యువ భారతీయుల వెన్ను వంచుతోన్న పార్శ్వగూని

సేవంతీ రాయ్ భుజాలు సౌష్ఠవంగా లేవని ఆమె చిన్నతనంలోనే ఆమె నాట్య గురువు గమనించారు. ఆ ఔత్సాహిక నృత్యకారిణి కదలికలు ఆగిపోయాయి. కొన్నిరోజుల తరువాత, పదమూడేళ్ళ సేవంతికి పార్శ్వగూని ఉందని పరీక్షల్లో నిర్ధారణ అయింది. “నాకు రోగ నిర్ధారణ జరిగిన మొదట్లో, నా చిన్నప్పటి అభిమాన హీరో హృతిక్ రోషన్ (అద్భుతమైన నృత్య నైపుణ్యాలకు ప్రసిద్ధి చెందిన ప్రముఖ సినీ నటుడు)కి వచ్చిన వ్యాధే నాకూ వచ్చిందని ఏదో తెలియని ఉత్సాహంతో ఉండేదాన్ని,” సేవంతి నవ్వుతూ గుర్తుచేసుకున్నారు.

రోషన్‌కి 21 ఏళ్ళ వయసులో అతనికి పార్శ్వగూని ఉందని నిర్ధారణ అయింది. ఆ కారణంగా అతను ఎప్పటికీ నాట్యం చేయలేడని డాక్టర్లు చెప్పారు. పార్శ్వగూని వల్ల వెన్నెముక పక్కకి వంకరతిరిగిపోతుంది. ప్రతి మనిషికి వెన్నెముకలో క్రమబద్ధమైన వంపులు ఉంటాయి, కానీ పార్శ్వగూనితో పుట్టిన పిల్లలు, యుక్తవయస్కుల్లో వెన్నెముక , లేదా కొన్ని భాగాలు ‘ఎస్’ లేదా ‘సి’ ఆకారంలో అసాధారణంగా వంకరతిరిగిపోతాయి.

దాంతో, యుక్తవయస్కురాలైన సేవంతి, అడాలెసెంట్ ఇడియోపతిక్ స్కోలియోసిస్ (కౌమారదశలో వచ్చే కారణం తెలియని పార్శ్వగూని - AIS) శస్త్రచికిత్స చేయించుకోవడానికి దక్షిణ 24 పరగణాలలో ఉన్న తన ఇంటి నుండి కొల్‌కతాకు వెళ్ళింది. ఈ ప్రక్రియలో ఆమె వీపులోకి రెండు కడ్డీలు, 14 మరమేకులను చొప్పించి, ఆమె వెన్నెముకను నిటారుగా ఉండేలా చేశారు.

ఇది జరిగిన 12 సంవత్సరాల తరువాత, “ఇప్పుడు నాకే బాధా లేదు. నేను సాధారణ జీవితాన్ని గడుపుతున్నాను. పార్శ్వగూనితో ఎలా బతకాలో నేర్చుకున్నాను. అన్నీ మామూలుగానే జరిగిపోతున్నాయి,” అని ఆమె నవ్వుతూ చెప్పారు. మేం పశ్చిమ బెంగాల్‌లోని డైమండ్ హార్బర్ పట్టణంలో, ఆమె తాతగారి ఇంటి డాబా పైన కూర్చున్నాం. హూగ్లీ నది ఈ పట్టణం గుండానే ప్రవహిస్తూ బంగాళాఖాతంలో కలుస్తుంది.

పార్శ్వగూని వల్ల సేవంతి శరీరాకృతి మారింది. అయితే, ఈ వ్యాధి లక్షలాది మంది ఇతర రోగులను తీవ్రమైన నొప్పికీ, నిస్త్రాణకూ గురిచేస్తుంది, గుండె, శ్వాస సంబంధిత సమస్యలు కూడా తలెత్తుతాయి. ఇక గ్రామీణ ప్రాంతాలలో ఉండే ప్రజల విషయానికి వస్తే, మొదటి దశ అయిన సరైన రోగ నిర్ధారణ జరగడం కూడా వాళ్ళకు సవాలే.

ముర్షిదాబాద్‌ జిల్లాలోని సాలార్ పట్టణానికి చెందిన మహమ్మద్ జమీల్ (పేరు మార్చాం) అనే అబ్బాయి తీవ్రమైన నొప్పితో చాలా బాధపడ్డాడు. వ్యవసాయం, నిర్మాణ రంగాల్లో వలస కూలీలుగా పనిచేసే అతని తల్లిదండ్రులు, కౌమారదశలో ఉన్న తమ కొడుకు మళ్ళీ నడుస్తాడన్న ఆశను వదిలేసుకున్నారు. “జమీల్ చలనం కోల్పోయాడు. వెన్నెముక వైకల్యం వల్ల అతని నరాలు, కండరాలు కుంచించుకుపోయాయి. అతను నొప్పితో, బలహీనంగా ఉన్నాడు. బరువును మోయలేడు,” అని వారు PARIతో చెప్పారు.

అయితే, అదృష్టవశాత్తూ వాళ్ళు సీనియర్ వెన్నెముక శస్త్రవైద్యుడైన డాక్టర్ సౌమ్యజిత్ బసును కలిశారు. 2022 వేసవిలో శస్త్రచికిత్స చేయించుకున్న జమీల్, మొదటిసారి నొప్పిలేకుండా అడుగులు వేయగలిగాడు.

తన వీపును, అంగభంగిమను సరిచేయించుకొన్న సేవంతి కూడా వేదికపై నాటక ప్రదర్శనలు ఇస్తూ, రంగస్థల కళాకారిణిగా మంచి పేరు సంపాదించుకున్నారు. ఇది ఆమె స్థితిస్థాపకతకు, చికిత్స తరువాత క్రమంగా కోలుకునే మానవ శరీర సామర్థ్యానికి ఒక నిదర్శనం. “నా నాటక బృందంతో కలిసి నేను ఎన్నో ప్రదర్శనలు ఇచ్చాను,” ఆమె నాతో అన్నారు. మేం కూర్చొన్న ఆ డాబా మీద ఆమెకు వెనుకవైపున, నాటక ప్రదర్శనల్లో వినియోగించే వస్తువులున్నాయి.

“అందుకోసం మేం ప్రయాణం సాగించాం,” మొత్తానికి తాను సాధారణ స్థితికి తిరిగి చేరుకున్న సగతిని ఆ పాతికేళ్ళ మహిళ నొక్కి చెప్పారు. ఒకప్పుడు ఆమె జీవితాన్ని శాసించిన పార్శ్వగూని అనే భయంకరమైన వ్యాధి ఇప్పుడు కేవలం తనకు సంబంధించిన ఒక అదనపు సమాచారంలా మిగిలిపోయింది.

ప్రపంచంలోనే అత్యంత వేగవంతమైన వ్యక్తి ఉసేన్ బోల్ట్ తనకు పార్శ్వగూని ఉందని ఆత్మకథలో వెల్లడించినప్పుడు, ఆ వ్యాధి పేరు అంతర్జాతీయంగా మార్మోగింది. ఒలింపిక్స్‌లో 100 మీటర్లు, 200 మీటర్లు పరుగులో విజేతగా నిలిచిన బోల్ట్ నడక హెచ్చుతగ్గులుగా ఉంటుంది. ప్రస్తుతం, ఒక అధ్యయనంలో భాగంగా, అతని నడక వెనుక ఉన్న బయోమెకానిక్స్‌ (శరీర నిర్మాణ శాస్త్రాన్ని, యాంత్రిక సూత్రాలను ఉపయోగించి జీవుల కదలికలను, వాటిపై పనిచేసే భౌతిక శక్తులను అధ్యయనం చేసే శాస్త్రం)ను విశ్లేషిస్తున్నారు.

ప్రపంచవ్యాప్తంగా పార్శ్వగూని కేసులు ఎక్కువగానే- రెండు నుండి నాలుగు శాతం నమోదవుతున్నాయి. అబ్బాయిల కంటే, ఇది అమ్మాయిలను ఎక్కువగా ప్రభావితం చేస్తోంది. కానీ భారతదేశంలో ఈ వ్యాధిపై సరైన అవగాహన లేదని, దీని గురించి పెద్దగా ఎవరికీ తెలియదని 2022లో ప్రచురితమైన ఈ నివేదిక పేర్కొంది. ఇక్కడ గమనించాల్సింది ఏంటంటే, ఎఐఎస్ (సహజంగా కౌమారదశలో నిర్ధారణ అవుతుంది) మాత్రమే కాకుండా పార్శ్వగూనిలో వేరే రకాలు కూడా ఉన్నాయి: పుట్టుకతో (congenital) వచ్చేది, నాడీ కండరాల (neuromuscular) రుగ్మతల వల్ల వచ్చేది, వయసు పెరిగే కొద్దీ వెన్నెముకలో జరిగే మార్పుల (degenerative) వల్ల వచ్చేది.

తనవద్దకు వచ్చే రోగుల్లో చాలామంది చాలా ఆలస్యంగా చికిత్సకు వస్తున్నారని, లేదా అసలు రోగ నిర్ధారణే జరగడం లేదని వెన్నెముక శస్త్రవైద్యుడైన బసు గమనించారు. “మాలో చాలామంది వైద్యులకు కూడా దీనిపై అవగాహన లేదు. పార్శ్వగూని గురించి మీరు ఎన్ని కథనాలు చూశారు, లేదా చదివారు? భారత ప్రభుత్వం కూడా దీనిపై ఇంకా డేటాను ప్రచురించవలసి ఉంది,” అసోసియేషన్ ఆఫ్ స్పైన్ సర్జన్స్ ఆఫ్ ఇండియా (ASSI) మాజీ అధ్యక్షుడైన బసు తెలిపారు. డేటాగానీ, సమాచారం గానీ లేకపోవడం పార్శ్వగూని వల్ల ప్రభావితమైన వాళ్ళకి సరైన చికిత్స లభించకుండా చేస్తోందని ఆయన చెప్పారు.

సాధారణంగా పార్శ్వగూనిని శారీరక పరీక్ష ద్వారా గుర్తిస్తారు. ఇందులో భాగంగా శరీర భంగిమ, వెన్నెముక అమరికను పరిశీలిస్తారు. తరువాత ఎక్స్-రే ద్వారా వెన్నెముక ఎంత తీవ్రంగా వంకర తిరిగిందో కొలిచి నిర్ధారిస్తారు. కానీ, పశ్చిమ బెంగాల్‌లోని గ్రామీణ ప్రాంతాలలో, మూడింట రెండొంతుల రేడియోగ్రాఫర్ల స్థానాలు ఖాళీగా ఉన్నాయి. దాంతో, ఇక్కడ నివసించే ప్రజలకు ప్రాథమిక ఎక్స్-రే తీయించుకోవడం పెద్ద సవాలుగా మారింది (గ్రామీణ ఆరోగ్య గణాంకాలు 2021-2022). అలాగే, మూడింట ఒక వంతు సాముదాయక ఆరోగ్య కేంద్రాలలో (CHCలు) మాత్రమే రేడియోగ్రాఫర్లు ఉన్నారు.

ఇంతే కాకుండా, ఎక్స్-రే తీయించుకున్న తరువాత, సంబంధిత వైద్య నిపుణుడిని సంప్రదించడం దాదాపు అసాధ్యం. ఎందుకంటే, రాష్ట్రంలోని గ్రామీణ ప్రాంతాలలో కేవలం ఆరు శాతం పోస్టులు మాత్రమే భర్తీ కావటంతో నిపుణుల కొరత చాలా తీవ్రంగా ఉంది. ఆ కారణంగా, పార్శ్వగూనిని నిర్ధారించగలిగే అర్హత కలిగిన వైద్య నిపుణులు ఎక్కడ ఉంటారో తెలుసుకోవడం ఇక్కడ నివసించే రోగులకు మరో పెద్ద సవాలుగా మారింది. దీనికి తోడు, అపాయింట్‌మెంట్‌ల కోసం గంటల తరబడి వేచి ఉండాల్సి రావడంతో, నిపుణుల దగ్గరికి వెళ్ళడానికి రోగుల కుటుంబాలు వెనకాడుతున్నాయి.

ఇది చాలదన్నట్లు, తప్పుడు సమాచారం, తప్పుదారి పట్టించే సలహాల వల్ల రోగులు, వాళ్ళ తల్లిదండ్రులు తీవ్ర ఆందోళనకు గురవుతున్నారు.

అలాంటి తప్పుడు సలహా పాటించడం వల్ల తమ కూతురు ఎక్కువకాలం బాధపడడమే కాకుండా, తాము పొదుపు చేసుకున్న డబ్బులు చాలావరకు ఖర్చయిపోయాయని ఖొకొన్ పైక్ తెలిపారు. “నేను రెండు నుంచి మూడు లక్షల రూపాయల వరకు ఖర్చు చేశాను. నాలాంటి వాడికి ఇది చాలా పెద్ద మొత్తం,” పైక్ వాపోయారు. పాథర్‌ప్రతిమ గ్రామంలో సామాన్లు తీసుకువెళ్ళే బండిని లాగుతూ ఆయన నెలకు రూ.8,000 వరకు సంపాదిస్తున్నారు. అతని కుటుంబంలాగే, ఎన్నో కుటుంబాలు వైద్య చికిత్స కోసం అధిక వడ్డీ రేట్లకు ప్రైవేట్ రుణాలు తీసుకుంటున్నారు..

అతని కూతురైన తొమ్మిదేళ్ళ సోమా పైక్ వెన్నునొప్పిగా ఉండేదని మొదట్లో ఫిర్యాదు చేసింది. కానీ త్వరలోనే ఆమె జీవితం ఒక రోజువారీ పోరాటంగా మారిపోయింది. “నొప్పి అంతకంతకూ పెరగడంతో, పెన్ను పట్టుకోవడం కూడా ఆమెకు [సోమా] కష్టమైంది,” పశ్చిమ బెంగాల్‌లోని దక్షిణ 24 పరగణాల జిల్లాలో, తమ చిన్ని కచ్చా ఇంట్లో కూర్చొనివున్న ఆ తండ్రి గుర్తుచేసుకున్నారు. దాంతో, ఆమె చదువుకు ఆటంకం కలిగింది. అది సోమాని, ఆమె కుటుంబాన్ని మరింత బాధపెట్టింది.

ఏళ్ళు గడిచినకొద్దీ ఆమె నొప్పి తీవ్రమైంది. చివరికి, సోమా పూర్తిగా చలనం కోల్పోయింది. సరిగ్గా ఊపిరి కూడా పీల్చుకోలేకపోయేది. దీనికి పరిష్కారం తెలుసుకోలేక ఆ కుటుంబం తీవ్ర నిరాశకు గురైంది. ఆ తరువాతి మూడు సంవత్సరాలు, వాళ్ళు ఎంతోమంది ఆరోగ్య సంరక్షుకులను సంప్రదించి వివిధ రకాల చికిత్సా విధానాలను అన్వేషించారు. ఈ ప్రక్రియలో, వాళ్ళు మానసికంగా అలసిపోయారు; వాళ్ళ ఆర్థిక భారం మరింతగా పెరిగిపోయింది.

ఇలా అన్వేషిస్తూ, చివరికి స్పైన్ రీసెర్చ్ ఫౌండేషన్ (ఎస్ఆర్ఎఫ్)కి వెళ్ళిన రోజును ఖొకొన్ పైక్ గుర్తుచేసుకున్నారు. అది ఆయనలో నిరీక్షణ, ఆందోళనలు అలుముకున్న క్షణం. ఎస్ఆర్ఎఫ్ కొల్‌కతాలోని ఒక లాభాపేక్షలేని స్వచ్ఛంద సంస్థ. ఇది, గత 16 సంవత్సరాలుగా పేదవాళ్ళకి వెన్నెముక శస్త్రచికిత్సలు చేయించడం కోసం నిధులు సమకూరుస్తోంది.

“మా బిడ్డ మళ్ళీ తన కాళ్ళ మీద నిలబడడం మాకు కన్నుల పండుగ అయింది. శస్త్రచికిత్స అంత విజయవంతమవుతుందని మేం అస్సలు ఊహించలేదు. వైద్యులందరికీ మా ధన్యవాదాలు, మేం నిజంగా ధన్యులం,” సోమా తండ్రి PARIతో అన్నారు.

సినీనటుడు హృతిక్ రోషన్ అదృష్టవంతుడు. ముందుగానే రోగ నిర్ధారణ జరగడంతో సరైన వ్యాయామం ద్వారా అతను పార్శ్వగూనిని జయించగలిగారు. కానీ సోమాకు అనేక ఏళ్ళపాటు చికిత్స దొరకక పోవటం వలన శస్త్రచికిత్సే ఆమెకున్న ఏకైక అవకాశమయింది. “ముందుగానే గుర్తించగలిగితే, చాలా అరుదుగా మాత్రమే శస్త్రచికిత్స అవసరమవుతుంది. వెన్నెముకలో ఉన్న వంకరను బ్రేస్ అమర్చటం, లేదా చిన్న చిన్న వ్యాయామాల ద్వారా సరిచేయగలిగేవాళ్ళం. శస్త్రచికిత్స ఎప్పుడూ మా చివరి ఎంపికే,” డాక్టర్ త్రినంజన్ సారంగి వివరించారు. న్యూరో-అనస్థీషియాలజిస్ట్, ఎస్ఆర్ఎఫ్ వ్యవస్థాపక ట్రస్టీ కూడా అయిన ఆయన తన పదిహేనేళ్ళ అనుభవంలో, తనకే గుర్తులేనన్ని కేసులు చూశారు.

“శస్త్రచికిత్స అంటే, కుటుంబాలకు ఒక భారీ ఆర్థిక భారం. వైకల్యాన్ని సరిచేసే శస్త్రచికిత్సలకు దాదాపు రూ.5 లక్షల నుండి 15 లక్షల వరకు ఖర్చవుతుంది,” ఆయన చెప్పారు. శస్త్రచికిత్సల సంఖ్య, దిగుమతి చేసుకున్న లేదా స్థానిక స్క్రూల ఎంపిక, ఆసుపత్రిలో కోలుకునే సమయం లాంటివి అదనంగా ఉంటాయి. సాధారణంగా, పార్శ్వగూని శస్త్రచికిత్సకు అయ్యే ఖర్చును బీమా సంస్థలు భరించవు. ఇది కాస్మెటిక్ సర్జరీ కాదు కానీ, రోగనిరోధక శస్త్రచికిత్స అని ఆయన తెలిపారు.

పశ్చిమ బెంగాల్‌లోని దక్షిణ 24 పరగణాలకు చెందిన మరో అమ్మాయికి శస్త్రచికిత్స మాత్రమే ఏకైక ఎంపికైంది. గ్రామీణ ప్రాంతంలో నివసించే పదిహేనేళ్ళ మీనాక్షి (పేరు మార్చాం)కి ముందస్తు రోగ నిర్ధారణ జరిగే అవకాశం లేకపోయింది..

“నా కూతురు 10 నిమిషాల కంటే ఎక్కువసేపు నిలబడలేకపోయేది. ఆమె తన శక్తినంతా కోల్పోయింది. ఒకప్పుడు ఉత్సాహంగా తిరిగిన మా బిడ్డ అలా మంచం మీద కదలకుండా పడి ఉండడం చూసి, మాకు గుండెకోతగా అనిపించేది,” డైమండ్ హార్బర్‌లో నివసించే ఆమె తండ్రి నిర్మల్ సర్కార్ చెప్పారు. ఆయన ఇక్కడ ఒక చేపలు నిల్వ చేసే యూనిట్‌లో మేనేజర్‌గా పనిచేస్తూ, నెలకు దాదాపు రూ.10,000 వరకు సంపాదిస్తున్నారు. తన కూతురికి చేయించిన శస్త్రచికిత్సకు అయిన ఖర్చు ఆయన ఆరు సంవత్సరాల జీతంతో సమానం. “అప్పుడు మేం చాలా కష్టాల్లో ఉన్నాం. ఆశ కోల్పోయాం కూడా,” డైమండ్ హార్బర్‌లో రద్దీగా ఉన్న చేపలు నిల్వ చేసే యూనిట్‌ వద్ద PARIతో మాట్లాడుతూ అన్నారాయన..

అయితే, యాదృచ్ఛికంగా ఎస్ఆర్ఎఫ్‌తో ఏర్పడిన పరిచయం వాళ్ళ పరిస్థితిని మార్చేసింది. “ఆపరేషన్ జరిగిన రెండు వారాల తరువాత, నా కూతురు తిరిగి తన కాళ్ళపై తాను నిలబడగలిగింది. ఇప్పుడామె 10వ తరగతి పరీక్ష రాయడానికి సిద్ధమవుతోంది,” ఆ తండ్రి ఆనందంగా ప్రకటించారు. ఒకప్పుడు కదలికనూ, శక్తినీ కోల్పోయిన ఆ అమ్మాయి, ఇప్పుడు ప్రతిరోజూ సైకిల్ తొక్కుతూ బడికి వెళ్తోంది.

ఈ పరిస్థితిని అరికట్టాలంటే, ఈ వ్యాధిపై పిల్లల్లో తల్లిదండ్రుల్లో అవగాహన కల్పించడం ఎంతో అవసరమని నేను కలిసిన వైద్యులందరూ నొక్కి చెప్పారు. కొల్‌కతా, ఆ చుట్టుపక్కల ప్రాంతాలలో ఉండే పేదపిల్లలు వెళ్ళే పాఠశాలల్లో ఎస్ఆర్ఎఫ్ స్క్రీనింగ్ ప్రారంభించింది. “మాకు అనుబంధంగా ఉన్న శస్త్రవైద్యులు తమ సొంత ఖర్చుతో పాఠశాలల్లో నిర్వహించే ఈ క్లినిక్‌లను క్రమం తప్పకుండా సందర్శిస్తున్నారు,” డాక్టర్ సౌమ్యజిత్ బసు తెలిపారు.

రెండు వారాలకు ఒకసారి నిర్వహించే తన క్లినిక్‌లో, బసు ప్రత్యేకంగా పార్శ్వగూని రోగులను పరీక్షిస్తుంటారు. అలా దాదాపు 40-50 కేసులను చూస్తారు. అలాంటి ఒక క్లినిక్‌లో నేను ఉండగా, పశ్చిమ బెంగాల్‌లోని నదియా జిల్లాకు చెందిన ఒక రోగి కుటుంబంతో ఆయన మాట్లాడడం విన్నాను. పార్శ్వగూని పెరిగిపోవటాన్ని బ్రేసులు ఎలా ఆపలేదో చెబుతూనే, ఆమె చలనానికీ, గుండె, ఊపిరితిత్తులు సవ్యంగా పనిచేయడానికీ శస్త్రచికిత్స ఎంత అవసరమో ఆయన వివరించారు.

తల్లిదండ్రులు ఆయన్ని ప్రశ్నలు అడగడానికి ఇబ్బందిపడటాన్ని, అలాగే ఎలాంటి సమాధానాలు వస్తాయో అని భయపడటాన్ని కూడా నేను గమనించాను: “ఆమె బడికి వెళ్ళగలదా? మళ్ళీ ఈత నేర్చుకోడానికి వెళ్ళగలదా? ఒకవేళ తను మళ్ళీ నడవలేకపోతే ఏం చేయాలి?”

బసు వాళ్ళకి భరోసా ఇస్తూనే ఇలా హెచ్చరించారు: “ఏదేమైనా సరే, మీ అమ్మాయి వ్యాయామాలు చేయడం మాత్రం మానేయకూడదు.” ఆమె పూర్తిగా కోలుకునే ప్రక్రియలో, తమ బృందం నుండి ఒక ఫిజియోథెరపిస్ట్ వాళ్ళకి తగినంత సహాయం చేస్తారని కూడా ఆయన చెప్పారు.

శస్త్రచికిత్స తరువాతి ఫిజియోథెరపీనే చివరి దశ. డిసెంబర్ 2024లో శస్త్రచికిత్స చేయించుకున్న ఒక రోగిని కలిసేందుకు ఫిజియోథెరపిస్ట్ శౌవిక్ ఘోష్‌ వెళ్తున్నప్పుడు, అతనితో పాటు నేను కూడా వెళ్ళాను. ఎప్పుడూ నవ్వుతూ పలకరించే అతని తీరు రోగులకు తక్షణ భరోసాని ఇస్తుంది.

మేం హూగ్లీ జిల్లాలోని ఒక మురికివాడకు వెళ్ళాం. అక్కడ 14 ఏళ్ళ సహానా పర్వీన్ (పేరు మార్చాం) తన తల్లిదండ్రులతో కలిసి నివసిస్తోంది. మేం ఆ 10x12 అడుగుల గదిలోకి అడుగుపెట్టగానే, ఆ అమ్మాయి ఎలాంటి ఆధారం లేకుండానే తనకు తానుగా లేచి తిరుగుతుండడాన్ని గమనించాం.

పార్శ్వగూని శస్త్రచికిత్స తరువాత ఘోష్ బృందం చాలాసార్లు ఆమెను చూసేందుకు వచ్చింది. ఘోష్‌ని చూడగానే సహానా ముఖం ఆనందంతో వెలిగిపోయింది. కొద్దిసేపు నడవడం ఆపి, అతనితో ఇలా అంది: “నాకు శస్త్రచికిత్స జరిగినప్పటి నుండి నన్ను ఎవరూ వేరుగా చూడడంలేదు. నేను చాలా సౌకర్యంగానూ. విశ్వాసంతోనూ ఉన్నాను. క్రమం తప్పకుండా ఖచ్చితంగా వ్యాయామాలు చేస్తాను. కానీ ఇప్పుడు మాత్రం పావురాలకు ఆహారం పెట్టడానికి డాబా పైకి వెళ్తున్నాను.”

అనువాదం: వై. క్రిష్ణ జ్యోతి