ಲಿಂಬ್ಡಿ ಹೆದ್ದಾರಿಯಿಂದ ಸುಮಾರು 10-12 ಕಿಲೋಮೀಟರ್ ದೂರದಲ್ಲಿರುವ ಮೋಟಾ ಟಿಂಬ್ಲಾ ಗ್ರಾಮದವರೆಗೆ ಸುಸಜ್ಜಿತ ರಸ್ತೆ ವಿಸ್ತರಿಸಿದೆ. ಗ್ರಾಮದ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ವಂಕರ್ವಾಸ್ ಎನ್ನುವ ಊರಿದೆ, ಇದು ಇಲ್ಲಿನ ದಲಿತ ನೇಕಾರ ಸಮುದಾಯಗಳ ಮನೆಗಳಿಗೆ ಗೊತ್ತುಪಡಿಸಿದ ಸ್ಥಳ. ಹಳೆಯ ಶೈಲಿಯ, ಹೆಂಚಿನ ಛಾವಣಿಯ ಮನೆಗಳು ಮತ್ತು ಕೆಲವು ಗುಡಿಸಲುಗಳ ಮನೆಗಳ ನಡುವಿನ ಕಿರಿದಾದ ಓಣಿಗಳಲ್ಲಿ ಶಟಲ್ ಮಗ್ಗಗಳ ಖಟಾ-ಖಟ್... ಎನ್ನುವ ಲಯಬದ್ಧ ಶಬ್ದಗಳು ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸುತ್ತವೆ, ಅಪರೂಪಕ್ಕೊ ಮಾನವ ಸನಿ ಈ ಸದ್ದನ್ನು ಕಲಕುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಿ ನೀವು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಆಲಿಸಿದರೆ ಶ್ರಮದ ಶಬ್ದವನ್ನು ಸಹ ಕೇಳಬಹುದು. ಹಾಗೇ ಆಲಿಸುತ್ತಾ ಸಾಗಿದರೆ ಟಪ್ ಟಪ್ ಎನ್ನುವ ರೇಖಾ ಬೆನ್ ಅವರ ಬದುಕಿನ ಮುನ್ನುಡಿಯಂತಹ ಮಗ್ಗದ ದನಿಯೊಂದು ಸಹ ನಿಮಗೆ ಕೇಳುತ್ತದೆ.
"ನಾನು 8ನೇ ತರಗತಿ ಓದಲು ಹೋಗಿ ಕೇವಲ ಮೂರು ತಿಂಗಳಾಗಿತ್ತು. ಆಗ ನಾನು ಲಿಂಬ್ಡಿಯ ಹಾಸ್ಟೆಲ್ಲಿನಲ್ಲಿದ್ದೆ. ಆಗಷ್ಟೇ ಮೊದಲ ಶಾಲಾ ಪರೀಕ್ಷೆ ಮುಗಿಸಿ ಮನೆಗೆ ಬಂದಿದ್ದೆ. ಅಂದು ಇನ್ನು ನಾನು ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುವಂತಿಲ್ಲ ಎಂದು ನನ್ನ ತಾಯಿ ಹೇಳಿದರು. ನನ್ನ ಅಣ್ಣ ಗೋಪಾಲ್ ಭಾಯಿಗೆ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಸಹಾಯದ ಅಗತ್ಯವಿತ್ತು. ಜೀವನೋಪಾಯಕ್ಕಾಗಿ ಅವರು ಪದವಿ ಪಡೆಯುವ ಮೊದಲೇ ಶಾಲೆಯನ್ನು ತೊರೆದಿದ್ದರು. ನನ್ನ ಇಬ್ಬರು ಸಹೋದರರನ್ನು ಓದಿಸುವಷ್ಟು ನಮ್ಮ ಕುಟುಂಬ ಎಂದೂ ಬಲಾಢ್ಯವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಹೀಗೆ ನಾನು ಪಟೋಲಾ ಕೆಲಸವನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದೆ." ಬಡತನದಿಂದ ರೂಪುಗೊಂಡ ಇತರ ಎಲ್ಲ ವಿಷಯಗಳಂತೆ ರೇಖಾ ಬೆನ್ ಅವರ ಮಾತುಗಳು ಸಹ ನೇರ ಮತ್ತು ತೀಕ್ಷ್ಣವಾಗಿದ್ದವು,. ಈಗ 40ರ ಹರೆಯದಲ್ಲಿರುವ ಅವರು ಗುಜರಾತ್ ರಾಜ್ಯದ ಸುರೇಂದ್ರನಗರ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಮೋಟಾ ಟಿಂಬ್ಲಾ ಗ್ರಾಮದ ಅನುಭವಿ ನೇಕಾರರು.
"ನನ್ನ ಪತಿ ಮದ್ಯ, ಜೂಜಾಟ, ಪಾನ್ ಮಸಾಲಾ, ತಂಬಾಕಿನ ವ್ಯಸನಿಯಾಗಿದ್ದರು" ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾ ಅವರು ಬದುಕಿನ ಇನ್ನೊಂದು ಎಳೆಯನ್ನು ಬಿಚ್ಚಿಡತೊಡಗಿದರು. ಈ ಎಳೆ ಒಂದಷ್ಟು ಅಸಂತುಷ್ಟವಾದದ್ದು. ಅವರು ಆಗಾಗ ಗಂಡನನ್ನು ತೊರೆದು ತವರಿಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಅವರ ಮನವೊಲಿಸಿ ಮತ್ತೆ ಕಳುಹಿಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅವರು ಅಸಹಾಯಕರಾಗಿದ್ದರು ಹೀಗಾಗಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸಹಿಸಿದರು. “ಒಳ್ಳೆಯ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ಹೊಂದಿರುವ ಮನುಷ್ಯನಾಗಿರಲಿಲ್ಲ ಆತ” ಎಂದು ಅವರು ಈಗ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.
“ಅವನು ನಾನು ಬಸುರಿಯಾಗಿದ್ದ ಸಮಯದಲ್ಲೂ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಹೊಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ” ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಅವರ ದನಿಯಲ್ಲಿ ಆ ಗಾಯಗಳ ತೀವ್ರತೆಯನ್ನೂ ಈಗಲೂ ನೋಡಬಹುದಿತ್ತು. “ನನಗೆ ಮಗಳು ಹುಟ್ಟಿದ ನಂತರ ಅವನಿಗೆ ಇನ್ನೊಂದು ಸಂಬಂಧವಿರುವುದು ತಿಳಿಯಿತು. ಒಂದು ವರ್ಷದ ನಾನು ಸುಮ್ಮನಿದ್ದೆ. ಅದೇ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಗೋಪಾಲ್ ಭಾಯ್ ಅಪಘಾತದಲ್ಲಿ (2010 ರಲ್ಲಿ) ನಿಧನರಾದರು. ಆಗ ಅವರ ಪಟೋಲಾ ಕೆಲಸಗಳು ಬಾಕಿಯಾಗಿದ್ದವು. ಗೋಪಾಲ್ ತನ್ನ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸಾಮಾಗ್ರಿಗಳನ್ನು ತಂದ ಅಂಗಡಿಗೆ ಹಣ ಕೊಡುವುದು ಬಾಕಿಯಿತ್ತು. ಕೊನೆಗೆ ನಾನು ಮುಂದಿನ ಐದು ತಿಂಗಳು [ತವರಿನಲ್ಲಿ] ಉಳಿದು ಅವರ ಎಲ್ಲಾ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಿದೆ. ಅದರ ನಂತರ, ಗಂಡ ನನ್ನನ್ನು ಕರೆದೊಯ್ಯಲು ಬಂದರು" ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.
ಮುಂದಿನ ಕೆಲವು ವರ್ಷಗಳನ್ನು ತಾನು ಸಂತೋಷವಾಗಿದ್ದೇನೆ ಎಂದು ತನಗೆ ತಾನೇ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿಕೊಂಡು ಕಳೆಯತೊಡಗಿದರು. ಜೊತೆಗೆ ಮಗುವನ್ನೂ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಿದ್ದ ಕಾರಣ ಹೊತ್ತು ಹೋಗುತ್ತಿತ್ತು. “ಕೊನೆಗೆ ಮಗಳಿಗೆ ನಾಲ್ಕೂವರೆ ವರ್ಷ ಪ್ರಾಯವಾಗಿರುವಾಗ ಇನ್ನು ಚಿತ್ರಹಿಂಸೆ ಸಹಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎನ್ನಿಸಿ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟೆ” ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ ರೇಖಾ ಬೆನ್. ಶಾಲೆ ತೊರೆದ ನಂತರ ಕಲಿತಿದ್ದ ಪಟೋಲಾ ನೇಯುವ ಕೌಶಲ ಈಗ ಅವರ ಸಹಾಯಕ್ಕೆ ಬಂದಿತ್ತು. ಇದು ಅವರ ಬಡತನದಿಂದ ಹರಿದ ಬಟ್ಟೆಯಂತಾಗಿದ್ದ ಬದುಕಿಗೆ ಒಂದಷ್ಟು ನುಣುಪು ತಂದಿತು. ಅವರ ಬದುಕಿಗೆ ಈಗ ಹೊಸದೊಂದು ಆರಂಭ ದೊರಕಿತ್ತು. ಅದು ಬಲವಾಗಿತ್ತು.
