ഝാർഗ്രാമിലെ സബറുകൾ: ഇരുളിലേക്ക്

“പുളിപ്പിച്ച അരിവെള്ളമല്ലാതെ മറ്റെന്തുണ്ട് ഞങ്ങൾക്ക് കഴിക്കാൻ?” ചോറിന് കൂടുതൽ രുചിചേർക്കാൻ ചുവന്ന മുളകും ഉപ്പും അരച്ചുകൊണ്ട് ബാതോ മല്ലിക് ചോദിക്കുന്നു.

വൈകുന്നേരമാണ്. ബാത്തോയും ഭർത്താവ് യോഗെൻ മല്ലിക്കും അടുത്തുള്ള കാട്ടിൽനിന്ന് മടങ്ങിയെത്തിയതേയുള്ളു. കോളണിയിലെ മറ്റ് ഗോത്രകുടുംബങ്ങളെപ്പോലെ അവരും ദിവസം മുഴുവൻ, സാലമരത്തിൻ്റെ ഇലകൾ തപ്പി കാട്ടിലലയും. ആഴ്ചച്ചന്തയിൽ കൊണ്ടുപോയി അവ വിൽക്കാൻ.

പശ്ചിമബംഗാളിലെ ഝാർഗ്രാം ജില്ലയിലെ ബെനഷുലി ഗ്രാമത്തിലാണ് അവരുടെ വീട്. കൂടുതലും സബർ ആദിവാസികളാണ് (പശ്ചിമബംഗാളിൽ സവർ എന്ന് പട്ടികപ്പെടുത്തിയവർ) അവിടെ ഭൂരിഭാഗവും. രാജ്യത്തെ ഏറ്റവും ദരിദ്രരും നിസ്വരുമായ ഗോത്രസമുദായക്കാരാണ് അവർ. പട്ടിണിയുടേയും പോഷകദാരിദ്ര്യത്തിൻ്റേയും വക്കിലുള്ളവർ.

വർഷങ്ങളായി ഞാൻ ഈ സബർ സമുദായക്കാരെ അടയാളപ്പെടുത്തുന്നതിനായി ഇവിടം സന്ദർശിക്കുന്നു. ‘കുറ്റവാളി ഗോത്രങ്ങൾ’ എന്ന് ബ്രിട്ടീഷുകാർ അടയാളപ്പെടുത്തിയ അവരെ ആ ചാപ്പയിൽനിന്ന് വിമുക്തരാക്കിയത് 1952-ലാണ്. വളരെ കുറച്ചുപേർകക്കേ ഭൂമിയുള്ളു. കാടിനെ ആശ്രയിച്ചാണ് ജീവിതം. വായിക്കാം: ആളിക്കത്തുന്ന വിശപ്പ്

ഓരോ തവണ തിരിച്ചുവരുമ്പോഴും, അവരുടെ അവസ്ഥയിൽ പുരോഗതിയൊന്നും വന്നതായി കണ്ടിട്ടില്ല. വർഷങ്ങളായി, പതിറ്റാണ്ടുകളായി, ഒരു മാറ്റവുമില്ല. വിശപ്പിൽനിന്ന് രക്ഷപ്പെടാനായി ഭക്ഷണത്തിന് പകരം അവർ മഹുവ (മധുക ലോംഗിഫോളിയ) വാറ്റി കിട്ടുന്ന മദ്യം കുടിക്കുന്നു. അത് എല്ലായിടത്തും സുലഭവുമാണ്. അത് കഴിച്ചാൽ വയർ നിറഞ്ഞതുപോലെ തോന്നും. വർദ്ധിച്ചുവരുന്ന ഈ മദ്യാസക്തികാരണം ഒട്ടുമിക്ക വീടുകളിലും പോഷകാഹാരക്കുറവും വിളർച്ചയും സാധാരണയാണ്.

കാട്ടിലെ പരിചയം കൊണ്ട് ഓരോരോ സമയങ്ങളിൽ കിട്ടുന്ന സാധനങ്ങളെ ആശ്രയിച്ചാണ് അവരുടെ ജീവിതം. പഴങ്ങൾ, വേരുകൾ, ചെറിയ പക്ഷികൾ, പാമ്പുകൾ, തവളകൾ, ഒച്ച്, ചെറിയ മീനുകളും ഞണ്ടുകളും, ചെറിയ മൃഗങ്ങൾ, തേൻ തുടങ്ങിയവ. എന്നാൽ ഇന്ത്യയിലെ വനങ്ങളുടെ നിബിഡത കുറയുകയാണ്. ‘2011 മുതൽ 2021 വരെ, നിബിഡവും (വെരി ഡെൻസ് ഫോറസ്റ്റ് - വി.ഡി.എഫ്), അർദ്ധനിബിഡവുമായ 40,798.28 ചതുരശ്ര കിലോമീറ്റർ വനം തുറന്ന വനങ്ങളായി അധപ്പതിച്ചിരിക്കുന്നു” (2023-ലെ സ്റ്റേയ്റ്റ് ഓഫ് ഇന്ത്യാസ് ഫോറസ്റ്റ് റിപ്പോർട്ട്)

“വനാവരണം കുറയുന്നതിനാൽ ഈയിടെയായി ആനകളെ ധാരാളം കാണാറുണ്ട്. എൻ്റെ കാൽ നഷ്ടപ്പെട്ടേക്കും,” 2026-ൽ കാട്ടിൽനിന്ന് വിറക് ശേഖരിച്ചുവരുമ്പോൾ ആനയുടെ ആക്രമണത്തിൽ പരിക്കേറ്റ കൊണ്ട ഭൊക്ത പറയുന്നു.

പരമ്പരാഗത ഭക്ഷണം കണ്ടെത്താനാവാത്തതിനാൽ അവരിപ്പോൾ പൊതുവിതരണ സംവിധാനത്തിൻ്റെ (പി.ഡി.എസ് – റേഷൻ) ആശ്രിതരായിരിക്കുന്നു. അന്ത്യോദയ അന്ന യോജന (എ.എ.വൈ) റേഷൻ കാർഡിൽ, അർഹരായ കുടുംബങ്ങൾക്ക് പ്രതിമാസം 15 കിലോഗ്രാം അരിയും 20 കിലോഗ്രാം ഗോതമ്പും ലഭിക്കുന്നു. എന്നാൽ, സിംഗ്ധുയി ഗ്രാമത്തിലെ സബർ ഗോത്രക്കാരനായ അജിത് കോട്ടൽ പറയുന്നത്, “റേഷൻ ഡീലർമാരിൽനിന്ന് ഞങ്ങൾക്ക് ആവശ്യമുള്ള അരിയൊന്നും കിട്ടുന്നില്ല. എപ്പോഴും കുറവായിരിക്കും. എന്തുകൊണ്ടാണെന്നറിയില്ല. പരാതിപ്പെട്ടിട്ടും ഫലമൊന്നുമുണ്ടായില്ല” എന്നാണ്.

അജിത്തിനെപ്പോലെ പല കുടുംബങ്ങൾക്കും അവർക്ക് അർഹതപ്പെട്ടതിനേക്കാൾ കുറവ് റേഷനാണ് കിട്ടുന്നതെന്ന് ഈ റിപ്പോർട്ടറിന് കാണാൻ കഴിഞ്ഞു.

കിട്ടുന്നവർക്കുതന്നെ അത് തികയുന്നില്ല. “കാട് ചുരുങ്ങിയപ്പോൾ ഞങ്ങളുടെ ഭക്ഷണസ്രോതസ്സും കുറഞ്ഞു. ഒരുനേരം മാത്രം (കഞ്ഞിവെള്ളം) കഴിച്ച് തള്ളിനീക്കുന്ന ദിവസങ്ങളുമുണ്ട്,” പരാസിയ ഗ്രാമത്തിലെ അജിത്ത് ഭുയ്യ എന്ന സബർ ഗോത്രവർഗ്ഗക്കാരൻ പറയുന്നു.

കഴിഞ്ഞ വർഷമാണ് (2025) ഭാമ്ര നായക്കിന് തൻ്റെ 15 വയസ്സായ മകാൾ രൂപാലി നായക്കിനെ നഷ്ടമായത്. “എൻ്റെ മോൾക്ക് കുട്ടിക്കാലംതൊട്ടേ വിളർച്ചാരോഗമുണ്ടായിരുന്നു. നല്ല ഭക്ഷണം കിട്ടിയിരുന്നെങ്കിൽ അവൾ രക്ഷപ്പെട്ടേനേ എന്ന് എനിക്ക് തോന്നിയിട്ടുണ്ട്,” അദ്ദേഹം ഈ റിപ്പോർട്ടറോട് പറഞ്ഞു.

ആഴ്ചച്ചന്തയിൽ സാൽ ഇലകൾ വിറ്റാണ് തൻ്റെ കുടുംബം പുലരുന്നതെന്ന് അമ്പതുകളിലെത്തിയ നായക്ക് അറഞ്ഞു. “ഒഡിഷയിൽനിന്ന് ആളുകൾ അത് വാങ്ങാനെത്തും. 1,000 ഇലകളുടെ ഒരു കെട്ടിന് ഞങ്ങൾ 60 രൂപ വാങ്ങും. ആഴ്ചയിൽ നാല് കെട്ട് പോയാൽ 240 രൂപ സമ്പാദിക്കാം. ഇവിടെയുള്ള മിക്ക വീടുകളും ഉണ്ടാക്കുന്ന വരുമാനം ഇതുതന്നെയാണ്.” 40 ശതമാനം സാക്ഷരതയും (2013-ലെ റിപ്പോർട്ട്) പരക്കെയുള്ള ദാരിദ്ര്യവും കാരണം, സബറുകൾക്ക് ഇടനിലക്കാരെ ആശ്രയിക്കേണ്ടിവരുന്നു.

പകൽവെളിച്ചം മാഞ്ഞുതുടങ്ങി. ജനുവരിയിലെ തണുത്ത കാറ്റിൽ ഇവിടെ സിംഗ്ധുയിയിൽ എൻ്റെ ശരീരം വിറകൊള്ളുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പല വീടുകൾക്കും പൂർണ്ണമായ തോതിലുള്ള മേൽക്കൂരയില്ലായിരുന്നു. സന്ധ്യ ഭക്ഷ വെളിയിലാണ് പാചകം ചെയ്യുന്നത്. അവളുടെ വളർത്തുതത്ത അവൾക്ക് ചുറ്റും തത്തിക്കളിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. “വേവിച്ച പച്ചക്കറിയും ചോറുമാണ് ഇന്ന് രാത്രി,” അത്താഴം എന്താണെന്ന് ഞാൻ ചോദിച്ചപ്പോൾ അവൾ പറഞ്ഞു.