കാട്ടിലെ പുസ്തകശാല – വീണ്ടും കഥ പറയുമ്പോൾ

സ്കൂൾക്കുട്ടികളടക്കമുള്ള തിരുവനന്തപുരത്തെ ഒരു വലിയ ജനാവലി എഴുന്നേറ്റുനിന്ന് നൽകിയ അഭിവാദ്യത്തിൽ മനസ്സ് നിറഞ്ഞ്, ആ പ്രായമായ മനുഷ്യൻ, നിറകണ്ണുകളോടെ കസേരയിൽനിന്ന് എഴുന്നേറ്റു. തൻ്റെ സവിശേഷമായ സംഭാവനയ്ക്ക് ഇതിനുമുമ്പൊരിക്കലും അദ്ദേഹത്തിന് ഇത്ര വലിയൊരു അംഗീകാരം കിട്ടിയിട്ടില്ല. 4-ആമത് നിയമസഭാ അന്താരാഷ്ട്ര പുസ്തകോത്സവത്തിന് ജനുവരി 9-ന് ഒത്തുകൂടിയവർ ആവേശഭരിതരായി. സ്വന്തം പൈസ ചിലവാക്കി, പാർശ്വവത്കൃതരായ തൻ്റെ ഗോത്രജനതയ്ക്കുവേണ്ടി ഒരു ഗ്രന്ഥശാല നടത്തുന്ന ഒരാളെ അവരതിനുമുമ്പ് കണ്ടിട്ടില്ലായിരുന്നു. അതും, കേരളത്തിലെ, ഇടുക്കി ജില്ലയിലെ ഇടമലക്കുടി എന്ന ഓണംകേറാമൂലയിൽ. സംസ്ഥാനത്തെ ഒരേയൊരു ഗോത്രപഞ്ചായത്താണത്. ഒരുപക്ഷേ സാക്ഷരത ഏറ്റവും കുറവുള്ള സ്ഥലവും.

പി.വി. ചിന്നതമ്പിക്ക് ഇപ്പോൾ പ്രായം 86 ആണ്. 87-ലേക്ക് പോകുന്നു.

കാട്ടിലെ ആ ലൈബ്രറി ഇപ്പോഴും നിലനിൽക്കുന്നുണ്ട്. അദ്ദേഹമത് സ്ഥാപിച്ച് 15 വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം ഇപ്പൊഴും.

2014-ൽ ഞങ്ങൾ സന്ദർശിക്കുമ്പോൾ ആ സ്ഥലം കാട്ടാനകൾ നശിപ്പിച്ചിരുന്നുവെങ്കിലും ലൈബ്രറിക്ക് കേടുപാടുകളൊന്നും സംഭവിച്ചില്ല.

“അവ വരുമെന്ന് എനിക്ക് തോന്നിയിരുന്നു,” ചിന്നതമ്പി ഞങ്ങളോട് കെ.എൽ.ഐ.ബി.എഫിൽവെച്ച് പറഞ്ഞു. അദ്ദേഹത്തെ ആദരിക്കാൻ ഒത്തുചേർന്ന ചടങ്ങിൽവെച്ച് അദ്ദേഹം എന്നോടും, സംഭാഷണം ഞങ്ങൾക്കുവേണ്ടി പരിഭാഷ ചെയ്തിരുന്ന കെ.എ. ഷാജിയോടും പറയുകയായിരുന്നു. ഞങ്ങൾ ആദ്യമായി കണ്ട് പരിചയപ്പെട്ട സന്ദർഭത്തിലും അദ്ദേഹം, കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനങ്ങൾ ആനകളെ ബാധിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ച് സൂചിപ്പിച്ചിരുന്നു.

“ഞാൻ ഈ വിഷയം കുറേക്കാലമായി അനുഭവിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആനകൾ കൂടുതൽ അക്രമാസക്തരാവുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ലൈബ്രറിയെ അവ ആക്രമിക്കുമോ എന്ന പേടിയിലാണ് ഞാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നത്. ഒടുവിൽ ഞാൻ തീരുമാനിച്ചു, ഞാൻ അത് സ്ഥലം മാറ്റിയാൽ, എൻ്റെ താമസവും അങ്ങോട്ട് മാറ്റുമെന്ന്. ലൈബ്രറി നൽകുന്ന അറിവ് വളരെ പ്രധാനമാണ്.” വിജ്ഞാനത്തിനുവേണ്ടി നിന്നിരുന്ന ആ സ്ഥലത്തിന് നാശം വരരുതെന്ന് അദ്ദേഹം ആഗ്രഹിച്ചു.

അതിനാൽ കുറച്ച് കിലോമീറ്റർ അപ്പുറത്തേക്ക് അദ്ദേഹം ലൈബ്രറി മാറ്റി. അപ്പോഴും ഇടമലക്കുടിയുടെ കാട്ടുപ്രദേശത്തുതന്നെയായിരുന്നു അത്. “ഞാൻ പോയ അതേ ആഴ്ച, കൊമ്പന്മാർ ആ പഴയ കൂടാരം മുഴുവൻ മിനുറ്റുകൾകൊണ്ട് തകർത്തു.” എന്നാൽ, “അപ്പോഴേക്കും ഞാൻ പുസ്തകങ്ങളെല്ലാം അങ്ങോട്ടേക്ക് മാറ്റിയിരുന്നു” എന്ന് അഭിമാനത്തോടെ ചിന്നതമ്പി പറയുന്നു. കാട്ടിൽ ജീവിക്കുന്ന ആളായതുകൊണ്ട്, ആനകൾക്ക് കാര്യമായിട്ടെന്തോ സംഭവിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് അദ്ദേഹത്തിന് മനസ്സിലായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട്, അവയോട് അദ്ദേഹത്തിന് ഒരു വൈരാഗ്യവും തോന്നിയതുമില്ല. എന്നാൽ സ്ഥലം മാറിയത് നല്ലൊരു തീരുമാനമായിരുന്നുവെന്ന് അദ്ദേഹം വിശ്വസിക്കുന്നു. മാത്രമല്ല, തൻ്റെ മുറിയിൽ ആന കടക്കുന്നത് കാണാൻ അദ്ദേഹം ഇഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നതുമില്ല!

“ഞാൻ മുളകുത്തറയിലേക്ക് മാറി, എല്ലാം പുതുതായി തുടങ്ങി. ലൈബ്രറി നോക്കിനടത്താൻ ഞാൻകൂടി ഉൾപ്പെടുന്ന ഒരു 7 അംഗ കമ്മിറ്റിയേയും വെച്ചു. അല്ലെങ്കിലും, എല്ലാക്കാലത്തും ഇത് നോക്കിനടത്താൻ ആവില്ലല്ലോ,” അദ്ദേഹം പറയുന്നു.

‘വിദ്യാഭ്യാസത്തേക്കാൾ ശക്തയുള്ളതാണ് വിജ്ഞാനം,” തൻ്റെ ലൈബ്രറിക്ക് പിന്നിലെ തത്ത്വശാസ്ത്രം സദസ്സിലുള്ളവരോട് പറയുകയായിരുന്നു അദ്ദേഹം. “അതുകൊണ്ടാണ് ഞാനത് ചെയ്തത്.” അദ്ദേഹത്തിനത് എളുപ്പത്തിൽ മനസ്സിലാവും. കാരണം, അദ്ദേഹം വരുന്നത്, ഒരു വലിയ, ദരിദ്രമായ ഗോത്രകുടുംബത്തിൽനിന്നാണ്. അത്ര ഫലപുഷ്ടിയില്ലാത്ത കഷ്ടിച്ച് രണ്ടേക്കർ സ്ഥലം മാത്രമേ സ്വന്തമായുള്ളു. 6-ആം ക്ലാസ്സ് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, കുടുംബത്തെ സഹായിക്കാൻ പഠിപ്പ് നിർത്തി. ഇപ്പോൾ, കാട്ടിൽ, മുതവൻ ഗോത്രക്കാർക്കുവേണ്ടി അസാധാരണമായ ഒരു ലൈബ്രറി നടത്തുന്നു.

“ഇടുക്കിയിലെ ഇരിമ്പുപാലത്തുള്ള ആദ്യത്തെ ആദിവാസി സ്കൂളിലാണ് ഞാൻ പഠിച്ചത്. ചില കുട്ടികൾ 4-ആം ക്ലാസ്സുവരെ എത്തി. എന്നെപ്പോലെ ചിലർ 6 വരെയും. എന്നാൽ, ആളുകൾ അറിവ് നേടുന്നത്, മറ്റെന്തിനേക്കാളുമധികമായി, വായനയിൽനിന്നാണെന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നു,” അദ്ദേഹം പറയുന്നു.

“കുട്ടികൾ ലൈബ്രറി ഉപയോഗിക്കുന്നുണ്ട്,” 2014-ൽ അദ്ദേഹം ഞങ്ങളോട് പറഞ്ഞിരുന്നു. അത് തെളിയിക്കുകയും ചെയ്തു അദ്ദേഹം. തൻ്റെ പക്കലുള്ള 160 പുസ്തകങ്ങളിൽ നാലിലൊരു ഭാഗം പുറത്താണെന്ന് തെളിയിക്കുന്ന ഒരു വൃത്തിയുള്ള രജിസ്റ്റർ അദ്ദേഹം സൂക്ഷിച്ചിരുന്നു. കൈയ്യിലുള്ളതും കൊടുത്തതുമായ പുസ്തകങ്ങളുടെ ആ അനുപാതം ചെറുതല്ല എന്ന് രണ്ട് വലിയ ലൈബ്രറികളുടെ തലവന്മാർ എന്നോട് സൂചിപ്പിച്ചു.

2014-ൽ ആദ്യമായി ഞങ്ങൾ ദി വൈൽഡർനെസ്സ് ലൈബ്രറി പ്രസിദ്ധീകരിക്കുമ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ കൈയ്യിൽ 160 പുസ്തകങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു. യു.എസ്സിലും യു.കെയിലുമുള്ള ലൈബ്രേറിയന്മാർ ആ ലേഖനം പുനപ്രസിദ്ധീകരിക്കാനുള്ള അനുമതി ചോദിച്ചു. ലൈബ്രറിയിലേക്ക് പുസ്തകങ്ങൾ സംഭാവന ചെയ്യാനുള്ള അനുമതിയും. പക്ഷേ കേരളത്തിലെ ജനങ്ങൾ അതിനെയൊക്കെ നിഷ്പ്രഭമാക്കി. മാസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ, പുസ്തകശേഖരം 2,000 കടന്നു. ഒരു പുസ്തക അലമാര തോളിലേന്തി നാല് ചെറുപ്പക്കാർ കാട്ടിലൂടെ 18 കിലോമീറ്റർ നടന്നു. അതിലൊരാൾ പത്രപ്രവർത്തകനായ, അന്തരിച്ചുപോയ ഐ.വി.ബാബുവായിരുന്നു. 2014-ലെ ഞങ്ങളുടെ ആദ്യത്തെ യാത്രാസംഘത്തിലുണ്ടായിരുന്ന ആൾ. താമസിയാതെ, ചിന്നതമ്പിയുടെ സന്ദേശം വന്നു. “കൂടുതൽ പുസ്തകങ്ങൾ അയയ്ക്കരുതേ. സൂക്ഷിക്കാൻ സ്ഥലമില്ല” എന്നറിയിച്ച്.

കെ.എൽ.ഐ.ബി.എഫ് വേദിയിലേക്ക് മുരളി മാഷെ (മാഷ് എന്നാൽ മാസ്റ്റർ, അദ്ധ്യാപകൻ) വിളിച്ചു. ചിന്നതമ്പിയുടെ മാർഗ്ഗനിർദ്ദേശകനായ നൽകിയ മുരളിക്ക് 31 വയസ്സ് കുറവാണ്. അദ്ദേഹം മലയരയൻ ഗോത്രക്കാരനാണ്. സാക്ഷരതയിൽ മറ്റ് ഗോത്രങ്ങളേക്കാൾ മുമ്പിൽ നിൽക്കുന്ന ഗോത്രമാണ് അവരുടേത്. ലൈബ്രറി ആദ്യം നിന്നിരുന്ന ഇരുപ്പുകല്ലക്കുടിയിലെ ഇടമലക്കുടിയിൽ 28 കോളണികളിലായി 2,500 ആളുകൾ താമസിക്കുന്നുണ്ട്. ലോകത്ത് മുതുവാന്മാരുടെ ജനസംഖ്യയാണ് അത്.

“ഞാൻ വരുന്നതിന് ഒരുവർഷം മുമ്പ് മുരളി മാഷ് ഇടമലക്കുടിയിലെത്തി,” ചിന്നതമ്പി പറയുന്നു. ആദിവാസികൾക്കായുള്ള ഏകാദ്ധ്യാപക വിദ്യാലയത്തിൽ അദ്ദേഹം ജോലിക്ക് ചേർന്നു. “സർക്കാരിൽനിന്നും മറ്റും ചില പുസ്തകങ്ങൾ എനിക്ക് കിട്ടുന്നുണ്ടായിരുന്നു,” മുരളി മാഷ് പറയുന്നു. പുസ്തകങ്ങളുടെ ശേഖരം ഒന്നുകൂടി വിപുലമാക്കാനുള്ള ആശയം അങ്ങിനെയാണ് പിറന്നത്. എന്നാൽ, അതിന് അംഗീകാരം ലഭിക്കണമെങ്കിൽ, “മുതുവാൻ ഗോത്രത്തിലെ ഒരാളുടെ സഹായം വേണമായിരുന്നു” എന്ന് അദ്ദേഹം പറയുന്നു.

അങ്ങിനെയാണ് ചിന്നതമ്പിയുടെ പ്രവേശം.

അങ്ങിനെ കാട്ടിലെ ലൈബ്രറി ജനിച്ചു.

ഒരേയൊരു നിരാശയാണ് ചിന്നതമ്പിക്കുണ്ടായിരുന്നത്. 2014-ലെ യാത്ര കഴിഞ്ഞ് ഞങ്ങൾ പിരിയുമ്പോൾ ഒരു 1610ആമത്തെ പുസ്തകം ഞങ്ങൾ കണ്ടു. അദ്ദേഹം എഴുതിക്കൊണ്ടിരുന്ന ആത്മകഥയായിരുന്നു അത്. ‘എഴുതിക്കഴിഞ്ഞോ?” ഞങ്ങൾ ചോദിച്ചു. “ഇല്ല” അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. “കൈയ്യെഴുത്തുപ്രതിയുടെ 25 ശതമാനം ഞാൻ തീർത്തിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് തിരുവനന്തപുരത്തുനിന്ന് ഒരു പത്രപ്രവർത്തകൻ വന്ന്, അത് പൂർത്തിയാക്കി, പ്രസിദ്ധീകരിക്കാൻ ഒരു പ്രസാധകനെ കണ്ടെത്താം” എന്ന് പറഞ്ഞത്”.

“പിന്നീട് അയാളെ കണ്ടിട്ടേയില്ല,” സങ്കടത്തോടെ ചിന്നതമ്പി പറയുന്നു.

ചിന്നതമ്പിക്ക് അംഗീകാരം കിട്ടാൻ സഹായിച്ചത്, കെ.എൽ.ഐ.ബി.എഫിൻ്റെ സവിശേഷത മാത്രമാണ്. ഇന്ത്യയിൽ സാഹിത്യപുസ്തകോത്സവം നടത്തുന്ന ഒരേയൊരു നിയമസഭ കേരളത്തിൻ്റേത് മാത്രമാണെന്ന് ഞങ്ങൾക്ക് ഇവിടെനിന്ന് മനസ്സിലായി. ഇവിടെ, ഓരോ ജില്ലയും, ചിലപ്പോൾ താലൂക്കുകൾപോലും സ്വന്തമായ ലിറ്റ് ഫെസ്റ്റുകൾ നടത്തിവരുന്നു. സ്വന്തം മണ്ഡലങ്ങൾക്കായി പുസ്തകം വാങ്ങാൻ, 140 എം.എൽ.എ.മാർ ഓരോരുത്തർക്കും 3 ലക്ഷം വീതം സർക്കാർ നൽകുന്നുണ്ട്. ഈ പുസ്തകോത്സവത്തിൽ മാത്രമേ അത് ചിലവഴിക്കാനാവുകയുമുള്ളു. ഇന്ത്യയിലെല്ലായിടത്തുനിന്നുമായി 170 പ്രസാധകർ ഇതിൽ പങ്കെടുക്കുന്നുണ്ട്. ഇത്തവണ ഏകദേശം 240 സ്റ്റാളുകളുണ്ടായിരുന്നു. ഒരാഴ്ചത്തെ വിറ്റുവരവ് ഏകദേശം 10 കോടി രൂപ കടക്കും. ആ സമയത്ത് നിയമസഭാ സമുച്ചയത്തിൻ്റെ എല്ലാ ഗേറ്റുകളും പൊതുജനങ്ങൾക്കായി തുറന്നുകൊടുക്കും. ചുരുങ്ങിയ സുരക്ഷാപരിശോധനകളോടെ, ഈ ഏഴുദിവസവും ആളുകൾക്ക് അതിനകത്ത് ചുറ്റിനടക്കാം.

ഞങ്ങളുടെ സെഷൻ കഴിയാറായതോടെ, ഞങ്ങൾ പത്രപ്രവർത്തകരോടും സദസ്സിലുള്ളവരോടും അഭ്യർത്ഥിച്ചു: ചിന്നതമ്പിക്ക് വ്യാജവാഗ്ദാനം നൽകിയ ആളെ കണ്ടുപിടിച്ച്, കൈയ്യെഴുത്തുപ്രതി കണ്ടുപിടിക്കാൻ ഞങ്ങളെ സഹായിക്കാൻ. പേരറിയാത്ത ആ റിപ്പോർട്ടറോട് ഞങ്ങളും വ്യക്തിപരമായി ആ അഭ്യർത്ഥന ആവർത്തിച്ചു. “ആരെങ്കിലും സഹായിക്കാൻ വന്നാൽ, വീണ്ടും എഴുതിത്തുടങ്ങാൻ സന്തോഷമേയുള്ളു” എന്ന് ചിന്നതമ്പി അറിയിക്കുകയും ചെയ്തു. സംസ്ഥാനം കേരളമായതുകൊണ്ട്, സെഷൻ തീരുന്നതിനുമുന്നേ സന്നദ്ധപ്രവർത്തനത്തിന് തയ്യാറായി നിരവധിപേർ വന്നു.

അതുകൊണ്ട്, എന്നെങ്കിലുമൊരിക്കൽ മുഴുവൻ കഥയും പറയാം. ഇടമലക്കുടിയുടേയും അതിൻ്റെ ആനകളുടേയും കുറിച്ച്. പഠിക്കാനും വിജ്ഞാനത്തിനുമായുള്ള ഒരു ജനതയുടെ ദാഹത്തെക്കുറിച്ച്. കേരളത്തിലെ ഏറ്റവും ചെറിയ ലൈബ്രറിയെങ്കിലും, ലോകത്തിലെ ഒരുപക്ഷേ ഏറ്റവും വലിയ – ആദർശവാനായ - ലൈബ്രേറിയനെക്കുറിച്ചും.

ഇടമലക്കുടിയിൽ 12 വർഷം മുമ്പ്:

ഒരു ഗ്രന്ഥശാല? ഈ ഇടുക്കി ജില്ലയിലെ വനത്തിലും വന്യതയിലും? ഇന്ത്യയിലെ ഏറ്റവും സാക്ഷരമായ സംസ്ഥാനമായ കേരളത്തിലെ സാക്ഷരതകുറഞ്ഞ ഒരു പ്രദേശം. സംസ്ഥാനത്തെ ആദ്യത്തെ തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട ഗോത്രസഭയുള്ള ഈ ചെറുഗ്രാമത്തിൽ 25 കുടുംബങ്ങളേയുള്ളു. മറ്റാർക്കെങ്കിലും ഇവിടെ നിന്നു ഒരു പുസ്‌തകം കടംവാങ്ങണമെങ്കിൽ നിബിഡവനത്തിലൂടെ നീണ്ട ഒരു യാത്ര വേണ്ടിവരും. അവർ അതിനു മുതിരുമോ, ശരിക്കും?

"തീർച്ചയായും," ചായവിൽപ്പനക്കാരനും, കായികസമിതി സംഘാടകനും, ഗ്രന്ഥശാലാധികാരിയുമായ 73 വയസ്സുകാരൻ ചിന്നത്തമ്പി പറയുന്നു. "അവർ വരാറുണ്ട്." അദ്ദേഹത്തിൻറെ ചെറിയ പീടിക - ചായ, 'മിക്‌സ്ചർ', ബിസ്കറ്റ്, തീപ്പെട്ടി പിന്നെ മറ്റു പലചരക്കുകളും വിൽക്കുന്നത് - ഇടമലക്കുടിയുടെ കുന്നിൻപ്രദേശത്തെ നാൽക്കവലയിൽ ആണ് സ്ഥിതിചെയ്യുന്നത്. കേരളത്തിലെ ഏറ്റവും വിദൂരമായ പഞ്ചായത്തായ ഇവിടെ മുതുവാൻ എന്ന ഒരു ആദിവാസിസമൂഹം മാത്രമാണു വസിക്കുന്നത്. മുന്നാറിനടുത്തുള്ള പെട്ടിമുടിയിൽനിന്നും 18 കിലോമീറ്റർ നടക്കേണ്ടി വന്നു ഇവിടെ എത്തിചേരാൻ. ചിന്നത്തമ്പിയുടെ ചായക്കട-ഗ്രന്ഥശാലയിൽ എത്താൻ പിന്നെയും നടക്കണം. ഞങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തിൻറെ ഗൃഹത്തിൽ എത്തിയപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിൻറെ ഭാര്യ ജോലിക്കു പോയിരിക്കുകയായിരുന്നു. ഇവരും മുതുവാന്മാർ ആണ്.

"ചിന്നത്തമ്പി, ഞാൻ ചായ കുടിച്ചു. പലചരക്കുകൾ കണ്ടു. പക്ഷെ, താങ്കളുടെ ഗ്രന്ഥശാല എവിടെ?," അമ്പരപ്പോടെ ഞാൻ ചോദിച്ചു. അദ്ദേഹം തൻറെ ആകർഷകമായ പുഞ്ചിരിതൂകികൊണ്ട് ഞങ്ങളെ ആ ചെറിയ കെട്ടിനുള്ളിലേക്കു നയിക്കുന്നു. ഒരു ഇരുണ്ട മൂലയിൽനിന്ന്, അദ്ദേഹം രണ്ട് വലിയ ചാക്കുകളെടുത്തു - 25 കിലോയിലധികം അരി കൊള്ളുന്ന ഒരു ചാക്ക്. അദ്ദേഹത്തിൻറെ മുഴുവൻ ശേഖരമായ 160 പുസ്‌തകങ്ങളായിരുന്നു അവയിൽ. എല്ലാ ദിവസവും ഗ്രന്ഥാശാലയുടെ പ്രവൃത്തിസമയങ്ങളിൽ ചെയ്യുന്നതുപോലെ അദ്ദേഹം അവയെല്ലാം ഒരു പായയിൽ ശ്രദ്ധയോടുകൂടി നിരത്തി.

ഞങ്ങളുടെ എട്ടംഗ പര്യടനസംഘം വിസ്മയത്തോടെ പുസ്‌തകങ്ങൾ മറിച്ചുനോക്കി. എല്ലാം, രാഷ്ട്രീയ രചനകൾ വരെ, ഓരോന്നും സാഹിത്യകൃതിയും വിശിഷ്ടവുമാണ്. അത്യന്തം ഉദ്വെഗജനകമായ കൃതികളോ, ധാരാളം വിപണനമുള്ളവയോ, യുവാക്കൾക്കു പ്രിയമുള്ളവയോ ആയ ഒന്നും ഇവിടെയില്ല. "ചിലപ്പതികാരം" എന്ന തമിഴ് ഇതിഹാസകാവ്യത്തിൻറെ ഒരു മലയാളതർജ്ജമ ഉണ്ട്. വൈക്കം മുഹമ്മദ് ബഷീർ, എം. ടി. വാസുദേവൻ നായർ, കമലാ ദാസ് എന്നിവരുടെ പുസ്‌തകങ്ങൾ ഉണ്ട്. എം. മുകുന്ദൻ, ലളിതാംബിക അന്തർജനം പിന്നെ മറ്റുചിലരുടെയും കൃതികളുണ്ട്. മഹാത്മാഗാന്ധിയുടെ ലഘുഗ്രന്ഥങ്ങൾക്കൊപ്പം തോപ്പിൽ ഭാസിയുടെ "നിങ്ങളെന്നെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റാക്കി" എന്ന പ്രസിദ്ധവും, വിവാദങ്ങളുണ്ടാക്കിയതും, നവോത്ഥാനപരവുമായ കൃതിയുമുണ്ട്.

"പക്ഷെ, ചിന്നത്തമ്പി, ഇവിടെയുള്ളവർ ശരിക്കും ഇങ്ങനെയുള്ള കൃതികൾ വായിക്കുമോ?" പുറത്തിരുന്നുകൊണ്ട് ഞങ്ങൾ ചോദിചു. മിക്ക ആദിവാസിസമൂഹങ്ങളെയുംപോലെ മുതുവാന്മാരും മറ്റ് ഇന്ത്യക്കാരേക്കാൾ, ദാരിദ്ര്യംകൊണ്ടു വലയുന്നവരും ഇടയ്ക്കുവെച്ച് വിദ്യാഭ്യാസം ഉപേക്ഷിക്കുന്നവരുമാണ്. ഉത്തരം നൽകുന്നതിനായി, അദ്ദേഹം തൻറെ ഗ്രന്ഥശാല പട്ടിക തപ്പിയെടുത്തു. ഇതു വളരെ കുറ്റമറ്റരീതിയിൽ സൂക്ഷിച്ചിരിക്കുന്ന, പുസ്‌തകങ്ങൾ കടംനൽകിയതിൻറെയും തിരിച്ചുലഭിച്ചതിൻറെയും രേഖയാണ്. ഈ ചെറുഗ്രാമത്തിൽ 25 കുടുംബങ്ങളേയുള്ളുവെങ്കിലും, 2013-ൽ 37 പുസ്‌തകങ്ങൾ കടമെടുത്തിരുന്നു. അത് മൊത്തം ശേഖരത്തിൻറെ കാൽഭാഗത്തോളം വരും - ഒരു സാമാന്യം നല്ല പുസ്തകവിതരണ നിരക്കാണത്. ഈ ഗ്രന്ഥാശാലയ്‌ക്കു ഒറ്റതവണത്തെ അംഗത്വവരിയായി 25 രൂപയും മാസവരിയായി 2 രൂപയുമാണ്. കടമെടുക്കുന്ന പുസ്‌തകത്തിനു വേറെ പണം കൊടുക്കേണ്ടതില്ല. ചായ സൗജന്യമാണ്. പഞ്ചസാരയില്ലാത്ത കട്ടൻ. "ക്ഷീണിച്ചിട്ടാന് മലകളിൽനിന്ന് ആളുകൾ എത്തുക." ബിസ്ക്കറ്റ്, 'മിക്സ്ചർ' തുടങ്ങിയ സാധനങ്ങൾക്ക് മാത്രമേ പണം കൊടുക്കേണ്ടതുള്ളു. ചിലപ്പോൾ, ഒരു സന്ദർശകന് ലളിതമായ ഊണും സൗജന്യമായി ലഭിച്ചെന്നുവരാം.

കടമെടുത്തതിൻറെയും തിരിച്ചുലഭിച്ചതിൻറെയും തീയതികൾ, കടമെടുത്തവരുടെ പേരുകൾ എല്ലാം വൃത്തിയായി അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ പട്ടികയിൽ രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. ഇളങ്കോയുടെ 'ചിലപ്പതികാരം' ഒന്നിൽകൂടുതൽ തവണ എടുത്തിട്ടുണ്ട്. ഈ വർഷം ഇതുവരെ കൂടുതൽ പുസ്‌തകങ്ങൾ കടമെടുത്തിട്ടുണ്ട്. പാർശ്വവൽക്കരിക്കപ്പെട്ട ഒരു ആദിവാസിസമൂഹം സൂക്ഷ്മമായി വായിക്കുന്നതിനാൽ ഈ വനങ്ങളിൽ ഉൽക്കൃഷ്ടസാഹിത്യം അഭിവൃദ്ധിപ്രാപിക്കുന്നു. ഇതു ബോധമുളവാക്കുന്നതാണ്. ഞങ്ങളിൽ ചിലർ, എനിക്കു തോന്നുന്നു, സ്വന്തം നാഗരികമായ ചുറ്റുപാടുകളിലെ പരിതാപകരമായ വായനാശീലങ്ങളെക്കുറിച്ചു ചിന്തിക്കുകയായിരുന്നു.

എഴുത്ത്‌ ഉപജീവനമാക്കിയ പലരും അടങ്ങിയ ഞങ്ങളുടെ സംഘത്തിൻറെ അഹംഭാവം ഒന്നുംകൂടി കെടാനിരിക്കുകയായിരുന്നു. ഞങ്ങളുടെ ഒപ്പം യാത്രചെയ്യുന്ന കേരള പ്രസ് അക്കാദമിയിലെ മൂന്ന് വിദ്യാർത്ഥികളിൽ ഒരാളായ വിഷ്ണു എസ്. ഒരു വിഭിന്നമായ പുസ്‌തകം ആ ശേഖരത്തിൽനിന്നും കണ്ടെടുത്തു. കുറെ കൈയെഴുത്തുള്ള താളുകളുള്ള ഒരു വരയിട്ട നോട്ടുപുസ്‌തകം. ഇതുവരെ പേരിടാത്ത അത്, ചിന്നത്തമ്പിയുടെ ആത്മകഥയായിരുന്നു. താൻ അതിൽ അധികം പുരോഗമിച്ചിട്ടില്ല, അദ്ദേഹം ഖേദത്തോടെ പറയുന്നു. എന്നാൽ അദ്ദേഹം അതിൽ ശ്രമങ്ങൾ തുടരുകയാണ്. "ശരി, ചിന്നത്തമ്പി. അതിൽനിന്നും എന്തെങ്കിലും ഞങ്ങളെ വായിച്ചുകേൾപ്പിക്കു." ഹ്രസ്വവും അപൂർണവുമാണെങ്കിലും, വൃത്തിയായി പറഞ്ഞ ഒരു കഥയായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിൻറെ സാമൂഹികവും രാഷ്ട്രീയവുമായ അവബോധത്തിൻറെ ആദ്യചലനങ്ങൾ സൂചിപ്പിക്കുന്നതായിരുന്നു അവ. അത് തുടങ്ങുന്നതുതന്നെ, അദ്ദേഹത്തിന് ഒൻപതു വയസ്സുമാത്രമുള്ളപ്പോൾ സംഭവിച്ച മഹാത്മാഗാന്ധിയുടെ വധം, അത് അദ്ദേഹത്തിലുണ്ടാക്കിയ ആഘാതം എന്നിവയിൽനിന്നാണ്.

മുരളി 'മാഷ്' (ഗുരു അല്ലെങ്കിൽ അധ്യാപകൻ) ആണ് തന്നെ ഇടമലക്കുടിയിലേക്കു തിരിച്ചുവരാനും ഈ ഗ്രന്ഥശാല സ്ഥാപിക്കാനും പ്രേരിപ്പിച്ചതെന്നു ചിന്നത്തമ്പി പറയുന്നു. മുരളി 'മാഷ്' ഈയിടങ്ങളിൽ പ്രസിദ്ധനും ഒരു അധ്യാപകനും ആണ്. അദ്ദേഹവും ആദിവാസിയാണ്, പക്ഷെ മറ്റൊരു ഗോത്രക്കാരനാണ്. ഈ പഞ്ചായത്തിനുപുറത്തു മാങ്കുളത്ത് താമസിക്കുന്ന ഒരു ഗോത്രം. അദ്ദേഹം തൻറെ ജീവിതത്തിൻറെ കുറെ ഭാഗം മുതുവാന്മാരുടെയൊപ്പവും അവർക്കുവേണ്ടിയും ഉഴിഞ്ഞുവച്ചിരിക്കുകയാണ്. "മാഷാണ് എന്നെ ഈ ദിശയിലേക്കു നയിച്ചത്," വിനയാന്വിതനായ ചിന്നത്തമ്പി പറയുന്നു.

2,500-ൽ താഴെ ജനങ്ങളുള്ള ഇടമലക്കുടിയിലെ ഈ ചെറുഗ്രാമം 28 എണ്ണത്തിൽ ഒന്നു മാത്രമാണ്. ലോകത്തുള്ള മുതുവാൻ ജനസംഖ്യയുടെ ഏകദേശം മുഴുവൻ വരും അത്. ഇരുപ്പുകല്ലക്കുടിയിൽ കഷ്ടിച്ചു നൂറുപേർ ജീവിക്കുന്നു. നൂറു ചതുരശ്ര കിലോമീറ്ററുകളിലധികം വനമുൾപ്പെടുന്ന ഇടമലക്കുടി തന്നെയാണ് ഈ സംസ്ഥാനത്തെ ഏറ്റവും കുറവ് വോട്ടുകളുള്ള പഞ്ചായത്തും, കഷ്ടിച്ചു 1,500. ഞങ്ങൾക്ക് ഇവിടെനിന്നു പുറത്തെക്കുള്ള വഴി ഉപേക്ഷിക്കേണ്ടിവന്നു. തമിഴ്നാട്ടിലെ വാൽപ്പാറയിലേക്കു ഞങ്ങൾ തിരഞ്ഞെടുത്ത കുറുക്കുവഴി കാട്ടാനകൾ കൈയേറിയിരുന്നു.

അപ്പോഴും ഇവിടെ ചിന്നത്തമ്പിയിരിക്കുന്നു, ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും ഒറ്റപ്പെട്ടതാകാൻ സാധ്യതയുള്ള ഗ്രന്ഥശാല നടത്തുന്നു. തൻറെ ദരിദ്രരായ ഇടപാടുകാരുടെ വായനയോടും സാഹിത്യത്തിനോടും ഉള്ള ആർത്തി തൃപ്തിപെടുത്തിക്കൊണ്ടു അദ്ദേഹം അതിനെ സജീവമാക്കുന്നു. അവർക്കു ചായയും മിക്സ്ച്ചറും തീപ്പെട്ടികളും നൽകിക്കൊണ്ടും. ആ കൂടിക്കാഴ്ച മനസ്സിൽതട്ടിയതുകൊണ്ടും ഹൃദയഹാരിയായതുകൊണ്ടും, അന്യഥാ ബഹളമയമായ ഞങ്ങളുടെ സംഘം അവിടെ നിന്നു കുറച്ചു നിശബ്ദമായാണ് പുറപ്പെട്ടത്. ഇനിയുമുള്ള ദീർഘമായ പദയാത്രയിലെ അപായം നിറഞ്ഞ വഴിയിൽ കണ്ണുകൾ പതിപ്പിച്ച്. ഞങ്ങളുടെ മനസ്സുകൾ അപ്പോഴും ആശ്ചരിപ്പിക്കുന്ന ഗ്രന്ഥശാലാധികാരി പി. വി. ചിന്നത്തമ്പിയിലായിരുന്നു.

പരിഭാഷ: രാജീവ് ചേലനാട്ട്