ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਹੁੰਦੀ ਬੇਰੋਕ ਅਤੇ ਅਸਹਿ ਪੀੜ੍ਹ ਗਾਇਤਰੀ ਕੱਚਰਾਬੀ ਨੂੰ ਦਹਿਸ਼ਤ ਵਿੱਚ ਪਾਈ ਰੱਖਦੀ। ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਰਹਿਣ ਵਾਲ਼ੀ ਇਹ ਪੀੜ੍ਹ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਬੰਦ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਮਾਹਵਾਰੀ ਦਾ ਇਕਲੌਤਾ ਬਚਿਆ ਸੰਕੇਤ ਹੈ।
“ਬੱਸ ਇਸੇ ਪੀੜ੍ਹ ਤੋਂ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਾਹਵਾਰੀ ਆਏ ਹੋਣ ਬਾਰੇ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਖ਼ੂਨ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦਾ,” 28 ਸਾਲਾ ਗਾਇਤਰੀ ਕਹਿੰਦੀ ਹਨ। “ਸ਼ਾਇਦ ਤਿੰਨ ਬੱਚੇ ਜੰਮਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਇੰਨਾ ਲਹੂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬਚਿਆ ਕਿ ਵਗ ਸਕੇ।” ਅਮੇਨੋਰਿਆ (ਮਾਹਵਾਰੀ ਦਾ ਨਾ ਆਉਣਾ) ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਢਿੱਡ ਅਤੇ ਪਿੱਠ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਵਾਲ਼ੀ ਜਾਨਲੇਵਾ ਪੀੜ੍ਹ ਕਾਰਨ ਗਾਇਤਰੀ ਨੂੰ ਕਦੇ ਰਾਹਤ ਨਹੀਂ ਮਿਲ਼ੀ। ਇਹ ਪੀੜ ਮੈਨੂੰ ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਜਣੇਪੇ ਦੀ ਯਾਦ ਦਵਾਉਂਦੀ ਹੈ। “ਮੇਰੇ ਲਈ ਉੱਠਣਾ ਤੱਕ ਅਸਹਿ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।”
ਗਾਇਤਰੀ ਇੱਕ ਪਤਲੀ ਤੇ ਲੰਬੀ ਇਸਤਰੀ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਆਕਰਸ਼ਕ ਅਤੇ ਗੱਲਬਾਤ ਦਾ ਲਹਿਜਾ ਤਿੱਖਾ ਹੈ। ਉਹ ਕਰਨਾਟਕ ਵਿਖੇ ਹਾਵੇਰੀ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਦੇ ਰਾਨੇਬੇਨੂਰ ਤਾਲੁਕਾ ਦੇ ਅਸੁੰਡੀ ਪਿੰਡ ਦੀ ਮਡਿਗਰਾ ਕੇਰੀ (ਦਲਿਤ ਭਾਈਚਾਰੇ ਨਾਲ਼ ਤਾਅਲੁੱਕ ਰੱਖਣ ਵਾਲ਼ੇ ਮਡਿਗਾ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਬਸਤੀ) ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲ਼ੀ ਇੱਕ ਖੇਤ ਮਜ਼ਦੂਰ ਹਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਉਹ ਫ਼ਸਲਾਂ ਦੇ ਹੱਥੀਂ-ਪਰਾਗਣ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮਾਹਰ ਹਨ।
ਸਾਲ ਕੁ ਪਹਿਲਾਂ ਪੇਸ਼ਾਬ ਕਰਨ ਵੇਲ਼ੇ ਹੋਣ ਵਾਲ਼ੇ ਤੀਬਰ ਦਰਦ ਦੀ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹਦੇ ਇਲਾਜ ਦੀ ਲੋੜ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿੰਡ ਤੋਂ ਤਕਰੀਬਨ 10 ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਦੂਰ ਬਿਯਾਡਗੀ ਦੇ ਇੱਕ ਨਿੱਜੀ ਕਲੀਨਿਕ ਗਈ।
