சிறுநீரகம் விற்றபிறகு லாவோஸ் பொறியில் சிக்கிய விவசாயி

லாவோஸில் கணிணி இயக்கும் வேலைக்கு வர முடியுமா என பிப்ரவரி 2025-ல் ஒருநாள் ஒரு நண்பரிடமிருந்து ரோஷன் சதாஷிவ் குலேவுக்கு அழைப்பு வந்தது. நல்ல சம்பளம். 90,000 முதல் 1 லட்சம் மாத வருமானம். பயணம் மற்றும் வாழ்விட செலவுகளை நிறுவனமே ஏற்கும்.

ரோஷனை போலவே முந்தைய வருடம் கம்போடியாவில் தன்னுடைய சிறுநீரகத்தை விற்றவர்தான் அந்த நண்பர். ஜம்மு காஷ்மீரை சேர்ந்தவர். அங்கு பணியில் சேர்ந்திருந்தார்.

பட்டப்படிப்புக்கு பிறகு கணிணி கோடிங்கில் ரோஷன் படிப்பு முடித்திருந்தார். அந்த அழைப்பு அவருக்கு ஆவலை கொடுப்பதாக இருந்தது. “உடல்ரீதியாக உழைக்க வேண்டியிருக்காது என நண்பர் சொன்னதால், நான் அது குறித்து யோசிக்கத் தொடங்கினேன்,” என்கிறார் அவர்.

கடன்களை அடைக்க சிறுநீரகத்தை விற்றபின்பும், பிரம்மபுரியை சேர்ந்த ஆறு கடன்காரர்கள் அவருக்கு தொல்லை கொடுத்தனர்.

குடும்பத்துக்கு சொந்தமான வீடு, நான்கு நிதி நிறுவனங்களில் அடமானம் வைக்கப்பட்டிருந்தது. தந்தையின் வாழ்நாள் சேமிப்பில் வாங்கப்பட்டிருந்த நிலத்தையும் ஆறு பேரில் ஒருவர் எடுத்துக் கொண்டார். மற்ற சொத்துகளும் விற்கப்பட்டுவிட்டன. ஆனாலும் 10 லட்சம் ரூபாய் கடன் மிஞ்சியிருந்தது.

தந்தையின் ஓய்வூதியம் மனைவியின் அங்கன்வாடி ஊதியம் சகோதரரின் அன்றாடக் கூலி, தினசரி விவசாயக் கூலி பணம் என எல்லாமும் சேர்ந்தும் கடனை அடைக்க முடியவில்லை. வங்கியில் கோவிட் தொற்றுக்காலம் வரை வேலை பார்த்திருந்த ரோஷன், அந்த வேலை போனதிலிருந்து வேறு வேலை கிடைக்காமல் திண்டாடிக் கொண்டிருந்தார்.

எனவே புதிய வேலையில் அவர் சேர்ந்தார்.

அவரின் நண்பர் (பெயர் மறைக்கப்பட்டுகிறது) ரோஷனை ஃபிதி என்கிற தரகருடன் தொடர்பு கொள்ள வைத்தார். ஜம்மு காஷ்மீரை சேர்ந்த ஃபிதி, தற்போது லாவோஸில் வசிக்கிறார். “என்னுடைய பயணம் முதலிய விஷயங்களை ஃபிதி கவனித்துக் கொள்வார் என நண்பர் கூறினார்,” என்கிறார் ரோஷன்.

சந்திரப்பூரில் விஷால் என்ற இன்னொரு இளம் நண்பர் இருந்தார். அவரும் தன் சிறுநீரகத்தை விற்று வேலை தேடி கொண்டிருந்தார். “ஒன்றை விட இரண்டு பேர் மேல்,” என்கிறார் ரோஷன்.

எனவே ஜூன் 2025-ல் அவர்கள் லாவோஸுக்கு விமானம் ஏறினர். வழி: கொலத்தாவிலிருந்து பாங்காக், பாங்காக்கிலிருந்து லாவோஸின் தலைநகரான வியண்டியான் பிறகு போகியோ மாகாணத்துக்கு செல்ல ஓர் உள்ளூர் விமானம். இம்முறை அவரின் குடும்பத்துக்கு அவர் வேலைக்கு செல்வது தெரியும்.

போகியோவுக்கு சென்றதும் அவர்களின் பாஸ்போர்ட்களை ஃபிதி எடுத்துக் கொண்டார். வேலைக்கு அது தேவையென சொல்லி ரோஷன் எதிர்ப்பு தெரிவித்தும் ஃபிதி பொருட்படுத்தவில்லை. தன்னுடைய அறையில் அவர்களுக்கு இடம் கொடுத்து உணவும் கொடுத்தார்.

அடுத்த நாள் காலை, அவர்களை பணியிடத்துக்கு ஃபிதி டாக்சியில் அழைத்து சென்றார். மலையில் சுற்றி சுற்றி செல்லும் பாதையில் 40 நிமிட நேர பயணம். “அந்த மலையில் பல உயரமான கட்டடங்களை நான் பார்த்தேன். அவைதான் மோசடி வளாகங்கள்,” என நினைவுகூருகிறார் ரோஷன். சிவப்பு, பச்சை மற்றும் நீல நிற கட்டடங்கள் இருந்தன.

இரண்டு அல்லது மூன்று உயரமான டவர்கள் இருந்த ஒரு கட்டட வளாகத்துக்குள் ஃபிதி அவர்களை அழைத்து சென்றார். தடித்த, உயரமான வளாகத்துக்குள் பெரிய அலுவலகத்தை பார்த்ததும், ரோஷனுக்கு ஆச்சரியம் வந்ததாக கூறுகிறார். நூற்றுக்கணக்கான இளம் ஆண்களும் பெண்களும், கணிணி திரைகளுக்கு முன் இயந்திரங்களை போல தங்களின் பணிகளில் இருந்தனர். ஒவ்வொருவரின் கைகளிலும் 10-15 செல்பேசிகள் இருந்தன.

“பீதியை கிளப்பியது. எனக்கு பயம் வந்தது,” என்கிறார் அவர்.

அந்த சமயம் வரை ரோஷனுக்கு லாவோஸை பற்றி பெரிதாக தெரிந்திருக்கவில்லை. மியான்மர், சீனா, தாய்லாந்து, கம்போடியா, வியட்நாம் சூழ 7.6 மில்லியன் மக்கள் வாழும் நாடு அது. மெகோங் ஆறு ஓடும் அந்த நாடு மலைப்பாங்கான பகுதிக்கும் பழங்குடி வசிப்பிடங்களுக்கும் பெளத்த மடங்களுக்கும் பெயர் பெற்றது. அதற்கு பிறகுதான் செல்பேசியில் அந்த நாட்டை குறித்து அவர் தேடத் தொடங்கினார்.

வடமேற்கு லாவோஸின் தொலைதூர இடத்தில் பணியிடம் இருந்தது என்கிறார் அவர். எந்த சட்டமும் நுழைய முடியாத மியான்மர், லாவோஸ், தாய்லாந்து எல்லையின் காட்டின் ஒரு பகுதி மட்டும் திருத்தப்பட்டு ஒரு காசினோ நகரம் அமைக்கப்பட்டிருந்தது.

போகியோவில் உள்ள தங்க முக்கோண சிறப்பு பொருளாதார மண்டலம் (GTSEZ), சூதாட்டத்துக்கான பகுதியாக இருந்து பிறகு, தொழிற்பூர்வ சைபர் மோசடிகள் மற்றும் கடத்தல் ஆகியவற்றுக்கான மையமாக மாறியதாக பல சர்வதேச செய்தி அறிக்கைகள் குறிப்பிடுகின்றன.

மூன்றாம் உலக நாடுகளை சேர்ந்த லட்சக்கணக்கான தொழிலாளர்களை அடிமைப்படுத்தியிருக்கும் இணைய வழி மோசடி தொழில்களால் பாதிக்கப்பட்டவர்களாக ரோஷனும் விஷாலும் மாறினர். நல்ல ஊதியம் கிடைக்கும் இணைய வழி மற்றும் ஐடி வேலை என்கிற ஆசை வார்த்தை காட்டி தொழிலாளர்கள் வரவழைக்கப்பட்டு நாடு கடந்த இணைய மோசடிகளையும் செய்யும் வேலைகளில் சிக்க வைக்கப்படுகின்றனர்.

“அடிப்படையில் நாங்கள் உலகின் பல பேரின் போலிகளாக நடிக்க வேண்டும்,” என்கிறார் ரோஷன். “முதல் நாளிலிருந்து நாங்கள் போலி முகநூல் கணக்குகளை தொடங்கி, செயற்கை நுண்ணறிவு கருவிகளை கொண்டு பலரை தொடர்பு கொள்ளத் தொடங்கினோம். பெரிய முதலீட்டாளர்களுக்கு ஆசை வார்த்தை காட்டி, பொறியில் சிக்க வைத்து, வங்கி மோசடிகள் செய்தோம்,” என்கிறார் அவர். “பணியாட்களை அவர்கள் எல்லா வித வேலைகளையும் செய்ய வைத்தனர்.”

ஆப்பிரிக்கா, இந்தியா, வங்கதேசம் மற்றும் பல நாடுகளை சேர்ந்த ஆண்களையும் பெண்களையும் அங்கு ரோஷன் பார்த்தார். நாளுக்கு 12-14 மணி நேரங்களும் வாரத்துக்கு ஆறு நாட்களும் அவர்கள் வேலை பார்த்தனர். வாக்களிக்கப்பட்ட ஊதியங்கள் அவர்களுக்கு கொடுக்கப்பட்டன. ஆனால் வீடு திரும்ப அனுமதி இல்லை.

“உடனடியாக ஊர் திரும்ப விஷால் விரும்பினார்,” என நினைவுகூருகிறார் ரோஷன். “அவர் பெரும் அச்சத்தில் இருந்தார். நானும்தான்.”

தன் அளவுக்கு விஷாலுக்கு கணிணி வேலை தெரியாது என்றெல்லாம் பேசி முதல் வாரத்திலேயே விஷால் கிளம்ப ரோஷன் ஆவன செய்தார்.

“எங்கள் இருவரையும் பணிக்கு சேர்த்ததில் 10,000 யுவான் (கிட்டத்தட்ட 1.3 லட்சம் ரூபாய்) பணத்தை நிறுவனத்திடமிருந்து ஃபிதி பெற்றிருந்தார்,” என்கிறார் ரோஷன். “விஷாலின் பாஸ்போர்ட்டை திருப்பிக் கொடுக்க 10,000 யுவான் பணம் கேட்டார் அவர். அடிப்படையில் நாங்கள் கொத்தடிமைகளாக இருந்தோம். எங்களின் உயிருக்கும் உத்தரவாதம் இல்லை. என்னுடைய ஊதியத்திலிருந்து பணத்தை பிடித்துக் கொள்ளும்படி அவரிடம் மன்றாடினேன்,” என்கிறார் ரோஷன். “நல்லவேளையாக அவர் ஒப்புக்கொண்டார். விஷால் வீடு திரும்பினார்.”

இதுகுறித்து விஷால் பேசத் தயாராக இல்லை. அந்த சம்பவத்தை ஒரு கொடுங்கனவென மறக்க அவர் விரும்புகிறார்.

பிறகு எப்படியோ மகாராஷ்டிர சட்டசபையின் எதிர்க்கட்சி தலைவராக இருக்கும் பிரம்மபுரியை சேர்ந்த காங்கிரஸ் தலைவரான விஜய் வதெத்திவாரை வாட்சப் வழியாக ரோஷன் தொடர்பு கொண்டு, உதவி கேட்டார். முதலமைச்சர் தேவேந்திர ஃபத்னாவிஸுக்கு வதெத்திவார் தகவல் கொடுக்க, அவர் ஒன்றிய உள்துறை அமைச்சகத்தை அணுகினார். லாவோஸில் இருக்கும் இந்திய தூதரகத்துக்கு தகவல் தெரிவிக்கப்பட, வதெத்திவாருக்கு தொடர்பு கொண்ட இரண்டு நாட்களில், உள்ளூர் காவல்துறையின் உதவியுடன் ரோஷன் மீட்கப்பட்டார்.

“நிறைய பேருடன் வந்த லாவோஸ் போலீஸ் என்னுடைய பாஸ்போர்ட்டை எனக்கு திரும்பக் கொடுத்து, மீண்டும் ஊருக்கு அகமதாபாத் வழியாக சென்றடைய உதவியது,” என்கிறார். ஜூன் 12ம் தேதி ஏர் இந்தியா விமானம் எண் 171 அகமதாபாத்தில் விபத்துக்குள்ளாகி 260 பயணிகளும் இறந்த இரண்டு நாட்களுக்கு பிறகு ரோஷன் அகமதாபாத்தை வந்தடைந்தார். கிட்டத்தட்ட ஒரு வாரம் அவர் லாவோஸில் இருந்தார்.

ஜம்மு காஷ்மீரை சேர்ந்த அவரது நண்பரும் இந்தியா திரும்பி தற்போது கேரளாவில் பணிபுரிகிறார். அவரை தொடர்பு கொண்டபோது, அவர் பேச ஒப்புக்கொள்ளவில்லை. குழந்தைகளையும் குடும்பத்தையும் அவர் பார்த்துக் கொள்ள வேண்டியிருந்தது.

மிந்தூரில் ஐந்து வருட கஷ்டத்தை அதிர்ச்சியுடன் கேட்ட வதேத்திவாரிடம் சொன்னார். ஆனால் வதேத்திவாரின் தாய் அதற்கு பிறகு இறந்து போனதால், முதல் தகவல் அறிக்கை பதிவு செய்யப்படவில்லை. பிரச்சினையும் கிடப்பில் கிடந்தது. ஆனால் ரோகிணி நவம்பர் 2025-ல் தற்கொலைக்கு முயன்றபோது, ரோஷனின் கதையை ஓர் உள்ளூர் யூட்யூப் சேனல் செய்தியாக்கியது.

இறுதியாக காவல்துறை முதல் தகவல் அறிக்கை பதிவு செய்து உள்ளூர் கடன்காரர்களையும் சிறுநீரக விற்பனையில் சம்பந்தப்பட்டவர்களையும் கைய்து செய்தது. லாவோஸ் மோசடிகளை குறித்து ரோஷன், காவல்துறை புகாரில் தெரிவிக்கவில்லை.

வழக்கு பதிவான பிறகு, சம்பந்தப்பட்டவர்கள் மீது கடும் நடவடிக்கை எடுக்கப்பட்டு ரோஷனுக்கும் நிவாரணம் அளிக்கப்பட வேண்டுமென ஊடகங்களிடம் பேசினார் வதேத்திவார்.

பால் விவசாயியான அவர் தற்போது தன் குடும்ப நிலம் மற்றும் தங்கம் ஆகியவற்றுக்காகவும் நிதி நிறுவன கடன்கள் தள்ளுபடி செய்யக் கோரியும் சட்டப்போர் நடத்தி வருகிறார். மகாராஷ்டிராவின் கடன் ஒழுங்காற்று சட்டம் 2014-ன் கீழ், சொத்துகளை பறிமுதல் செய்து உரிமையாளருக்கு கொடுக்கும் வழி வகை உண்டு. ஆனால் காலம் பிடிக்கும் வேலை.

வங்கி மற்றும் வங்கி அல்லாத நிறுவனங்களில் ரோஷன் அடைக்க வேண்டிய கடன் 50 லட்சம் ரூபாய் இருக்கிறது. இவற்றை தாண்டி உறவினர்கள், நண்பர்கள் ஆகியோரிடம் சிறு தொகைகளையும் கடன்களாக பெற்றிருக்கிறார்.

ஆனால் இறுதியாக தன் பிரச்சினை கேட்கப்படுவதால் அவர் சந்தோஷமாக இருக்கிறார்.

“ஒரு கட்டத்தில் குடும்பமாக தற்கொலை செய்து கொள்ளலாம் என்றுகூட யோசித்தோம்,” என்கிறார் அவர். “சயனைடு வாங்குவது எப்படி என்பது உள்ளிட்ட பல விஷயங்களை நான் யோசித்திருக்கிறேன்.”

இந்த வருட தொடக்கத்தில் நடந்த பட்ஜெட் சட்டமன்றத் தொடரை அவரின் வழக்கு குலுக்கியது. நாக்பூரில் டிசம்பர் 2025-ல் நடந்த குளிர்கால கூட்டத்தொடரில் முதன்முதலாக வதேத்திவார் இந்த பிரச்சினை குறித்து கேள்வி எழுப்பினார். மகாராஷ்டிரா அரசாங்கம் சமீபத்தில் ரோஷனுக்கு 5 லட்சம் ரூபாய் உதவித்தொகை வழங்கியிருக்கிறது. சில தன்னார்வ தொண்டு நிறுவனங்களும் உதவ முன் வந்திருக்கின்றன.

ரோஷனும் சகோதரர் அமோலும் பால் விவசாயத்தை மீண்டும் செய்ய விரும்புகின்றனர். தொழுவத்தில் மாடுகளை நிரப்பி பால் விவசாயம் செய்ய விரும்புகின்றனர். மாவட்ட ஆட்சியர் மற்றும் அரசியல் தலைவர்களிடம் அரசு வேலை கேட்டும் அவர் கடிதம் கொடுத்திருக்கிறார்.

தன்னை போல ஆபத்தான சூழலில் சிக்கி தவிக்கும் ஆயிரக்கணக்கான ஆண்களும் பெண்களும் ஊரில் இருப்பதாக ரோஷன் சொல்கிறார்.

ஒரு சிறுநீரகத்துடன் ரோஷன் வாழும் நிலை. “வயதாகும்போது என்ன பாதிப்பு வருமென தெரியவில்லை,” என்கிறார். வாழ்வின் கடந்த ஐந்து வருடங்களை மறந்துவிட அவர் விரும்புகிறார்.

2026 தொடக்கத்திலிருந்து ரோஷனின் சம்பவத்தை பாரி ஆராய்ந்து வருகிறது. ஏழு மாதங்கள் கழித்து, தற்போது அவர் அரசு, நட்பு வட்டம் மற்றும் தொண்டு நிறுவனங்கள் நிதியுதவில் மெல்ல வாழ்க்கையை கட்டியெழுப்பிக் கொண்டிருக்கிறார்.

ஆகஸ்ட் 2026-ல் பேசியபோது பால் விவசாயத்தை மீண்டும் தொடங்க விரும்புவதாக ரோஷன் கூறினார். புதிய மாடுகளையும் எருமைகளையும் தொழுவத்துக்கு கொண்டு வரும் திட்டத்தில் இருக்கிறார். ஐந்து ஏக்கர் நிலம் ஒதுக்கீடு செய்வதாக மாநில அரசு வாக்குறுதி அளித்துள்ளது. அந்த ஒதுக்கீடு, குடும்பத்துக்கு பொருளாதார ஸ்திரத்தன்மையை மீட்டுக் கொடுக்குமென ரோஷன் நம்புகிறார். ரொம்ப காலமாக செய்யாமல் காத்திருக்கும் தந்தையின் இடுப்பு மூட்டு அறுவை சிகிச்சையையும் கவனிக்க அவர் நினைத்திருக்கிறார்.

இவற்றுக்கிடையில் உள்ளூர் காவல் நிலையத்துக்கும் சந்திரப்பூர் காவல் தலைமை நிலையத்துக்கும் செல்லும் வழக்கமான சுற்றுகளும் தொடர்கிறது. சிறுநீரகத் திருட்டு வழக்கில் தலைமறைவாக இருக்கும் திருச்சி ஸ்டார் கிம்ஸ் மருத்துவமனையை சேர்ந்த ராஜரத்தினம் கோவிந்தசாமியையும் கொல்கத்தா தரகரான சுபாஜித் பாலையும் இன்னும் காவல்துறை தேடிக் கொண்டிருக்கிறது.

தங்களின் சிறுநீரகங்களை விற்ற பிறருடனும் ரோஷன் தொடர்பில் இருக்கிறார். அவரின் நண்பர்களாக அவர்கள் ஆகியிருக்கின்றனர்.

உங்களுக்குத் தற்கொலை எண்ணங்கள் இருந்தாலோ அல்லது நீங்கள் மிகுந்த மனவேதனையில் இருந்தாலோ, தயவுசெய்து தேசிய உதவி எண்ணான 'கிரண்' - 1800-599-0019 (வாரத்தின் 7 நாட்களும் 24 மணிநேரமும் செயல்படும் கட்டணமில்லா சேவை) - அல்லது உங்கள் அருகிலுள்ள ஏதேனும் ஒரு உதவி எண்ணைத் தொடர்பு கொள்ளவும்.

படிக்க: மிந்தூர் தொடர்:
பாகம் I – விவசாயக் கடனும், உறுப்புத் திருட்டும்
பாகம் 2 – கடன்காரர்களால் சிறுநீரகம் விற்க நேர்ந்த விவசாயி