இருளில் இருக்கும் சபார்கள்

“கஞ்சியை தவிர்த்து தினசரி நாங்கள் வேறு என்ன சாப்பிட முடியும்?” என்கிறார் பாதோ மல்லிக், அரசிக்கான மிளகாய்களையும் உப்பையும் அரைத்தபடி.

மாலை நேரம் ஆகிவிட்டது. பாதோவும் அவரது கணவரான யோகென மல்லிக் பக்கத்து காட்டிலிருந்து இப்போதுதான் திரும்பியிருக்கின்றனர். பழங்குடி கிராமத்தை சேர்ந்த பிற குடும்பங்களை போலவே அவர்களும், வாரச்சந்தையில் விற்பதற்காக நாள் முழுக்க காட்டிலிருந்து சால் இலைகளை சேகரிக்கின்றனர்.

மேற்கு வங்க ஜார்க்ராம் மாவட்ட பெனாஷுலி கிராமத்தில் அவர்களின் வீடு இருக்கிறது. சபார் பழங்குடியினர் அதிகம் வசிக்கும் பகுதி அது. நாட்டிலேயே வறிய நிலையில் இருக்கும் மக்களில் இந்த பழங்குடி சமூகத்தினரும் அடக்கம். பசி மற்றும் சத்து குறைபாடு விளிம்பில் வாழ்பவர்கள்.

சபார் மக்களின் வாழ்க்கைகளை ஆவணப்படுத்த இப்பகுதிக்கு பல வருடங்களாக நான் சென்று வருகிறேன். ‘குற்றப் பழங்குடியினர்’ என பிரிட்டிஷாரால் அடையாளப்படுத்தப்பட்ட அவர்கள், 1952ம் ஆண்டில் சீர் மரபினர் ஆக்கப்பட்டனர். மிகச் சிலருக்குதான் நிலம் இருக்கிறது. காடுகளை சார்ந்துதான் வாழ்கின்றனர். வாசிக்க: விலங்கின் வயிற்றிலுள்ள பசி

ஒவ்வொரு முறை திரும்பிச் செல்லும்போதும் அவர்களின் நிலை முன்னேறாமலே இருந்திருக்கிறது. பல ஆண்டுகள் ஆகியும் இதுவே அவர்களின் நிலை. பசியை தணிக்க அவர்கள் இலுப்பைப் பூவில் இருந்து நாட்டுச் சாராயம் தயாரிக்கின்றனர். வயிறு நிறைந்தது போன்ற ஓர் உணர்வை அது கொடுக்கிறது. மது அருந்துதல் பரவலாக எல்லா வீடுகளிலும் (நாட்டு சாராயம் எல்லா இடங்களிலும் செய்யப்படுகிறது) இருப்பதால், சத்துக்குறைபாடும் ரத்த சோகையும் இங்கு நிலைத்திருக்கிறது.

காடுகள் பற்றிய அறிவால் சபார் பழங்குடியினர் பருவந்தோறும் கிடைக்கும் பழங்கள், வேர்கள், சிறு பறவைகள், பாம்புகள், தவளைகள், நத்தைகள், சிறு மீன்கள், நண்டுகள், எலி வளையில் இருக்கும் நெல், சிறு விலங்குகள், தேன் போன்றவற்றை சார்ந்து இருக்கின்றனர். ஆனால் இந்தியாவின் காட்டு பரப்பு குறைந்து வருகிறது. “2011 முதல் 2021 வரை, 40,709.28 சதுர கிலோமீட்டர் அடர் காட்டுப் பரப்பும், ஓரளவுக்கு அடர் காட்டுப் பரப்பும் குறைந்துவிட்டது” (இந்திய காடு அறிக்கை 2023).

“காட்டுப் பரப்பின் அடர்த்தி குறைந்துவிட்டதால், யானைகள் வருவது முன்னை விட அதிகமாகி விட்டது. என் காலை இழக்கும் ஆபத்தில் நான் இருக்கிறேன்,” என்கிறார் 2026ம் ஆண்டு தொடக்கத்தில் காட்டிலிருந்து விறகுகளை சேகரித்து வரும்போது யானையால் தாக்கப்பட்ட கோண்டா போக்தா.

பாரம்பரிய உணவுகள் கிடைப்பதில் சிரமம் அதிகமாகி விட்ட நிலையில், அவர்கள் ரேஷன் கடை தயவில்தான் தற்போது இருக்கின்றனர். அரசின் அந்தியோதயா அன்ன யோஜனா ரேஷன் அட்டை வைத்திருப்பவர்கள், மாதந்தோறும் மேற்கு வங்கத்தில் 15 கிலோ அரிசியையும் 20 கிலோ கோதுமையையும் பெற்றுக் கொள்ள முடியும். ஆனால் சிங்துய் கிராமத்தை சேர்ந்த சபார் பழங்குடியான அஜித் கொட்டல், “சொல்லப்பட்ட அளவு ரேஷன் அரிசி எங்களுக்கு கிடைப்பதில்லை. குறைவாகத்தான் கிடைக்கிறது. ஏனென தெரியவில்லை. புகார் பதிவு செய்தோம். எனினும் ஒன்றும் நடக்கவில்லை,” என்கிறார்.

அஜித்தின் குடும்பத்தை போலவே பல குடும்பங்கள் மிகக் குறைவான அரிசியைத்தான் பெற்று வருகின்றன.

கிடைப்பவர்களும் கூடுதலாக கேட்க முடிவதில்லை. “காட்டு பரப்பு குறைந்துவிட்டது. எங்களின் உணவுக்கான வழிகளும் குறைந்துவிட்டது,” என்கிறார் அஜித் புயா. “பல நாட்களுக்கு நாங்கள் ஒரு வேளை கஞ்சிதான் சாப்பிட்டு பிழைத்திருக்கிறோம்,” என்கிறார் பராசியா கிராமத்தை சேர்ந்த சபார் பழங்குடி.

பாம்ரா நாயக் தன்னுடைய 15 வயது மகள் ருபாலி நாயக்கை கடந்த வருடத்தில் (2025) இழந்தார். “என் மகளுக்கு குழந்தையிலிருந்து ரொம்ப காலமாக ரத்தசோகை இருக்கிறது. சில நேரங்களில் நல்ல உணவு கிடைத்தால் மகள் பிழைத்திருப்பாளோ என்று கூட நான் யோசிப்பதுண்டு,” என்கிறார் பெனாஷுலியில் வசிக்கும் அவர்.

ஐம்பது வயதுகளில் இருக்கும் நாயக், வாரச்சந்தையில் சால் இலைகளை விற்றுதான் வருமானம் ஈட்டுகிறார். “ஒரிசாவை சேர்ந்த மக்கள் அவற்றை வாங்க வருவார்கள். 1,000 இலைகள் இருந்த கட்டுக்கு 60 ரூபாய் வாங்குவோம். வாரத்தில் நான்கு கட்டுகளை விற்றால் 240 ரூபாய் கிடைக்கும். இங்குள்ள குடும்பங்கள் ஈட்டும் வருமானம் அந்த் அளவுதான்.” படிப்பறிவு 40 சதவிகிதமும் ஏழ்மையும் (2013 அறிக்கை) இருக்கும் அப்பகுதியில் சபார்கள் தரகர்களை சார்ந்துதான் வாழ்கின்றனர்.

பேசிக் கொண்டிரும்போதே மாலைப்பொழுது வருகிறது. ஜனவரி மாத ஈரக் காற்று சிங்துயில் இருக்கும் எனக்கு நடுக்கத்தை கொடுத்தது. இங்கு பல வீடுகளுக்கு கூரை கூட இல்லை. திறந்த வெளியில் சந்தியா பக்தா சமைத்துக் கொண்டிருக்க, அவரின் வளர்ப்புப் பறவையான கிளி அவரை சுற்றி விளையாடிக் கொண்டிருக்கிறது. “வேக வைத்த காய்கறிகளும் சாதமும்தான் இன்று இரவுக்கு,” என்கிறார் அவர் இரவு உணவு என்ன என்கிற என் கேள்விக்கு.