புலிகள் குடியேறவிருக்கும் டாபா பள்ளி

ஐம்பதுகளில் அடியெடுத்து வைத்துள்ள அசோக் ராணி கோண்ட், பள்ளிக்கு சென்றதே இல்லை. ஆனால், அவரது ஒன்பது வயதுப் பேரன், ஒரு நாள் கூட பள்ளியை தவறவிட்டதில்லை என்று அவர் சிரித்துக்கொண்டே கூறுகிறார். "ஏக் பீ தின் நஹின் ச்சோடா [ஒரு நாள் கூட அவன் பள்ளியைத் தவறவிட்டதில்லை]," என்று அவர் கூறுகிறார்.

டாபா தொடக்கப்பள்ளியில் பயிலும் 39 குழந்தைகளில் அவரது பேரனும் ஒருவர். 2011 மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பின்படி சுமார் 500 பேரைக் கொண்ட இந்தக் கிராமம், டாமோஹ் மாவட்டத்தின் எல்லையில், தாழ்வான குன்றுகள், திறந்த புல்வெளிகள் மற்றும் சிறு சிறு விவசாய நிலங்களால் சூழப்பட்டுள்ளது. பெரும்பாலும் கோண்ட் ஆதிவாசிகளைக் கொண்ட இந்த குடும்பங்கள், சிறிய அளவில் விவசாயம் செய்வதோடு, கால்நடைகளையும் வளர்க்கின்றனர்.

இங்கு வசிக்கும் பல பெரியவர்கள் பள்ளிக்குச் சென்றதே இல்லை. கோண்ட் ஆதிவாசிகளில் 50 சதவீதம் பேர் எழுத்தறிவு அற்றவர்களாகவே உள்ளனர் என்று 2013-ல் வெளியான அறிக்கை தெரிவிக்கிறது.

எனவே, டாபா பள்ளியில், பள்ளிக்குச் செல்லத் தயங்கும் சில மாணவர்கள் இருந்துள்ளனர். பருவ காலத்திற்கு ஏற்ப அவர்களின் எண்ணிக்கையும் மாறுபடுகிறது. வேலைவாய்ப்புகள் இல்லாத நாட்களில், ​​குடும்பங்கள் தங்கள் குழந்தைகளையும் அழைத்துக்கொண்டு வேறு இடங்களுக்குக் வேலைக்காக குடிபெயரும்போது, பள்ளிக்கு வரும் மாணவர்களின் எண்ணிக்கை கணிசமாக குறைகிறது. 6 முதல் 9 வயது வரையிலான இக்குழந்தைகளில் சிலர் வீட்டில் இருந்தபடியே மா, கொய்யா மற்றும் பிற மரங்களில் ஏறி விளையாடுவதை அதிகம் விரும்புகின்றனர்.

இப்பள்ளியில் பணிபுரியும் இரண்டு ஆசிரியர்களில் ஒருவரான தாராசந்த் யாதவ், இங்கேயே பிறந்து வளர்ந்தவர். பள்ளிக்கு வரத் தயங்கும் இத்தகைய மாணவர்களுக்காக ஒரு தனி உத்தியைக் கையாளுகிறார். அவர் ஒன்று அல்லது இரண்டு நாட்கள் காத்திருந்துவிட்டு, பின்னர் கையில் சில சாக்லேட்டுகளுடன், பள்ளிக்கு வராத குழந்தைகளின் வீட்டிற்கே நேரில் செல்கிறார். "முதலில் நான் பெற்றோர்களிடம் பேசுகிறேன்; குழந்தைகளைப் பள்ளிக்கு அனுப்புமாறு அவர்களிடம் கேட்டுக்கொள்கிறேன்," என்று அவர் கூறுகிறார். அதற்கு அவர்கள், "ஐயா (மஸ்டர்), நாங்கள் அதிகாலையிலேயே கூலி வேலைக்காக சென்றுவிடுகிறோம்... பிறகு நாங்கள் என்ன செய்ய முடியும்?" என்று பதில் கேள்வி கேட்கிறார்கள்.

இந்தியாவின் காடுகள், ஆதிவாசிகள் மற்றும் காடுகளைச் சார்ந்து வாழும் பிற சமூகத்தினரிடம் இருந்து அதிகளவில் பறிக்கப்பட்டு வருவதால், நெருக்கடியான இடப்பெயர்வு மட்டுமே அவர்களுக்கு இருக்கும் ஒரே வழி. அவர்களுடன் செல்லும் குழந்தைகள், குறிப்பாக இளம் சிறுமிகள், இதனால் பள்ளிப்படிப்பை இழக்கின்றனர்.

கிராமத்தில் நன்கு பரிச்சயமான யாதவ், பின்னர் நடைமுறை காரணங்களைக் கூறி அவர்களைச் சம்மதிக்க வைக்கிறார்: “நான் அவர்களிடம், ‘நீங்கள் இப்போது கூலி வேலை [மஸ்தூரி] செய்கிறீர்கள், உங்கள் பிள்ளைகள் படித்து நல்ல வேலைக்கு சென்றால், முதுமைக் காலத்தில் அவர்கள் உங்களைக் நன்றாக கவனித்துக் கொள்வார்கள்’ என்று சொல்லி புரிய வைக்க முயற்சிக்கிறேன்,” என்கிறார்.

அருகில் பதுங்கியிருந்த பள்ளிக்கு வராத சிறுவர்களைப் பார்த்து பெற்றோர்கள், “பார்! மாஸ்டர் வந்துவிட்டார், வருவதாக சொல்,” என்று கத்துவதோடு அந்த உரையாடல் முடிவடைகிறது.

அந்த சமயம், தாராசந்த் சாக்லேட்டுகளைக் குழந்தையிடம் கொடுக்கிறார். அந்த லஞ்சம் அற்புதமாக வேலை செய்கிறது. அடுத்த நாளே அவர்கள் பள்ளிக்குத் திரும்பி, படிப்பில் மூழ்கிவிடுகிறார்கள். அவரது இந்த 'இனிப்பு' திட்டம், மிக முக்கியமானது. மத்தியப் பிரதேசத்தில், இரண்டாம் வகுப்பில் (7-8 வயது) படிக்கும் குழந்தைகளில் கிட்டத்தட்ட பாதி பேரால் 1 முதல் 9 வரை கூட எண்களை அடையாளம் காண முடியவில்லை என்று 2022 ஆம் ஆண்டின் வருடாந்திர கல்வி நிலை அறிக்கை (கிராமப்புறம்) கூறுகிறது.

"தொடக்கப் பள்ளிதான் கல்வியின் அடித்தளம்," என்கிறார் 2010-ல் டாபா பள்ளியில் சேர்ந்த மற்றொரு ஆசிரியரான நர்மதா படேல். "தொடக்கப்பள்ளியில் அவர்கள் கற்றுக்கொள்வதை ஒருபோதும் மறப்பதில்லை." எனவே, அவர்களைப் பள்ளிக்கு வர வைப்பதும், பின்னர் தொடர்ந்து படிக்க வைப்பதும் மிக முக்கியம். குறிப்பாக, தொடக்கக் கல்வி சேர்க்கையில் நாட்டிலேயே மிகவும் பின் தங்கி இருக்கும், மத்தியப் பிரதேசத்தில் இது மிகவும் அவசியம்.

இந்த இரண்டு ஆசிரியர்களும் பள்ளியில் சேர்ந்துள்ள 30 ஆதிவாசிகள் உட்பட 39 மாணவர்களின் பணிச்சுமையைப் பகிர்ந்து கொள்கின்றனர். மீதமுள்ளவர்கள் இதர பிற்படுத்தப்பட்ட வகுப்பினர் (ஓபிசி), மற்றும் 'ஹரிஜன்' என்று அடையாளப்படுத்திக்கொள்ளும் சில தலித்துகளும் ஆவர். "ஒரு குழந்தைக்குத் தேவையான அனைத்து வசதிகளும் எங்களிடம் உள்ளன. ஆண்டுக்கு இரண்டு சீருடைகள், பாடப்புத்தகங்கள் மற்றும் பயிற்சிப் புத்தகங்கள் வழங்கப்படுகின்றன. மேலும் மதிய உணவும் வழங்கப்படுகிறது," என்கிறார் படேல்.

அப்படியிருந்தும், இடம்பெயரும் பெற்றோருடன் பயணம் செய்வதால், குழந்தைகள் படிப்பை விட்டுவிடுகிறார்கள். அதனால், அவர்களுக்கு மற்ற பாடங்களையும் கற்றுக்கொடுக்க, ஆசிரியர்கள் ஒரு ‘இணைப்பு’ சிறப்பு வகுப்பை நடத்துகிறார்கள். “அவர்கள் 2-4 மாதங்கள் வேறு ஊருக்கு செல்லும் போது அவர்களுக்கு அங்கு கல்வி கிடைக்காது. அவர்கள் திரும்பி வரும்போது, நான் அவர்களை ஒரு தனிக் குழுவில் சேர்த்து அவர்களுக்கேற்பக் கற்பிக்கிறேன்,” என்கிறார் யாதவ்.

"எங்கும் வேலையின்மை நிலவுவதால், பலர் [கூலி வேலைக்காக] நிரந்தரமாகப் படிப்பை விட்டுவிடுவார்கள்," என்று அவர் மேலும் கூறுகிறார்.

நௌரதேஹி வனவிலங்கு சரணாலயத்தின் வன எல்லையை ஒட்டிப் பயணிக்கும்போது, 'டாபா' என்று அம்புக்குறியுடன் எழுதப்பட்டிருக்கும் தாழ்வான கல் பலகையை நீங்கள் கவனிக்கத் தவறக்கூடும். இந்த மண் பாதையில் மேலும் மூன்று கிலோமீட்டர் தூரம் சென்றால், குழந்தைகளின் பேச்சு சத்தம் கேட்கிறது. டாபா பிராத்மிக் ஷாலா (தொடக்கப் பள்ளி) கிராமத்தின் நுழைவாயிலைக் குறிக்கிறது.

"ஒரு காலத்தில் 'டாபா' என்ற ஒரு இடம் இருப்பதே யாருக்கும் தெரியாது," என்கிறார் தாராசந்த் யாதவ். "அந்தக் கிராமம் அதன் பெயரைப் போலவே, 'டாபா' [அடக்கி வைக்கப்பட்டது] ஆக இருந்தது," என்று அவர் புன்னகைத்துக்கொண்டே மேலும் கூறுகிறார். இன்றும் கூட, அந்தக் கிராமத்தில் மின்சாரம் கிடையாது. குடியிருப்பாளர்கள் சூரிய மின்கலங்களைக் கொண்டு சமாளிக்கின்றனர்.

தொடக்கப் பள்ளி கட்டிடத்தின் உருவாக்கம், அதிகாரப்பூர்வமான கவனத்தையும் அங்கீகாரத்தையும் ஈர்த்தது. "அரசு அதிகாரிகள் (சர்காரி லோக்) இங்கு வரத் தொடங்கினர். அப்படித்தான் இதற்கு ஒரு 'நிஷான்' (அடையாளம்) கிடைத்தது," என்று யாதவ் கூறுகிறார்; கிராமத்திற்கு ஒரு பள்ளிக்கூடத்தைப் பெற்றுத் தருவதில் இவரது பங்கு முக்கியமானது.

'டாபா' (Daba) கிராமத்தில் ஒரு விவசாயக் குடும்பத்தில் பிறந்த தாராசந்த் யாதவ், அருகிலுள்ள நகரங்களில் பள்ளிப் படிப்பை முடித்து, அங்கிருந்து மூன்று மணி நேரப் பயணத் தொலைவில் உள்ள ஜபல்பூருக்குச் சென்று புவியியலில் முதுகலைப் பட்டம் பெற்றவர்.

தொண்ணூறுகளின் முற்பகுதியில் தனது தந்தைக்குத் துணையாகத் தனது கிராமத்திற்குத் திரும்பியபோது, ​​உள்ளூர் பெற்றோர்கள் தங்கள் குழந்தைகளின் கல்விக்கு உதவ இவரையே சிறந்த தேர்வாகக் கருதினர். 1997-ஆம் ஆண்டில், மத்தியப் பிரதேச அரசின் 'சிக்‌ஷ ஷாலா' (கல்வி உத்தரவாதத் திட்டம்) திட்டத்தின் கீழ் கற்பிப்பதற்காக இவருக்கு 500 ரூபாய் ஊதியமாக வழங்கப்பட்டபோது, ​​இவரது பணி உறுதிபடுத்தப்பட்டது. இத்திட்டத்தின் கீழ், ஒரு குடியிருப்பில் வசிக்கும் குழந்தைகளுக்கு, அவர்கள் வசிக்கும் இடத்திலிருந்து ஒரு கிலோமீட்டர் சுற்றளவிற்குள் ஆரம்பப் பள்ளி வசதி ஏதும் இல்லையென்றால், அக்குழந்தைகளுக்கு ஆரம்பக் கல்வி வசதியை ஏற்படுத்தித் தர அரசு உத்தரவாதம் அளிக்கிறது.

"நான் முதலில் ஒரு மரத்தடியில்தான் கற்பிக்கத் தொடங்கினேன்," என்று யாதவ் நினைவுகூருகிறார். "பின்னர் நாங்கள் ஒரு 'ஜோப்டி' (தற்காலிகக் குடிசை) போன்ற அமைத்தோம்," என்று அவர் கூறுகிறார். மூன்று ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, பள்ளிக்கான கட்டிடம் கட்டப்பட்டது. அப்போது அரசு ஊதியம் பெறும் ஆசிரியராகத் தகுதிபெறுவதற்கான அனைத்து அரசுத் தேர்வுகளையும் எழுதித் தேர்ச்சி பெற்ற யாதவ், முறைப்படி ஆசிரியராக நியமிக்கப்பட்டார்.

காலப்போக்கில் தனது கற்பித்தல் முறை மாறிவிட்டதாக யாதவ் கூறுகிறார். "முன்பெல்லாம் நாங்கள் மாணவர்களை எழுத்துக்களையும் எண்களையும் மனப்பாடம் செய்ய வைத்தோம். ஆனால் இப்போதெல்லாம் 11, 12 என்று நேரடியாகச் சொல்வதற்கு பதில், 10 கூட்டல் ஒன்று, 10 கூட்டல் இரண்டு என்று சொல்லிக் கொடுக்கிறோம். இது குழந்தைகள் கணிதக் கணக்கீடுகளை எளிதாகக் கற்றுக்கொள்ள உதவுகிறது." எழுத்துக்களை வெறும் மனப்பாடம் செய்வதை விடுத்து, வெவ்வேறு சொற்களில் இடம்பெறும் ஒரே எழுத்தை அடையாளம் காண அவர்கள் முதலில் கற்றுக்கொள்கிறார்கள்.

இத்தகைய புதிய கற்பித்தல் வழிமுறைகள், இரு மாதங்களுக்கு ஒருமுறை நடைபெறும் ஆசிரியர் திறன் மேம்பாட்டுப் பயிற்சிகளின்போது ஆசிரியர்களிடம் விதைக்கப்படுகின்றன. "நாங்கள் அவர்களுடன் இணைந்து கற்பிக்கிறோம்; மேலும் அவர்கள் தாங்கள் கற்றுக்கொண்ட திறன்களை, அக்குழுவில் உள்ள சக ஆசிரியர்களிடம் பரிசோதித்துப் பார்க்கிறார்கள்," என்று ஆசிஃப் பேக் கூறுகிறார். இவர், ஆசிரியர் திறன் மேம்பாட்டுப் பயிற்சிகளுக்கு ஆதரவளிக்கும் டாமோஹ் நகரைச் சேர்ந்த 'அசிம் பிரேம்ஜி அறக்கட்டளை' (Azim Premji Foundation) எனும் அரசு சாரா அமைப்பில் பணியாற்றுகிறார்.

தொடக்கப் பள்ளியை நிறைவு செய்ததும், பெரும்பாலான மாணவர்கள் சுமார் 5 கி.மீ. தொலைவில் அமைந்துள்ள மங்கா அல்லது ஹர்துவா கிராமங்களில் உள்ள விடுதிப் பள்ளிகளுக்கு மாறுகின்றனர். "ஒவ்வொரு நாளும் [காட்டுப் பாதையில் உள்ள மண் சாலையில்] பள்ளிக்குச் சென்று திரும்புவது சாத்தியமில்லை என்பதால், குழந்தைகள் அங்கேயே தங்கிப் படிக்க விரும்புகின்றனர்," என்று யாதவ் கூறுகிறார்.

இருப்பினும், பள்ளியில் சேரும் மாணவர்களின் எண்ணிக்கை குறைந்துகொண்டே வருகிறது. பட்டியல் பழங்குடியினத்தைச் சேர்ந்த மாணவர்களில் வெறும் ஆறு சதவீதம் பேர் மட்டுமே உயர்கல்வியில் சேர்கின்றனர் என்று, 2021-ஆம் ஆண்டு வெளியான மத்திய கல்வி அமைச்சகத்தின் அறிக்கை தெரிவிக்கிறது.

டாபா கிராமத்தில் மின்சார வசதியே இல்லாதது, மாணவர்களின் கல்விக்குச் சற்றும் உதவவில்லை. "நாங்கள் சூரிய மின்சக்தி விளக்குகளை மட்டுமே பயன்படுத்துகிறோம். சில நேரங்களில் அவை வேலை செய்வதில்லை. இரவில் எங்கள் குழந்தைகள் படிப்பது மிகவும் கடினமாக இருக்கிறது," என்று 40 வயதான விவசாயியும், மாணவர் ஒருவரின் பெற்றோருமான ஹரீஷ் சிங் ஆதிவாசி கூறுகிறார்.

இப்பள்ளி தொடங்கப்பட்டு ஏறக்குறைய 30 வருடங்கள் கடந்துவிட்ட நிலையில், சில மாணவர்கள் காவல்துறை மற்றும் ஆசிரியர் பணி போன்ற அரசு வேலைகளில் சேர்ந்துள்ளனர். மேலும் பலர் கல்லூரிப் பட்டங்களையும் பெற்றுள்ளனர். பள்ளி மாணவிகளும் இப்போது சற்று தாமதமாகவே திருமணம் செய்துகொள்கிறார்கள் என்று ஆசிரியர்கள் பெருமையுடன் கூறுகின்றனர். இருப்பினும், பள்ளிக்கே செல்லாத பெண் குழந்தைகளின் எண்ணிக்கை மத்தியப் பிரதேசத்தில்தான் மிக அதிகமாக (17 சதவீதம்) உள்ளது என்று ASER 2022 அறிக்கை குறிப்பிடுகிறது.

2022-ஆம் ஆண்டில், மத்தியப் பிரதேச அரசு 'சிஎம் ரைஸ்' என்ற புதிய திட்டத்தை அறிமுகப்படுத்தியது. இத்திட்டத்தின் கீழ், 5 முதல் 10 கி.மீ. சுற்றளவிலுள்ள மாணவர்களை ஈர்க்கும் வகையில், மழலையர் வகுப்பு முதல் 12-ஆம் வகுப்பு வரையிலான (கே-12) பெரிய கல்வி நிறுவனங்கள் உருவாக்கப்பட உள்ளன. பழங்குடியின மக்கள் அதிகம் வசிக்கும் டாமோஹ் மாவட்டத்தின் 'தெண்டுகேடா' (Tendukheda) வட்டாரத்தில், இந்தப் புதிய பள்ளிகளைக் கட்டும் பணிகள் ஏற்கனவே முழுவீச்சில் நடைபெற்று வருகின்றன.

இங்குள்ள பழங்குடியினப் பகுதிகளில் செயல்படும் பள்ளிகளை விவரிக்க, நிரந்தர ஆசிரியர்கள் இல்லாத மாணவர்கள் எனப் பொருள்படும் 'சிக்ஷக் பெஹீன்ஷாலா' என்ற சொற்றொடர் பயன்படுத்தப்படுகிறது. "ஆசிரியர்கள் பணிபுரியத் தயங்கும் பழங்குடியினப் பகுதிகளில், ஒரே வளாகத்திற்குள் தொடக்க, நடுநிலை மற்றும் உயர்நிலைப் பள்ளிகளை ஒன்றிணைக்கும் வகையில் 2018-ஆம் ஆண்டில் நிதி ஆயோக் வகுத்த திட்டம், அங்குள்ள மாணவர்களுக்குப் பெரிதும் உதவியது," என்று ஏபிஎஃப் டாமோஹ் அமைப்பின் மாவட்டத் தலைவர் உபேந்திர சிங் சுட்டிக்காட்டுகிறார். இந்த இணைப்பு 'ஏக் பரிசார் ஏக் ஷாலா' (ஒரு பகுதிக்கு ஒரு பள்ளி) என்று அழைக்கப்பட்டது, மேலும் 35,113 பள்ளிகள் 16,076 வளாகங்களாக இணைக்கப்பட்டன. இவற்றில், 75 சதவீதம், வகுப்பு 1 முதல் 8 வரையிலான தொடக்கப் பள்ளிகள் ஆகும்.

அதாவது, ஒரு காலத்தில் இந்தப் பகுதிகளுக்கு கல்வி அளித்த 19,037 பள்ளிகள், இப்போது இல்லை. அவை, குழந்தைகளுக்கும் பெற்றோர்களுக்கும் தொலைவில் இருக்கக்கூடிய மற்ற பள்ளிகளுடன் 'இணைக்கப்பட்டுள்ளன'. இதன் மூலம், மிகவும் சிறந்த வசதிகளுடன் கூடிய பள்ளிகளை உருவாக்குவதே அரசாங்கத்தின் அணுகுமுறை.

ஆனால், காடுகளுக்கு அருகில் வசிக்கும் பழங்குடியினர் மற்றும் பிற குழந்தைகள், நீண்ட தூரம் பயணிக்க வேண்டியிருப்பதால், இந்தப் புதிய [பெரிய] கட்டமைப்புகள் அவர்களைத் தடுக்கும் என்று உபேந்திர சிங் கருதுகிறார். "பள்ளியில் இருந்து நின்று விடும் அபாயம் அதிகரிக்கும்," என்று அவர் எச்சரிக்கிறார்.

மேலும், 2,000-3,000 மாணவர்கள் பயிலும் இந்த மாபெரும் கட்டமைப்புகளில், தங்கள் மாணவர்களின் சூழ்நிலைகளைப் புரிந்துகொண்டு அனுதாபத்துடன் செயல்படும் சமூகத்தைச் சேர்ந்த ஆசிரியர்களுக்குப் பதிலாக, ஸ்மார்ட் போர்டுகளும் கல்வித் தொழில்நுட்பமும் இடம்பெற வாய்ப்புள்ளது. தொழில்நுட்பத்தின் பயன்கள் ஒரு பக்கம் இருந்தாலும், பெரும்பாலான பழங்குடியின மாணவர்களைப் போல முதல் தலைமுறை மாணவர்களுக்கு மிக முக்கியமான ஆசிரியர்-மாணவர் உறவை அது வலுவிழக்க செய்கிறது.

யாதவ் மற்றும் படேல் ஆகியோர் ஓய்வுபெற இன்னும் சில ஆண்டுகளே உள்ளன. டாபா பள்ளியின் கடைசி ஆசிரியர்களாக இவர்களே இருப்பார்கள். புதிதாக உருவாக்கப்பட்ட 'வீராங்கனா துர்காவதி புலிகள் காப்பகம்' (விடிடிஆர்) எனும் இந்தியாவின் 54-வது புலிகள் காப்பகம், 40-க்கும் மேற்பட்ட கிராமங்களுடன் சேர்த்து இந்தப் பள்ளியையும் விழுங்கிக்கொண்டிருக்கிறது.

அருகி வரும் இந்திய சாம்பல் நிற ஓநாய்க்கான இரு காப்பகங்களில் ஒன்றாக விடிடிஆரின் நெளரதேகி முன்பு இருந்து வந்தது. ஆனால் புலிகளை காக்க வேண்டும் என்கிற நம் ஒற்றைத்தன்மை கவனத்தால், இந்த காப்பகமும் புலிகள் காப்பகமாக மாறிவிட்டது. ஆனால் அந்த புலிகளும், பெறும் விளம்பரங்கள் அளிக்கப்பட்டு, புதிதாக இறக்குமதி செய்து, கொண்டு வரப்படவிருக்கும் சிறுத்தைப்புலிகளுக்கு இடமளிக்க வேண்டியிருக்கும். வாசிக்க: நெளரதேகியின் ஓநாய்கள்

"இந்தப் பள்ளி மறைந்துவிடும்; நாங்களும் இங்கிருந்து சென்றுவிடுவோம்," என்கிறார் யாதவ். ஆனால், தனது மாணவர்கள் படிப்பை நிறுத்திவிடக் கூடாது என்று வேண்டுகிறார்.

தனது பேரன் நின்றுவிட மாட்டான் என்று அசோக் ராணி உறுதியாக கூறுகிறார். "நாங்கள் எங்கு குடிபெயர்ந்தாலும், அங்கு இருக்கும் பள்ளிக்கு சென்று அவன் படிப்பான்," என்று அவர் உறுதியாகக் கூறுகிறார். அருகில் நின்றிருந்த 8 வயது பேரனும் தலையசைத்து ஒப்புதல் தெரிவிக்கிறான்.

தமிழில் : அஹமத் ஷ்யாம்