കടൽച്ചിപ്പിയില്ലാതെ കടലോരം

സൂര്യോദയത്തിന് ഏറെ മുൻപുതന്നെ കാട്ടുപ്പള്ളിയിലെ കടൽത്തീരങ്ങൾ സജീവമാകും. ബംഗാൾ ഉൾക്കടലിൽ വേലിയിറക്കമുണ്ടാകുന്നതും നോക്കി ഇരുളർ സമുദായക്കാർ മുട്ടറ്റം വെള്ളത്തിൽ കാത്തുനിൽപ്പുണ്ടാകും. വെള്ളം ഇറങ്ങുന്നതോടെ അവർ പ്രത്യേകം തയ്യാറാക്കിയ വലകളുപയോഗിച്ച് വേലിയേറ്റ സമയത്ത് തീരത്ത് അടിഞ്ഞ കിളിഞ്ചൽ (ചിപ്പി) ശേഖരിക്കും.

"വേലിയേറ്റ സമയത്ത് ഞങ്ങൾക്ക് ചിപ്പി ശേഖരിക്കാനാകില്ല; അതുകൊണ്ട് ഞങ്ങൾ വേലിയിറക്കം തുടങ്ങാൻ കാത്തിരിക്കും. ഇതിനിടെയുള്ള സമയം ഞങ്ങൾ ഒന്നുകിൽ ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ വീട്ടിൽ പോകുകയോ അല്ലെങ്കിൽ ഇവിടെ തീരത്തുതന്നെ തുടരുകയോ ആണ് പതിവ്," രമേശ് (അദ്ദേഹം ഈ പേര് മാത്രമാണ് ഉപയോഗിക്കുന്നത്) കൂട്ടിച്ചേർക്കുന്നു. രമേശ് ഉൾപ്പെടെയുള്ള ഇരുളർ സമുദായാംഗങ്ങൾക്ക്ചിപ്പി ശേഖരിക്കൽ വെറുമൊരു തൊഴിലല്ല; തമിഴ് നാട്ടിലെ തിരുവള്ളൂർ ജില്ലയിൽ കടലിന്റെ താളത്തോട് ആഴത്തിൽ ബന്ധപ്പെട്ടു കിടക്കുന്ന പരമ്പരാഗത ഉപജീവനമാർഗവുമാണ്.

കടൽത്തീരത്തുനിന്ന് ശേഖരിക്കുന്ന ചിപ്പികൾ ഉണക്കിയെടുത്തതിന് ശേഷം, അവ പൊടിച്ച് ചുണ്ണാമ്പുകല്ലുണ്ടാക്കുന്ന സ്ഥലങ്ങളിലേക്ക് കാളവണ്ടികളിൽ കൊണ്ടുപോകുന്നു. ഒരു വണ്ടി ചിപ്പിയ്ക്ക് ജോലിക്കാർക്ക് 500 രൂപയാണ് ലഭിക്കുക. ഒരു തൊഴിലാളിയ്ക്ക് ആഴ്ചയിൽ ശരാശരി ഏഴ് തവണ ഇത്തരത്തിൽ ചിപ്പി കൊണ്ടുപോകാനാകും. ഈ ചിപ്പികൾ സംസ്കരിച്ചാണ് ചുണ്ണാമ്പുകല്ലും ചുണ്ണാമ്പും-കെട്ടിടനിർമ്മാണത്തിന് ഉപയോഗിക്കുന്ന സാമഗ്രി- ഉത്പാദിപ്പിക്കുന്നത്.

കടലോരത്ത് കിളിഞ്ചൽ ചിപ്പികൾ കൂട്ടിയിട്ടിരിക്കുന്നത് ആദ്യം കണ്ടപ്പോൾ അതൊരു ഉപജീവനമാർഗവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പ്രവൃത്തിയാണെന്ന് എനിക്ക് യാതൊരു ധാരണയുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. കിളിഞ്ചൽ ശേഖരിക്കുന്നവർ പൊതുമധ്യത്തിലാണ് ജോലി ചെയ്തിരുന്നതെങ്കിലും അവരുടെ അധ്വാനം ഏറെക്കുറെ അദൃശ്യമായിരുന്നു എന്നതാണ് വാസ്തവം.

പുലിക്കാട്ട്, കാട്ടുപ്പള്ളി തീരങ്ങളിൽ താമസിക്കുന്ന ഇരുളർ സമുദായക്കാരുടെ അസംഖ്യം തലമുറകൾ ഇത്തരത്തിൽ ചിപ്പി ശേഖരിച്ചാണ് ഉപജീവനം കണ്ടെത്തിയിട്ടുള്ളത്. ഒരു കൊട്ട ചിപ്പി ശേഖരിക്കുന്നതിന് ഒരു തൊഴിലാളിയ്ക്ക് 25 രൂപ ലഭിക്കുന്നു.

നേരത്തെ ഈ തീരപ്രദേശത്ത് ഒട്ടനേകം തണ്ണീർത്തടങ്ങളും കണ്ടൽക്കാടുകളും മണൽക്കൂനകളും മത്സ്യബന്ധന മേഖലകളുമുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ പതിയെ അവയുടെ സ്ഥാനത്ത് വ്യവസായ ഇടനാഴികൾ രൂപപ്പെടുകയാണ്-എന്നോർ-കാട്ടുപ്പള്ളി പ്രദേശത്തെ ദോഷകരമായി ബാധിക്കുന്ന വിധത്തിലാണ് അദാനിയുടെ നിയന്ത്രണത്തിലുള്ള കാട്ടുപ്പള്ളി തുറമുഖം വികസിപ്പിക്കുന്നത്; ഇതിനു പുറമെ താപവൈദ്യുതി നിലയങ്ങൾ, പെട്രോകെമിക്കൽ വ്യവസായങ്ങൾ, വൻകിട അടിസ്ഥാനസൗകര്യ വികസന പദ്ധതികൾ തുടങ്ങിയവയും ഈ പ്രദേശത്ത് ഉയർന്നുവരുന്നുണ്ട്. അതേസമയം, ചെന്നൈ പ്രദേശത്ത് ചുഴലിക്കാറ്റ്, വേലിയേറ്റ സമയത്തുള്ള വെള്ളപൊക്കം, അതിതീവ്ര കാലാവസ്ഥാ പ്രതിഭാസങ്ങൾ എന്നിവയുടെ തോത് വർധിച്ചുവരുന്നതായി ഈ റിപ്പോർട്ട് ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു.

ഇത്തരത്തിലുള്ള മാറ്റങ്ങൾ കടൽത്തീരങ്ങൾ ശോഷിക്കുന്നതിനും ചിപ്പിയുടെ അളവ് കുറയുന്നതിനും കാരണമായിട്ടുണ്ട്. നേരത്തെ, വർഷത്തിലുടനീളം കിളിഞ്ചൽ ശേഖരിക്കാനാകുമായിരുന്നു; എന്നാൽ ഇപ്പോൾ നവംബർമുതൽ ജനുവരി പകുതിവരെയുള്ള ചുരുക്കം മഴക്കാലമാസങ്ങളിൽ, ശക്തമായ കടൽത്തിരകൾക്കൊപ്പം ചിപ്പിയും തീരത്തടിയുമ്പോൾ മാത്രമാണ് ചിപ്പി ശേഖരിക്കൽ നടക്കുന്നത്.

"ചിലപ്പോഴെല്ലാം വേണ്ടത്ര ചിപ്പി ലഭിക്കാതെ വെറുംകൈയോടെ ഞങ്ങൾക്ക് വീട്ടിലേയ്ക്ക് മടങ്ങേണ്ടി വരാറുണ്ട്," രമേശ് പാരിയോട് പറഞ്ഞു.ഒരു ദശാബ്ദം മുൻപ് വരെ തങ്ങൾക്ക് ദിവസേന 300 രൂപ സമ്പാദിക്കാൻ കഴിയുമായിരുന്നെന്ന് മുതിർന്ന തൊഴിലാളികൾ ഓർത്തെടുക്കുന്നു. എന്നാൽ ഇന്ന് ആഴ്ചയിൽ 1,000 രൂപ സമ്പാദിക്കാൻപോലും ഇക്കൂട്ടർ പാടുപെടുകയാണ്.

"എന്റെ ചെറുപ്പത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നത് പോലെയല്ല കടൽ ഇപ്പോൾ," മുതിർന്ന തൊഴിലാളിയായ ധനം (പേര് മാറ്റിയിരിക്കുന്നു) പറഞ്ഞു. "അന്ന്, തീരത്ത് നിന്ന് ഏകദേശം ഒരു കിലോമീറ്റർ അകലെയായിരുന്നു കടൽ."

ദിവസക്കൂലിയ്ക്ക് മറ്റു ജോലികൾ ലഭ്യമല്ലാത്തതുകൊണ്ടുതന്നെ, പലരുടെയും - പ്രത്യേകിച്ച് മുതിർന്നവരുടെ- പ്രധാന വരുമാനമാർഗം കിളിഞ്ചൽ ശേഖരണംതന്നെയാണ്.

"പണ്ടെല്ലാം ചിപ്പി ശേഖരിക്കുന്നത് ഇവിടത്തെ സ്ഥിരം തൊഴിലുകളിലൊന്നായിരുന്നു. ഞങ്ങൾ ഏതാണ്ടെല്ലാ മാസവും അവരുടെ (ഇരുളർ കുടുംബങ്ങൾ) അടുക്കൽനിന്ന് ചിപ്പികൾ ശേഖരിച്ച് വിൽക്കുമായിരുന്നു," കാട്ടുപ്പള്ളി നിവാസിയായ സുരേഷ് പറഞ്ഞു. "എന്റെ മകൻ ഡോക്ടറാകാൻ ചെന്നൈയിൽ പഠിക്കുകയാണ്. ഈ ജോലിയിൽനിന്നുള്ള വരുമാനംകൊണ്ടാണ് അതെല്ലാം സാധിച്ചത്," എന്നാൽ ദശാബ്ദങ്ങളായി തുടരുന്ന, ചിപ്പി വാങ്ങുകയും വിൽക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഈ ജോലിയിൽനിന്ന് വേണ്ടത്ര വരുമാനം ലഭിക്കാത്തതിനാൽ അദ്ദേഹം ഇപ്പോൾ മറ്റു ജോലികളും ചെയ്യാറുണ്ട്.

വ്യവസായശാലകളിൽനിന്നുള്ള മലിനജലം വെള്ളത്തിൽ വൻതോതിൽ കലരുന്നത് മൂലം ചിപ്പി മാത്രമല്ല ഈ പ്രദേശത്തെ മത്സ്യസമ്പത്തും ക്ഷയിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് പ്രധാനമായും ദളിത് സമുദായക്കാർ ഉൾപ്പെടുന്ന, വടക്കൻ ചെന്നൈയിലെ മത്സ്യബന്ധന തൊഴിലാളികൾ പറയുന്നു. വായിക്കുക: പഴവർകാടിലെ വെള്ളത്തിലെ അധ്വാനം

രമേശിന്റേത് ഉൾപ്പെടെ 10-15 കുടുംബങ്ങൾ കാട്ടുപ്പള്ളിയിൽ സർക്കാർ ഇരുളർക്ക് അനുവദിച്ചിട്ടുള്ള പ്രദേശത്തേക്ക് താമസം മാറ്റിയിട്ടുണ്ട്; വൈദ്യുതി, കുടിവെള്ളം, റോഡുകൾ, ആരോഗ്യകേന്ദ്രങ്ങൾ എന്നിങ്ങനെയുള്ള അടിസ്ഥാന സൗകര്യങ്ങളൊന്നും ഇവിടെ ഇല്ലാതിരിക്കെയാണിത്. മിക്ക വീടുകളും മണ്ണുകൊണ്ട് തറകെട്ടി ടാർപ്പായകൊണ്ട് മറച്ചിട്ടുള്ളവയാണ്.

"ഞങ്ങൾ മണലിലാണ് കിടന്നുറങ്ങുന്നത്, രാത്രിയായാൽ പാമ്പുകളുടെയോ മറ്റു പ്രാണികളുടെയോ കടിയേൽക്കാൻ സാധ്യതയുണ്ട്. യാതൊരു പിന്തുണയുമില്ലാതെയാണ് ഞങ്ങൾ ഇവിടെ ജീവിക്കുന്നത്," രമേശ് പാരിയോട് പറഞ്ഞു. ഈ പ്രദേശത്തുള്ള ഒരു സ്വാഭാവിക നീരുറവയിൽനിന്നാണ് ഇക്കൂട്ടർ കുടിവെള്ളത്തിനും പാചകത്തിനും കുളിക്കാനുമെല്ലാം വെള്ളമെടുക്കുന്നത്. ഇതേ ഉറവയിൽനിന്നാണ് മൃഗങ്ങളും വെള്ളമെടുക്കുന്നതെന്ന് മാത്രമല്ല, മഴക്കാലത്ത് ഒഴുക്കുവെള്ളം ഉറവയിലെ വെള്ളത്തിൽ കലർന്ന് നീരുറവ മലിനമാകുകയും ചെയ്യാറുണ്ട്.

പ്രധാന റോഡിൽനിന്ന് ഏകദേശം 500 മീറ്റർ അകലെയുള്ള ഈ ഗ്രാമത്തിലേക്ക് മണൽപാതകളിലൂടെ സഞ്ചരിച്ചുവേണം എത്തിച്ചേരാൻ; മോട്ടോർസൈക്കിളുകൾപോലും കടന്നുപോകാൻ കഷ്ടപ്പെടുന്ന പാതകൾ.

ഇത്തരത്തിൽ അവരെ മാറ്റിതാമസിപ്പിക്കുന്നത് പുതിയ സംഭവമല്ല- ഉപജീവനത്തിനായി കടലിനെ ആശ്രയിക്കുന്ന, മത്സ്യത്തൊഴിലാളികൾ ഉൾപ്പെടെയുള്ള വിവിധ സമുദായങ്ങളെ കടലിൽനിന്ന് അകലെ ഉൾപ്രദേശങ്ങളിലേയ്ക്ക് മാറ്റിപാർപ്പിച്ചിരിക്കുകയാണ്. ഈ പ്രദേശങ്ങളിൽ പലയിടത്തും പൊതുഗതാഗത സൗകര്യങ്ങൾ ലഭ്യമല്ലാത്തതുകൊണ്ടുതന്നെ, തൊഴിലാളികൾ നിത്യേന ദീർഘദൂരം നടക്കാൻ നിർബന്ധിതരാകുന്നു. ചിലപ്പോഴെല്ലാം ദിവസേന രാവിലെ മൂന്ന് മൈൽ ദൂരം നടന്നാണ് ഇവർ തീരത്ത് ജോലിയ്‌ക്കെത്തുന്നത്.

ജോലിയ്ക്കിടെ കാൽമുട്ടിലുണ്ടായ ആഴത്തിലുള്ള മുറിവ് രമേശ് എനിക്ക് കാണിച്ചുതന്നു. കെട്ടിവയ്ക്കാത്ത മുറിവുമായി ദീർഘനേരം ഉപ്പുവെള്ളത്തിൽ നിൽക്കുമ്പോഴുള്ള വേദന അസഹനീയമായിരിക്കും: "വേദന ഒട്ടും സഹിക്കാൻ കഴിയാറില്ല, പക്ഷെ ഇവിടെ ഈ മുറിവ് ചികിത്സിക്കാൻ മതിയായ മെഡിക്കൽ സൗകര്യങ്ങളില്ല," അദ്ദേഹം പറയുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ വല്ലപ്പോഴും ഈ പ്രദേശം സന്ദർശിക്കുന്ന ഡോക്ടറെയാണ് അദ്ദേഹം ആശ്രയിക്കുന്നത്. എന്നാൽ ഡോക്ടറെ കാണാൻ പോകുമ്പോൾ ജോലിസമയം പിന്നെയും കുറയും.

അറുപതുകളിലെത്തിയ രാജമ്മാൾ (പേര് മാറ്റിയിരിക്കുന്നു) തന്നെക്കൊണ്ടാകുംവിധം എന്തെങ്കിലും സമ്പാദിക്കാനാണ് നിത്യേന തീരത്തെത്തുന്നത്. "എന്റെ ഭർത്താവിന് ഇപ്പോൾ തീരെ സുഖമില്ല; അദ്ദേഹത്തിന് പ്രായം 60 കടന്നിരിക്കുന്നു. അദ്ദേഹത്തിനുള്ള മരുന്ന് വാങ്ങാനോ കുടുംബച്ചിലവുകൾ നടത്താനോ എന്റെ കൈവശം പണമില്ല. അതുകൊണ്ടാണ് എനിക്ക് സാധിക്കുന്ന സമയത്ത് ഇവിടെ വന്ന് ചിപ്പി ശേഖരിക്കാൻ ഞാൻ തീരുമാനിച്ചത്. ഇതിൽനിന്ന് എനിക്ക് 25 രൂപ ലഭിക്കും," പ്രായത്തിന്റെ അവശതകളും അനാരോഗ്യവുംമൂലം വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ അവർ പറഞ്ഞു.

നാൾക്കുനാൾ ദുർബലമാകുന്ന തീരമേഖലയെ ആശ്രയിച്ചാണ് കാട്ടുപ്പള്ളിയിലെ ഇരുളർ സമുദായം ഉപജീവനം കണ്ടെത്തുന്നത്. ഒരിക്കൽ അവരെ പുലർത്തിയ കടൽ ഇന്ന് തിരിച്ചറിയാൻപോലും കഴിയാത്ത വിധത്തിൽ മാറുകയാണ്. എന്നിട്ടും, തീരശോഷണവും അതുമൂലമുള്ള അനിശ്ചിതാവസ്ഥയും അധ്വാനത്തിന്റെ അദൃശ്യതയും വകവെക്കാതെ, ഇരുളർ കുടുംബങ്ങൾ സൂര്യോദയത്തിന് മുൻപ് തന്നെ കടലിലിറങ്ങി തങ്ങളുടെ പൂർവികർ തിരഞ്ഞെടുത്ത പാതയിലൂടെ ജീവിതം തുടരുന്നു.

2025 പാരീ ഫെലോഷിപ്പിന്റെ കീഴിലാണ് ഈ കഥ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചത്.