ਦਿਨਕਰ ਆਇਵਲੇ ਵਾਸਤੇ ਇਹ ਸਾਲ ਇੱਕ ਮੂਕ ਸਾਲ ਰਿਹਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਕਈ ਮਹੀਨਿਆਂ ਤੀਕਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਬੰਸਰੀਆਂ ਕੋਈ ਧੁਨ ਨਾ ਕੱਢ ਸਕੀਆਂ। ਇੱਟਾਂ ਤੇ ਗਾਰੇ ਦੀ ਚਿਣਾਈ ਨਾਲ਼ ਬਣੇ ਘਰ ਅੰਦਰ ਆਪਣੀ ਵਰਕਸ਼ਾਪ ਵਿੱਚ ਬੈਠਿਆਂ, ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ,''ਇਹ ਸਾਜ ਸਿੱਧਿਆਂ ਮੂੰਹ ਰਾਹੀਂ ਵਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਰੋਨਾ ਕਾਲ ਦੌਰਾਨ ਅਜਿਹਾ ਸੰਪਰਕ ਹੋਣਾ ਖ਼ਤਰੇ ਭਰਿਆ ਹੈ।''
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ਼ ਕਰਕੇ ਸੰਦਾਂ ਨਾਲ਼ ਭਰਿਆ ਲੱਕੜ ਦਾ ਪੁਰਾਣਾ ਇੱਕ ਸੰਦੂਕ ਪਿਆ ਹੈ। ਜੇ ਕਿਤੇ ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੰਦਾਂ ਤੋਂ ਮਦਦ ਲੈ ਪਾਉਂਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉਹ ਸਾਲ ਕੁ ਪਹਿਲਾਂ ਲਿਆ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖੂੰਜੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀ ਪੀਲ਼ੇ ਬਾਂਸ ਦੇ ਡੰਡਿਆਂ ਦੀ ਢੇਰੀ ਨੂੰ ਬੰਸਰੀ ਵਿੱਚ ਤਬਦੀਲ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਘੰਟੇ ਤੋਂ ਵੀ ਘੱਟ ਸਮਾਂ ਲੱਗਦਾ।
ਇਹਦੀ ਬਜਾਇ 74 ਸਾਲਾ ਦਿਨਕਰ ਸਾਡੀ ਗੱਲਬਾਤ ਦੌਰਾਨ ਉਸ ਨਿਰਜੀਵ ਬਾਂਸ ਨੂੰ ਬੱਸ ਘੂਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਮਾਰਚ 2020 ਵਿੱਚ ਤਾਲਾਬੰਦੀ ਲੱਗਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤੋਂ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰੀਬ-ਕਰੀਬ ਠੱਪ ਪੈ ਗਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਸ ਸ਼ਿਲਪ ਨੂੰ ਸਾਧਣ ਵਾਸਤੇ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਕਰੀਬ 150,000 ਘੰਟੇ ਦਿੱਤੇ ਹਨ ਤੇ ਪੰਜ ਦਹਾਕਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਸਾਲ ਦੇ 250 ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ 270 ਦਿਨਾਂ ਤੱਕ ਰੋਜ਼ਾਨਾ 10 ਘੰਟੇ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ 19 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਤੋਂ ਬੰਸਰੀ ਬਣਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਦੋਂ ਤੋਂ ਆਇਵਲੇ ਨੇ ਇੰਨਾ ਲੰਬਾ ਬ੍ਰੇਕ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਲਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਲੰਘੇ ਸਾਲ ਸੈਂਕੜੇ ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਹੀ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉਹ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮਹਾਰਾਸ਼ਟਰ ਅਤੇ ਕਰਨਾਟਕ ਦੇ ਜਾਤਰਾਵਾਂ (ਮੇਲਿਆਂ) ਵਿੱਚ ਬੰਸਰੀ ਵੇਚਣ ਲਈ ਕਰਿਆ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਜਾਤਰਾ ਜਿਹੇ ਵੱਡੇ ਸਮਾਰੋਹਾਂ ਨੂੰ ਲੱਗਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ ਗਈ।
