മോൺപ നാട് നീണാൾ വാഴട്ടെ
മൊണിയുൽ നീണാൾ വാഴട്ടെ
സ്കൂൾ അസംബ്ലിയിലെ ആ അവസാനത്തെ പാട്ടാണ് എന്നിൽ ചോദ്യങ്ങൾ അവശേഷിപ്പിച്ചത്. പരിചയമില്ലാത്തതുകൊണ്ടോ, എനിക്കറിയാത്ത ഭാഷയിലായതുകൊണ്ടോ, മാത്രമല്ല, ഈ ഹിമാലയൻ താഴ്വരയിലെ ആളുകൾ സംസാരിക്കുന്ന ഭാഷയിൽനിന്ന് വ്യത്യസ്തമായി തോന്നിയതുകൊണ്ടുകൂടിയായിരുന്നു അത്. മോൺപ ജീവിതങ്ങളെ രേഖപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട്, വെസ്റ്റ് കാമെംഗ് ജില്ലയിലെ ചുഗ് ഗ്രാമത്തിലായിരുന്നു ഞാൻ കുറച്ചുകാലം.
ജൂലായുടെ അവസാനത്തെ ഒരു വ്യാഴാഴ്ചയിലെ പ്രഭാതമായിരുന്നു. അരുണാചൽ പ്രദേശിലെ ഏറ്റവും പ്രകൃതിരമണീയമായ സ്ഥലം എന്ന് പറയാവുന്ന സ്ഥലത്താണ് ഞാൻ. സർക്കാർ സ്കൂൾ അദ്ധ്യാപകനായ നവാങ് സെറിംഗിന്റെ ബൈക്കിന്റെ പിന്നിലിരുന്ന്, ഞാൻ ചുഗിൽനിന്ന് 6 കിലോമീറ്റർ അകലെയുള്ള റമ ക്യാമ്പിലെ പി.എം.ശ്രീ ഗവണ്മെന്റ് സെക്കൻഡറി സ്കൂളിലെത്തി. സമീപഗ്രാമങ്ങളിലെ ധാരാളം കുട്ടികൾ എന്നും രാവിലെ സ്കൂളീലേക്ക് കാൽനടയായി അവിടേക്ക് വരുന്നു.
രാവിലെ 9 മണിയായി. അസംബ്ലി സമയം. സ്റ്റേജിൽ പ്രോഗ്രാം അവതരിപ്പിക്കുന്ന കുറച്ച് കുട്ടികളുടെ തൊട്ടുപിന്നിലായി ഒരു ചുവരിനോട് ആവുന്നത്ര ചേർന്ന് നിൽക്കുകയാണ് ഞാൻ. എനിക്കഭിമുഖമായി, പച്ചനിറമുള്ള മലകളും, കടലിന്റെ നീലനിറം ധരിച്ച ആകാശവും, കുട്ടികളുടെ യൂണിഫോമിന്റെ നിറമുള്ള, കലർപ്പില്ലാത്ത തെളിഞ്ഞ വെളുത്ത മേഘങ്ങളുമുണ്ടായിരുന്നു. 260 കുട്ടികൾ വൃത്തിയായി നിരനിരയായി നിന്നു.





