ಈಗ ಕಡಲ ಕರೆಯಲ್ಲಿ ಚಿಪ್ಪು ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ

ಪೂರ್ವದ ಬಾನು ಕೆಂಪಾಗುವುದಕ್ಕೂ ಮೊದಲೇ ಕಾಟ್ಟುಪಲ್ಲಿಯ ಕಡಲ ಬದಿಯಲ್ಲಿ ಮಾನವ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳು ಆರಂಭಗೊಂಡಿರುತ್ತವೆ. ಅಲ್ಲಿ ಇರುಳರ್‌ ಸಮುದಾಯದ ಜನರು ಮುಂಗಾಲು ಮಟ್ಟದ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಬರುವ ಅಲೆಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ಅಲೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಹಾಗೆ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ತಯಾರಿಸಿದ ಬಲೆಯನ್ನು ಬೀಸಿ ಅದು ಹೊತ್ತು ಕಿಲಿಂಜಲ್‌ (ಕಪ್ಪೆಚಿಪ್ಪು/ಮಳಿ) ಯನ್ನು ಹಿಡಿಯುತ್ತಾರೆ.

“ಭರ್ತ ಇರುವಾಗ ಚಿಪ್ಪು ಒಟ್ಟು ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿ ನಾವು ಇಳಿತ ಬರುವುದನ್ನೇ ಕಾಯುತ್ತೇವೆ. ಭರ್ತದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನಾವು ಒಂದೋ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ಊಟ ಮಾಡಿ ಬರುತ್ತೇವೆ ಅಥವಾ ಇಲ್ಲೇ ಕಡಲ ಕರೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಯುತ್ತೇವೆ” ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ ರಮೇಶ (ಇವರು ಉಪನಾಮವನ್ನು ಬಳಸುವುದಿಲ್ಲ). ಕಪ್ಪೆಚಿಪ್ಪು ಹೆಕ್ಕುವುದು ರಮೇಶ್ ಅವರಂತಹ ಇರುಳ ಜನಾಂಗದ ಸದಸ್ಯರಿಗೆ ಕೇವಲ ಹೊಟ್ಟೆಪಾಡಲ್ಲ. ಇದು ಪಾರಂಪರಿಕವಾಗಿ ಸಾಗಿ ಬಂದ, ಕಡಲಿನ ಲಯದೊಂದಿಗೆ ಹೆಣೆದುಕೊಂಡ ಉದ್ಯೋಗ. ಇವರು ನೆಲೆಸಿರುವುದು ತಮಿಳುನಾಡಿನ ತಿರುವಳ್ಳೂರ್‌ ಜಿಲ್ಲೆಯಲ್ಲಿ.

ಸಂಗ್ರಹಿಸಿದ ಚಿಪ್ಪನ್ನು ಒಣಗಿಸಿ, ನಂತರ ಸುಣ್ಣದ ಕಲ್ಲು ತಯಾರಿಸುವಲ್ಲಿಗೆ ಎತ್ತಿನಗಾಡಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಗಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಕೆಲಸಗಾರರಿಗೆ ಒಂದು ಎತ್ತಿನಗಾಡಿ ಲೋಡ್‌ ಚಿಪ್ಪಿಗೆ ಸುಮಾರು 500 ರೂಪಾಯಿ ಕೊಡಲಾಗುತ್ತದೆ. ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ವಾರಕ್ಕೆ 7 ಲೋಡುಗಳಷ್ಟು ಚಿಪ್ಪನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಬಲ್ಲ. ಈ ಚಿಪ್ಪನ್ನು ಬಳಸಿ ಸುಣ್ಣ (ಸುಣ್ಣಾಂಬು) ತಯಾರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಸುಣ್ಣವನ್ನು ಕಟ್ಟಡ ಕಾಮಗಾರಿಗಳಲ್ಲಿ ಬಳಸಲಾಗುತ್ತದೆ.

ಮೊದಲ ಬಾರಿ ಸಮುದ್ರದ ದಡದಲ್ಲಿ ಕಪ್ಪೆ ಚಿಪ್ಪುಗಳ ರಾಶಿಯನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ, ಅವು ಕೂಡಾ ಜನರ ಹೊಟ್ಟೆಪಾಡಿನ ಭಾಗ ಎನ್ನುವುದು ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಕಿಲಿಂಜಲ್‌ ಸಂಗ್ರಾಹಕರು ಬಹಳ ಆರಾಮಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೂ ಅದರೊಳಗೆ ಅಡಗಿರುವ ಶ್ರಮ ಆ ಕೆಲಸ ತಿಳಿದವರಿಗಷ್ಟೇ ಗೊತ್ತು.

ಈ ಚಿಪ್ಪು ಸಂಗ್ರಹದ ಉದ್ಯೋಗ ಪುಲಿಕಾಟ್‌ ಮತ್ತು ಕಾಟ್ಟುಪಲ್ಲಿ ತೀರಗಳಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರುವ ಇರುಳ ಕುಟುಂಬಿಕರಿಗೆ ತಲೆಮಾರುಗಳಿಂದ ಅನ್ನ ನೀಡುತ್ತಿದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಒಂದು ಬುಟ್ಟಿ ಚಿಪ್ಪು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿದರೆ 25 ರೂಪಾಯಿ ಸಿಗುತ್ತದೆ.

ಈ ಕರಾವಳಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ತರೀಭೂಮಿ, ಕಾಂಡ್ಲ ಕಾಡು, ಮರಳು ದಿಬ್ಬ, ಮೀನುಗಾರಿಕೆ ಪ್ರದೇಶಗಳಿದ್ದವು. ಅವುಗಳ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಇಂಡಸ್ಟ್ರೀಯಲ್‌ ಕಾರಿಡಾರುಗಳು ಸಾಕಷ್ಟು ತಲೆಯೆತ್ತತೊಡಗಿವೆ. ಎನ್ನೋರ್‌ - ಕಾಟ್ಟುಪಲ್ಲಿ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಬಂದರುಗಳ ವಿಸ್ತರಣಾ ಕಾರ್ಯ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ. ಇದನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಅದಾನಿ ಕಂಪನಿ. ಜೊತೆಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಥರ್ಮಲ್‌ ಪವರ್‌ ಪ್ಲಾಂಟ್‌ಗಳು, ಪೆಟ್ರೋ ಕೆಮಿಕಲ್‌ ಕಾರ್ಖಾನೆಗಳು, ಮತ್ತು ಇತರ ಮೂಲಭೂತ ಸೌಕರ್ಯ ಯೋಜನೆಗಳನ್ನು ಜಾರಿಗೆ ತರಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಇದು ಸಾಲದೆನ್ನುವಂತೆ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಚಂಡಮಾರುತಗಳು ಹೆಚ್ಚಿವೆ. ಪ್ರವಾಹ ಮತ್ತು ಹವಾಗುಣ ವೈಪರೀತ್ಯಗಳು ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಚೈನ್ನೈ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಸಾಮಾನ್ಯವೆನ್ನುವಂತಾಗಿದೆ ಎನ್ನುತ್ತದೆ ಈ ವರದಿ.

ಈ ಬದಲಾವಣೆಗಳು ಕಡಲ ಕೊರೆತಕ್ಕೆ ಮತ್ತು ಚಿಪ್ಪಿನ ನಿಕ್ಷೇಪಗಳ ಕ್ಷೀಣಿಸುವಿಕೆಗೆ ಕಾರಣವಾಗಿವೆ. ಮೊದಲು ವರ್ಷವಿಡೀ ಚಿಪ್ಪು ಸಿಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಈಗ ಮಳೆಗಾಲದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅಂದರೆ ನವೆಂಬರ್‌ ತಿಂಗಳಿನಿಂದ ಜನವರಿಯ ಮಧ್ಯದವರೆಗಷ್ಟೇ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ತೆರೆಗಳು ಚಿಪ್ಪನ್ನು ತೀರದತ್ತ ಹೊತ್ತು ತರುತ್ತವೆ.

“ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಚಿಪ್ಪು ಸಿಗದೆ ಬರಿಗೈಯಲ್ಲಿ ಹೋಗುವುದು ಸಹ ಇದೆ” ಎಂದು ರಮೇಶ್‌ ಪಾರಿಗೆ ಮಾಹಿತಿ ನೀಡಿದರು. ಹಿರಿಯ ಕೆಲಸಗಾರರು ತಾವು ದಶಕಗಳ ಹಿಂದೆ ದಿನಕ್ಕೆ 300 ರೂಪಾಯಿಗಳ ತನಕ ದುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದ ದಿನಗಳನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡರು. ಆದರೆ ಈಗ ವಾರಕ್ಕೆ 1,000 ರೂಪಾಯಿ ಸಂಪಾದಿಸುವುದು ಕೂಡಾ ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತಿದೆ.

“ಕಡಲು ಈಗ ನಾನು ಯುವತಿಯಿದ್ದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಹಾಗಿಲ್ಲ” ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ ಹಿರಿಯ ಕೆಲಸಗಾರರಾದ ಧನಮ್‌ (ಹೆಸರು ಬದಲಾಯಿಸಲಾಗಿದೆ). “ಹಿಂದೆ ತೀರಕ್ಕೂ ನೀರಿಗೂ ಹೆಚ್ಚೂಕಡಿಮೆ ಒಂದು ಕಿಲೋಮೀಟರ್‌ ಅಂತರವಿರುತ್ತಿತ್ತು.”

ದಿನಗೂಲಿ ಕೆಲಸದ ಆಯ್ಕೆ ಒಂದಷ್ಟು ಲಭ್ಯವಿದೆಯಾದರೂ, ಹೆಚ್ಚಿನ ಜನರ ಪಾಲಿಗೆ ಕಿಲಿಂಜಲ್‌ ಹೆಕ್ಕುವುದು ಮುಖ್ಯ ಉದ್ಯೋಗವಾಗಿ ಮುಂದುವರೆದಿದೆ, ಅದರಲ್ಲೂ ವಯಸ್ಸಾದ ಹಿರಿಯರಿಗೆ.

"ಹಿಂದಿನಿಂದಲೂ ನಮ್ಮ ಕಡೆಯಲ್ಲಿ ಚಿಪ್ಪು ಹೆಕ್ಕುವುದು ತೀರಾ ಸಾಮಾನ್ಯ ದೃಶ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ನಾವು ಅದನ್ನು [ಇರುಳರ್ ಕುಟುಂಬಗಳಿಂದ] ಖರೀದಿಸಿ ಹೆಚೂ ಕಡಿಮೆ ತಿಂಗಳು ತಿಂಗಳು ಮಾರುತ್ತಿದ್ದೆವು" ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ ಕಾಟ್ಟುಪಲ್ಲಿಯವರಾದಸುರೇಶ್.‌ "ನನ್ನಮಗ ಚೆನ್ನೈಯಲ್ಲಿ ಡಾಕ್ಟರಿಕೆ ಓದುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಈ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿಯೇ ನಾನು ಅವನನ್ನು ಇಲ್ಲಿಯ ತನಕ ಓದಿಸಿದ್ದು." ಆದರೆ ಈಗ ಚಿಪ್ಪಿನ ವ್ಯಾಪಾರ ನಂಬಿ ಬದುಕು ನಡೆಸುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಉಳಿದಿಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿ ಅವರೀಗ ಬೇರೆ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

ಕೇವಲ ಚಿಪ್ಪಿನ ವ್ಯವಹಾರ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಉತ್ತರ ಚೆನ್ನೈ ಕಡೆಯ ಮೀನುಗಾರರು – ಬಹುತೇಕ ದಲಿತರು – ಈಗೀಗ ಮೀನು ಸಿಗುವುದು ಕೂಡಾ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿದೆ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಕಾರ್ಖಾನೆಗಳು ಕೈಗಾರಿಕ ತ್ಯಾಜ್ಯಗಳನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಸಮುದ್ರಕ್ಕೆ ಬಿಡುತ್ತಿರುವುದು. ಓದಿ: ಪಳವೇರ್ಕಾಡಿನ ನೀರಿಗೆ ಮೈಯೊಡ್ಡಿ

ರಮೇಶ್‌ ಕಾಟ್ಟುಪಲ್ಲಿಯ ಇರುಳರ್‌ ಕಾಲೋನಿಯಲ್ಲಿವಾಸವಿದ್ದಾರೆ. ಸರ್ಕಾರ ಮಂಜೂರು ಮಾಡಿದ ಈ ಕಾಲೋನಿಯಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು 10ರಿಂದ 15 ಕುಟುಂಬಗಳು ನೆಲೆಸಿದ್ದು, ಇಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯುತ್, ಕುಡಿಯುವ ನೀರು, ರಸ್ತೆ ಮತ್ತು ಆರೋಗ್ಯ ರಕ್ಷಣೆಯಂತಹ ಯಾವುದೇ ಮೂಲಭೂತ ಸೌಕರ್ಯಗಳು ಲಭ್ಯವಿಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿನ ಬಹುತೇಕ ಗುಡಿಸಲುಗಳು ಮಣ್ಣಿನ ನೆಲವನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದು, ಟಾರ್ಪಾಲಿನ್‌ಹೊದಿಕೆ ಬಳಸಿ ಕಟ್ಟಲಾಗಿದೆ.

“ನಾವು ಹೊಯಿಗೆಯ ಮೇಲೆ ಮಲಗುತ್ತೇವೆ. ರಾತ್ರಿ ಹೊತ್ತು ಹಾವು ಅಥವಾ ಕೀಟಗಳು ಕಚ್ಚು ಸಾಧ್ಯತೆಯಿರುತ್ತದೆ. ನಾವಿಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಸಹಾಯವಿಲ್ಲದೆ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದೇವೆ” ಎಂದು ರಮೇಶ್‌ ಪಾರಿಗೆ ತಿಳಿಸಿದರು. ನೈಸರ್ಗಿಕ ನೀರಿನ ಮೂಲವೊಂದು ಇವರಿಗೆ ಕುಡಿಯಲು, ಅಡುಗೆಗೆ ಮತ್ತು ಸ್ನಾನಕ್ಕೆ ನೀರನ್ನು ಒದಗಿಸುತ್ತದೆ. ಇದೇ ನೀರನ್ನು ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಸಹ ಬಳಸುತ್ತವೆ. ಮಳೆಗಾಲದಲ್ಲಿ ಹರಿಯುವ ನೀರು ಈ ನೀರಿನೊಂದಿಗೆ ಬೆರೆತು ಕಲುಷಿತಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.

ಈ ಕಾಲೋನಿ ಮುಖ್ಯ ರಸ್ತೆಯಿಂದ 500 ಮೀಟರ್‌ ಅಂತರದಲ್ಲಿದ್ದು, ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬರಲು ಮರಳಿನಿಂದ ಕೂಡಿದ ದಾರಿಯಷ್ಟೇ ಇದೆ. ಈ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಬೈಕ್‌ ಕೂಡಾ ಹೋಗಲು ಕಷ್ಟ.

ಇಲ್ಲಿ ಇಂತಹ ಸ್ಥಳಾಂತರಗಳು ಹೊಸದೇನಲ್ಲ. ಹೊಟ್ಟೆಪಾಡಿಗಾಗಿಸಮುದ್ರವನ್ನೇ ನಂಬಿರುವ ಮೀನುಗಾರರು ಮತ್ತು ಇತರ ಸಮುದಾಯದ ಜನರನ್ನು ಕರಾವಳಿ ತೀರದಿಂದ ದೂರದ ಒಳನಾಡಿನ ಪ್ರದೇಶಗಳಿಗೆ ಸ್ಥಳಾಂತರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಈ ಹಳ್ಳಿಗಾಡಿನ ಪ್ರದೇಶಗಳಿಗೆ ಅಷ್ಟಾಗಿ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸಾರಿಗೆ ಸೌಲಭ್ಯ ಲಭ್ಯವಿಲ್ಲದ ಕಾರಣ ಕಾರ್ಮಿಕರು ಬಹಳ ದೂರದವರೆಗೂ ನಡೆದುಕೊಂಡೇ ಹೋಗಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆಯಿದೆ. ಕೆಲವು ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಜನರು ತಮ್ಮ ಕೆಲಸದ ನಿಮಿತ್ತ ಸಮುದ್ರವನ್ನು ತಲುಪಲು ಮೂರು ಮೈಲಿಗಳಷ್ಟು ದೂರದವರೆಗೆ ನಡೆದುಕೊಂಡೇ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ.

ರಮೇಶ್‌ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವಾಗ ತನ್ನ ಮೊಣಕಾಲಿಗೆ ಆದ ಆಳವಾದ ಗಾಯವೊಂದನ್ನು ನನಗೆ ತೋರಿಸಿದರು. ಆ ಗಾಯ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಗಂಟೆಗಟ್ಟಲೆ ಉಪ್ಪುನೀರಿನಲ್ಲಿನಿಲ್ಲವುದು ಯಾವ ನರಕಕ್ಕೂ ಕಡಿಮೆಯಲ್ಲ. "ನೋವುತಡೆಯುವುದಕ್ಕೆ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಈ ಗಾಯಕ್ಕೆ ಔಷಧಿ ಮಾಡಿಸಲು ಇಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಸೌಲಭ್ಯ ಲಭ್ಯವಿಲ್ಲ" ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳಿದರು. ಆರೋಗ್ಯ ಸಂಬಂಧಿ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೆ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಸಾಂದರ್ಭಿಕವಾಗಿ ಬರುವ ವೈದ್ಯರನ್ನೇ ಅವಲಂಬಿಸಬೇಕಾಗಿದ್ದು, ಇದರಿಂದಾಗಿ ಅವರ ದುಡಿಮೆಯ ಸಮಯ ವ್ಯರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ.

ಅರವತ್ತು ವರ್ಷದ ರಾಜಮ್ಮಾಳ್‌ (ಹೆಸರು ಬದಲಾಯಿಸಲಾಗಿದೆ) ಕೂಡ ತನ್ನಿಂದ ಸಾಧ್ಯವಿರುಷ್ಟನ್ನು ಸಂಪಾದಿಸುವ ಸಲುವಾಗಿ ಸಮುದ್ರಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಾರೆ. “ನನ್ನ ಗಂಡನಿಗೆ ಹುಷಾರಿಲ್ಲ, ಅವರಿಗೆ 60ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ವಯಸ್ಸಾಗಿದೆ. ಅವರ ಮಾತ್ರೆ ಮತ್ತು ಮನೆಯ ಖರ್ಚನ್ನು ಭರಿಸಲು ನನ್ನಿಂದ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ಬಂದು ಸಾಧ್ಯವಿರುವಷ್ಟು ಚಿಪ್ಪು ಸಂಗ್ರಹಿಸಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದೆ. ಒಂದು 25 ರೂಪಾಯಿ ಸಿಗುತ್ತದೆ” ಎಂದ ಅವರ ಕೈಗಳು ವಯಸ್ಸು ಮತ್ತು ಆರೋಗ್ಯದ ಕಾರಣದಿಂದಾಗಿ ನಡುಗುತ್ತಿದ್ದವು.

ಇರುಳ ಸಮುದಾಯದ ಪಾಲಿಗೆ ಈ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಕರಾವಳಿ ತೀರವೆನ್ನುವುದು ಹೊಟ್ಟೆಪಾಡಿಗೆ ತೀರಾ ಅನಿವಾರ್ಯ. ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೆ ಬದುಕು ನೀಡಿದ್ದ ಸಮುದ್ರವೀಗ ಸರಿಪಡಿಸಲಾಗದಷ್ಟು ಬದಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಕಡಲ್ಕೊರೆತ, ಅನಿಶ್ಚಿತತೆ, ಮತ್ತು ಅಗೋಚರತೆಯ ನಡುವೆಯೂ ಸೂರ್ಯ ಹುಟ್ಟುವ ಮೊದಲೇ ಕಡಲನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತಾರೆ. ತಲೆಮಾರುಗಳಿಂದ ಪೊರೆದ ಕಡಲು ಕೈಬಿಡಲಾರದು ಎನ್ನುವ ನಂಬಿಕೆಯೊಂದಿಗೆ.

ಈಸ್ಟೋರಿಯನ್ನು 2025ರ ಪಾರಿ ಫೆಲೋಷಿಪ್ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ವರದಿ ಮಾಡಲಾಗಿದೆ.