പ്രതീക്ഷയുടേയും വിശുദ്ധരുടേയും പേരിൽ

For the Making of God-Men

A gullible people is the first need.
Stunned
we adore the static and its empty spiel,
and trace—muscle-memorized—
wrathful lords in stones silent otherwise.
On bloodied knees we kneel to alarm steadily strummed,
prone to easy frenzies, crescendoing on terror surely to come.
For us to live,
others—mirrored farther than they are—surely must die,
God-Men we say will save us in god’s eye.

Nestling enough sins to merit hectic purgation,
find us fishing piety in plays with hacks.
While in the trenches, tear us a piece of paradise promised
and find stacked
the honeyed crucible tipping in tributes—
all judge all jury spared.
God-men—still men—will see our reason we say.

Then ripping and slipping into the plastic skins of god,
God-men dictate divine desires to a gaping mass
hungry for succour and still with our pockets picked.
Leaving even rivers and forests with their holiness nicked.
Unlinking the hands—those lapsed from the regimented swoop—
meeting in the name of a prayer to rely,
God-men then claim whole a quilted sky.

Heaven and hell are conquered and stamped literal
God-Men rise untethered and free.
They efface the humane to make space for godliness—
perverted, twice-removed, distanced from soil and its sea.

God-Men command and god fights proxy fights,
God-Men scheme and god muffles the writhing of hunger—or tries.
God-Men point and god exacts his pound of flesh,
God-Men require and god irons the beating red afresh.

For the keeping of such God-Men,
people are to die after killing
with all the living dodged.
Every glance at the sky is sieved for strays,
while god—look around—has been looking away.
Until the headiness of this unholy ritual sends you reeling and still—
a life is to be lived.
Time is made to tick in rounds of grain, sweat, and seed,
and borrows only from those it can stretch out a calloused hand to—
and reach.
Muttering thanks to goodness for hands
patchworking, soldering and inked,
smeared in budding earth;
no longer foddering themselves
for glitzy panacea in prescribed mirth.
Slowly then, as quiet as now moving ripple,
deliverance takes the name of other ordinary people.

ആൾദൈവങ്ങളെ സൃഷ്ടിക്കാൻ

ആദ്യം വേണ്ടത്, കുറ്റബോധമുള്ള മനുഷ്യരെയാണ്.
നിശ്ചലമായതിനെ,
അതിൻ്റെ പൊള്ളയായ വാക്കുകളെ
നമ്മൾ അത്ഭുതത്തോടെ ആരാധിക്കുന്നു
മസിൽപ്പെരുക്കമുള്ള, പ്രതികാരദാഹികളായ,
കല്ലിൽ തീർത്ത മൂകദൈവങ്ങളെ
നമ്മൾ പിന്തുടരുന്നു.
മുറിവേറ്റ കാൽമുട്ടുകൾ
മടക്കി നാം അവരെ കുമ്പിടുന്നു.
എളുപ്പത്തിൽ വശംവദരാവുന്നവർ,
ഭീതിദമായ ആരവം തീർച്ചയായും വരും.
നമുക്ക് ജീവിക്കാൻ മറ്റുള്ളവർ മരിക്കണം
കണ്ണാടിയിൽ കാണുന്നതിനേക്കാൾ അകലെയുള്ളവർ
ആൾദൈവങ്ങൾ നമ്മെ രക്ഷിക്കുമത്രെ!

മോക്ഷം ലഭിക്കാനുള്ളത്ര പാപങ്ങൾ ചെയ്ത്,
വ്യാജന്മാരുടെ അനുഗ്രഹത്താൽ വഞ്ചിക്കപ്പെട്ട്,
കിടങ്ങുകളിലകപ്പെട്ട്,
വാഗ്ദാനം ലഭിച്ച സ്വർഗ്ഗത്തിൻ്റെ ഒരു തുണ്ടിനായി
കാത്തുകെട്ടിക്കിടന്ന്,
മുന്തിരിച്ചഷകം സ്തുതിഗീതങ്ങൾകൊണ്ട് നിറഞ്ഞ്,
എല്ലാ യുക്തിബോധവും ഉപേക്ഷിച്ച്,
പകരം, വെറും ആളുകളായ ദൈവങ്ങൾ
നമ്മെ രക്ഷിക്കുമെന്ന് പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു.

ദൈവത്തിൻ്റെ ഉടയാടകളിലേക്കിറങ്ങിയവർ
ജനങ്ങളുടെ അഭിലാഷങ്ങൾ തീരുമാനിക്കുന്നു
നമ്മുടെ കീശകൾ കൊള്ളയടിക്കുന്നു
പുഴകളേയും കാടുകളേയും
അവരുടെ ദിവ്യത്വംകൊണ്ട് മോഷ്ടിക്കുന്നു.
പ്രാർത്ഥനയ്ക്കായി കൂപ്പിയ കൈകളെ വേർപെടുത്തി,
ആൾദൈവങ്ങൾ ആകാശത്തെ മുഴുവൻ കൈവശപ്പെടുത്തുന്നു

സ്വർഗ്ഗത്തെയും നരകത്തെയും പിടിച്ചടക്കി
അവ സത്യമെന്ന് മുദ്രകുത്തുന്നു
സർവ്വതന്ത്രസ്വതന്ത്രരായി ആൾദൈവങ്ങൾ വിലസുന്നു
ദൈവികത്വത്തിനായി അവർ മനുഷ്യത്വത്തെ മായ്ക്കുന്നു
വക്രബുദ്ധികൾ,
മണ്ണിൽനിന്നും സമുദ്രത്തിൽനിന്നും ഇരുവട്ടം അകന്നുപോയവർ.

ആൾദൈവങ്ങൾ ആജ്ഞാപിക്കുന്നു,
ദൈവങ്ങൾ പകരക്കാർക്കുവേണ്ടി പടവെട്ടുന്നു
ആൾദൈവങ്ങൾ ഗൂഢാലോചന നടത്തുന്നു
വിശപ്പിൻ്റെ വിളിയെ ദൈവം നിശ്ശബ്ദമാക്കുന്നു,
അഥവാ, നിശ്ശബ്ദമാക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു
ആൾദൈവങ്ങൾ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുമ്പോൾ
ദൈവങ്ങൾ മാംസക്കഷണങ്ങൾ ചീന്തിയെടുക്കുന്നു,
ആൾദൈവങ്ങൾക്കുവേണ്ടി ദൈവങ്ങൾ
വീണ്ടും വീണ്ടും പ്രഹരിക്കുന്നു.

ആ ആൾദൈവങ്ങളെ നിലനിർത്താൻ,
മനുഷ്യർ മരിക്കണം,
ജീവിച്ചവരെ കൊന്നതിനുശേഷം.
ആകാശത്തിലേക്കുള്ള നോട്ടങ്ങളെ അരിച്ചെടുക്കുന്നു,
ചുറ്റും നോക്കുന്ന ദൈവങ്ങൾ
മറ്റെങ്ങോ നോക്കിയിരിക്കുന്നു.
ഈ അവിശുദ്ധ ആചാരത്തിൻ്റെ അസംബന്ധം
നിങ്ങളുടെ സമനില തെറ്റിക്കുന്നു.
പക്ഷേ, ഒരു ജീവിതം രക്ഷപ്പെടുത്തേണ്ടതുണ്ട്.
ധാന്യത്തിലും, വിയർപ്പിലും, വിത്തിലും
സമയം ചുറ്റിനടന്ന് മിടിക്കുന്നു.
നീട്ടിയ, തഴമ്പ് വീണ കൈകളിൽനിന്ന് മാത്രം
അത് കടം വാങ്ങുന്നു,
അതിലേക്ക് മാത്രം എത്തുന്നു.
ചേറിൽപ്പൊതിഞ്ഞ, സുഖപ്പെടുത്തുന്ന,
വിളക്കിച്ചേർക്കുന്ന, മഷി വീണ കൈകളുടെ
നന്മയ്ക്ക് നന്ദി പറയുന്നു.
തിളങ്ങുന്ന ഒറ്റമൂലികളുടെ
അയഥാർത്ഥമായ ആനന്ദങ്ങൾകൊണ്ട്
സ്വയം വഞ്ചിതരാകാത്തവരുടെ കൈകൾ.
സാവധാനത്തിൽ നീങ്ങുന്ന ഒരു തരംഗംപോലെ
സാധാരണക്കാരായ മനുഷ്യർ
മോക്ഷത്തിലേക്ക് നീങ്ങുന്നു