দেশৰ আটাইতকৈ চহকী ৰাজ্যখনৰ আটাইতকৈ দৰিদ্ৰ বিধায়কজন

মহাৰাষ্ট্ৰৰ বিধানসভা নিৰ্বাচনত তেওঁ যেতিয়া নামে, তেতিয়া তেওঁ বুজি পালে যে তেওঁৰ নিজৰ নামত বেংকৰ খাতা এটাও নাই। তেওঁ পত্নীয়ে তেওঁক ১৫ হাজাৰ টকা ধাৰে দিলে। তেওঁ আদিবাসী আবাসিক বিদ্যালয় এখনত শিক্ষক হিচাপে কাম কৰে। তেওঁৰ যিটো দলৰ হৈ খেলিব, তাৰে দলীয় কৰ্মীয়ে যি পাৰে অৰিহণা যোগালে। তেনেকৈ তেওঁ নিৰ্বাচনী প্ৰপত্ৰ পূৰণৰ বাবে ৫২ হাজাৰ টকা যোগাৰ কৰিলে।

তাৰ পিছতো সমস্যাই পিছ এৰা নাছিল। তেওঁৰ মূল প্ৰতিদ্বন্দী তৎকালীন বিধায়ক ধনাৰে পাস্কাৰ জন্যা যিগৰাকীয়ে আগৰবাৰ নিৰ্বাচনত ১৬ হাজাৰ ভোটৰ ব্যৱধানত দহানু সমষ্টিত ২০১৪ত জয়লাভ কৰিছিল। তাৰোপৰি তেওঁ আছিল ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টিৰ প্ৰাৰ্থী যিটো দলে আনুষ্ঠানিকভাৱে ঘোষণা কৰিছিল যে তেওঁলোকে সমষ্টিটোত সেইটো বছৰত নিৰ্বাচনী প্ৰচাৰত ৮২ কোটি টকা খৰচ কৰিছিল।

কিন্তু নিৰ্বাচনৰ ফলাফল যেতিয়া ঘোষিত হ’ল, তেতিয়া বুজা গ’ল যে টকাৰ জোৰে নিৰ্বাচনত খুব এটা প্ৰভাৱ পেলাব পৰা নাই। নিকোলেয়ে মাত্ৰ পাঁচ হাজাৰ ভোটৰ ব্যৱধানত জয়লাভ কৰিলে।

“মোৰ সম্পৰ্কীয় ভাই এটাই মোক ৭০ হাজাৰ টকা ধাৰে দিছিল। ভোটৰ আগে আগে মোৰ হাতত সেই ৭০ হাজাৰ টকাই আছিল - একমাত্ৰ নগদ ধন,” নিজৰ কাৰ্যালয়ৰ বাহিৰত প্লাষ্টিকৰ চকী এখনত বহি মিচিকীয়াই হাঁহি এটা মাৰি বিনোদ নিকোলে কয়। আদিবাসী অধ্যুষিত পালঘৰ জিলাৰ দহানু চহৰতে তেওঁৰ অফিছটো।

এয়া এনে এক কাহিনী যেন লাগে যিটো এতিয়া নাই। কিন্তু বেছিদিনৰতো কথা নহয়, সৌ সিদিনাৰ কথা, ২০১৯ৰ নিৰ্বাচন। তাৰপিছত আকৌ এবাৰ ২০২৪ত। তাকো এনে এক সময়ত যেতিয়া ইটোৰ পিছত সিটো নিৰ্বাচনত বিৰোধীক মহতিয়াই বিজেপিৰ বিজয়ৰথ চলি গৈছে। এনে এক সময়ত যেতিয়া ৰাজনীতি হৈ পৰিছে এনে এখন খেল য’ত টকাৰ বাণ্ডিল দলিওৱাৰ বাদে আন একো গতি নাই। এনে এক পৰিস্থিতিতেই ভাৰতৰ কমিউনিষ্ট পাৰ্টি (মাৰ্ক্সবাদী)ৰ ৪৮ বছৰ বয়সীয়া এইজন প্ৰাৰ্থী জয়ী হৈ আহিছিল দ্বিতীয়বাৰৰ বাবে - তাকো এনে এখন ৰাজ্য য’ৰ ৯৩% বিধায়কেই কোটিপতি। ৰাজ্যৰ মুঠ অভ্যন্তৰীণ উৎপাদন (জিএছডিপি) হিচাপত মহাৰাষ্ট্ৰই ভাৰতৰ আটাইতকৈ ধনী ৰাজ্য।

দহানু চহৰৰ পৰা চাৰি কিলোমিটাৰ দূৰৰ ৱাকি গাঁৱৰ ইটাভাতীৰ শ্ৰমিক পৰিয়াল এটাত জন্ম নিকোলৰ। নিৰ্বাচনৰ নামত সৰ্বাধিক টকা ব্যয় কৰা ৰাজ্য হিচাপে পৰিচিত মহাৰাষ্ট্ৰৰ আটাইতকৈ টকা-পইচা নথকা সম্বলহীন বিধায়ক তেঁৱেই। ভোটদানৰ আগত টকা বিলোৱাৰ সামৰ্থ্য নাই তেওঁৰ। নিৰ্বাচনী প্ৰচাৰ চলাবলৈ সামাজিক মাধ্যমৰ টিম এটাও নাই তেওঁৰ। একেবাৰে তৃণমূল পৰ্য্যায়ৰ আন্দোলনত জৰিত থাকি, সকলো সময়তে সাধাৰণ মানুহ, বিশেষকৈ আদিবাসী শ্ৰমিক-কৃষকৰ কাষত থকাটোৱে তেওঁৰ একমাত্ৰ নিৰ্বাচনী মূলধন।

এইবছৰ জানুৱাৰীত চিপিআই(এম)ৰ অন্তৰ্ভুক্ত সৰ্বভাৰতীয় কিষাণ সভা (এআইকেএছ)ৰ নেতৃত্বত পালঘৰ, নাছিক আৰু অহিল্যনগৰ (পূৰ্বৰ আহমেদনগৰ) আদিবাসী অঞ্চলৰ কৃষকসকলক লৈ ১০ দিনৰ ভিতৰত দুটাকৈ প্ৰতিবাদী মহামিচিল উলিয়াইছিল। ভূমিৰ অধিকাৰ সঠিকভাৱে বলবৎ কৰা, কৰ্মসংস্থান আদি বিভিন্ন দাবীৰে প্ৰায় ৫০ হাজাৰ কৃষক পালঘৰ জিলা কালেক্টৰেট অভিমুখে ৰাজপথত নামিছিল ১৯ জানুৱাৰী, ২০২৬ত।

এক কি দুসপ্তাহ পিছত হাজাৰ হাজাৰ কৃষকে নাছিকৰ পৰা মুম্বাই অভিমুখে অগ্ৰসৰ হয়, উদ্দেশ্য ৰাজ্য চৰকাৰৰ ওপৰত হেঁচা প্ৰদান কৰা।

২০০৬ত ভাৰত চৰকাৰৰ যুগান্তকাৰী অৰণ্য অধিকাৰ আইন (এফআৰএ) বলবৎ কৰা হয় যিখন আইনে অনুসূচিত জনজাতি আৰু আন বহু প্ৰজন্ম ধৰি অৰণ্যত বাস কৰি অহা লোকসকলক বনভূমি আৰু বনসম্পদৰ অধিকাৰ প্ৰদান কৰে। সেই আইন অনুসৰি গ্ৰামসভাই এই দাবীসমূহৰ প্ৰক্ৰিয়া আৰম্ভ কৰিব লাগে। তাৰপিছত মহকুমা আৰু জিলা সমিতিত সেয়া সত্যাপনৰ বাবে পঠিওৱা হয়। তেওঁলোকৰ অধিকাৰৰ সুব্যৱস্থা নোহোৱা পৰ্যন্ত যাতে কোনো কাৰণতে তেওঁলোকক উচ্ছেদ কৰা নহয়, সেই সুৰক্ষাৰ নিশ্চিতি এই আইনে দিছিল।

কিন্তু চৰজমিন পৰ্য্যায়ত এই আইন প্ৰয়োগ সঠিকভাৱে হৈছে নাই, তাত সন্দেহৰ অৱকাশ থাকি গৈছে। অন্যান্য দাবীৰ লগতে বন অধিকাৰ আইনৰ অধীনত নাকচ কৰা বহু আবেদনৰ পুনৰ্বিবেচনাৰ বাবে চৰকাৰক সন্মত কৰাইছিল এই আন্দোলনে। বিবৃতিযোগে এআইকেএছ-য়ে এই কথাটো জনাইছিল।

ৱাৰ্লি জনজাতীয় লোক নিকোলেয়ে এই দুয়োটা ৰেলীতেই আগভাগ লৈছিল। তেওঁ কৃষকৰ সৈতে হাতে হাত ধৰি মিচিলত আগবাঢ়িছিল। প্ৰতিবাদী কৃষকে যি খাইছিল, সেই খায়েই থাকিছিল। “নিজকে তেওঁৰ ঐক্যবদ্ধ কৃষক সমাজৰ মাজৰ এজন বুলি জানিছিল আৰু এয়াই আছিল তেওঁৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ শক্তি,” এআইকেএছ-ৰ সভাপতি অশোক ধাৱালে কয়।

নিজৰ বয়স ৬০ বছৰ বুলি কোৱা ইশ্বতি গাহালাই তেনে এক প্ৰতিবাদত উপস্থিত আছিল। সাধাৰণ মানুহৰ দৰে ৰেলীত বিধায়ক এজনে ভাগ লোৱা দেখি তেওঁ উৎসাহিত হৈ পৰিছিল বুলি তেওঁ কয়। “তেনে এক দৃশ্য আজিকালি আপুনি নেদেখিব। তেনে এজন মানুহ উপস্থিত থকা মানে আমি ভৰসা কৰিব পাৰো যে আমাৰ কণ্ঠ সঠিকভাৱে প্ৰতিনিধিত্ব কৰা হৈছে, আমাৰ কথা কোনোবাই শুনিব।”

পালঘৰ জিলাৰ জমছেত গাঁৱৰ ইশ্বতিও এগৰাকী ৱাৰ্লি জনজাতিৰ লোক। গাঁৱত তেওঁৰ পৰিয়ালটোৰ দুই একৰ খেতিমাটি আছে। তাত তেওঁলোকে বাৰিষাৰ দিনত ঘাইকৈ ধানখেতি কৰে। তেওঁ কয়, “আমি এবিধেই খেতি কৰিব পাৰো। জলসিঞ্চনৰ সুবিধা নাই বাবে বছৰৰ বাকীখিনি সময় মাটি এনেয়ে পৰি থাকে।”

“এই অঞ্চলটো আদিবাসী লোকেৰে ভৰা। সেয়ে ইয়াত আটাইতকৈ ডাঙৰ দুই সমস্যা হৈছে শ্ৰমিকৰ অধিকাৰ আৰু ভূমিৰ অধিকাৰ,” নিকোলেয়ে কয়। “আমাৰ ইয়াত ৫০-৬০ টা কোম্পানীত ইউনিয়ন আছে আৰু কোম্পানীৰ ক্ষতি নোহোৱাকৈ মজুৰি কেনেকৈ বঢ়াব পাৰি, আমি নিয়মিতভাৱে তেওঁলোকৰ সৈতে সেই আলোচনা-বিলোচনা কৰি থাকো।”

দহানুক এই প্ৰতিবেদকে লগ পাবৰ দিনা তেওঁ বইছৰ নামে চহৰৰ পৰা আহি পাইছিল। তাৰ পৰা এঘণ্টাৰ বাট বইছৰত তেওঁ ঠিকাভিত্তিক শ্ৰমিকৰ সৈতে বৈঠকত বহিছিল। “তেওঁলোকৰ মাহিলী মজুৰি ১২ হাজাৰৰ পৰা ১৩,০৫০ টকালৈ আমি বঢ়াব পাৰিলো,” স্বস্তিৰ নিশ্বাস এৰি তেওঁ কয়।

ইয়াত আদানী গোষ্ঠীৰ এটা তাপ-বিদ্যুৎ প্ৰকল্প এটা আছে। আগতে সিটো অনিল আম্বানীয়ে চলাইছিল। নিকোলেয়ে জনায় যে এই তাপ-বিদ্যুৎ প্ৰকল্পটোতো তেওঁলোকৰ ইউনিয়ন আছে। তেওঁলোকে তাত ঠিকাভিত্তিক কৰ্মীৰ দৰমহা বৃদ্ধিৰ বাবে নিয়মীয়াকৈ মালিকপক্ষৰ ওপৰত হেঁচা দি থকা হয়। “নেতা বিক্ৰী হৈ গ’লে ইউনিয়ন বিকল হৈ পৰে,” তেওঁ কয়। “আমাৰ সৈতে তেনে কেতিয়াও হ’বলৈ নিদিও।”

তাপ-বিদ্যুৎ কেন্দ্ৰৰ ঠিকাভিত্তিক শ্ৰমিক ৫৪ বছৰ বয়সীয়া সুৰেশ যাদৱে কয়, ২০১০ত তেওঁ যেতিয়া ইউনিয়ন আৰম্ভ কৰে, তেতিয়া মজুৰি আছিল মুঠে ২৬০০ টকা। তেতিয়া নিকোলে বিধায়ক নাছিল যদিও ইউনিয়নটো চাইছিল। বিধায়ক হোৱাৰ পিছতো তেওঁ ইউনিয়নটোৰ দপ্তৰ চম্ভালিছিল। অৱশ্যে এতিয়া তাতকৈ ডাঙৰ দায়িত্ব তেওঁৰ ওপৰত ন্যস্ত হৈছে।

“২০১০ত আমি তাপ-বিদ্যুৎ প্ৰকল্পটোত কাম কৰি থকা শ্ৰমিকৰ সংখ্যা আছিল ১,০০০,”যাদৱে কয়। “এতিয়া আমি মাহে ২৮ হাজাৰ টকা পাও।”

মানে ১৬ বছৰৰ কাৰ্যকালত প্ৰায় ১০০০ শতাংশ বেতনবৃদ্ধি - তেতিয়া শ্ৰমিকে এই কথা কল্পনাও কৰিব পৰা নাছিল।

পৰিৱেশৰ ওপৰত তাপ-বিদ্যুৎ প্ৰকল্পৰ কিদৰে প্ৰভাৱ পৰিছে, সেয়া চোৱাৰ দায়িত্ব আছিল যাদৱৰ। তেওঁৰ মতে বিধায়কজন তেওঁলোকৰ পক্ষত থকা বাবে তেওঁলোকৰ কথাৰ গুৰুত্ব বেছি। “২০১৯ৰ আগতে আমাৰ কথা উলাই কৰিছিল। এতিয়া আমাৰ দাবীবোৰ প্ৰতিপক্ষই গুৰুত্বসহকাৰে লয়,” যাদৱে কয়।

নিকোলেৰ সৈতে নিজৰ সমস্যাৰ কথা আলোচনা কৰিবলৈ সাধাৰণ মানুহে শাৰী পাতে। নিকোলেয়ে তেওঁলোকৰ কথা সুনে, প্ৰয়োজন সাপেক্ষে তেওঁলোকৰ সমস্যা সমাধান কৰিবলৈ চেষ্টা কৰে আৰু অ’ত-তত ফোন লগাই সমস্যাৰ সমাধান কিমানদূৰ আগবাঢ়িছে সেয়া সোধে। “তেনেকৈয়ে মই নিৰ্বাচন জিকো,” তেওঁ কয়। “প্ৰতিদিনে পুৱা ১০ বজাৰ পিছত আপুনি মোক কাৰ্য্যালয়ৰ বাহিৰত বহি থকা দেখিব। যিকোনো লোকে আহি মোৰ লগত কথা পাতিব পাৰে।”

২০২৪ত নিৰ্বাচনী হলফনামা দাখিল কৰাৰ সময়ত তেওঁৰ ঘোষিত সম্পত্তিৰ পৰিমাণ আছিল ৮৭ লাখ টকা। অলপতে তেওঁ ০.২৫ একৰ মাটি কিনি তাত ঘৰ এটা বনাইছে। তেনেকৈয়ে তেওঁৰ সম্পত্তিৰ পৰিমাণ বাঢ়িছে।

২০১৯ত বিধায়ক হোৱাৰ পিছৰ পৰা মাহে ১.৫ লাখ টকা পাবলৈ লয় নিকোলেয়ে। ২০২৪ত ভোটদানৰ সময়লৈ সেই দৰমহা ২ লাখ টকা হয়গৈ। ৪১ বছৰ বয়সত জীৱনত প্ৰথমবাৰৰ বাবে নিয়মিত মাহিলী দৰমহা পায় তেওঁ। তেওঁ সেই পইচা জমা কৰি লগতে নিজৰ লগতে পৰিয়ালটোৰ বাবে সেই মাটি কিনে।

“তাৰ আগতে পাৰ্টিয়ে মোক মাহে ৩,০০০ টকা দিছিল,” নিকোলেয়ে কয়। “মই মোৰ দৰমহাৰ আধা পইচা এতিয়াও পাৰ্টিক দিও।”

বৈপৰীত্য এয়ে যে ২০২৪ৰ মহাৰাষ্ট্ৰৰ বিদায়ী বিধানসভাৰ সমীক্ষা কৰি এচ’চিয়েছন অৱ ডেম’ক্ৰেটিক ৰিফৰ্মচ (এডিআৰ)য়ে পায় যে ৰাজ্যখনৰ ৯৩ শতাংশ বিধায়কেই কোটিপতি। তেওঁলোকৰ মাজৰ আটাইতকৈ ধনী বুলি ঘোষিত বিধায়কজনৰ ঘোষিত সম্পত্তিৰ মুঠ পৰিমাণ ৫০০ কোটি টকা। বিজেপিয়ে নিৰংকুশ সংখ্যাগৰিষ্ঠতা লাভ কৰা ২০২৪ৰ বিধানসভা নিৰ্বাচনৰ পিছত এডিআৰ-য়ে আন এক বিশ্লেষণাত্মক প্ৰতিবেদন যুগুতায়, য’ত দেখা যায় যে ২৭৯ গৰাকী জয়লাভ কৰা প্ৰাৰ্থীৰ ১৫৭ গৰাকীয়ে ৫০% বা তাতোকৈ বেছি ভোট পাইছে।

বিৰোধী দলবোৰৰ যুক্তিযুক্তভাৱে আঙুলিয়াই দিয়ে যে কেনেকৈ প্ৰতিবাৰেই নিৰ্বাচনৰ সময়ত আগত থাকে, কিয়নো শাসকীয় দল হিচাপে তেওঁলোকৰ সৈতে বিৰোধীৰ সম্পদৰ তফাৎ আকাশ-পাতাল। ২০২৪-২৫ত বিজেপিয়ে সমগ্ৰ দেশৰ পৰা লাভ কৰা বৰঙনিৰ পৰিমাণ আছিল ৬,০০০ কোটি টকা। সেয়া আটাইতকৈ ডাঙৰ বিৰোধী দল কংগ্ৰেছতকৈ ১২ গুণ বেছি আছিল। নিৰ্বাচনত সমানে সমানে যুঁজ দিয়াৰ পৰিৱেশ এতিয়া আৰু নাই।

মহাৰাষ্ট্ৰৰ পৌৰসভা নিৰ্বাচনত কেৱল এমাহ সময় অনলাইন বিজ্ঞাপনৰ বাবেই বিজেপিয়ে ৫৫ কোটি টকা খৰচ কৰিছিল। ভোটদান আৰম্ভ হোৱাৰ আগে আগে ভোটদাতাৰ মাজত কত কোটি টকা বিলোৱা হৈছিল, তাৰ কোনো হিচাপ নাই।

কিন্তু নিকোলেয়ে কয় যে এই বিশাল ব্যৱধান অতিক্ৰম কৰা সম্ভৱ যদিহে “ভোটদাতাৰ হৃদয়ত, তেওঁলোকৰ মনত ঠাই ল’ব পাৰি। তেওঁলোকৰ বিশ্বাস অৰ্জন কৰিব লাগিব,” তেওঁ কয়। “বিশ্বাস জিনিব পাৰিলে ভোটদাতাত টকাৰে ওপচাই দিলেও ভোটটো তেওঁলোকে বিক্ৰী নকৰে। মোৰ বিপক্ষে যিজন বিজেপি প্ৰাৰ্থী নিৰ্বাচনী যুঁজত অৱতীৰ্ণ হৈছিল, তেওঁ হয়তো মোতকৈ ১০০ গুণ বেছি টকা খৰচ কৰিছিল।”

২০১৯ৰ বিধানসভা নিৰ্বাচনত কোনো এটা ৰাজনৈতিক দলে চৰকাৰ গঠনৰ বাবে সংখ্যাগৰিষ্ঠতা লাভ কৰা নাছিল। শিৱসেনাই তেওঁলোকৰ ৫৬ গৰাকী বিধায়কক ৰাতিয়ে ৰিচ’ৰ্ট এখনত নি ৰাখিছিল যাতে বিজেপিয়ে তেওঁলোকৰ পৰা বিধায়ক ফালি নিব নোৱাৰে। যিসময়ত বিৰোধীৰ বিধায়কসকল ৰিচ’ৰ্টত লুকাই আছিল, সেই সময়ত নিজৰ সমষ্টি দহানুত সগৌৰৱে বিচৰণ কৰিছিল নিকোলেয়ে।

“অকালবৃষ্টিয়ে আমাৰ অঞ্চলটোৰ খেতিয়কৰ ব্যাপক ক্ষতি কৰিছিল,” তেওঁ কয়। “পৰিস্থিতি দেখি আমি নিজৰ কামত লাগি পৰিছিলো। দল বাগৰাৰ ভাৱ আমাৰ কিম্বা ভোটদাতা, কাৰোৱেই মনত ঘূণাক্ষৰেও অহা নাছিল,” তেওঁ কয়।

আৰ্থিক অনাটনৰ বাবে কলেজীয়া শিক্ষা আধাতে এৰিবলগীয়া হোৱা নিকোলেয়ে দহানুৰ কেণ্টিন এখনতে খাদ্য পৰিৱেশন কৰা আৰু বাচন-বৰ্তন ধোৱা কাম কৰিছিল।

চিপিআই(এম)ৰ এজন জ্যেষ্ঠ নেতাৰ চকু পৰাত তেওঁক পাৰ্টিত যোগ দিবলৈ কয়। “তেতিয়া সদস্যপদ আছিল ৫ টকা,” তেওঁ মনত পেলায়। নিকোলেয়ে জ্যেষ্ঠ নেতাজনক ৰগৰ কৰি কৈছিল, “আপুনি আমাৰ কেণ্টিনত খাইছে আৰু মইহে আপোনাক এতিয়া পাঁচ টকা দিব লাগে? ই কেনে কথা, তাৰ ওলোটাটোহে হ’ব লাগিছিল, নহয়নে?”

পাঁচ টকাৰ ৰছিদ কাটি জ্যেষ্ঠ নেতাজনে নিকোলেৰ হাতত দি ক’লে, “আজিৰে পৰা তুমি আমাৰ পাৰ্টিৰ সদস্য।”

“সেই সময়ত তাৰ অৰ্থ কি আছিল মই জনা নাছিলো। কিন্তু তেওঁ মোক লগত ল’লে আৰু মই পাৰ্টিৰ কাম কৰিবলৈ ল’লো,” নিকোলেয়ে কয়।

দহানুত নিৰ্বাচনী যুঁজত নমাৰ বহু আগতেই নিকোলেয়ে নিজৰ সহকৰ্মীৰ সৈতে বহু তৃণমূল পৰ্য্যায়ৰ আন্দোলনত আগভাগ লৈছে আৰু শক্তিশালী পক্ষৰ বিৰুদ্ধে সাহসেৰে থিয় দি আহিছে।

২০১৩ আৰু ২০১৪ বৰ্ষত আন্দোলন কৰাৰ বাবে পুলিচে তেওঁৰ ওপৰত অবৈধভাৱে সমবেত হোৱা আৰু হিংসাৰ অভিযোগত কেবাটাও গোচৰ ৰুজু কৰে। আনকি পাঁচখন জিলাত প্ৰৱেশ বেআইনী বুলি ঘোষণা কৰি বহিস্কাৰৰ আদেশো জাৰী কৰা হৈছিল। কিন্তু দহানু আৰক্ষী থানাৰ সন্মুখত ২৫ হাজাৰ কৃষক আহি গোট খাই বিক্ষোভ প্ৰদৰ্শন কৰাৰ পিছত পুলিচে সেই আদেশ বাতিল কৰিবলৈ বাধ্য হয়। “বিধায়ক হোৱাৰ পিছতো মই তৃণমূল পৰ্য্যায়ৰ পৰা মই আঁতৰি অহা নাই,” তেওঁ কয়। “বৰঞ্চ মই অধিক উৎসাহেৰে কাম কৰিবলৈ লৈছো। আমাৰ বিধানসভা এলেকাত এখনো উন্নতমানৰ চিকিৎসালয় নাই। আগন্তুক দিনত যাতে এখন ভাল হস্পিতাল আমাৰ সমষ্টিটোলৈ আনিব পাৰো, সেয়া নিশ্চিত কৰিম।”

অনুবাদ: ধ্ৰুৱজ্যোতি ধনন্তৰি