மோன்யுலுக்காக பாடுதல்

…மோன்யுல் சோக்லே கியால் லோ
மோன்யுல் சோக்லே கியால் லோ

(...மோன்பா நிலம் நீடுழி வாழ்க
மோன்யுல் நீடுழி வாழ்க)

பள்ளி மாணவர்களின் கூடுகையில் கடைசியாக பாடப்படும் இந்தப் பாடலில்தான் எனக்குக் கேள்விகள் இருந்தது. பாடல் தெரியாததோ மொழி புரியாததோ காரணம் அல்ல. இமயமலையின் பள்ளத்தாக்கில் வசிக்கும் மக்கள் பேசும் மொழிகளிலிருந்து அம்மொழி வித்தியாசமாக இருந்தது. கொஞ்ச காலமாக நான் மேற்கு காமேங் மாவட்டத்தின் சுக் கிராமத்தில் மோன்பா வாழ்க்கையை ஆவணப்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறேன்.

ஜூலையின் பிற்பகுதியில் ஒரு வியாழக்கிழமையின் காலைப் பொழுது. அருணாச்சல பிரதேசத்தின் அழகான கிராமமாக கருதப்படும் இடத்தில் நான் இருந்தேன். அரசு பள்ளி ஆசிரியரான நவாங் சேரிங்கின் பைக்கில் பின்னால் அமர்ந்து பயணித்து, சுக்கிலிருந்து 6 கிலோமீட்டர் தூரத்தில் இருக்கும் ராமா முகாமின் பிஎம் ஸ்ரீ அரசு பள்ளியை அடைந்தேன். பக்கத்து கிராமங்களை சேர்ந்த பல குழந்தைகள் தினசரி காலை நடந்து பள்ளிக்கு வருகின்றனர்.

காலை 9 மணி. மாணவர் கூடுகைக்கான நேரம். மேடையில் நிகழ்ச்சியை நடத்திக் கொண்டிருக்கும் சில மாணவர்களுக்கு பின்னால் இருக்கும் சுவருக்கு நெருக்கமாக நின்று கொண்டேன். எனக்கு எதிரே பசிய மலைகளும் மாணவர்களின் சீருடை போல கறைபடாத மேகங்களை கொண்ட நீல வானமும் இருந்தது. 260 மாணவர்கள் வரிசைகளின் நின்று கொண்டிருந்தனர்.

சமஸ்கிருத ஸ்லோகத்துடன் அவர்கள் மஞ்சுஸ்ரீ என்ற பெயரை (அல்லது ஞானத்தை அடையாளப்படுத்தும் போதிசத்துவா) உச்சாடனம் செய்யத் தொடங்கினர். பிறகு தேசிய கீதம் பாடி இறுதியில் மோன்பா (தாய்மொழியில் மோன்யுல்) பாடல் பள்ளத்தாக்கை நிறைக்கிறது. அந்த வரிசைமுறையில் நான் ஈர்க்கப்பட்டேன். வரிசையில் கடைசியாக இடம்பெற்ற இந்த விஷயம்தான் என் ஆர்வத்தை அதிகப்படுத்தியது.

பிறகு 3ம் வகுப்பு மற்றும் 4ம் வகுப்பு படிக்கும் தென்சின் த்ரெமா என்ற பெயரை கொண்ட இரு நண்பர்கள் அப்பாடலை எனக்காக பாடிக் காட்டினர். இன்னப் பள்ளிக்கூடம் என இல்லாமல், மாலியமா கிராமத்தின் எல்லா மோன்பா குழந்தைகளுக்கும் அந்தப் பாடல் தெரிந்திருந்தது. திராங் மோன்பா மொழியில் பாடப்படும் பாடல், போதி எழுத்தில் எழுதப்படுகிறது. பண்பாட்டுடன் முக்கிய தொடர்பு அப்பாடல் கொண்டிருப்பதாக கருதப்படுகிறது.

திபெத்திய இலக்கியத்தில் மோன் என்றால் திபெத் பள்ளத்தாக்கை விட உயரம் குறைவாக உள்ள பகுதி என அர்த்தம். பா என்றால் மக்கள் என அர்த்தம். எனவே மோன்பா என்பது அடிப்படையில் இமயமலைச் சரிவில் திபெத்துக்கு தெற்குப் பக்கம் இருக்கும் பகுதியின் மக்கள் என அர்த்தம் கொண்டது. பூகோள இடங்கள், வாழ்வாதார முறைகள் மற்றும் மொழிகளின் அடிப்படையில் அவர்கள் உட்குழுக்களாக பிரிந்திருக்கின்றனர். எனினும் எல்லா மோன்பாக்களும் மகாயனா பெளத்தத்தை பின்பற்றுகின்றனர். திபெத்தின் வழியாக வந்த அம்மதம் எட்டாம் நூற்றாண்டை சேர்ந்தது. இங்கு மோன்பாவாக இருப்பது என்பது பெளத்த அடையாளத்துடன் இருப்பதாகும்.

2011ம் ஆண்டில் அருணாச்சல பிரதேச அரசு, பெளத்தர்கள் அதிகம் வசிக்கும் மேற்கு காமெங் உள்ளிட்ட நான்கு மாவட்ட பள்ளிகள் எல்லாவற்றிலும் போதி எழுத்தை கற்றுத் தருவதை கட்டாயம் ஆக்கியது. “உயர்கல்விக்காகவும் வேலைகளுக்காகவும் பல இளம் தலைமுறையினர் பிற நகரங்களுக்கும் டவுன்களுக்கும் புலம்பெயர்வதால், நம் மொழி மற்றும் பண்பாட்டின் முக்கியத்துவத்தை அவர்கள் புரிந்து கொள்ள விரும்புகிறோம்,” என்கிறார் நவாங்.

2011 மக்கள்தொகை கணக்கெடுப்பின்படி மோன்பா மொழி அல்லது அதன் வடிவத்தை பேசும் மொத்த 13,703 பேரில் 12,398 பேர் அருணாச்சலப் பிரதேசத்தில் மட்டும் வசிக்கின்றனர். திராங் மோன்பா என்கிற மொழி பேசும் உட்குழு, அருகி வரும் மொழி பாதுகாப்பு அரசு திட்டத்தில் சேர்க்கப்பட்டுள்ளது. மேற்கு காமேங்கில் 896 பேர் மட்டுமே அம்மொழி பேசுகின்றனர்.

பள்ளியின் இந்தி ஆசிரியரான தாஷி சேரிங், “திபெத்திய-பர்மா மொழி குடும்பத்தை சேர்ந்த மோன்பா மொழி போதி எழுத்துருவை பயன்படுத்துகிறது. பல வட்டார வழக்குகளை கொண்டிருக்கிறது. 8ம் வகுப்பு வரை நாங்கள் அந்த எழுத்துகளை கட்டாயம் கற்றுக் கொடுக்க வேண்டும்,” என்கிறார்.

பள்ளியில் மாணவர் கூடுகை அன்றாடம் நடக்கிறது. தினசரி குழந்தைகள் அதே நான்கு பாடல்களை அதே வரிசையில் பாடுகின்றன. இப்படித்தான் இரண்டு தென்சின் த்ரெமாக்களும் மனப்பாடமாக அவற்றை கற்றிருக்கின்றனர். “பள்ளியில் இப்பாடலை நாங்கள் கற்றோம். இது மோன்பா பாடல். இது பாரம்பரிய பாடல். எனக்கு இதுதான் தெரியும். அர்த்தமெல்லாம் என்னவென தெரியாது,” என சொல்லி சிரிக்கிறார்.

இந்த மோன்பா (மோன்யுள்) பாடல்கள், அருணாச்சல பிரதேசத்தின் மேற்கு காமெங்கின் சுக் கிராமத்தில் பேசும் பாணியில் ஆவணப்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது. பாடலை விளக்கிய சேரிங் (திராங்) மற்றும் ஜெண்டென் சாங்கே (தவாங்) ஆகியோருக்கு கட்டுரையாளர் நன்றி தெரிவித்துக் கொள்கிறார்

பாரியின் அருகி வரும் மொழிகளை அடையாளப்படுத்தும் பணி (ELP), இந்தியாவில் அழியும் நிலையிலுள்ள மொழிகளை, அவற்றை பேசும் மக்களின் வாழ்வனுபவங்களை கொண்டு ஆவணப்படுத்துவதை நோக்கமாக கொண்டிருக்கிறது.

தமிழில்: ராஜசங்கீதன்