"હાય રામ!!!!" એના અવાજમાં ખૂબ આઘાત હતો. એની સવારની ફિલ્ટર કોફીનો મગ ટેબલ પર મૂકીને એણે બે હાથે ફોનને ઝાલ્યો અને પછી સવારથી ઑફિસની ઇમેઇલમાં ખોવાયેલ મનોજ સાંભળે એટલા મોટા અવાજે એ આગળ બોલી. "આ વાંચ્યું તેં? મહારાષ્ટ્રમાં ઔરંગાબાદ પાસે રેલવેના પાટા પર સૂતા 16 સ્થળાંતરિત મજૂરોને માલગાડીએ ઉતાર્યા મોતને ઘાટ. યાર, આ બધું થવા શું બેઠું છે? " એના ઉશ્કેરાટને કળ વળતાં અને બાકીના સમાચાર કોફીના મોટા ઘૂંટડાઓ સાથે ગટગટાવતા એને એક મિનિટ લાગી. "હાય હાય! કેટકેટલા લોકો ને ક્યાં ક્યાંથી આવે છે?" એના આવાજમાં પહેલા જેટલું આશ્ચ્રર્ય નહોતું.
"કહે છે આમાંના ઘણા ઉમરિઆથી હતા. મનુ, આ જે જગ્યાને જ્યાં આપણે ગયા ડિસેમ્બરમાં ગયેલા?" વેકેશનનો ઉલ્લેખ સાંભળતા જ એણે એ ત્રાસરૂપ ઇમેઇલોમાંથી માથું બે ઘડી ઊંચું કરી એની વાતમાં બે ઘડી જોડાવાનો પ્રયત્ન કર્યો. "હા," એ બોલ્યો, " બાંધવગ્રહ નેશનલ પાર્ક. મધ્યપ્રદેશનો સૌથી વધુ પછાત આદિવાસી જિલ્લો. છેક જલના થી એ લોકો કામની શોધમાં અહીં આવે છે એમાં કંઈ નવાઈ છે? પણ આમ પાટા પર કોઈ સુએ! આ લોકોને મૂર ખા નહિ તો શું કહેવાય?"
"અરે સખ્ખત મસ્ત જગ્યા હતી હોં," એ પાછી કોઈ બીજા ગ્રહ પર જતી રહી હતી. "યાદ છે શેષશૈયા? એ વિષ્ણુની અદભૂત મૂર્તિ, એ શાંત ઝરણું અને ચારેબાજુ ઘેરાયેલ લીલા સાલના જંગલો.....આ લોકડાઉન પતેને એટલે આપણે ફરી એક વાર ત્યાં જઈએ હોંને?"
