கிளிஞ்சல்கள் அற்ற கடற்கரை

சூரியன் உதிக்கும் முன்பே காட்டுப்பள்ளி கடற்கரை உயிர் பெற்று விடுகிறது. இருளர் சமூக மக்கள் முழங்கால் அளவுக்கு அலைகளில் நின்று, வங்கக் கடலின் அலை உள்வாங்க காத்திருக்கின்றனர். பிரத்யேகமாக தயாரிக்கப்பட்ட வலைகளை கொண்டு, உயர் அலைகளில் அடித்து வரப்படும் கிளிஞ்சல்களை வேகமாக சேகரிக்கின்றனர்.

”உயரமான அலைகள் வரும்போது நாங்கள் கிளிஞ்சல்கள் சேகரிக்க முடியாது. எனவே தாழ்வான அலைகள் வர காத்திருப்போம். இவற்றுக்கிடையே வீட்டுக்கு சென்று சாப்பிட்டு வருவோம் அல்லது இங்கேயே கடற்கரையில் இருப்போம்,” என்கிறார் ரமேஷ் (இந்த பெயரை மட்டும்தான் அவர் பயன்படுத்துகிறார்). அவரை போன்ற இருளர் சமூகத்தினருக்கு, கிளிஞ்சல் சேகரிப்பு வெறும் பிழைப்பு மட்டுமல்ல, திருவள்ளூர் மாவட்ட கடல் தன்மையுடன் பிணைந்த வாழ்க்கையும் ஆகும்.

சேகரிக்கப்பட்ட கிளிஞ்சல்கள் காய வைக்கப்பட்டு, மாட்டு வண்டிகளில் ஏற்றி, சுண்ணாம்பு கல்லாக அரைபட கொண்டு செல்லப்படும். ஒரு வண்டி லோடுக்கு 500 ரூபாய் கொடுக்கப்படுகிறது. சராசரியாக ஒருவர் வாரத்துக்கு ஏழு சவாரிகள் வரை வேலை பார்க்க முடியும். கிளிஞ்சல்கள் சுண்ணாம்புக்கல்லாகவும் சுண்ணாம்பாகவும் அரைக்கப்பட்டு கட்டுமானத்துக்கு பயன்படுத்தப்படுகிறது.

கரையில் கிளிஞ்சல் குவியல்களை முதலில் பார்த்தபோது, அவை மக்களின் வாழ்க்கையோடு தொடர்பு கொண்டவை என்பது எனக்கு புரிபடவே இல்லை. கிளிஞ்சல் சேகரிப்பவர்கள் கண் முன்னால்தான் உழைக்கின்றனர். எனினும் அவர்களின் உழைப்பு நமக்கு தெரிவதில்லை.

பழவேற்காடு மற்றும் காட்டுப்பள்ளி கரையில் வசிக்கும் இருளர் குடும்பங்களுக்கு பல தலைமுறைகளாக இந்த கிளிஞ்சல்கள்தான் பிழைப்பை தருகிறது. ஒரு தொழிலாளர் ஒரு பக்கெட் கிளிஞ்சல்களை சேகரித்தால் ரூ.25 வருமானம் ஈட்டுவார்.

கடலோரத்தில் நிறைய ஈர நிலங்களும் சதுப்பு நிலங்களும் மண் மேடுகளும் மீன்பிடி தளங்களும் இருக்கின்றன. அவை யாவும் தொழில்துறை தடங்களாலும் - எண்ணூர்-காட்டுப்பள்ளி பகுதியில் துறைமுக விரிவாக்கம் நடந்திருக்கிறது - அதானியின் காட்டுப்பள்ளி துறைமுகத்தாலும் - அனல் மின் நிலையங்கள், பெட்ரோலிய ரசாயன தொழில்கள் மற்றும் பெரும் உள்கட்டமைப்பு தொழில்களாலும் மெல்ல விழுங்கப்பட்டு வருகிறது. அதே சமயம் புயல்கள், வெள்ளம் மற்றும் தீவிர காலநிலைகள் சென்னையில் அதிகரித்து வருவதாகவும் இக்கட்டுரை குறிப்பிடுகிறது.

இந்த மாற்றங்கள் கடற்கரையை அரித்து, கிளிஞ்சல்கள் வரத்தை குறைத்துவிட்டன. மொத்த வருடமும் நல்ல அளவில் கிளிஞ்சல்கள் கிடைத்த நிலையில், தற்போது சில மாதங்கள் மட்டுமே கிடைக்கும் நிலை ஏற்பட்டிருக்கிறது. குறிப்பாக நவம்பர் முதல் ஜனவரியின் பாதி வரையிலான மழைக் காலத்தில் கிளிஞ்சல்கள் வலிமையான அலைகளால் கரைக்கு அடித்து வரப்படுகின்றன.

“சில நேரங்களில், போதுமான அளவு கிளிஞ்சல்கள் கிடைக்கவில்லை எனில், வீட்டுக்கு வெறும் கைகளுடன் திரும்புவோம்,” என்கிறார் ரமேஷ். மூத்த தொழிலாளர்கள், பத்தாண்டுகளுக்கு முன் தினசரி 300 ரூபாய் வருமானம் ஈட்டும் நிலை இருந்ததை நினைவுகூருகின்றனர். இன்று வாரத்துக்கு 1,000 ரூபாய் வருமானம் ஈட்டுவதே சிரமமாக இருக்கிறது.

“என் இளமை காலத்தில் இருந்த கடலல்ல இப்போது இருப்பது,” என்கிறார் மூத்த தொழிலாளரான தனம் (பெயர் மாற்றப்பட்டிருக்கிறது). “அப்போது நீர் ஒரு கிலோமீட்டர் கரையிலிருந்து தள்ளி இருக்கும்.”

தினக்கூலி வேலைக்கான சாத்தியங்கள் குறைவாகவே இருக்கும் நிலையில், கிளிஞ்சல் சேகரிப்பு பலருக்கு குறிப்பாக முதியோர்களுக்கு வருமானம் ஈட்டும் வழியாக இருக்கிறது.

“பல வருடங்களாக, எங்கள் பகுதியில் கிளிஞ்சல்கள் சேகரிக்கப்பட்டு வருகிறது. (இருளர் சமூகத்தினரிடமிருந்து) அவற்றை நாங்கள் சேகரித்து, மாதந்தோறும் விற்போம்,” என்கிறார் காட்டுப்பள்ளியை சேர்ந்த சுரேஷ். “என் மகன் சென்னையில் மருத்துவ படிப்பு படிக்கிறான். இந்த வேலையை கொண்டுதான் அவனுக்கான படிப்பை நான் சாத்தியப்படுத்தி இருக்கிறேன்.” ஆனால் பல பத்தாண்டுகளாக கிளிஞ்சல்களை வாங்கி விற்கும் அவரது பிழைப்பு தற்போது வருமானம் போதிய அளவில் வழங்காததால், பிற வேலைகளையும் அவர் செய்கிறார்.

கிளிஞ்சல்கள் மட்டுமல்ல, தொழிற்சாலை கழிவுகளால் மீன்பிடி கூட குறைந்துவிட்டதாக சொல்கின்றனர் பெருமளவு தலித் சமூகத்தை சேர்ந்த வடசென்னை மீனவர்கள். வாசிக்க: பழவேற்காட்டில் பணிபுரிதல்

10-15 இருளர் குடும்பங்கள் வசிக்கும் காட்டுப்பள்ளியில் ரமேஷும் வசிக்கிறார். நத குடும்பங்கள் யாவும் அரசால் ஒதுக்கப்பட்ட வசிப்பிடத்துக்கு புலம்பெயர்ந்திருக்கின்றனர் என்றாலும் மின்சாரம், குடிநீர், சாலைகள் மற்றும் மருத்துவம் போன்ற அடிப்படை வசதிகள் அங்கு இல்லை. பெரும்பாலான வீடுகள் மண் தரை மற்றும் தார்ப்பாய்கள் கொண்டுதான் அமைக்கப்பட்டிருக்கின்றன.

”நாங்கள் மண்ணில் தூங்குவோம். இரவில் பாம்புகளும் பூச்சிகளும் எங்களை கடிக்கும் வாய்ப்பு உண்டு. எந்த வசதியுமின்றி இங்கு நாங்கள் வசிக்கிறோம்,” என்கிறார் ரமேஷ். இயற்கை நீரூற்றுதான் அங்கு வசிக்கும் மக்கள் குடிக்கவும் சமைக்கவும் குளிக்கவும் உதவும் நீராதாரமாக இருக்கிறது. அதே நீராதாரம்தான் விலங்குகளுக்கும். எனவே மழைக்காலத்தில் வழிந்தோடும் நீரின் கலப்பால் அது மாசுபடும்.

பிரதான சாலையிலிருந்து 500 மீட்டர் தொலைவில் இருக்கும் இந்த இடத்துக்கு வர மோட்டார் சைக்கிள்கள் கூட திணறும் மண் பாதைகள்தான் இருக்கின்றன.

அவர்களின் இடப்பெயர்வு வழக்கமானதுதான். கடலை நம்பி வாழ மீன்பிடி மற்றும் பிற சமூகங்கள் கடலோரத்திலிருந்து தூரத்தில் இருக்கும் நிலப்பகுதியில் வாழ தள்ளப்பட்டிருக்கின்றனர். இங்குள்ள பல இடங்களுக்கு இன்னும் பொது போக்குவரத்து வந்து சேரவில்லை. பல தொழிலாளர்கள் நீண்ட தூரங்களுக்கு தினசரி நடந்து சென்று வருகின்றனர். சில இடங்களில் மக்கள் கடலோர வேலை செய்ய தினசரி மூன்று மைல் வரை நடக்கின்றனர்.

வேலை பார்க்கும்போது ஏற்பட்ட ஆழமான காயத்தை ரமேஷ் காட்டினார். உப்புநீரில் காயத்துடன் அதிக நேரம் நிற்பது வேதனை மிகுந்தது. “வலி தாங்க முடியாது. ஆனால் காயத்தை சரிசெய்ய மருத்துவ வசதிகளும் இங்கு இல்லை,” என்கிறார் அவர். எனவே எப்போதேனும் வரும் மருத்துவரை தன் வேலை நேரங்களை இழந்து அவர் பார்க்க வேண்டியிருக்கிறது.

அறுபது வயதுகளில் இருக்கும் ராஜம்மாள் (பெயர் மாற்றப்பட்டிருக்கிறது) முடிந்த அளவு வருமானம் ஈட்ட கடலுக்கு வருகிறார். “என் கணவர் தற்போது மோசமான ஆரோக்கியத்தில் இருக்கிறார். அவருக்கு 60-க்கு மேல் வயதாகிவிட்டது. அவருக்கான மருந்துகள் வாங்கவோ குடும்ப செலவுகளை சமாளிக்கவே எனக்கு வழியில்லை. எனவே இங்கு வந்து கிளிஞ்சல்கள் சேகரிக்கிறேன். 25 ரூபாய் வரை வருமானம் கிடைக்கிறது,” என்கிறார் அவர் வயதாலும் மோசமான ஆரோக்கியத்தாலும் கைகள் நடுங்க.

காட்டுப்பள்ளியில் இருக்கும் இருளர் சமூகத்தை பொறுத்தவரை, அவர்களின் பிழைப்பு அதிகமாக பாதிப்புக்குள்ளாகி வரும் கடலோரத்தை சார்ந்துதான் இருக்கிறது. அவர்களுக்கு ஒரு காலத்தில் வாழ்க்கை கொடுத்துக் கொண்டிருந்த கடல் மீள முடியாதளவுக்கு மாறிக் கொண்டிருக்கிறது. எனினும் கடல் அரிப்புக்கு நடுவேயும் நிச்சயமற்ற நிலையிலும் சூரியோதயத்துக்கு முன் குடும்பங்கள் அலைகளுக்குள் நுழைந்து கொண்டுதான் இருக்கின்றன, முந்தைய தலைமுறைகளை போல.

பாரி மானியப்பணி 2025- ஆதரவில் இக்கட்டுரை பிரசுரிக்கப்பட்டது