அகாரியாக்களின் புண்ணில் உப்பைத் தேய்க்கும் தண்ணீர் நெருக்கடி

ரிஸ்வானா ஹாஜியைப் பார்த்த மாத்திரத்தில நீங்கள் முதலில் கவனிப்பது அவருடைய அழகான, நீர் நிறைந்த, பாதாம் பழுப்பு நிறக் கண்கள் தான். கண்ணில் தேங்கி இருக்கும் நீரைத் துடைத்து விட்டு, தனது முக்காடுக்குள் உள்ள தலைமுடியை நேர்த்தியாகச் சரிசெய்துகொண்டே என்னிடம் ரகசியமாக “ஆண்களுக்கு தான் கூலிங் கிளாஸ்கள்,” என்கிறார்.

கருப்புக் கண்ணாடி அணிந்து கொண்டு அருகிலுள்ள வயலில் உப்புப் படிகங்களுக்குள் ஒரு ரேக்கை இழுத்துக்கொண்டு செல்லும் ஷெரீஃபை சுட்டிக் காட்டி "என் கணவர் அவற்றை அணிகிறார்," என்கிறார்.

"நீங்கள் ஏன் அணிவதில்லை?" என்றதும், இந்த கேள்வியே விசித்திரமானது என்பது போல சிரிக்கிறார். "இங்கே இருக்கும் பெரியவர்கள் பார்த்தால் என்ன சொல்வார்கள்? எங்கள் சமூகத்தில், பெண்கள் கூலிங் கிளாஸ்கள் அணிவதில்லை," என்று கையசைத்து நாசூக்காக அந்தக் கேள்வியைத் தட்டிக்கழிக்கிறார். மீண்டும் ஒருமுறை தன் கண்ணில் நீரைத் துடைத்துவிட்டு, “எனக்கும் வெட்கமாக இருக்கும்” என்று கூறி, அப்பாவித்தனமாக கூறுகிறார்.

வறண்ட, உப்புக்காற்றின் தாக்கத்தால் கண்களில் தூசியும் உப்புத் துகள்களும் சேர்ந்து, படிப்படியாக கண்களை வறட்சியடைய செய்து சேதப்படுத்தியதன் விளைவாக, ரிஸ்வானாவின் பார்வையில் தொடர்ந்து தேங்கும் நீர், அவரது பார்வைத் திறனுக்கும் தடையாக உள்ளது. இது குஜராத்தின் உப்புப் படுகைத் தொழிலாளர்களான அகாரியாக்களிடையே பொதுவான ஒன்று. கட்ச்சின் சிறிய ரான் பகுதியில் கிட்டத்தட்ட 5,000 சதுர கிலோமீட்டர் பரப்பளவில் பரந்து விரிந்துள்ள உப்பு வயல்களைக் குறிக்கும் குஜராத்தி வார்த்தையான 'அகர்' என்பதிலிருந்து அகாரியா என்ற பெயர் வந்ததுள்ளது. தாழ்வான, கிண்ண வடிவ நிலப்பரப்பான, ரான், பருவமழைக் காலத்தில் ஈரநிலமாக மாறினாலும், கோடை மற்றும் குளிர்காலம் முழுவதும் வறண்டு காணப்படுகிறது.

பாலைவனத்திலிருந்து ஈரநிலமாக மாறும் ரானின் தனித்துவமான நிலப்பரப்பு, பல்லுயிர் வளம் மிக்கதாகிறது. மழைக்காலத்தில் ஃபிளமிங்கோக்கள் மற்றும் பெலிக்கன்கள் போன்ற புலம்பெயரும் பறவைகளுக்கும், ஆண்டு முழுவதும் இங்கு வாழும் கலைமான்கள், காட்டுப்பன்றிகள் மற்றும் மறிமான்கள் போன்ற விலங்குகளுக்கும் ஒரு புகலிடமாகவும் விளங்குகிறது. வனவிலங்குகளின் வருகை, அந்த ஆண்டில் என்ன நடக்கும் என்பதை முன்னறிவிப்பதாகக் கருதப்படுகிறது. இதனால், "கட்ச்மா காலே ஷு ஆவ்சே, இ ஆஜேஜ் தேகே" [கட்ச்சில், நாளைய தினத்தை இன்றே காண முடியும்] என்ற ஒரு பொதுவான பழமொழி உள்ளது.

தண்ணீர் வடிந்தவுடன், அகாரியாக்கள் இங்கு வந்து, கூடாரங்களை அமைத்து, எட்டு மாதங்கள் தங்கி, நிலத்தடி உவர்நீரை உப்பாக மாற்றுகிறார்கள். இந்தியாவின் 75 சதவீதத்திற்கும் அதிகமான உப்பை இங்கு உற்பத்தி செய்கிறார்கள்.

ரான், நேர்கோடுகளின் உலகம். உப்புப் படுகைகளின் வெண்மையான கட்டங்கள், சதுர வடிவ சூரிய மின் தகடுகள் மற்றும் நிலத்தின் மீது சீராகப் அமைக்கப்பட்ட செவ்வகங்கள் ஆகியவை இந்தப் பரந்த உப்புப் படுகைகளின் கொடூர தன்மைக்கு மேலும் வலு சேர்க்கின்றன. காலை 10 மணிக்கு, ரானில் சூரியன் உருகிய கோளம் போல சுட்டெரித்து, எல்லாவற்றையும் தாங்க முடியாத வெண் ஒளியால் மூடுகிறது. வேற்றுலக நிலப்பரப்பு போல காட்சியளிக்கும் இது, அடிவானம் வரை நீளும் தடித்த உப்புப் படலத்துடன் காணப்படுகிறது. கீழேயும் மேலேயும் உள்ள வெண்மை, கொடூர பிரகாசத்தில் ஒன்றிணைகிறது. வெப்பம் எல்லாவற்றிலிருந்தும் நீரை உறிஞ்சுகிறது: உதடுகள் வெடிக்கின்றன, தாகத்தில் தொண்டைகள் எரிகின்றன, கண்களில் எப்போதும் நீர்வடிகிறது, மேலும் வறண்ட பூமியைப் போலவே குதிகால்களும் வலிமிகுந்த பிளவுகளைத் தாங்குகின்றன.

கோடையின் உச்சத்தில், சுட்டெரிக்கும் காற்றே மண்டையைக் குழப்பிவிடும். ஆனால், அகாரியாக்கள் அனுபவிக்கும் பல துயரங்களில் இது ஒன்று தான். "கடந்த சில ஆண்டுகளாக, இங்குள்ள அனைவரும் உப்பு நீரில் நிற்கும்போது மழைக்கால பூட்ஸ்களை அணிகிறார்கள். எங்கள் முன்னோர்கள் அப்படிச் செய்யவில்லை," என்கிறார் உப்புப் படுகைத் தொழிலாளியான சக்லா அஹிர். "மேலும், எரியும் கொள்ளி அவர்களின் பாதங்களைச் சுட்டதில்லை. சில சமயங்களில் நாங்கள் அதில் அதிக நெய்யை ஊற்றுவோம். மற்ற நேரங்களில், எரியாத பகுதிகளைச் சேகரித்து, அவற்றை தனியாக உப்புக்குவியலில் புதைத்தோம்."

இந்தப் படுகைகளில் வேலை செய்யும் இந்து, முஸ்லிம் இரு குடும்பங்களுக்கும் இதே விதி தான். வெளிறிப் போன சருமம், நீர் தேங்கிய கண்கள், பஜ்ரி நோ ரொட்லோ, மக் நி தால் (தினை ரொட்டி மற்றும் பாசிப்பருப்பு குழம்பு), எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அவர்கள் அனைவரும் ஒரே கவலை தான். தண்ணீர். வாழ்க்கை ஒரே ஒரு முக்கிய வளத்தால் ஆளப்படுகிறது: மீத்தா பானி. உப்பு கலக்காத, குடிப்பதற்கு உகந்த நீர்.

நான்கு குழந்தைகள் உள்ள 22 வயதான ரிஸ்வானா, தனது வாழ்நாள் முழுவதையும் ஒரு அகாரியாவாகவே கழித்துள்ளார். அவரோ, அல்லது ஷாரிக்கோ பள்ளிக்குச் சென்றதில்லை. அகாரியா குடும்பங்கள் ஆண்டின் எட்டு மாதங்களை 'ரான்' பகுதியில் கழிக்கின்றனர். இதனால் அவர்களின் குழந்தைகளால் பள்ளியில் சேர முடிவதில்லை. அவர்களின் கடினமான வாழ்க்கைமுறையில் எதிர்கொள்ளும் இன்னல்களில் இதுவும் ஒன்று. 'பாரி' குழு ரிஸ்வானாவை சந்திக்கச் சென்ற அன்று, அவர் நான்கு, ஐந்து நாட்களாக குளிக்கவில்லை. ஈத் பண்டிகைக்காகத் தனது சொந்த ஊரான தாகாவிற்கு (ராபர் வட்டாரத்தில் உள்ளது) திரும்பும்போதுதான் அவர் குளிப்பதாக உள்ளார். கடந்த மூன்று ஆண்டுகளாக, ரிஸ்வானாவின் குடும்பத்தினர் ஒரு தனியார் தண்ணீர் லாரியிடமிருந்து, தண்ணீரை விலைக்கு வாங்கி வருகின்றனர். அந்த லாரி 10 முதல் 15 நாட்களுக்கு ஒருமுறை தண்ணீர் விநியோகம் செய்கிறது. 2023-ஆம் ஆண்டிலிருந்து, இப்பகுதிக்கு லாரி மூலம் தண்ணீர் விநியோகிப்பதற்கான ஒப்பந்தங்களை மாவட்ட ஆட்சியர் அலுவலகம் வழங்கவில்லை என்று உள்ளூர் மக்கள் கூறுகின்றனர். அதற்கு முன்பு, பஞ்சாயத்தே இலவசமாகத் தண்ணீர் வழங்கி வந்தது; ஆனால், அதற்கான நிலுவைத் தொகையைத் தண்ணீர் விநியோகத் துறை முழுமையாக வழங்காததால், அந்தச் சேவை நிறுத்தப்பட்டுவிட்டது. இது, அக்குடும்பங்களை தனியார் தண்ணீர் வணிகர்களின் தயவில் வாழும் நிலைக்குத் தள்ளிவிட்டது.

"எங்கள் குடும்பத்தில் மொத்தம் ஆறு பேர்," என்கிறார் ரிஸ்வானா. "நாங்களும், எங்கள் இரண்டு மகள்கள் மற்றும் இரண்டு மகன்கள். தண்ணீர் லாரி வரும்போதெல்லாம், நாங்கள் மூன்று பேரல்கள் [தலா 100 லிட்டர்கள்] அளவு தண்ணீரை விலைக்கு வாங்குகிறோம்." பத்து நாட்களுக்கு ஒருமுறை தண்ணீர் கிடைக்கிறது என்றால், அது ஒரு நபருக்கு ஒரு நாளைக்குச் சுமார் ஐந்து லிட்டர் என்ற அளவிலேயே இருக்கும். "வெப்பம் அதிகரிக்க அதிகரிக்க, தண்ணீரின் தேவையும் அதிகரிக்கிறது. கையில் இருக்கும் தண்ணீர் தீர்ந்துபோகும்போதும், தண்ணீர் லாரி வராதபோதும், சில நாட்களுக்கு குளிப்பது, துணி துவைப்பது, பாத்திரம் கழுவுவது போன்ற அத்தியாவசியமற்ற எல்லாச் செயல்களையும் நிறுத்தி விடுகிறோம். இல்லையென்றால் குடிப்பதற்கு தண்ணீர் இருக்காது.” பிளாஸ்டிக் பேரலுக்குள் அவள் சுட்டிக்காட்டும் தண்ணீர், சேற்றுடன், கிட்டத்தட்ட கருப்பாக இருக்கிறது. தண்ணீர் குடிக்க வரும் பறவைகளுக்காகவும் ஒரு சிறிய கோப்பை தண்ணீர் வெளியே வைக்கப்பட்டுள்ளது.

தாகம், இங்குள்ள அனைத்திற்கும், அனைவருக்கும் உள்ளது.

ஒரு நபருக்கு ஒவ்வொரு நாளும் எவ்வளவு தண்ணீர் தேவை என்பதற்கு இங்கே எந்த அளவுகோலும் இல்லை, ஆனால் ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் தினமும் குறைந்தபட்சம் 50 லிட்டர் தண்ணீர் பெறுவதற்கான உரிமை உண்டு என்று ஐக்கிய நாடுகள் சபை கூறுகிறது. ஒப்பீட்டளவில், மும்பை, டெல்லி மற்றும் பெங்களூரு போன்ற நகர்ப்புறங்களில், ஒவ்வொரு நபரும் ஒரு நாளைக்கு 150-200 லிட்டர் தண்ணீரைப் பயன்படுத்துகிறார்கள். ஜல் ஜீவன் திட்டத்தின் கீழ், கிராமப்புறங்களில் ஒரு நபருக்கு 55 லிட்டர் தண்ணீர் வழங்க அரசாங்கங்கள் இலக்கு வைத்துள்ளன. ஆனால் ரான் போன்ற இடங்களுக்கு அது ஐந்து லிட்டராகக் குறைகிறது.

குஜராத்தில், கடந்த இருபது ஆண்டுகளில் நீர் நிர்வாகம் முழுவதுமாக மறுசீரமைக்கப்பட்டு தனியார் துறைக்கு ஒப்படைக்கப்பட்டுள்ளது. மாநிலத்தில் பல தசாப்தங்களாக நீர் வளத்தின் நிர்வாகத்தைக் கண்காணித்து வரும் உள்ளூர் ஆர்வலரான பங்க்தி ஜோக் கூறுகையில் "குஜராத்தில் உள்ள நீர்த் துறை நீரை வழங்குவதில்லை. தனியார் நிறுவனங்களுக்கு ஒப்பந்தங்களை மட்டுமே வழங்குகிறது," என்கிறார். "சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, சுரேந்திரநகரில் கடுமையான தண்ணீர் நெருக்கடி ஏற்பட்டபோது, அப்பகுதியில் தண்ணீர் கொண்டு செல்லும் டேங்கர்களின் எண்ணிக்கை குறித்து நான், தகவல் அறியும் உரிமை (ஆர்டிஐ) மனுவைத் தாக்கல் செய்தேன். ஆனால் நீர்த் துறை பதிலளிக்கவில்லை. தனியார் நிறுவனங்கள் பதிலளிக்க வேண்டிய அவசியம் இல்லை. மக்கள் ரான் பகுதிக்குள் நுழைந்ததும் மறைந்து விடுகிறார்கள். அதனால் அரசாங்கம் அவர்களுக்கு எதுவும் கொடுப்பதில்லை: தண்ணீரைக் கூட கொடுப்பதில்லை."

2024-25 ஆம் ஆண்டுக்கான சிஏஜி அறிக்கை ஒன்றின்படி, 2009 முதல் 2025 வரை, தனிநபர் வீட்டு நீரேற்றிகள், ஆழ்துளைக் கிணறுகள், குழாய்கள், சுத்திகரிப்பு நிலையங்கள் போன்றவற்றை அமைப்பதற்கு ஆதரவளிக்கும் அரசின் நிதி வழங்கும் திட்டமான ‘நீர்க் கடன்களுக்காக’ மாநில அரசு ரூ. 323.73 கோடியைச் செலவிட்டுள்ளது. இந்தப் பணம் தற்போது “செயலற்ற கடன் கணக்குகளில்” உள்ளது. அதாவது, நீர் வழங்கல் மற்றும் சுகாதாரத் துறை, 16 ஆண்டுகளில் இவ்வளவு பெரிய தொகையை வழங்கிய கணக்குகள், விரைவில் செயலற்று, முடங்கிப் போன கணக்குகள் ஆகி விட்டிருக்கின்றன. எனவே அவை, பதிவேட்டில் மட்டும் கடன்களாக உள்ளன. ஆனால் பணமாக எங்கும் இல்லை.

அந்தப் பணம் எங்கே சென்றது என்பதை சிஏஜி அறிக்கை குறிப்பிடவில்லை. இதன் பொருள், அது மீட்க முடியாத நிலையில் உள்ளது மற்றும் திட்டமிட்டபடி செலவிடப்படவில்லை என்பதாகும். இது மேம்படாத, சிறப்பாக செயல்படாத நீர் உள்கட்டமைப்பை பிரதிபலிக்கிறது.

கட்ச் மாவட்ட ஆட்சியர் அகமது பட்டேலுக்கு அனுப்பப்பட்ட மின்னஞ்சல்களுக்கும், இதுவரை பதில் வரவில்லை.

குஜராத்தில் நீர் நிர்வாகம் சீராக இல்லை. மேலும், இதில் பலதரப்பட்டவர்கள் ஈடுபட்டுள்ளதால், ஒருவரிடம் பொறுப்புக் கோருவது சாத்தியமற்றதாகிறது. பெரும்பாலானோர் வெறுமனே கைவிரித்து விடுகின்றனர். "குடும்பங்களுக்குப் போதுமான தண்ணீர் விநியோகத்தை உறுதி செய்வதற்காக, பருவத்தின் தொடக்கத்தில், ரானில் வசிக்கும் மக்களின் எண்ணிக்கையை நான் கணக்கிட்டேன்," என்று சமூக நலனுக்கான கூட்டமைப்பான அகாரியா ஹிட் ரக்ஷக் மன்ச் அமைப்பைச் சேர்ந்த கன்ஷியாம் பாய் கூறுகிறார். "வட்டார அளவில் இருந்து மாவட்ட அளவிற்கு ஆவணங்களை நகர்த்த பல மாதங்கள் ஆகின. அந்த ஆவணங்கள் புஜ்ஜை (கட்ச் மாவட்ட ஆட்சியர் அலுவலகம் அமைந்துள்ள இடம்) சென்றடைவதற்குள், பருவம் முடிந்துவிட்டது. அது வரை, அங்கிருந்த குடும்பங்கள் தனியார் டேங்கர்களில் இருந்து அதிக விலைக்குத் தண்ணீரை வாங்கினர்."

பாரி அமைப்பு, புஜ்ஜில் உள்ள ராபர் வட்டார அதிகாரிகள், மாநில அளவிலான அதிகாரிகள் மற்றும் டேங்கர் லாரிகளை இயக்கும் தண்ணீர் நிறுவனங்களை வாரக்கணக்கில் தொடர்பு கொண்டது. அரசுப் பிரதிநிதிகள் எந்தக் கேள்விக்கும் பதிலளிக்கவில்லை. அதே நேரத்தில் தனியார் நிறுவனங்கள், பதில்களுக்காக எங்களை உள்ளூர் அதிகாரிகளிடம் திருப்பிவிட்டனர். இங்குள்ள மூன்று பெரிய உப்பு நிறுவனங்களில் ஒன்றான சில்வர் சால்ட் இண்டஸ்ட்ரீஸின் உரிமையாளர் பௌமிக் புஞ்ச் கருத்து தெரிவிக்கக் கிடைக்கவில்லை. அவரது மேலாளர் போலா ராம், தண்ணீர் டேங்கர்களுக்குத் தங்கள் நிறுவனமே பணம் செலுத்தியதாகக் கூறினார். இந்தக் கூற்றை சில அகாரியாக்கள் மறுத்தனர். அவர்கள் ஒரு பருவத்திற்கான விநியோகத்திற்காக ரூ.6,000 - 7,000 வரை செலுத்தியதற்கான ரசீதுகளைக் காட்டினர்.

எட்டு மாதக் கடுமையான உழைப்பிற்குப் பிறகு, ரிஸ்வானாவும் ஷாரிக்கும் தங்கள் உழைப்பிற்கான பலனாக படிக உப்பை பெற்றுள்ளனர். ஒரு நல்ல பருவத்தில், இது அவர்களுக்கு ரூ.50,000 வரை வருமானம் ஈட்டித் தரும். ஆனால் இப்போதெல்லாம் பருவத்திற்கு சுமார் ரூ. 30,000 மட்டுமே சம்பாதிக்கின்றனர்.

விலையில் ஏற்ற இறக்கங்கள் இருந்தாலும், உப்புப் படுகை தொழிலாளிகளுக்கு, விற்கப்படும் ஒவ்வொரு கிலோவிற்கும் சராசரியாக 58 பைசா வரை கிடைக்கும். அதாவது, அமேசானில் நீங்கள் டாடா உப்பை ஒரு கிலோ ரூ.27-க்கு வாங்கலாம். இது 4,555 சதவீதம் அதிகம். உப்புப் படுகைத் தொழிலாளர்களை பொறுத்தவரை, அவர்கள் தற்போது ஒரு கிலோவிற்கு வெறும் 15 பைசா மட்டுமே பெறுவதாகக் கூறுகிறார்கள். இந்த உப்பு நீர், தோலில் செதில் உதிர்தல் மற்றும் தடிப்பு, புண்கள், வெடிப்புகள், கொப்புளங்கள், அத்துடன் நாள்பட்ட தோல் அழற்சி மற்றும் தோல் பாதிப்புகளையும் ஏற்படுத்துகிறது. தண்ணீர் பற்றாக்குறையுடன் வாழ்வது, இங்குள்ள மக்களை உயர் இரத்த அழுத்தம், கண் பிரச்சனைகள், ஊட்டச்சத்துக் குறைபாடு மற்றும் எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, இரைப்பை குடல் நோய்கள், வயிற்று வலி, மஞ்சள் காமாலை, வயிற்றுப்போக்கு மற்றும் டைபாய்டு போன்றவற்றுக்கு ஆளாக்குகிறது.

உப்புப் படுகையிலிருந்து ஒரு மணி நேரப் பயணத் தொலைவில் உள்ள அடேசர் ஆரம்ப சுகாதார நிலையம் (PHC), இதற்கு மருத்துவ உதவி வழங்க அதிக வசதிகளைக் கொண்டிருக்கவில்லை. அங்கு இருமல் மருந்துகள், வலி நிவாரணிகள், காஸ் துணிகள் கூட இல்லை. மிக முக்கியமாக, அங்கு தண்ணீர் இல்லை. கழிப்பறையும் சரியில்லை. அறுவை சிகிச்சை அரங்கமும் சரிவர செயல்படவில்லை.

"இந்த ஆரம்ப சுகாதார நிலையம் தாழ்வான பகுதியில் கட்டப்பட்டிருப்பதால், பருவமழைக் காலங்களில் தண்ணீர் தேங்கி நிற்கிறது. மேலும், இது செயல்படத் தொடங்கி ஏழு ஆண்டுகளாக கழிப்பறை செயல்படவில்லை. எங்களிடம் சிறந்த உள்கட்டமைப்பு உள்ளது. ஆனால் அதை வைத்து என்ன செய்வதென்று தெரியவில்லை," என்று பெயர் குறிப்பிட விரும்பாத ஒரு உள்ளூர் அதிகாரி கூறினார். சுகாதார நிலையத்தின் மருத்துவர் விடுப்பில் இருந்தார்.

ரானிற்கு மிக அருகில் அமைந்துள்ள பலன்ஸ்வா கிராமத்திலுள்ள துணை மையம், புதன்கிழமை பிற்பகலில் பூட்டப்பட்டிருந்தது. மருத்துவர் குடும்ப திருமணத்திற்கு சென்றிருப்பதாக கூறப்பட்டது.

கிராம மக்கள், பிரசவத்திற்காக 120 கி.மீ. தொலைவில் உள்ள பட்டான் நகரில் இருக்கும் தனியார் மருத்துவமனைக்குச் செல்கின்றனர். போக்குவரத்து மற்றும் தங்கும் செலவுகள் உட்பட, இதற்கு ரூ. 20,000 முதல் 25,000 வரை செலவாகிறது. பல குடும்பங்கள் அதற்கு பதிலாக வீட்டிலேயே பிரசவம் செய்து கொள்ள விரும்புகின்றனர். இது தாய் சேய் இருவருக்கும் ஆபத்துக்களை அதிகரிக்கிறது. ஆனால் "அகாரியா சகோதரிகள் அரசாங்கப் பதிவேடுகளில் இடம்பெறவில்லை," என்கிறார் சமூக ஆர்வலர் பங்க்தி ஜோக். "அவர்களுக்கு எந்த இனப்பெருக்க சேவைகளும் வழங்கப்படுவதில்லை. மேலும் அவர்கள் ரான் பகுதியில் இருக்கும் வரை தாய் அல்லது சிசு இறப்புத் தரவுகளைப் பெறுவது கிட்டத்தட்ட சாத்தியமற்றதாகி, ஒரு புதிராகவே உள்ளது."

அரசாங்க சுகாதார மேலாண்மைத் தரவுகளை மேற்கோள் காட்டி 2023-ஆம் ஆண்டு வெளியான ஒரு ஊடக அறிக்கை, மூன்று மாத காலத்தில் 165 "பச்சிளங்குழந்தைகள் இறப்புகளை" பதிவுசெய்த கட்ச் பகுதியை மாநிலத்தின் மிக மோசமான நிலையில் இருப்பதாக வரிசைப்படுத்துகிறது.

ரிஸ்வானா மீண்டும் ஒருமுறை தன் கண்களைத் துடைத்துக்கொண்டு, இன்னும் உப்புநீரைக் கிளறிக்கொண்டிருக்கும் தன் கணவனைப் பார்த்து, “எனக்கு இங்கே வேலை செய்வது பிடிக்கவில்லை என்றாலும் என் கணவருக்கு உதவ வேண்டும். அவருக்குக் குறைந்த இரத்த அழுத்தம் இருக்கிறது.த் இந்த வெப்பம் அவரை மயக்கமடையச் செய்கிறது. அவருக்குத் தொடர்ச்சியான தலைவலி இருக்கிறது, கோடையில் வெயில் உச்சத்தை அடையும்போது அது மோசமாகிறது. இந்த வெப்பத்தில்... யார் இங்கே வேலை செய்ய விரும்புவார்கள்,” என்று குரல் தழுதழுக்கக் கூறுகிறார்.

தண்ணீரை அதீத வணிகப் பொருளாக்கியதன் விளைவாக, அகாரியாக்கள் போன்ற வறட்சியால் வாடும் மக்கள் மீது தண்ணீர் பற்றாக்குறை திணிக்கப்பட்டுள்ளது. அதே சமயம், வேறு சில தரப்பினரும் இந்த நெருக்கடியிலிருந்து லாபம் ஈட்டுகின்றனர். ரிஸ்வானாவுக்கு மருத்துவ வசதி கிடைத்திருந்தால், கண்ணீர்க் குழாய் அடைப்பினால் ஏற்படும் அதிகப்படியான கண்ணீர் வடிதலான 'எபிஃபோரா' பாதிப்பு கண்டறியப்பட்டிருக்கும். இது குணப்படுத்தக்கூடியது, தடுக்கக்கூடியது, சில சமயங்களில் ஓரளவு சரிசெய்யக்கூடியதுமாகும். அகாரியாக்களுக்குத் தங்கள் உடல்நிலை குறித்த போதுமான விழிப்புணர்வு கிடைத்திருந்தால், கண்களுக்கு ஈரப்பதம் தரும் சொட்டு மருந்துகளும், கூலிங் கிளாஸ்களும் மிகவும் உதவியாக இருந்திருக்கும். காப்பீடு இல்லாத குடும்பங்களுக்கு 'எபிஃபோரா' சிகிச்சைக்கு ரூ. 10,000 வரை செலவாகும். மேலும், பட்டானில் உள்ள மருத்துவமனைகளுக்குச் செல்ல அவர்கள் தனியார் ஜீப்பைப் பயன்படுத்தினால், கூடுதலாக ரூ. 5,000 செலவாகும். எனவே, நோயறிதலுக்கும் உதவிக்கும் அவர்கள் அவ்வப்போது நடத்தப்படும் இலவச மருத்துவ முகாம்களையே நம்பியிருக்கிறார்கள்.

"எங்களை இப்படி வாழ வைப்பவர்களை நான் சபிக்கிறேன். அவர்களின் வாழ்க்கையும் இப்படி ஆக வேண்டும்," என்கிறார் ரிஸ்வானா.

ரான் பகுதியில் நிலவும் தண்ணீர் நெருக்கடியானது, 21 ஆம் நூற்றாண்டுக்குப் பொருத்தமான ஒரு அவலநிலையாகும். இங்கு சமூகங்களுக்கு, அவர்களின் வாங்கும் சக்திக்கு ஏற்ப தண்ணீர் ஒதுக்கீடு செய்யப்படுகிறது. தனியார்மயமாக்கலின் தொடர் விளைவு என்னவென்றால், தடுக்கக்கூடிய, குணப்படுத்தக்கூடிய நோய்களால் தற்போது முழு சமூகங்களும் பாதிக்கப்படுகின்றன.

எப்படியிருந்தாலும், கட்ச்சில் நாளையின் நிலையை இன்றே காண முடிகிறது.

பாரிசீனியர் மானியப்பணி 2025-ன் ஆதரவில் இக்கட்டுரை பிரசுரிக்கப்பட்டது