்ட பிம்பல்கான் சராய், இன்று உள்ளூர்வாசிகளை விட அதிகமான புலம்பெயர்ந்தோரை கொண்டுள்ளது. இங்கு, புலம்பெயர்ந்துள்ள ஒவ்வொரு குடும்பத்திலும் குறைந்தது ஒரு நபராவது கடுமையான மனநலப் பிரச்சினையால் பாதிக்கப்பட்டுள்ளனர்.

பாத்திமாவுக்கு ஒரு தீர்வு கிடைக்கும் என்ற நம்பிக்கையில் அஸ்மாவும் அவரது கணவர் ஹுசைனும் 12 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு இங்கு வந்துள்ளனர். ஒரு விவசாய நிலத்திற்கு அருகில், தகரக் கூரை உள்ள குடிசை ஒன்றை வாடகைக்கு எடுத்துள்ளனர். ஹுசைன், அவுரங்காபாத்தில் தனது வீட்டிற்கு மறுபடி போகப்போவதில்லை.

பாத்திமா, முதன்முதலில் பிம்பல்கான் சராய்க்கு வந்தபோது, ​​சைலானி பாபாவின் பச்சை நிற சன்னதிக்கு எதிரே உள்ள ஒரு மரத்தில் சங்கிலியால் கட்டப்பட்டார். “அவள் சங்கிலியால் கட்டப்பட்ட இடத்திலேயே மலம் கழித்து விடுவாள்,” என்று அஸ்மா விளக்குகிறார். “என் வாழ்க்கை அதை சுத்தம் செய்வதிலேயே கழிந்தது.”

ஆனால் பத்து வருடங்களுக்கு பிறகு, 2022-ல் விஷயங்கள் முன்னேறத் தொடங்கின.

புல்தானாவைச் சேர்ந்த 28 வயதான டாக்டர் கார்கி சப்கல், பிம்பல்கான் சராய் உட்பட, அந்தப் பகுதியில் சுகாதார முகாம்களை ஏற்பாடு செய்துள்ளார். “அந்த முகாமின் போது, ​​இங்குள்ள மனநலப் பிரச்சினைகள் மிகவும் தீவிரமானவை என்பதை நான் உணர்ந்தேன்,” என்று அவர் கூறினார்.

பின்னர் சப்கலின் மாத்ருபூமி அறக்கட்டளை, மூடநம்பிக்கை எதிர்ப்பு அமைப்பான அந்தாஷ்ரத்தா நிர்மூலன் சமிதி (ANIS) மற்றும் பரிவர்த்தன் அறக்கட்டளையுடன் இணைந்தது. ஒன்றாக, அவர்கள் கிராம மருத்துவமனையில் மனநல பிரச்சினைகள் உள்ளவர்களுக்காக ஒரு முழுநேர வெளிநோயாளியர் பிரிவைத் தொடங்கினர்.

மனநல மருத்துவரும், ANIS-ன் தலைவருமான, ஹமீத் தபோல்கர், குடும்பங்கள் பல, தங்களின் குறைந்த வளங்களையும், இல்லாத ஒரு தீர்வைத் துரத்துவதில் பத்து வருடங்களுக்கும் மேலாக தன் வாழ்க்கையையும் வீணடித்து வருவதை மாற்ற ஒரே வழி இதுதான் என்பதை உணர்ந்தார். மனநல நோயாளிகளின் கிராமம் என்று அழைக்கப்படும் பிம்பல்கான் சராய்க்கு, மருந்துகளும், கவனமும் தேவை.

"நமது சமூகத்தில், மனநலம் குறித்து பலரும் அறிந்திருக்கவில்லை," என்கிறார் தபோல்கர். "சில மனநோய்களுக்குப் பின்னால் ஒரு அமானுஷ்ய சக்தி இருப்பதாக மக்கள் தொடர்ந்து நம்புகிறார்கள். இதற்கு காரணம், விழிப்புணர்வு இல்லாமை, மூடநம்பிக்கை மற்றும் நிபுணர்களின் பற்றாக்குறை ஆகியவற்றின் கலவையாகும்."

பிம்பல்கான் சராயில் ஒன்றிணைந்த மூன்று அமைப்புகளும் தங்கள் முயற்சியை 'தவா-துவா (மருத்துவம் மற்றும் பிரார்த்தனை) திட்டம்' என்று பெயரிட முடிவு செய்தன. அவர்கள் சைலானி பாபாவின் குணப்படுத்தும் மகிமையை எந்த நேரத்திலும் கேள்விக்குள்ளாக்குவது போல் தோன்ற விரும்பவில்லை.

“மக்களின் நம்பிக்கைக்கு சவால் விட்டு அவர்களை அந்நியப்படுத்த முடியாது,” என்கிறார் தபோல்கர். “அவர்களிடம் அவர்களின் நம்பிக்கையைத் தொடரும் அதே வேளையில் மருத்துவத்தையும் ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள்,” என்கிறோம்.

சப்கல், முதன்முதலில் கிராமத்தில் உள்ள மக்களைத் தொடர்பு கொண்டபோது, ​​அவர்கள் தங்கள் குடும்பங்களில் இருந்து நோயாளிகள் பல ஆண்டுகளாகப் பெற்ற சிகிச்சைகள் குறித்த விரிவான கோப்புகளைக் காண்பிப்பார்கள். “போதுமான தகவல்கள் இன்மை, மற்றும் தொடர்ந்து சிகிச்சை எடுக்காதது, அவர்களுக்கு உதவவில்லை.,” என்று அவர் கூறுகிறார். “அது சிகிச்சையின் மேலான அவர்களின் நம்பிக்கையை முற்றிலுமாக அழித்துவிட்டது. ஆரம்பத்தில் சில மாதங்களுக்கு, அவர்களின் நம்பிக்கையைப் பெற, நாங்கள் அவர்களின் பேச்சைக் பொறுமையாகக் கேட்போம்.”

எங்களிடம் நம்பிக்கை கொண்ட சிலரில் அஸ்மாவும் ஒருவர். 70 வயதான அவரது கணவர் ஹுசைன், சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு பக்கவாதத்தால் இறந்துவிட்டார். இதனால் பாத்திமாவை, அஸ்மா, தனியாகப் பராமரிக்க வேண்டி இருந்தது.

“என்னிடம் இழக்க என்ன உள்ளது,” என்று அவர் கூறுகிறார். “என் மகளின் நிலை இதை விடவா மோசமாகப் போகிறது. அதனால் மருந்துகளை கண்மூடித்தனமாக நம்பினேன்.”

விரக்தியில் மருத்துவ உதவியை ஏற்றவர்கள் பலரும் அதிலிருந்து பலனடைந்துள்ளனர். இருப்பினும், பலர் இன்னும் எதிர்த்த வண்ணம் உள்ளனர். இதனால மருத்துவ ஆர்வலர்களின் வேலை கடினமாகிறது.

60 வயதைக் கடந்த உமாபாய், கிட்டத்தட்ட ஆறு ஆண்டுகளாக பிம்பல்கான் சராயில் வசித்து வருகிறார். தொடர் உடல்நலப் பிரச்சினைகள் காரணமாக அவர் முதலில் இங்கு வர முடிவு செய்தார். அவருடைய சிறிய குடிசை அஸ்மா குடிசைக்கு எதிரே உள்ளது. இருவரும் தங்கள் வீடுகளை இணைக்கும் ஒரே கொடிக் கயிற்றில் தங்கள் துணிகளைத் உலர்த்துகின்றனர். "எனது கிராமம், சுமார் 60-70 கிலோமீட்டர் தொலைவில், ஜல்கானில் உள்ளது," என்று உமாபாய் கூறுகிறார். "நான் அவ்வப்போது என் குடும்பத்தைச் சந்திக்கச் செல்கிறேன்."

இருப்பினும், அவர் வீட்டிற்குத் திரும்பும் போதெல்லாம், அவருடைய உடல் வலிக்கத் தொடங்குகிறது என்றும் தலை சுற்றுகிறது என்றும் உமாபாய் கூறுகிறார். "நான் இங்கு திரும்பி வந்த மறுகணம் நான் நன்றாக உணர்கிறேன்," என்று அவர் கூறுகிறார். "பாபா என்னை விட மறுக்கிறார்."

புல்தானாவில் வசித்து, தாவா-துவா திட்டத்தைத் வழி நடத்தும், சோனாலி கர்தால், அவருக்கு மருந்து கொடுக்க முயற்சித்துள்ளார். ஆனால், சைலானி பாபா அவரை விடுவித்தால் மட்டுமே அவர் நிரந்தரமாக வீடு திரும்ப முடியும் என்று உமாபாய் நம்புகிறார். "இங்குள்ள பல நோயாளிகளுக்கு, அவர்கள் என்ன செய்ய வேண்டும் என்று பாபா கனவில் கூறுகிறார்," என்று சோனாலி விளக்குகிறார். "அவர்களின் நம்பிக்கையை மதித்து, அதோடு சிகிச்சையும் பெற அவர்களை சமாதானப்படுத்த முயற்சித்தாலும், பலரும் ஏற்பதில்லை."

சோனாலியும் அவரது குழுவினரும், பிம்பல்கான் சராயில் உள்ள குடும்பங்களிடமிருந்து, ஆக்ரோஷமான நிராகரிப்புகளைச் சந்தித்துள்ளனர். நோயாளிகளின் மன ஆரோக்கியத்தை சீர்குலைப்பதாக அவர்கள் மீது குற்றம் சாட்டப்பட்டுள்ளது. "நாங்கள் தொடர்ந்து போராட மட்டுமே முடியும்," என்று கூறும் அவர், "எதிர்ப்பை நிச்சயம் எதிர்பார்க்கிறோம்," என்கிறார்.

இதுவரை, அவர்கள் கிராமத்தில் 600-க்கும் மேற்பட்ட நோயாளிகளுக்கு சிகிச்சை அளித்துள்ளனர். அதில் பெரும்பாலானோர் முழுமையாக குணமடைந்து வீடு திரும்பியுள்ளனர். கிராமத்தில் சிகிச்சையில் இருக்கும் மற்றவர்கள், சோனாலியின் தொடர்ச்சியான சிகிச்சையால் பயனடைகின்றனர்.

அவர்களில் 18 வயது ஆஷிஷும் ஒருவர். சோனாலி, அவரது மங்கலான வெளிச்சம் கொண்ட, குடிசைக்குள் நடக்கும்போது, ​​அவர் முதுகைக் காட்டி அமர்ந்திருக்கிறார். அவரது தாயார், 45 வயதான சவிதா, அவரது கையைப் பிடித்து எங்களுடன் பேசுகிறார்.

பிம்பல்கான் சராய்க்கு, நான்கு மணி நேர பயண தூரத்தில் உள்ள அகோலா மாவட்டத்தில் உள்ள தனது கிராமப் பள்ளியில் ஆஷிஷ், திறமையான மாணவராக இருந்தார். மற்ற மாணவர்களைப் போலவே, செல்ஃபி எடுப்பதும், கண்ணாடி அணிவதில் உற்சாகமாக இருந்தார். நான்கு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, அவருக்கு நடந்த ஒரு ராக்கிங் சம்பவம், அவரது வாழ்க்கையை தலைகீழாக மாற்றியது.

"மாணவர்கள் சிலர் அவரைத் தாக்கி தொந்தரவு செய்து கொண்டிருந்தனர்," என்று சவிதா கூறுகிறார். ஒரு மாலை நேரத்தில், அவர்கள் அனைவரும் அவர் மீது அமர்ந்துள்ளனர். அவர் மூச்சுத் திணறத் தொடங்கினார். "அவனால் சுவாசிக்க முடியவில்லை. அவனது கைகளும் கால்களும் சிக்கிக்கொண்டன." பீதியடைந்த அவர், அதிலிருந்து வெளி வர முயன்றுள்ளார். "அருகே கிடைத்த கையை, கடித்து வெளியே வந்துள்ளான்."

மறுநாள், அவர் கடித்த மாணவனின் தந்தை பள்ளிக்கு வந்துள்ளார். ஆஷிஷை மிரட்டி, சவிதாவிடம் கோபமாக பேசியுள்ளார். அன்றிலிருந்து ஆஷிஷ் அதிர்ச்சியில் தள்ளப்பட்டுள்ளார்.

"அந்த சம்பவத்திற்குப் பிறகு, அவன் குரலை இழந்துவிட்டான்," என்கிறார் சவிதா. "அவன் பேசுவதை நிறுத்திவிட்டான்."

அகோலாவில் உள்ள மனநல மருத்துவர்களால் ஆஷிஷை குணப்படுத்த முடியாதபோது, ​​சவிதாவும் ஆஷிஷின் மூத்த சகோதரியான 22 வயதான நிகிதாவும், அவரை சைலானி பாபாவின் கோவிலுக்கு அழைத்து வந்து இங்கேயே குடியேறினர்.

சவிதா, அரசாங்கத்திலிருந்து ரூ.1,500 கைம்பெண் உதவித்தொகை பெறுகிறார். அதில் மூன்றில் ஒரு பங்கு, குடிசை வாடகைக்கு போய்விடுகிறது. மேலும், கிராமத்தில் உள்ள மற்ற புலம்பெயர்ந்தவர்களைப் போலவே, பல்வேறு அரசு சாரா நிறுவனங்கள் மூலம் இங்குள்ள குடும்பங்களுக்கு வழங்கப்படும் உணவு தானியங்களை அவர் சார்ந்துள்ளார்.

“எங்கள் விவசாய நிலத்தில் தூசி படிந்து கொண்டிருக்கிறது,” என்று நிகிதா கூறுகிறார். “சிறு வயதிலேயே எங்கள் தந்தை இறந்துவிட்டார். உறவினர்களும் எங்களுக்கு உதவுவதில்லை.”

ஆஷிஷை கவனித்துக்கொள்ள தன் தாயாருக்கு உதவ, நிகிதா கல்லூரிப்படிப்பை நிறுத்திவிட்டார். "அந்த அதிர்ச்சிகரமான அனுபவத்திலிருந்து அவன் இன்னும் மீளவில்லை," என்று சோனாலி விளக்குகிறார். "நாங்கள் அவனுக்கு தொடர்ந்து சிகிச்சை அளிக்க வேண்டும்."

ஆனால் கொடுக்கப்படும் மாத்திரைகளை ஆஷிஷ் தூக்கி எறிந்து விடுகிறார். அதிகம் பேசாமல், சைகைகள் மூலம் தன்னை வெளிப்படுத்துகிறார். அவரது தாயும் சகோதரியும், அவரது உணவு மற்றும் தண்ணீரில் மருந்துகளை ரகசியமாக வைத்து தர வேண்டிய தினசரி போராட்டமாகியுள்ளது.

அதிர்ஷ்டவசமாக அஸ்மாவுக்கு, அவரது மகள் பாத்திமா, மருந்துகளை மறுப்பதில்லை. கிட்டத்தட்ட மூன்று வருடங்கள் கொடுக்கப்படும் தொடர்ச்சியான சிகிச்சைக்குப் பிறகு, இப்போது அவர் மரத்தில் கட்டி வைக்கப்படவில்லை. ஆக்ரோஷமான காலங்கள் மாறி, அவர் இப்போதெல்லாம் தன்னைத் தானே சுத்தம் செய்து கொள்கிறார். அஸ்மாவுக்கு சமையலறையில் கூட உதவுகிறார்.

"மருந்துக் கடைக்குச் சென்று, சொந்தமாக மாத்திரைகளை வாங்கி வருகிறார்," என்று அஸ்மா பெருமையுடன் கூறுகிறார்.

அவரது மகளின் மாற்றம், அஸ்மாவை தாவா-துவா திட்டத்தின் கூட்டாளியாக மாற்றியுள்ளது. கிராமத்தில் உள்ள மற்ற குடும்பங்களை, அவர்களின் மனநலப் பிரச்சினைகளுக்கு சிகிச்சை பெற சமாதானப்படுத்துவதற்கு சோனாலிக்கு அவர் அடிக்கடி உதவுகிறார். “பிரச்சனை என்னவென்றால், நமக்குத் தெரியாததை நாம் ஒப்புக்கொள்வதில்லை. நம்மை விட யாராவது அதிகமாக அறிந்திருந்தால், நாம் அவர்களின் பேச்சைக் கேட்க வேண்டும்,” என்று அஸ்மா கூறுகிறார். “என் மகள் 10 ஆண்டுகள் சன்னதிக்கு முன் சங்கிலியால் கட்டப்பட்டிருந்தாள். ஆனால் சரியான மருத்துவ தலையீட்டிற்குப் பிறகுதான் அவள் குணமடைந்தாள்,” என்கிறார்.

பாத்திமா குணமடைந்ததும், அஸ்மாவிற்கு ஔரங்காபாத்தில் உள்ள தனது வீட்டிற்கு செல்ல ஏக்கமாக உள்ளது. அவரது மற்ற இரண்டு மகன்கள் அவ்வப்போது அவர்களைப் பார்க்க வந்தாலும், தன் கடைசிக்காலத்தை அவர் நீண்ட காலம் வாழ்ந்த இடத்தில் கழிக்க விரும்புகிறார். “எனக்கு இன்னும் அதிக ஆண்டுகள் இல்லை,” என்று அவர் கூறுகிறார். “நான் என் சொந்த வீட்டில் இறக்க விரும்புகிறேன்.”

பாத்திமா மட்டும்தான் அவர் இங்கிருந்து செல்லாமல் இருக்க ஒரே காரணம். வீடு திரும்பினால், சிகிச்சை தொடர முடியாமல், மீண்டும் பழைய நிலைக்கு போய்விடுமோ என்று அஸ்மா அஞ்சுகிறார். அதற்கு வாய்ப்பு கொடுக்க கூடாது. நூறு கிலோமீட்டர் தொலைவிலிருந்து அடிக்கடி சிகிச்சைக்கு வருவது கடினம். “என் மகளை கவனித்தே என் வாழ்க்கையை கழித்து விட்டேன்,” என்கிறார் அஸ்மா. “இனியும் அப்படியே போகட்டும்.”

பின்குறிப்பு: கதையில் வரும் மனநல நோயாளிகளின் பெயர்கள் அவர்களின் அடையாளத்தைப் பாதுகாக்க மாற்றப்பட்டுள்ளன

தமிழில்: அஹமத் ஷ்யாம்