ನಂಬಿಕೆ ಮತ್ತು ಪವಾಡ ಪುರುಷರ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ

For the Making of God-Men

A gullible people is the first need.
Stunned
we adore the static and its empty spiel,
and trace—muscle-memorized—
wrathful lords in stones silent otherwise.
On bloodied knees we kneel to alarm steadily strummed,
prone to easy frenzies, crescendoing on terror surely to come.
For us to live,
others—mirrored farther than they are—surely must die,
God-Men we say will save us in god’s eye.

Nestling enough sins to merit hectic purgation,
find us fishing piety in plays with hacks.
While in the trenches, tear us a piece of paradise promised
and find stacked
the honeyed crucible tipping in tributes—
all judge all jury spared.
God-men—still men—will see our reason we say.

Then ripping and slipping into the plastic skins of god,
God-men dictate divine desires to a gaping mass
hungry for succour and still with our pockets picked.
Leaving even rivers and forests with their holiness nicked.
Unlinking the hands—those lapsed from the regimented swoop—
meeting in the name of a prayer to rely,
God-men then claim whole a quilted sky.

Heaven and hell are conquered and stamped literal
God-Men rise untethered and free.
They efface the humane to make space for godliness—
perverted, twice-removed, distanced from soil and its sea.

God-Men command and god fights proxy fights,
God-Men scheme and god muffles the writhing of hunger—or tries.
God-Men point and god exacts his pound of flesh,
God-Men require and god irons the beating red afresh.

For the keeping of such God-Men,
people are to die after killing
with all the living dodged.
Every glance at the sky is sieved for strays,
while god—look around—has been looking away.
Until the headiness of this unholy ritual sends you reeling and still—
a life is to be lived.
Time is made to tick in rounds of grain, sweat, and seed,
and borrows only from those it can stretch out a calloused hand to—
and reach.
Muttering thanks to goodness for hands
patchworking, soldering and inked,
smeared in budding earth;
no longer foddering themselves
for glitzy panacea in prescribed mirth.
Slowly then, as quiet as now moving ripple,
deliverance takes the name of other ordinary people.

ದೇವಮಾನವರನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುವ ಬಗೆ

ಇವರಿಗೆ ಮೊದಲು ಬೇಕಿರುವುದು ಮುಗ್ಧ ಜನರು
ಸ್ತಬ್ಧರಾದ ನಾವು ಜಡತ್ವವನ್ನೂ,
ಅದರ ಟೊಳ್ಳು ಬೊಗಳೆಯನ್ನೂ ಆರಾಧಿಸುತ್ತೇವೆ.
ಮಾತನಾಡದ ಕಲ್ಲುಗಳಲ್ಲಿ,
ಅಭ್ಯಾಸಬಲದಿಂದ, ಕೋಪಿಷ್ಠ ದೇವರನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತೇವೆ.
ಖಚಿತವಾಗಿ ಬರಲಿರುವ ಭೀತಿಯನ್ನು ಎದುರುನೋಡುತ್ತಾ,
ಸುಲಭವಾಗಿ ಉನ್ಮಾದಕ್ಕೆ ಜಾರುತ್ತಾ,
ರಕ್ತಸಿಕ್ತ ಮಂಡಿಯೂರಿ ಕೂರುತ್ತೇವೆ.

ನಾವು ಬದುಕಲು,
ದೂರದಲ್ಲಿರುವ ನಮ್ಮಂತೆಯೇ ಇರುವ ಅನ್ಯರು,
ಸಾಯಲೇಬೇಕು.
ದೇವರ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಈ 'ದೇವಮಾನವರು'
ನಮ್ಮನ್ನು ಕಾಯುತ್ತಾರೆಂದು ನಾವು ನಂಬುತ್ತೇವೆ.

ಶುದ್ಧೀಕರಣಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಪಾಪಗಳನ್ನು ಕಾಯ್ದಿಟ್ಟುಕೊಂಡು,
ಕಪಟಿಗಳ ನಾಟಕಗಳಲ್ಲಿ ಪುಣ್ಯವನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತೇವೆ.
ನರಕದ ಕಣಿವೆಯಲ್ಲಿದ್ದರೂ,
ನಮಗೊಂದು ಸ್ವರ್ಗದ ಚೂರು ಬೇಕೆಂದು ಹಂಬಲಿಸುತ್ತೇವೆ.
ಕಾಣಿಕೆಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ಹುಂಡಿಯ ಮುಂದೆ,
ಪಾಪಗಳಿಂದ ಎಲ್ಲರೂ ಪಾರಾಗುತ್ತಾರೆ.
ಈ ದೇವಮಾನವರು,
ನಮ್ಮಂತೆಯೇ ಮನುಷ್ಯರೇ ಆದರೂ,
ನಮ್ಮ ಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ಆಲಿಸುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ನಾವು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ.

ದೇವರಂತೆ ಸೋಗು ಹಾಕಿ,
ಈ ದೇವಮಾನವರು ದೈವಿಕ ಆಸೆಗಳನ್ನು ಆಜ್ಞಾಪಿಸುತ್ತಾರೆ.
ಆಸರೆಗಾಗಿ ಬಾಯಿ ತೆರೆದು ನಿಂತ
ಜನಸಮೂಹದ ಜೇಬುಗಳಿಗೆ ಕತ್ತರಿ ಹಾಕುತ್ತಾರೆ.
ನದಿ ಮತ್ತು ಕಾಡುಗಳ ಪಾವಿತ್ರ್ಯವನ್ನೂ ಕೆಡಿಸಿ ಬಿಡುತ್ತಾರೆ.
ಒಗ್ಗಟ್ಟಿನ ಕೈಗಳನ್ನು ಪ್ರತ್ಯೇಕಿಸಿ,
ನಂಬಿಕೆಯ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಸೇರುವ ಅವರು,
ತೇಪೆ ಹಾಕಿದ ಇಡೀ ಆಕಾಶವನ್ನೇ ತಮ್ಮದೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

ಸ್ವರ್ಗ ಮತ್ತು ನರಕಗಳನ್ನು ಗೆದ್ದು,
ಅದಕ್ಕೆ ಅಕ್ಷರಶಃ ಮುದ್ರೆ ಒತ್ತುತ್ತಾರೆ.
ದೇವಮಾನವರು ಸ್ವತಂತ್ರರಾಗಿ ಮೇಲೇರುತ್ತಾರೆ.
ದೈವತ್ವಕ್ಕೆ ಜಾಗ ಮಾಡಿಕೊಡಲೆಂದು
ಮಾನವೀಯತೆಯನ್ನು ಅಳಿಸುತ್ತಾರೆ
ಇದು ಮಣ್ಣು ಮತ್ತು ಕಡಲಿನಿಂದ ದೂರಾದ ವಿಕೃತ ದೈವತ್ವ.

ದೇವಮಾನವರು ಆಜ್ಞಾಪಿಸುತ್ತಾರೆ,
ದೇವರು ಅವರ ಪರವಾಗಿ ಪರೋಕ್ಷ ಯುದ್ಧ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ.
ದೇವಮಾನವರು ಸಂಚು ಹೂಡುತ್ತಾರೆ,
ದೇವರು ಹಸಿವಿನ ಒದ್ದಾಟವನ್ನು ಅಡಗಿಸುತ್ತಾನೆ
—ಅಥವಾ ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಾನೆ.
ದೇವಮಾನವರು ಬೆರಳು ತೋರಿಸುತ್ತಾರೆ,
ದೇವರು ಮಾಂಸದ ತುಂಡನ್ನು ಕಿತ್ತು ತರುತ್ತಾನೆ.
ದೇವಮಾನವರು ಬಯಸುತ್ತಾರೆ,
ದೇವರು ಮಿಡಿಯುವ ಕೆಂಪು ಹೃದಯವನ್ನು ತಿದ್ದುತ್ತಾನೆ.

ಇಂತಹ ದೇವಮಾನವರನ್ನು ಸಾಕಲು,
ಜನರು ಪರಸ್ಪರ ಕೊಂದುಕೊಂಡು ಸಾಯಬೇಕು,
ಬದುಕಿರುವವರನ್ನು ಕಡೆಗಣಿಸಬೇಕು.
ಆಕಾಶದತ್ತ ನೋಡುವ ಪ್ರತಿ ನೋಟವೂ
ದಾರಿ ತಪ್ಪಿದವರಿಗಾಗಿ ಹುಡುಕುತ್ತದೆ,
ಆದರೆ ದೇವರು—ಸುತ್ತಲೂ ನೋಡಿ—ಮುಖ ತಿರುಗಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ.

ಈ ಅಶುದ್ಧ ಆಚರಣೆಯ ಅಮಲು ಇಳಿದು,
ತಲೆ ತಿರುಗುವಂತಾಗಿ ನಿಲ್ಲುವವರೆಗೂ
ಇದು ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತದೆ.
ಆದರೆ ಈ ಬದುಕನ್ನು ಬದುಕಲೇಬೇಕಿದೆ.
ಕಾಲವು ಧಾನ್ಯ, ಬೆವರು
ಮತ್ತು ಬೀಜಗಳ ಸುತ್ತ ಸುತ್ತುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ,
ಅದು ತನ್ನ ಒರಟಾದ ಕೈಗಳನ್ನು ಚಾಚಿ,
ಮುಟ್ಟಬಲ್ಲವರಿಂದ ಮಾತ್ರ ಏನನ್ನಾದರೂ ಎರವಲು ಪಡೆಯುತ್ತದೆ.

ಇದಕ್ಕಾದರೂ ನಾವು ಗುಣುಗುಡುತ್ತಾ,
ತೇಪೆ ಹಚ್ಚುವ, ಬೆಸುಗೆ ಹಾಕುವ,
ಮಸಿ ಮೆತ್ತಿದ ಕೈಗಳಿರುವುದಕ್ಕೆ ಧನ್ಯವಾದ ಹೇಳಬೇಕು,
ಚಿಗುರುವ ಮಣ್ಣಿನಲಿ ಮಿಂದೆದ್ದ ಇವು;
ಮಿನುಗುವ ಟೊಳ್ಳು ಪರಿಹಾರಗಳಿಗೂ,
ವಿಧಿಸಿದ ಕೃತಕ ನಗುವಿಗೂ
ಇನ್ನೆಂದೂ ತಮ್ಮನ್ನು ಬಲಿಗೊಡುವುದಿಲ್ಲ.

ನೀರಿನಲೆಯಂತೆ ಸದ್ದಿಲ್ಲದೆ,
ನಿಧಾನವಾಗಿ ಚಲಿಸುವ ಬಿಡುಗಡೆ
ಈಗ ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರ ಹೆಸರಾಗಿ ಬದಲಾಗುತ್ತಿದೆ.