“ગુલામ નબી, આંખો બગડશે તારી. શું કરે છે હજી? સૂઈ જા!”
મોડી રાત સુધી જ્યારે એ મને લાકડાં કોતરતી જોતી ત્યારે મારી મા આવું કહેતી. એ મને વઢે એ પછી પણ હું ભાગ્યે જ અટકતો! આજે હું જ્યાં છું ત્યાં સુધી પહોંચવા માટે 60 વર્ષથીય વધુ સમય સુધી નિયમિતરૂપે મેં મારી હસ્તકલાની પ્રેક્ટિસ કરી છે. મારું નામ ગુલામ નબી દાર છે ને હું કાશ્મીરના શ્રીનગર શહેરનો કોતરણીકાર છું.
મને ખબર નથી મારો જન્મ ક્યારે થયો હતો પરંતુ હાલ હું મારા જીવનના 70 મા દાયકામાં છું અને આખી જીંદગી આ શહેરના મલિક સાહિબ સફાકદલ વિસ્તારમાં રહ્યો છું. હું નજીકની ખાનગી શાળામાં ભણતો હતો અને 3 જા ધોરણમાં હતો ત્યારે મારા પરિવારની (નબળી) આર્થિક પરિસ્થિતિને કારણે અધવચ્ચે જ શાળા છોડી દેવી પડી. મારા પિતા અલી મુહમ્મદ દાર નજીકના અનંતનાગ જિલ્લામાં કામ કરતા, પરંતુ હું 10 વર્ષનો હતો ત્યારે તેઓ શ્રીનગર પાછા ફર્યા હતા.
અમારું - મારી મા અઝ્ઝી અને 12 બાળકોના પોતાના પરિવારનું - ભરણપોષણ કરવા તેમણે શહેરમાં શાકભાજી અને તમાકુ વેચવાનું શરૂ કર્યું. 12 બાળકોમાં સૌથી મોટો હોવાથી હું મારા પિતા અને મારા ભાઈ બશીર અહમદ દારને મદદ કરતો. જ્યારે ખાસ કામ ન હોય ત્યારે અમે આમતેમ ભટકતા રહેતા અને એક વાર મારા મામુ [મામાએ] મારા પિતાને આ અંગે ફરિયાદ કરી હતી. મારા મામુએ જ અમને લાકડા પર કોતરણીકામ કરવાનું સૂચન કર્યું હતું.
