હું જામનગર જિલ્લાના લાલપુર તાલુકાના સિંગાચ ગામના રબારી પરિવારમાંથી આવું છું. લખવું મારા માટે નવું છે, જે મેં કોરોના સમય દરમિયાન શરૂ કર્યું હતું. હું પશુપાલન સમુદાયો સાથે કામ કરતી બિન-સરકારી સંસ્થા સાથે સમુદાયમાં જાગૃતિ લાવવાનું કામ કરું છું. હું એક એક્સટર્નલ વિદ્યાર્થી તરીકે ગુજરાતીના મુખ્ય વિષય સાથે વિનયનમાં અંડરગ્રેજ્યુએટ પ્રોગ્રામ કરી રહી છું. છેલ્લા 9 મહિનાથી મારા સમુદાયના લોકોમાં શિક્ષણ પ્રત્યે જાગૃતિ અને રસ વધારવા માટે હું પ્રવૃત છું. મારા સમુદાયમાં મહિલાઓમાં શિક્ષણનું સ્તર ચિંતાજનક રીતે નીચું છે. તમને અહીં બહુ ઓછી શિક્ષિત મહિલાઓ જોવા મળશે.
મૂળરૂપે, અમે ચારણ, ભરવાડ, આહિરો જેવા અન્ય સમુદાયોની જેમ ઘેટાંના સંવર્ધનમાં રોકાયેલા પશુપાલકોના સમુદાયના હતા. અમારામાંથી ઘણાએ હવે અમારો પરંપરાગત વ્યવસાય છોડી દીધો છે અને મોટી કંપનીઓમાં અથવા ખેતરોમાં રોજીરોટી મજૂર તરીકે કામ સ્વીકાર્યું છે. મહિલાઓ પણ છે, જે ફેક્ટરીઓ અને ખેતરોમાં મજૂરી તરીકે કામ કરે છે. સમાજ આ મહિલાઓ અને તેમના કામને સ્વીકારે છે, પરંતુ મારા જેવા એકલા કામ કરનારાઓને સામાજિક મંજૂરી મેળવવામાં મુશ્કેલી પડે છે.
