’ஆறு எச்சரிக்கிறது, அரசு பொருட்படுத்த மறுக்கிறது’

வெள்ள எச்சரிக்கை அவரின் வாட்சப் க்ரூப் ஒன்றில் வந்தது. தன்னார்வ தொண்டு நிறுவனம் அனுப்பியிருந்த இந்தி அறிவிப்பில், ராதோ ஆறின் நீர் மட்டம் உயர்ந்து வருவதாக குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது. அந்த செப்டம்பர் மாலையில், 32 வயது கணேஷ் சஃபி வீட்டில் இருந்தார். குடும்பத்தையும் வீட்டின் அத்தியாவசியப் பொருட்களையும் பாதுகாக்க இரண்டு மணி நேரங்கள்தான் இருப்பது அவருக்கு புரிந்தது.

நேபாளத்தின் தெற்கு சமவெளிகளில் இருக்கும் தெராய் என்கிற தாழ்வான பகுதியில் கடும் மழை பொழிந்திருக்கிறது. அங்கிருந்து பிகாரின் சிதாமரி மாவட்ட சுர்சாந்த் ஒன்றியத்தில் கணேஷ் வசிக்கும் சர்காந்தியோ பிதா 220 கிலோமீட்டர் தூரத்தில் இருக்கிறது.

எட்டு மாதங்கள் கழித்து, வெயில் சுட்டெரித்த மே 2025-ன் பிற்பகல் ஒன்றில், மாமர நிழலில் இளைப்பாறிக் கொண்டிருந்த கணேஷ், இரண்டு குழந்தைகளையும் (ஐந்து வயது மகன் மற்றும் மகள்) 28 வயது நகினா தேவியையும் இரண்டு ஆடுகளையும் கோதுமை, பருப்பு, அரிசி சேர்ந்த ஒரு குவிண்டால் உணவுப் பொருட்களையும் பக்கத்து வீட்டுக்காரரின் சிமெண்ட் வீட்டுக்குள் கொண்டு சென்று சேர்த்ததை நினைவுகூர்ந்தார். அவரது குடிசையை போலல்லாமல், பக்கத்து வீட்டுக்காரரின் வீடு, செங்கல் மற்றும் சிமெண்ட் கொண்டு, ஆறு அடி உயர அடித்தளத்தின் மேல், கட்டப்பட்ட வீடு.

மலைப்பாங்கான தெராய் பகுதியில் தொடங்கும் ராதோ ஆறு, கணேஷின் ஊர் வழியாக ஓடுகிறது. மேலே கனமழை பொழிந்தால், இரண்டு மணி நேரங்களில் நீர், சர்காந்தியோ பிதாவுக்கு வந்து விடும்.

பக்கத்து வீட்டுக்காரரின் வீட்டில் கணேஷும் அவரது குடும்பமும் சில நாட்களுக்கு தங்கியிருந்தனர். பக்கத்து வீட்டுக்காரர் அவர்களை ஏற்றுக் கொண்டாரா? “ஆம், ஏன் ஏற்றுக்கொள்ள மாட்டார்?” என்கிறார் கணேஷ். “சிரம காலங்களில் பக்கத்து வீட்டுக்காரர்கள் உதவவில்லை எனில், வேறு யார் உதவுதார்?”

இவற்றுக்கிடையில் அவருடைய குடிசையில், நீர் மூன்றடிக்கு வந்து விட்டது. நீர் வடிந்தபிறகு, வீடு முழுக்க மண் அடர்ந்திருந்தது. எல்லா பொருட்கள், மண் அடுப்பு மற்றும் பாத்திரங்கள் மீதெல்லாம் மண். ஒரு வாரம் முழுக்க வேலை பார்த்து, ரூ.10,000 செலவழித்து மீண்டும் வீட்டை வாழத்தக்கதாக்கினார் கணேஷ். அன்றாடம் 400 ரூபாய் வருமானம் ஈட்டும் நிலமற்ற தொழிலாளரான அவருக்கு அது, பெரிய தொகை.

இரண்டு மணி நேரத்துக்கு முன்பு வாட்சப்பில் வந்த எச்சரிக்கை அவரது குடும்பத்தையும் கால்நடைகளையும் தானியங்களையும் காப்பாற்றியதாக அவர் சொல்கிறார். அவரை போலவே, ஊரின் 24,000 பேரையும் அந்த எச்சரிக்கை செய்தி காத்திருக்கிறது. சிலர், 250 மீட்டர் தொலைவில் இருக்கும் தேசிய நெடுஞ்சாலை 227-க்கு இடம்பெயர்ந்தனர். பிறர், ராதோவால் கிராமம் சூழப்படுவதற்கு முன்பே பாதுகாப்பாக பாலத்துக்கு போய் நின்று கொண்டனர்.

“எச்சரிக்கை செய்தி வராமல் போயிருந்தால், கால்நடைகளையும், தானியங்களையும் எங்களின் உடைமைகளையும் நாங்கள் இழந்திருப்போம்,” என்கிறார் பட்டியல் சாதியான டோபி சமூகத்தை சேர்ந்த கணேஷ்.

பிகாரில், வருடந்தோறும் வெள்ளச்சேதம் ஏற்படும். இந்தியாவில் வெள்ள பாதிப்பு ஏற்படும் பகுதியில் 18 சதவிகிதம் பிகாரில் இருக்கிறது. நாட்டின் 3 சதவிகித நிலப்பரப்பை அம்மாநிலம் கொண்டிருக்கிறது. பிகாரின் பேரிடர் மேலாண்மை ஆணையத் தர்வுகளின்படி, அம்மாநிலத்தின் வடக்கு பகுதிகளை உள்ளடக்கிய 73.63 சதவிகித நிலப்பரப்பு, வெள்ளம் பாதிக்கப்படத்தக்க பரப்பு.

வற்றாமல் ஓடும் எட்டு நதிகளும் 600 பருவகால ஆறுகளும் பிகாரில் ஓடுகின்றன. அவற்றில் கோசி, கந்தாக், பக்மதி, கம்லா-பலான், மகாநந்தா மற்றும் காக்ரா நேபாளம் அல்லது திபெத்தில் தோன்றுகின்றன. கங்கை நதி, மாநிலத்தினூடாக 445 கிலோமீட்டர் பயணிக்கிறது. பிற நதிகள், நுட்பமான பின்னலினூடாக கங்கை நதியில் வந்து கலக்கிறது.

பிகாரில் ஆறுகளின் நீர் சேமிப்பிட பரப்பளவு, மொத்தமாக 61, 537 சதுர கிலோமீட்டர். நேபாளத்தில் இருக்கும் நீரோட்டப் பகுதிகளும் கங்கை நதி படுகையில்தான் இருக்கிறது. இதற்கு அர்த்தம், நீர்மையப் பகுதியான இந்த மணடலம், எல்லையின் இரு பக்கங்களில் எந்த பக்கத்தில் மழை பெய்தாலும் பெரும் வெள்ளத்தை சந்திக்கும் என்பதுதான். பிகாரிலுள்ள 38 மாவட்டங்களில் 29 மாவட்டங்கள் வெள்ளச்சேதத்தை எதிர்கொள்ளத்தக்கது. அவற்றில் 15 அதிகாரப்பூர்வமாக ‘கடும் வெள்ள பாதிப்பை சந்திக்கவல்லது’ என குறிப்பிடப்பட்டிருக்கிறது.

உள்துறை அமைச்சகத்துக்கு, 23 ஜூன் 2025 அன்று பிகார் பேரிடர் மேலாண்மைத்துறை அனுப்பிய கடிதத்தில், 27 மாவட்டங்களிலுள்ள 3,662 ஊர்கள் 2024 வெள்ளத்தில் மூழ்கியதாக சொல்லப்பட்டிருந்தது. பத்தொன்பது பேர் உயிரிழந்தனர். 56 லட்சம் பேர் பாதிக்கப்பட்டனர். (ஊர் பஞ்சாயத்துகள் அலல்து தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட சபைகள், குறிப்பிட்ட கிராம தொகுப்பை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும்.)

2015-க்கும் 2024-க்கும் இடையில் வெள்ளத்தால் 1,752 உயிரிழப்புகள் நேர்ந்திருக்கின்றன. மாநிலத்தின் 67.6 மில்லியன் மக்களை பாதித்திருப்பதாகவும் பிகாரின் பேரிடர் மேலாண்மைத்துறை குறிப்பிட்டிருக்கிறது.

1954ம் ஆண்டு சுதந்திர இந்தியாவில் முதன்முதலாக உருவாக்கப்பட்ட தேசிய வெள்ள கட்டுப்பாடு கொள்கை, வடக்கு பிகாரின் ஆறுகளுக்கு கரைகள் கட்டும் யோசனையை முன் வைத்தது. கோசி ஆற்றில் தொடங்கி, பிற ஆறுகளுக்குமென 3,732 கிலோமீட்டர் ஆறுக்கு கரைகள் கட்டப்பட்டன. எனினும் வெள்ளபாதிப்பு குறையவில்லை. 1997ம் ஆண்டில் Economic & Political Weekly இதழில் எழுத்தாளரும் செயற்பாட்டாளரும் வெள்ளத்தடுப்பில் நாற்பதாண்டு கால பணி அனுபவம் பெற்றவரும் பிகாரின் நீர்த்துறை வல்லுநர்களில் முக்கியமானவருமான தினேஷ் மிஷ்ரா எழுதுகையில், 1954ம் ஆண்டில் இருந்த 2.5 மில்லியன் ஹெக்டேர் என்கிற அளவிலிருந்து பிகாரின் வெள்ளபாதிப்பு பகுதி, 6.93 மில்லியன் ஹெக்டேராக அதிகரித்திருக்கிறது என குறிப்பிட்டிருக்கிறார்.

1990-களில், மீனவ சமூகத்துக்கு மீன் பிடிக்க விதிக்கப்பட்டிருந்த வரிகளை எதிர்த்து கங்கா விடுதலை போராட்டத்தை நடத்திய அனில் பிரகாஷ் சொல்கையில், “கரைகளை கட்டுவதால் வெள்ளம் கட்டுப்படவில்லை என்பதை தரவுகள் தெளிவாக காட்டுகின்றன,” என்கிறார்.

கடந்த சில வருடங்களில், முசாஃபர்பூர் மாவட்ட பக்மாதி ஆறில் கட்டப்படும் கரைகளை எதிர்த்து போராட்டங்களை நடத்தியிருக்கிறார் பிரகாஷ்.

“உலகெங்கும் சரி, குறிப்பாக வண்டல் அதிகம் உள்ள இமயமலை ஆறுகளிலும் சரி, கரை கட்டுவது பாதிப்புகளைதான் உருவாக்கி இருக்கிறது. எனினும் பிகாரின் அரசாங்கங்கள் தொடர்ந்து கரைகளை கட்டுகின்றன. இதன்மூலம் ஒப்பந்ததாரர்களுக்கு பணம் ஈட்ட உதவி, தங்களின் கட்சிகளுக்கு அவர்களிடமிருந்து நிதியை பெறுகிறார்கள்,” என்கிறார் பிரகாஷ்.

வெள்ளத்தை தடுப்பது இயலாத காரியம் என்கிற ஒருமித்த கருத்து ஏற்பட்டிருக்கும் நிலையில், கொள்கையும் கவனமும் இழப்பை குறைப்பது எப்படி என்பதற்கான உத்திகள் பக்கம் திரும்பியிருக்கின்றன. நேரத்தில் வரும் முன்னெச்சரிக்கை செய்திகள் போன்றவற்றால், மக்கள் தம் உடைமைகளை வெள்ளம் வருவதற்கு முன்பாக எடுத்துக் கொண்டு வெளியேறி விட முடியும்.

முன்னெச்சரிக்கை குறுஞ்செய்திகளின் முக்கியத்துவத்தை உணர்ந்து கூகுளின் வெள்ள முன்னெச்சரிக்கை முன்னெடுப்பு, மத்திய நீர் வாரியத்துடன் 2019ம் ஆண்டில் இணைந்து முன்னெச்சரிக்கை செய்திகளை அனுப்பத் தொடங்கியது. பெயர் வெளியிட விரும்பாத பிகாரை சேர்ந்த தொண்டு நிறுவனம் ஒன்று, 2021ம் ஆண்டிலிருந்து 12 வெள்ள பாதிப்பு ஏற்படத்தக்க மாவட்டங்களுக்கு 3.6 மில்லியன் முன்னெச்சரிக்கை குறுஞ்செய்திகளை அனுப்பி இருக்கிறது.

”மழைக்காலத்தில் வெள்ள எச்சரிக்கை செய்திகளை 12 மாவட்டங்களுக்கு எங்களின் 320 தன்னார்வலர்கள் அனுப்பினர்,” என்கிறார் முன்னெடுப்பில் இயங்கும் அமார் குமார் ஷர்மா. “கூகுளின் வெள்ள மையம் மற்றும் மத்திய நீர் வாரியதிலிருந்து எங்களுக்கு எச்சரிக்கை செய்திகள் கிடைக்கும்.”

சுபாலில் இருக்கும் வெள்ள எச்சரிக்கை சேவையை சேர்ந்த தன்னார்வலரான அருண் குமார் மண்டல் சொல்கையில், “வெள்ளம் பற்றிய முன்னெச்சரிக்கை செய்திகள், மாவட்ட ஒருங்கிணைப்பாளர்களிடமிருந்து வரும். ஊர் பஞ்சாயத்துகளில் வேலை பார்க்கும் தன்னார்வலர்களுக்கு அவர்கள் தகவல் தருவார்கள். ஊர் தலைவர், வார்டு உறுப்பினர்கள் மற்றும் ஊர் மக்கள் இருக்கும் வாட்சப் குழுவில், தனனார்வலர்கள் அந்த தகவலை அனுப்புவார்கள்.”

எச்சரிக்கை செய்தி வந்த 30 நிமிடங்களில், தன்னார்வலர்கள் வாட்சப் மற்றும் குறுஞ்செய்தி வழியாக அவற்றை அனுப்புவார்கள். முக்கியமான நபர்களுக்கு தகவல் கொடுத்து, பொது அறிவிப்புகளையும் ஊர்களில் செய்வார்கள்.

வடக்கு பிகாரின் கோசி பகுதியில் வெள்ளம் பாதித்த மக்களுடன் இயங்கும் கோசி நவநிர்மாண் மஞ்ச் என்கிற தொண்டு நிறுவனம், 40 கிராம மக்களை உள்ளடக்கிய வாட்சப் குழுவை நடத்தி வருகிறது. “எங்களுக்கு எச்சரிக்கை செய்திகள் தேசிய பேரிடர் குழு, நேபாளம் வானிலை மையத்தின் இணையதளம், மத்திய நீர் வாரியம் மற்றும் பிகார் நீர்வளத்துறை இணையதளம் ஆகிய நான்கு வழிகளில் கிடைக்கும்,” என்கிறார் தொண்டு நிறுவனத்தின் தலைவரான மகேந்திர யாதவ்.

பஞ்சாயத்து பிரதிநிதிகளுக்கு பிகார் அரசாங்கமும் எச்சரிக்கை செய்திகள் அனுப்புவதுண்டு.

குறைந்த பாதிப்பு ஏற்பட இந்த எச்சரிக்கைகள் உதவுகின்றது எனினும் பலரும் தங்களையும் தங்கள் உடைமைகளையும் பாதுகாத்துக் கொள்ள முடியவில்லை.

பிகாரின் பேரிடர் மேலாண்மைத்துறை தரவுகளின்படி, 2015ம் ஆண்டு முதல் 2024ம் ஆண்டு வரை, வெள்ளகாலத்தில் வெறும் 4.652 மில்லியன் மக்கள்தான் வெளியேற்றப்பட்டிருக்கிறார்கள். அது, வெள்ளத்தால் பாதிக்கப்படும் மொத்த 67.6 மில்லியன் மக்களில் வெறும் 6.94 சதவிகிதம் மட்டும்தான்.

“வந்து கொண்டிருக்கும் வெள்ளம் குறித்த எச்சரிக்கை செய்திகள் எங்களுக்கு வருகின்றன. ஆனால் நாங்கள் எங்கு செல்வது? எந்த முன்னேற்பாடும் இருக்காது. நிவாரண முகாம்கள் எங்கிருக்கின்றன என்று கூட எங்களுக்கு தெரியாது,” என்கிறார் 28 வயது கஞ்சன் குமாரி. பால்யகாலம் தொடங்கி பல வெள்ளங்களை அவர் பார்த்திருக்கிறார்.

சுர்பால் மாவட்டத்தின் சதார் ஒன்றியத்திலுள்ள குரான் பஞ்சாயத்தின் நிர்மாலி கிராமத்தில் வசிக்கும் கஞ்சன், அந்த கோடைகால மாலையில், தன் மூங்கில் குடிசைக்கு முன்னால் நின்று கொண்டிருக்கிறார்.

12,000 பேர் (கணக்கெடுப்பு 2011) வசிக்கும் நிர்மாலி கிராமம், கோசி ஆற்றின் இரு பக்க நீரோட்டங்களுக்கு நடுவே கரை கட்டியிருக்கும் பகுதியில் அமைந்திருக்கிறது. செப்டம்பர்-அக்டோபர் 2024-ல் வெள்ளம் இங்கு பேரழிவை ஏற்படுத்தியது என்கிறார் கஞ்சன். எட்டு மாதங்கள் கழித்து, ஊரின் சுவர்களில் வெள்ளம் உருவாக்கிய சேற்றுக்கரைகள் இன்னும் இருக்கிறது.

ஆறுகளுக்கு கரைகள் கட்டுவதால் பிகார் மக்களுக்கு ஏற்படுகிற முக்கியமான பிரச்சினை, கரை சுவர்களை கட்ட சரியான இடத்தை கண்டறிவதிலுள்ள சிரமம்தான். வெள்ளத்துக்கான வெளிகளை விடும் வகையில் பிரதான நீரோட்டத்திலிருந்து தூரமாக கட்டப்படும் கரை சுவர்கள் மொத்த கிராமங்களையும் வளைத்து விடுகின்றன. இதனால் வெள்ள பாதிப்பு இன்னும் அதிகமாக ஏற்படுகிறது.

இப்பிரச்சினை, கோசி ஆற்றங்கரையில் தெளிவாக புலப்படும். ஏனெனில் இமயத்திலிருந்து ஓடி வரும் அந்த ஆறு, 260 கிமீ பிகாரில் பயணித்து கங்கையை அடைகிறது. அதன் கட்டப்பட்ட கரைகளில் வாழும் ஆயிரக்கணக்கான மக்கள், வருடந்தோறும் மோசமான வெள்ளபாதிப்புகளை எதிர்கொள்கின்றனர்.

எச்சரிக்கை செய்தி வந்த சில மணி நேரங்களில், கோசியின் வெள்ள நீர் ஊருக்குள் நுழைந்தது. மாலை 4 முதல் 5 மணிக்குள், நீர் அவர்களின் விவசாய நிலங்களிலும் குடிசைகளிலும் நுழைந்தது. “10-12 லிட்டர் நீர் மற்றும் 10-15 கிலோ அரிசி மற்றும் பருப்புகளுடன் நாங்கள் படுக்கையில் அமர்ந்திருந்தோம்,” என்கிறார் அவர்.

நீர்மட்டம் வேகமாக உயர்ந்தது. நள்ளிரவில், படுக்கை மீதும் நீர் ஏறியது. நள்ளிரவில் இருட்டில், நீர் அவர்களை கடந்து ஓடும் சத்தம் அவர்களுக்கு கேட்டது. “எனக்கு புல்லரித்தது. மிகவும் பயமாக இருந்தது,” என நினைவுகூருகிறார் கஞ்சன். “நாங்கள் உயிர் பிழைக்க முடியாது என்கிற நிலைதான் இருந்தது. ஏனெனில் நீர் தொடர்ந்து உயர்ந்து கொண்டே இருந்தது.”

முதல் படுக்கைக்கு மேல் இன்னொரு கட்டிலை போட்டு அதன் மேல் தன் இரு குழந்தைகள் மற்றும் 32 வயது கணவர் சஞ்சய் யாதவுடன் ஏறி அமர்ந்தார் கஞ்சன்.

நீர் வடிவதற்கு முன்பு, இரண்டாம் கட்டிலிலிருந்து நான்கு அங்குலத்துக்கு கீழ் வரை நீர் வந்திருந்தது. வெறுங்காலில் கஞ்சன் டார்ச் விளக்கை பிடித்திருந்தார். நீர் வடிய 48 மணி நேரங்கள் பிடித்தது.

அடுத்த மூன்று நாட்களுக்கு, குடும்பம் கட்டில்களின் மீதுதான் இருந்தது. அவர்களின் கால்கள் ஈர சகதியில் படுவது நிற்கும் வரை அதுதான் நிலை. தரை காய்ந்து இறுகியதும், அவர்கள் இழப்பை கணக்கிட்டார்கள்.

அவர்களின் உணவு தானியங்கள் எல்லாமும் போய்விட்டது. “நானூறு கிலோ தானியம் பாழ். கிட்டத்தட்ட 50,000 ரூபாய் மதிப்பு,” என்கிறார் கஞ்சன். சில வாரங்கள் கழித்து, அவரின் கணவர் சஞ்சய், தொழிலாளராக வேலை பார்க்கும் கட்டாயத்தில் டெல்லிக்கு சென்றார். அந்த குடும்பம், மாநிலத்தின் முக்கிய மக்கள்திரளாக இருக்கும் பிற்படுத்தப்பட்ட சமூகத்தை சேர்ந்தது.

நிர்மாலியில் வசிக்கும் இன்னொருவரான 60 வயது ஜெய்ராம் ஷா, தன் மனைவியான 55 வயது ரேகா தேவி மற்றும் 15 வயது மகன் ஆகியோருடன் வீட்டு கூரையில் தஞ்சம் புகுந்தார். வெள்ள நீருக்கு கிட்டத்தட்ட 7 குவிண்டால் தானியங்களை அவர்கள் பறிகொடுத்தனர்.

அவர்கள் தெலி சமூகத்தை சேர்ந்தவர்கள். பிகாரின் மிக பிற்படுத்தப்பட்ட சாதியாக வரையறுக்கப்பட்டிருக்கும் பிரிவில் பிற்படுத்தப்பட்ட சமூகங்களுக்குள்ளாக பின்தங்கியிருக்கும் தெலி உள்ளிட்ட சமூகங்கள் இடம்பெறுகின்றன.

அவர்களின் மூத்த மகன், 1,200 கிலோமீட்டர் தூரத்திலுள்ள டெல்லியில் கூலி வேலை பார்க்கிறார். அவர்களின் ஒரே மகளுக்கு திருமணம் முடிந்துவிட்டது.

“நீர் வீட்டுக்குள் நுழைந்ததில் நான்கு குவிண்டால் கோதுமையும், 50 கிலோ பாசிப்பயறும், 80 கிலோ மைசூர் பருப்பும், இரண்டு குவிண்டால் பட்டாணியும் பாழானது. கோதுமை தளிர் விடத் தொடங்கி விட்டது,” என்கிறார் அவர்.

வெள்ளத்தில் மூழ்கி கருப்படைந்த பட்டாணிகளை எடுத்து வந்து காட்டுகிறார். ஒரு கோதுமை மூட்டை சகதியாக இருக்கிறது. “கால்நடைகள் கூட இந்த தானியங்களை உண்ணாது,” என்கிறார் அவர். தானியங்களை ஏன் சேமிக்க முடியவில்லை என கேட்டதும் ஜெய்ராம் கோபமடைகிறார். “எங்களின் வாழ்க்கைகளுக்கே உறுதி இல்லை. தானியங்களை எப்படி பாதுகாப்பது?”

வெள்ளத்துக்கு முன், வெள்ள எச்சரிக்கை அவரை வந்தடைந்தது. “கோசி பகுதியில் இருக்கும் அனைவரும் வீடுகளை விட்டு வெளியேற வேண்டுமென ஊர் தலைவர் கூறினார். ஆனால் அச்சமயத்தில் எங்களுக்கு அரசாங்க படகு கிடைக்கவில்லை,” என்கிறார் அவர். “ஐந்து மணி நேரங்களில், நீர் மட்டம் மூன்று, நான்கு அடிக்கு வந்து விட்டது. பாதுகாப்பான இடத்தை அடைய எங்களுக்கு வழியில்லை. எனவே கூரை மீது உட்கார்ந்து கொண்டோம்.”

மழை பொழிந்து கொண்டிருந்த நேரத்தில் கூரையில் அமரும்போது தவறி விழ நேரிடும் என்பதால், அவர்கள் தூங்கவே இல்லை. “நீரில் பாம்புகளும் வரும். தங்களை காத்துக்கொள்ள அவை கூரையை பற்றி ஏறும்,” என நினைவுகூருகிறார். “அவற்றை நாங்கள் விரட்ட வேண்டியிருந்தது.”

மூவரும் இரண்டு நாட்களுக்கு உணவு, நீர் இன்றி கூரையில் இருந்தனர். “கோசி பகுதியை சேர்ந்த நாங்கள் எப்போதும் அஞ்சு-பத்து கிலோ அவலை எங்களுடன் மழைக்காலத்தில் வைத்திருப்போம். ஆனால் அதுவும் மழையில் நாசமாகி விட்டது,” என்கிறார் ஜெய்ராம். “கூரையில் நாங்கள் இருந்த நேரத்தில் ஒரு அரசு படகோ அதிகாரியோ வரவில்லை.”

பிகார் அரசாங்கத்தின் நிவாரணம், வீடுகளையும் பயிர்களையும் இழந்தவர்களுக்கு மட்டும்தான். வீட்டில் தானியங்களை சேமித்து வைத்திருந்தவர்களுக்கு நிவாரணம் கிடையாது. கஞ்சன் குமாரியும் ஜெய்ராம் ஷாவும், வெள்ளத்துக்கு பறிகொடுத்த தானியங்களுக்கு எந்த நிவாரணமும் கிடைக்கவில்லை என்கின்றனர்.

வந்து கொண்டிருக்கும் வெள்ளம் குறித்த எச்சரிக்கையை பெறுவதால் எந்த பயனுமில்லை என்கின்றனர் பாதிக்கப்பட்டார்கள். தற்காலிகமாக வசிக்கவென வேறு இடத்துக்கு உள்ளூர் நிர்வாகம் ஏற்பாடு செய்ய வேண்டும் என்கிறார்கள் அவர்கள்.

பிப்ரவரி மாதத்தில் எடுக்கப்பட்ட கணக்கெடுப்பில், வெள்ளம் குறித்து முன்னெச்சரிக்கை செய்தி வந்ததா என்றும் அந்த செய்தியை கொண்டு என்ன செய்தார்கள் என்றும் 1,081 குடும்பங்களிடம் கேட்டிருந்தது கோசி நவநிர்மாண் மஞ்ச். அமைப்பின் தலைவரான யாதவ் சொல்கையில், முன்னெச்சரிக்கை செய்தி வரவில்லை என 760 குடும்பங்கள் சொன்னதாகவும், 357 குடும்பங்கள் மட்டும்தான் பாதுகாப்பான இடங்களை அடைய முடிந்தது என்றும் கூறுகிறார். வெறும் 14 குடும்பங்கள்தான் அரசு நிவாரண முகாமை அடைந்தது. 298 குடும்பங்கள், கரைகளில் இருந்திருக்கின்றனர். 55 குடும்பங்கள் உறவினர் வீடுகளுக்கு சென்றிருக்கின்றனர்.

“வருடா வருடம் வெள்ளத்தை நான் பார்த்து வருகிறேன்,” என்கிறார் யாதவ். “பாதிக்கப்பட்ட மக்கள், பாதுகாப்பான இடங்களுக்கு செல்ல சாத்தியம் இல்லை.” பிகாரின் பேரிடர் மேலாண்மைத்துறையின் வழிகாட்டல்கள், தீவிர வெள்ள நேரங்களில் படகுகள் அவசியம் என குறிப்பிட்டும் இதுவே நிலை.

முன்னாள் பஞ்சாயத்து பிரதிநிதியும் சுபாலின் வாட்சப் குழு உறுப்பினருமான 65 வயது ராஜேந்திர யாதவ், வெள்ளத் தடுப்புக்கான அரசின் முன்னெடுப்புகள் தாளில் மட்டும்தான் சிறப்பாக இருக்கிறது என கூறுகிறார்.

“வெள்ளம் பாதிப்பு ஏற்படத்தக்க பகுதி ஒவ்வொன்றிலும் படகுகள் இருக்க வேண்டும் என தாளில் இருக்கிறது. ஆனால் வெள்ளம் வரும் சமயத்தில் ஒரு படகையும் நீங்கள் காண முடியாது. துயரத்தை தாங்களே சமாளிக்கும் நிலையில்தான் மக்கள் இருப்பார்கள்,” என்கிறார் ராஜேந்திரா.

கிராமத்திலுள்ள 65 குடும்பங்களில் ஒரு குடும்பம் கூட, கூரைகளிலிருந்தோ கட்டில்களிலிருந்தோ 2024 வெள்ளங்களின்போது மீட்கப்படவில்லை.

அரசு உதவியில்லாததால், பாதுகாப்பு இடங்கள் பற்றிய தகவல் தெரிந்தவர்களும் சொந்த படகுகள் கொண்டிருந்தவர்களும் மட்டும்தான் பாதுகாப்பு இடங்களுக்கு செல்ல முடிந்தது.

சுபால் மாவட்ட கோபால்பூர் ஷைர் பஞ்சாயத்தின் கோன்வா கிராமத்திலுள்ள கம்லேஷ் ஷர்மா, வெள்ள எச்சரிக்கைகள் அனுப்பப்படும் வாட்சபு குழுவில் இருக்கிறார். 2024 செப்டம்பர் நாள் ஒன்றில், மாலைக்குள் கோசி ஆற்றின் நீர் மட்டம் உயர்ந்து வெள்ளம் ஏற்படும் என்ற எச்சரிக்கை செய்தியை பலமுறை பெற்றார். எச்சரிக்கை செய்தி கிடைத்ததும் 10 குவிண்டால் உணவு தானியத்தை பாதுகாக்க ஏற்பாடுகள் செய்தார்.

கட்டிலின் ஒவ்வொரு காலுக்கடியிலும் ஐந்து செங்கற்களை அடுக்கினார். பிறகு தானிய மூட்டைகளை கட்டில் மேல் வைத்தார். பிற்பகல் 4 மணிக்கு நீர் வீட்டுக்குள் நுழைந்தது. “தானியங்களை அடுக்கி வைத்து முடிக்கும்போது ஏற்கனவே நீர் வீட்டுக்குள் நுழைந்திருந்தது,” என்கிறார் 51 வயதாகும் அவர்.

பட்டியல் சாதியான செளபால் சமூகத்தை சேர்ந்த கம்லேஷ், தன்னுடைய இரண்டு பேர குழந்தைகளையும் சகோதர குழந்தைகள் இரண்டையும் படகில் வைத்து, 400 மீட்டர் தூரத்தில் அரசு கட்டியிருந்த உயரமான இடத்துக்கு கொண்டு சேர்த்தார். அடுத்ததாக அவர், தன் 45 வயது மனைவி சந்திரகலா தேவியை, அரை கிலோமீட்டர் தூரத்தில் இருக்கும் உறவினரின் கல்வீடுக்கு அனுப்பி வைத்தார்.

மூன்று மாடுகளை மீட்க வீடு திரும்பியபோது, நீர் மட்டம் ஐந்து அடிக்கு வந்து விட்டதாக சொல்கிறார் அவர். “மாடுகளின் கயிறுகளை பிடித்துக் கொண்டு நீந்தத் துவங்கினேன். மாடுகளும் பின்தொடர்ந்தன. என் மனைவி இருந்த உறவினரின் வீட்டுக்கு அவற்றை கொண்டு சென்றேன். பிறகு உணவு தானியங்கள் மற்றும் என் மகனை பார்த்துக் கொள்ள திரும்பினேன்.”

அவரின் 21 வயது மகன், கட்டிலின் மேல் இருந்த மூட்டைகளில் படுத்து உறங்கினார். கம்லேஷ் படகில் உறங்கினார். “24 மணி நேரங்களும் இப்படிதான் கழித்தோம். எந்த அரசு உதவியும் எங்களை அடையவில்லை.”

கம்லேஷிடம் 2.5 ஏக்கர் விவசாய நிலம் இருக்கிறது. படகு கொண்ட சிலரில் அவரும் ஒருவர். ஆனால் அதற்கும் ஒரு விலை கொடுக்க வேண்டியிருந்தது. ஐந்து அடி படகின் விலை ரூ.20,000. வருடாந்திர பராமரிப்புக்கு ரூ.2,000 ஆகும். கிராமத்தின் 500 குடும்பங்களில், 25-30 குடும்பங்கள்தான் படகுகளை கொண்டிருப்பதாக கூறுகிறார் கம்லேஷ்.

கோன்வாவிலிருந்து ஐந்து கிலோமீட்டர் தொலைவிலுள்ள முசாஹர்னியா கிராமத்தில் வசிக்கும் 40 வயது விவசாயியான பிரமோத் யாதவ், முன்னெச்சரிக்கை செய்தி வந்த பின்னும், வெள்ளத்திலிருந்து தப்பிக்க தந்தை, மனைவி, மூன்று குழந்தைகள் ஆகியோருடன் வீட்டுக்கூரையில் இருக்க வேண்டியிருந்தது.

”நீர் வேகமாக ஏறியது. நாங்கள் எங்கே செல்ல முடியும்? எனவே கூரையின் மீது அமர்ந்தோம். நல்லவேளையாக மழை பெய்யவில்லை. பெய்திருந்தால், நாங்கள் பிழைத்திருக்க முடியாது,” என்கிறார் அவர்.

இரண்டு நாட்களுக்கு உணவும் குடிநீரும் இன்றி, இரவில் பாம்புகளை விரட்டி அவர்கள் இருக்க நேர்ந்தது.

12 குவிண்டால் தானியங்களை வெள்ளத்துக்கு பறிகொடுத்தார். “ஒரு வருடத்துக்கு தேவையான உணவு தானியங்களை நாங்கள் சேமித்திருந்தோம். அவை எல்லாமும் பாழாய் போனது. எங்களின் துணிகளை கூட நீர் அடித்து சென்றுவிட்டது. தானியங்களையும் உடைகளையும் வாங்க 30,000 ரூபாய் கடன் வாங்க வேண்டியிருந்தது.”

பிரமோத்தின் கிராமத்திலிருந்த 65 குடும்பங்களில் எந்த குடும்பமும் வெள்ளத்தின்போது பாதுகாப்பான இடத்தை அடைய முடியவில்லை.

“மக்கள் எப்படி வெளியேற முடியும்? அரசாங்க படகுகள் எல்லாம் அரசு உத்தரவுகளில் மட்டும்தான் இருக்கின்றன. சொந்தமாக படகு வாங்க எங்களிடமும் வசதி இல்லை.”

சுபாலின் மாவட்ட நீதிபதி சவன் குமார், மழைக்காலத்தில் நிர்வாகம் 200 படகுகள் வரை வாடகைக்கு எடுப்பதாக சொல்லி, மக்களை வெளியேற்றுவதில் பிற சவால்களும் இருப்பதாக சொல்கிறார். “வீட்டை விட்டு சென்றுவிட்டால், அரசு கொடுக்கும் நிதி உதவி கிடைக்காது என மக்கள் நினைக்கிறார்கள். எனவே அவர்கள் பாதுகாப்பான இடங்களுக்கு வேண்டுமென்றே செல்லாமல் இருக்கிறார்கள்,” என்கிறார் அவர். “மேலும் வெள்ள நீரோட்டம் அதிகமாக இருக்கும்போது படகுகளும் வேலை செய்வதில்லை,” என்கிறார்.

வெள்ளத்தடுப்பு வல்லுநர் தினேஷ் மிஷ்ரா சொல்கையில், வெறும் முன்னெச்சரிக்கை செய்திகள் மட்டும் மக்களை காக்காது என்கிறார். “வெள்ள நீர் கிராமங்களுக்குள் நுழைந்தால், பாதுகாப்பான இடங்களுக்கு மக்களை கொண்டு செல்லும் படகுகள் வர வேண்டும்.” பிகார் வெள்ளங்கள் சார்ந்து 1984ம் ஆண்டு தொடங்கி மிஷ்ரா பணியாற்றி வருகிறார். பல புத்தகங்களும் எழுதி இருக்கிறார்.

“கோசி பகுதியில், கோசி ஆற்றின் இரண்டு மூன்று ஓடைகளுக்கு நடுவே கிராமங்கள் அமைந்திருக்கின்றன. எனவே வெள்ளம் வந்தாலும் அவர்களுக்கு நிலைமை சிரமம்தான். கரைகளை அடைய ஓடைகளை கடந்து ஐந்து கிலோமீட்டரேனும் அவர்கள் நடக்க வேண்டும். அரசின் உதவியின்றி அவர்கள் எப்படி செல்ல முடியும்?” எனக் கேட்கிறார் 80 வயதாகும் அவர்.

நஷ்டங்களை குறைக்க, அரசாங்கம் வெள்ளப்பகுதிகளில் வாழ்பவர்களை வெள்ளம் வருவதற்கு முன்பே இடம்பெயர்த்த வேண்டும் என்கிறார் அவர்.

வெள்ளத்தில் பாதித்தவர்களுக்கோ அரசின் மீது பெரிய நம்பிக்கை இல்லை.

கசப்புடன் ஜெய்ராம் ஷா, “அரசிடமிருந்து என்ன எதிர்பார்க்க முடியும்? நிவாரண பொருட்களை கூட அதிகாரிகள் எடுத்துக் கொள்கிறார்கள். மிச்சமுள்ளவற்றை நாய்களுக்கு தூக்கி போடுவது போல எங்களுக்கு தூக்கி போடுகிறார்கள்,” என்கிறார்.

இக்கட்டுரை Internews-ன் Earth Journalism Network ஆதரவுடன் எழுதப்பட்டது

தமிழில்: ராஜசங்கீதன்