மருத்துவர்கள், பேய்கள் மற்றும் சிறந்த நண்பர்கள்

குறிப்பு: இந்திய கிராமங்களில் இருக்கும் ஆரோக்கிய நிலை குறித்த தொடரின் முதல் கட்டுரை இது

மலாஜ்பூரின் சிறு விவசாய கிராமத்தில் 17 வயது சவி துர்வேவும் 16 வயது ஆஷா கொர்குவும் (பெயர்கள் மாற்றப்பட்டிருக்கின்றன), வழக்கத்துக்கு மாறான நட்புறவு கொண்டிருக்கின்றனர். ஒரு வருடத்துக்கு முன்னால் கோவில் விழாவில் அவர்கள் சந்தித்தார்கள். பேயோட்டும் சடங்குக்காக இருவரையும் இருவரின் குடும்பங்களும் அழைத்து வந்திருந்தன. இரு இளையோரும் அவர்தம் குடும்பத்தினரும் அவர்களை பேய் பிடித்திருப்பதாக நம்பினர்.

“அறைக்குள் அங்குமிங்கும் தூக்கி போடப்பட்டு, வலிப்பு வந்து மயங்கி விடுவேன். கடுமையான வலி இருக்கும். விழித்தெழும்போது ஏதும் நினைவில் இருக்காது,” என்கிறார் சவி. “அதேதான்,” என்கிறார் சவி முடிப்பதற்கு முன்பே ஆஷா. “எனக்கும் ஏதும் நினைவில் இருக்காது.”

இருவரும் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக்கொண்டு எந்த விஷயமுமின்றி சிரித்துக் கொள்கின்றனர். இயல்பாக பதின்வயதினரிடம் தென்படும் உற்சாகமான நட்புறவுதான் அது. இரு பெண்களும் கோவில் வளாகத்தில் ஒரு மாதகாலமாக வசித்து வருகிறார்கள். இருவரும் பிரியாமல் உற்ற தோழிகளாகிவிட்டனர். ஆரத்தி எடுக்கும்போது கூட அருகருகே அமர்ந்து கொண்டு, கோவிலில் சாமியை சுற்றி வரும்போது நகைச்சுவை துணுக்குகளை கிசுகிசுத்துக்கொண்டு, பேசிக் கொள்கின்றனர்.

ஆஷாவை அன்புடன் பார்த்து சவி, “எளிதில் அவளுக்கு பிடித்துவிடும்…”

“-என்னால் விளக்க முடியவில்லை-”

“-ஆரத்தி எடுக்கும்போது பார்ப்பீர்கள்-”

“- இப்போது ஓரளவுக்கு தேறியிருக்கிறேன் - “ என கோவில் வாசம் உதவியிருப்பதாக சொல்லி முடிக்கிறார் ஆஷா.

பூதோன் கா மேலா என அழைக்கப்படும் மலாஜ்பூரின் பேயோட்டும் விழா, நூற்றாண்டு பழமையான வருடாந்திர நிகழ்வு. மகா பூர்ணிமாவில் (ஜனவரி-பிப்ரவரி பெளர்ணமி நாள்) தொடங்கி பசந்த் பஞ்சமியில் (வசந்த கால வரவு) முடியும். பெதுல் மாவட்டத்தின் சிச்சோலி ஒன்றியத்தில் நடக்கும் விழா, குருசகாப் பாபா அல்லது தியோஜி மகாராஜ் என அழைக்கப்படும் துறவியின் சமாதியை சுற்றி நடக்கிறது. பேய் பிடித்தவர்களை குணப்படுத்தும் சக்தி அவருக்கு இருந்ததாக நம்பப்படுகிறது. கோவில் வளாகத்துள் இருக்கும் ஆலமர இலைகளில் பேய்கள் சிக்கியிருப்பதாக ஊர்வாசிகள் நம்புகின்றனர். ஆயிரக்கணக்கான யாத்ரீகர்களும் நம்பிக்கை உள்ளவர்களும் மத்தியப்பிரதேச பகுதிகளிலிருந்தும் சத்தீஸ்கர் மற்றும் ராஜஸ்தான் பகுதிகளிலிருந்து வருகின்றனர்.

சொல்லி வைத்தது போல, ஆரத்தியின்போது ஆஷா பரவச நிலைக்கு சென்றார். அவரின் தாய் பின் நகர, தோழிக்கு உதவ சவி முன் வருகிறார். ஆஷாவின் கண்கள் அலைபாய்கின்றன. தோள்கள் முறுக்கி துடிக்கின்றன. முகம் மாறுகிறது. பெயர் சொல்லி தாய் கூப்பிட்டும், அவர் திரும்பவில்லை. அவரின் முடியை உறுதியாக சவி பிடித்துக் கொள்கிறார். பேயை பிடித்தாலும் ஆஷாவுக்கு காயம் ஏற்படாத வகையில் அவர் முடியை பிடித்திருக்கிறார். சில நிமிடங்கள் கழித்து, பேய் பிடித்த தோழியுடன் சமாதி சுற்றி நடக்கிறார். அவர்களது தாய்கள் பின்னால் நடக்கின்றனர். முகங்கள் இறுகியிருக்கின்றன. ஆடி முடிந்ததும் ஆஷா தரையில் விழுகிறார். பெண்கள் அவரை சுற்றி நிற்கின்றனர். யாரோ ஒருவர் ஒரு தம்ளர் புனித நீர் கொடுக்க, சவி சில துளிகளை அவரின் உதடுகளில் ஊற்றி, “குடி... முடிந்துவிட்டது,” என மென்மையாக சொல்கிறார்.

அவர்களின் தாய்களான சுனிதாவும் பப்பியும் செல்வதற்கு வேறு இடம் இல்லாததால் மகள்களை இங்கு அழைத்து வந்தனர். உளவியலாளர்கள் இல்லை. மனநல ஆலோசகர்கள் இல்லை. மருத்துவமில்லா பாலைவனத்தில் இருக்கும் அவர்களுக்கு இந்த கோவில்தான் பாலைவனச் சோலை. அவர்களை போன்ற குடும்பங்களுக்கு மனநலமும் ஆதரவு குழுக்களும் கிடைக்கும் இடமாக இது இருக்கிறது.

சிலர் வேண்டுதல்களுக்காக வருகிறார்கள். சிலர் கெட்ட ஆவி போக வருகிறார்கள். அனைவரிடமும் இங்கு வந்ததற்காக அற்புதக் கதைகள் இருக்கின்றன. பக்கத்து ஊரை சேர்ந்த பெண்ணுக்கு புற்றுநோய் குனமாகி இருக்கிறது. இன்னொரு பெண்ணுக்கு பல பத்தாண்டுகளுக்கு பிறகு குழந்தை பிறந்திருக்கிறது. பாம்பு கடித்த ஒருவர் பிழைத்திருக்கிறார். வேண்டிதல் நிறைவேறினால் “குரு மகராஜு”க்கு பக்தர்கள் வெல்லம் அர்ப்பணம் செய்கின்றனர்.

இந்தியாவின் பெரிய மாநிலங்களில் ஒன்றான மத்தியப் பிரதேசம் மூடநம்பிக்கையிலும் மனநல நெருக்கடியிலும் சிக்கியிருக்கிறது. மாநிலத்தின் 70 சதவிகித மக்கள்தொகை கிராமப்புற பகுதிகளில் வசிக்கிறது. “கோவிலில் நீங்கள் பார்த்தது சிறு பகுதிதான்,” என்கிறார் பெதுல் மாவட்ட மருத்துவமனையின் உளவியல் மருத்துவரான டாக்டர் சஞ்சய் கதேர்கர். “மருத்துவமனைகளில் பல பணிகள் நிரப்பப்படாமல் இருக்கிறது. முகாம்களை நடத்தி களத்துக்கு செல்ல முயலுகிறோம். மருத்துவமனையில் சேர்க்கப்பட வேண்டிய நோயாளிகளை கண்டறிந்தால் போபாலுக்கு அனுப்பி வைக்கிறோம். ஆனால் சில முறை களத்தில் செல்வதால் தீர்த்துவிடக் கூடிய சிக்கல் அல்ல இது. பெரிய நெருக்கடி,” என்கிறார் அவர்.

Psychiatry Journal-ல் 2021ம் ஆண்டு பிரசுரமான ஆய்வின்படி, மாநிலத்தின் 13.7% மக்கள் மட்டும்தான் 1996ம் ஆண்டு தொடங்கப்பட்ட மாவட்ட மனநல திட்டத்தின் கீழ் இருக்கின்றனர். 11.8% மருத்துவமனைகள் மட்டும்தான் மனநல சேவைகளை வழங்குகின்றன. ஒரு லட்சம் பேருக்கு 0.05 உளவியல் மருத்துவர்கள் மட்டும்தான் இருக்கின்றனர். ஒரு லட்சம் நோயாளிகளுக்கு 3 பேரேனும் இருக்க வேண்டும் என்கிற உலக சுகாதார நிறுவனத்தின் குறைந்தபட்ச பரிந்துரைக்கும் மிகக் குறைவான அளவு இது.

பெதுலில் அறுவை சிகிச்சையாளரான டாக்டர் ஜக்தீஷ் கோரே, மாவட்ட மருத்துவமனையில் உள்கட்டமைப்பு இருந்தாலும் பணியாளர்கள் இல்லை என்கிறார். “எண்டோஸ்கோப்பி அல்லது எக்கோ போன்ற வசதிகள் எங்களிடம் இருந்தாலும் அவற்றை இயக்குவதற்கான பணியாளர்கள் எங்களிடம் இல்லை. புதிய கட்டடங்களும் நல்ல கட்டமைப்பும் இருக்கின்றன. ஆனால் 30 ஸ்பெஷலிஸ்ட் பணிகளில் 11 பேர் மட்டுமே நியமிக்கப்பட்டிருக்கின்றனர்.”

மொத்தத்தில் மாநிலத்தில் இருக்கும் மனநல நோயாளிகளில் பெரும்பாலானோர் சிகிச்சை கிடைக்காமல் போகும் சித்திரத்தைதான் இத்தரவுகள் தருகின்றன. வசதிகள் இல்லாததால், குறைந்த பராமரிப்பையே நாடும் இடத்துக்கு குடும்பங்கள் தள்ளப்பட்டிருக்கின்றன. விளைவாக சவி மற்றும் ஆஷா போன்ற பதின்வயதினர் அதிக பாதிப்பை எதிர்கொள்ளும் ஆபத்தில் இருக்கின்றனர். “மனநல மருத்துவ சிகிச்சை கிடைக்காததாலேயே மனநல சிக்கல் இருக்கும் நிலையை 91% மனநல பாதிப்பு நோயாளிகள் கொண்டிருக்கின்றனர். முறையான சிகிச்சையை பெறுவதற்கான வாய்ப்பும் இவர்களுக்கு இல்லை.

18-45 வயதில் இருப்பார்களின் மக்கள்தொகையில் 10 லட்சம் பேரில் 1.19 பேர் அம்மாநிலத்தில் தற்கொலை செய்து கொள்கின்றனர். மிக அதிக அளவு,” என முடிக்கிறது 2021ம் ஆண்டின் ஆய்வு. அக்டோபர் 2025-ல் நடத்தப்பட்ட சமீபத்திய ஆய்வு, மத்தியப்பிரதேச உளவியல் மருத்துவர்களில் அதிகமானோர் இந்தூர், போபால் மற்றும் குவாலியர் போன்ற நகரங்களில்தான் இருப்பதாக குறிப்பிடுகிறது. மாநிலத்தின் 54 மாவட்டங்களில் ஒரு மனநல மருத்துவர் கூட கிடையாது.

”போதுமான மருத்துவர்கள் இருந்திருந்தால், மலாஜ்பூரில் பேயோட்டப்படுபவர்களுக்கு வலிப்பு நோய், பதற்றம், உளவியல் நோய் போன்ற நோய்கள் இருப்பது கண்டுபிடிக்கப்பட்டிருக்கும்,” என்கிறார் டாக்டர் கதேர்கர்.

ஆனால் மருத்துவ வசதியற்ற பாலைவனம் போல இருக்கும் இங்கு, சவி மற்றும் ஆஷா போன்ற பதின்வயதினரின் உளவியல் சிக்கல்கள், அமானுஷ்யமாகவும் தெய்வச்செயலாகவும் பாவிக்கப்படுகிறது. பேய்கள், தேவதைகள், துறவிகள், தரிசனங்கள், மத்திய காலம் மற்றும் 21ம் நூற்றாண்டு கால சடங்குகள் போன்றவைதான் இங்கு தீர்வுகளாகின்றன. சவி மற்றும் ஆஷா போன்ற இளையோருக்கு, தங்களின் அன்றாட வாழ்வுகளில் இருக்கும் குழப்ப நிலையை வெளிப்படுத்த, “பேய் பிடிக்கும் நிலை” உதவுகிறது.

“உடல் ரீதியிலான சிக்கல்களுக்கு மருத்துவமனைக்கு செல்ல வேண்டும். ஆன்ம சிக்கல்களுக்கு, இங்கு வர வேண்டும்,” என்கிறார் சவியின் தாயான சுனிதா. தன் மகளுக்கு யாரோ சாபம் வைத்து விட்டார்கள் என்றும் அத்தகைய சாபங்களை கோவிலில்தான் சரி செய்ய முடியும் என்றும் அவர் கூறுகிறார்.

“நான் முதலில் இங்கு வந்தபோது நிறைய அழுவேன். வீட்டுக்கு செல்ல விரும்பினேன். பிறகுதான் ஆஷாவை சந்தித்தேன். இப்போது இந்த இடம் நன்றாக இருக்கிறது. இங்கு நிறைய நண்பர்கள் எனக்கு இருக்கின்றன…” என்கிறார் சவி வசந்த கால வரவில் முடியும் ஒரு மாத கால பேயோட்டும் விழா குறித்து. “என் ஊருக்கு நாளை சவி இன்றி செல்ல வேண்டும். என்ன செய்யப் போகிறேன் என தெரியவில்லை,” என்கிறார் ஆஷா தனக்குத் தானே பேசிக் கொள்வது போல.

அவர்களின் தாய்கள், மகள்களின் தீர்வு ஆன்ம வழியில்தான் இருக்கிறது என சொல்லும் நிலையில், சவி மற்றும் ஆஷா தங்களுக்கான தீர்வை மிக எளிய விஷயமான நட்புறவில் கண்டடைந்திருக்கின்றனர். மாதத்தின் முடிவில், இருவரும் மீண்டும் அடுத்த வருடம் கோவிலில் சந்திப்பதென முடிவெடுத்து விட்டனர்.” …மீண்டும் அடுத்து…” என்கிறார் சவி.

“... அதற்கு அடுத்த வருடமும்…” என இருவரும் என்னிடம் ஒரே நேரத்தில் சொல்லி வெடித்து சிரிக்கின்றனர்.

உண்மையில் ஏதோவொரு மாயம் இங்கு நிகழ்ந்திருப்பது போல்தான் தெரிகிறது.

பாரிசீனியர் மானியப்பணி 2025-ன் ஆதரவில் இக்கட்டுரை பிரசுரிக்கப்பட்டது

தமிழில்: ராஜசங்கீதன்