ਨਵੰਬਰ ਦੀ ਇੱਕ ਦੁਪਹਿਰ, ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਮਾਜੁਲੀ ਦੇ ਇੱਕ ਛੋਟੇ ਜਿਹੇ ਕਸਬੇ ਗਰਮੂਰ ਵਿੱਚ ਸੜਕ 'ਤੇ ਤੁਰ ਰਹੇ ਸਾਂ, ਪਾਰਥ ਪ੍ਰਤਿਮ ਬਰੂਆ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, "ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਪੜ੍ਹਨ ਲਈ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸਬਰ ਨਹੀਂ ਬਚਿਆ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਕਦੇ ਨੌਕਰੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇਗੀ।" 16 ਸਾਲਾ ਇਹ ਨੌਜਵਾਨ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਦੇ ਗਰਮੂਰ ਸਰੂ ਸਤਰਾ ਦੇ ਨੌਜਵਾਨ ਗਾਯਨ-ਬਾਯਨਾ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ।
ਸੱਤਰੀਆ ਸਭਿਆਚਾਰ ਦਾ ਇੱਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਪਹਿਲੂ, ਗਾਯਨ-ਬਾਯਨ ਧਾਰਮਿਕ ਲੋਕ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਹੈ, ਜੋ ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ ਅਸਾਮ ਦੇ ਸਤਰਾਂ (ਵੈਸ਼ਨਵ ਮੱਠਾਂ) ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲੋਕ ਕਲਾ ਦੇ ਗਾਇਕਾਂ ਨੂੰ ਗਾਯਨ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਤਾਲ (ਛੈਣੇ) ਵੀ ਵਜਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਸਾਜ਼ ਵਜਾਉਣ ਵਾਲ਼ੇ ਭਾਵ ਖੋਲ ਢੋਲ ਅਤੇ ਬੰਸਰੀ ਵਜਾਉਣ ਵਾਲ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਬਾਯਨ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਾਜੁਲੀ ਵਿੱਚ ਗਾਯਨ ਜਾਂ ਬਾਯਨ ਕੋਈ ਪੇਸ਼ਾ ਨਹੀਂ ਬਲਕਿ ਇੱਕ ਪਰੰਪਰਾ ਹੈ ਜਿਸ 'ਤੇ ਲੋਕ ਮਾਣ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਛਾਣ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
"ਜੇ ਮੈਨੂੰ ਸਕੂਲ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਨੌਕਰੀ ਨਾ ਮਿਲ਼ੀ, ਜੇ ਇਹ ਮੇਰੀ ਕਿਸਮਤ ਵਿੱਚ ਨਾ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂਗਾ?" ਪਾਰਥ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੀ 12ਵੀਂ ਜਮਾਤ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰੀਖਿਆਵਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸੰਗੀਤ ਨੂੰ ਅਪਣਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਭੈਣ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਉੱਤਰ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ ਦੇ ਇੱਕ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਸੰਗੀਤ ਅਧਿਆਪਕ ਵਜੋਂ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ।
"ਮੇਰੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੇ ਵੀ ਇਸ ਵਿਚਾਰ (ਗੁਹਾਟੀ ਦੇ ਇੱਕ ਸੰਗੀਤ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲਾ ਲੈਣ ਦੇ) ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਮੈਂ ਸੰਗੀਤ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਅੱਗੇ ਵਧਾ ਸਕਾਂਗਾ?" ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਚੌਲ਼ ਅਤੇ ਬਾਲਣ ਵੇਚਣ ਦਾ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਕਾਰੋਬਾਰ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ਼ ਸਹਿਮਤ ਹਨ, ਪਰ ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਇਸ ਤੋਂ ਬਹੁਤੀ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਾਈ ਵਾਸਤੇ ਪਾਰਥ ਦਾ ਘਰੋਂ ਦੂਰ ਜਾਣਾ ਸਹੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ।
ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਬਤੌਰ ਕਲਾਕਾਰ ਪਾਰਥ ਪੁਰਾਣਾ ਚਿੱਟਾ ਕੁੜਤਾ, ਧੋਤੀ ਅਤੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਪਾਗ ਨਾਮਕ ਟੋਪੀ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਸਲੇਂਗ ਨਾਮ ਦਾ ਕੱਪੜਾ ਬੰਨ੍ਹਦਾ ਹੈ। ਕਲਾਕਾਰ ਮੋਟਾਮੋਨੀ ਮੋਤੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲ਼ਾ ਵੀ ਪਹਿਨਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਚੰਦਨ ਦਾ ਤਿਲਕ ਲਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਾਰਥ ਉਨ੍ਹਾਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਨੌਜਵਾਨ ਅਦਾਕਾਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਸ਼ੋਅ 'ਤੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇੰਟਰਵਿਊ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਟੇਜ ਦੇ ਮਗਰ ਪੱਗਾਂ ਬੰਨ੍ਹਦੇ ਅਤੇ ਪਿੰਨ ਰਾਹੀਂ ਸਲੇਂਗ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੈੱਟ ਕਰਨ ਲਈ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਦੇ ਹਨ ਸਵੈ-ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ਼ ਭਰੇ ਜਾਪਦੇ ਹਨ।
