வடக்கு திரிபுராவில் மூங்கில் தடிகளின் மீதான வாழ்க்கை

“எங்களின் வீடுகளை தகர்க்க அவர்கள் யானைகளை அழைத்து வர வேண்டியிருந்தது,” என்கிறார் பாரத்ஜோய் ரியாங்.

“அவற்றை (யானைகள்) கொண்டு கூட, அவர்களால் இடிக்க முடியவில்லை. எங்களின் டோங்குகளை அவர்கள் எரிக்க வேண்டியிருந்தது.” அஸ்ஸாமின் ஸ்ரீபூமி மாவட்டத்தில் இருந்த வீட்டிலிருந்து மனைவி மற்றும் குழந்தைகளுடன் வனத்துறையினரால் கட்டாயமாக வெளியேற்றப்பட்டதை 75 வயது ரியாங் பழங்குடி நினைவுகூருகிறார். அது 1980களின் காலம். அவர் குறிப்பிடும் வீடுகள் டோங்க் கர் அல்லது கைரிங் நோக் என உள்ளூர்வாசிகளால் அழைக்கப்பட்டன. திரிபுராவின் பழங்குடி சமூகங்கள் வழக்கமாக வசிக்கும் வீடுகள் அவை.

“மலைமக்களான எங்களுக்கு, மண் அல்லது கல் வீடுகளில் வசிக்கும் பழக்கம் கிடையாது. டோங்குகள்தான் எங்களுக்கு பிடித்தமானவை,” என்கிறார் அவர், வடக்கு திரிபுராவில் இருக்கும் தன் வீட்டை சுட்டிக் காட்டி. மூங்கில் தடிகளில் நிற்கும் மூங்கில் வீடுகள் அவை. தரையிலிருந்து ஓரடி உயரத்தில் இருக்கும். பாரம்பரியமாக, ஓலை வேயப்பட்டிருக்கும். ஆனால் பாரத்ஜோயின் டோங்கில் தகரப்பாய் வேயப்பட்டிருக்கிறது. பக்பாசாவிலிருந்து வரும் நீண்ட கற்சாலைக்கு பக்கத்தில் வீடு இருக்கிறது. அந்த சாலை, நாம் பேசிக் கொண்டிருக்கும் சைதாங் கிராமத்தின் டோங்க்சேரா பகுதியுடன் இணைகிறது.

இந்த பகுதிக்கு வரும்போது நீங்கள் எதிர்கொள்ளும் முதல் வீடுகளில், பாரத்ஜோயின் வீடும் ஒன்று. இப்பகுதி பசுமையும் நீர்நிலைகளும் போர்த்திய உயர மலைகளின் கரங்களில் அமைந்திருக்கிறது. திரிபுராவின் தர்மாநகரிலிருந்து 25 கிலோமீட்டர் தொலைவில் இருக்கும் இந்த தனியான பகுதியில் ரியாங் பழங்குடியினரின் 150 குடும்பங்கள் வசிக்கின்றன. மாநிலத்தில் அதிகமாக பாதிக்கத்தக்க பழங்குடி குழுவாக வரையறுக்கப்பட்டிருக்கும் பழங்குடி சமூகம் அது.

ஆனால் இந்த வசிப்பிடத்தில் கொஞ்ச நேரம் செலவழித்தால், இந்த மக்கள் மட்டும் பாதிக்கப்படத்தக்க இல்லை என்பதும் அவர்களின் காட்டு நிலங்களும் மொழியான கெளப்ருவும் (கோக்பொரோக்கின் எட்டு வட்டார வழக்குகளில் ஒன்று), வாழ்க்கை முறையும் பாரம்பரிய வீடுகளுமே கூட பாதிக்கப்படத்தக்க நிலையில்தான் இருக்கின்றன என்பதும் புரியும். அச்சமூகத்தை சேர்ந்த பலரும் பிரதான் மந்திரி அவாஸ் யோஜனா திட்டத்தின் கீழ் கட்டப்பட்ட கான்க்ரீட் வீடுகளுக்கு சென்றுவிட்டனர். இந்திரா அவாஸ் யோஜனா என்கிற அத்திட்டத்தின் முந்தைய பெயர் மாற்றப்பட்டு 2017ம் ஆண்டில் திரிபுராவில் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டபோது பாரத்ஜோயும் தனக்கென ஒரு வீட்டை கட்டிக் கொண்டார்.

வீடு கட்டிய மூன்று வருடங்களில், வளர்ச்சி கங்கையை வடகிழக்குக்கு கொண்டு வந்திருப்பதாக பிரதமர் பேசியிருந்த நிலையில், பாரத்ஜோயின் வீடு தீப்பற்றி அழிந்தது. அரசின் உதவியுடன் அவர் கட்டிய ஒரு படுக்கையறை வீடு முற்றாக எரிந்து விட்டது. அவரின் டோங் வீடுக்கு அருகே அது இடிபாடு குவியலாக இன்றும் இருக்கிறது.

”அது ஆறு வருடங்களுக்கு முன்பு,” என்கிறார் அவர். “மின்சார கசிவுதான் நெருப்பை உண்டாக்கியிருக்கும். பல தடவை உள்ளூர் தலைவர்களிடம் உதவி கேட்டோம். உதவுவதாக சொன்னார்கள். ஆனால் உதவவில்லை. எப்போதும் உதவவில்லை. அவர்கள் பொருட்படுத்தக் கூட இல்லை. எங்களின் வாக்கு மட்டும்தான் அவர்களுக்கு தேவை.” சம்பவம் நடந்து இரு வருடங்களுக்கு பிறகு, பாரத்ஜோயும் இரண்டு மகன்களும் அதே பகுதியில் மூத்த மகனுடன் வாழ்ந்தனர். இறுதியாக ஒரு புதிய டோங் வீட்டை கட்டுவதென முடிவெடுத்தனர்.

“என் குடும்பத்தின் உதவியில் இரண்டு மாதங்களில் கட்டி முடித்தேன். டோங்கை நான் நான்கு வருடங்களுக்கு முன்பு கட்டினேன்,” என்கிறார் நம்மை மூங்கில் வீட்டுக்குள் கூட்டி சென்றபடி பாரத்ஜோய். 300 சதுர அடிதான் வீடு. தரையும் வீட்டின் சுவர்களும் மூங்கில் துண்டுகளால் நெய்யப்பட்டு அமைக்கப்பட்டிருக்கின்றன. இதற்கென பயன்படுத்தப்படும் மூங்கில் வகை உள்ளூரில் முலி என அழைக்கப்படுகிறது என்கிறார் அவர். “இந்த அளவு வீட்டுக்கு, 300 முலிகள் தேவைப்படும். இவை இளம் மூங்கில். ஒரு வருடம்தான் வயது இருக்கும்.”

மூங்கில் கொண்டு வருவதிலிருந்து எல்லாமும் தொடங்குகிறது. “கொண்டு வந்ததும், மூங்கிலை வெவ்வேறு வடிவங்களிலும் அளவுகளிலும் வெட்ட நாங்கள் காத்துக் கொண்டிருக்க மாட்டோம். அவை காய நாங்கள் விட மாட்டோம். காய்ந்தால், எளிதாக அவை உடைந்து விடும். மெல்லிய மூங்கில் துண்டுகளை உருவாக்கி, இறுக்கமாக நெய்வோம்,” என்கிறார் அவர். “அடிதள தூண்களுக்கு, 10-12 வருட தேக்கு மரத்தை பயன்படுத்துவோம்,” என்கிறார் அவர்.

தாவ் எனப்படும் மர கைப்பிடியுடன் கூடிய வளைந்த இரும்பு கருவியை பாரத்ஜோய் கிட்டத்தட்ட எல்லா வேலைகளுக்கும் பயன்படுத்துகிறார். மூங்கில் வெட்டவும், துண்டாக்கவும், நெய்வதற்கான இழைகளை உருவாக்கவும் அதையே அவர் பயன்படுத்துகிறார். மரப்பகுதிகளுக்கு சில சமயம் அவர் கை ரம்பத்தை பயன்படுத்துகிறார். வடகிழக்கு மக்கள் பலரும் கட்டுமானத்துக்கு மூங்கிலை பயன்படுத்த பலவகை கருவிகளை பயன்படுத்துகின்றனர்.

டோங்குகளை, ரியாங்குகள் மட்டும் செய்யவில்லை. “டோங்குகளை செய்யவென ஒவ்வொரு பழங்குடி பிரிவுக்கும் ஒரு பாணி உண்டு. நாங்கள் வீட்டில் முற்றங்களோ மாடங்களோ வைப்பதில்லை. தெப்பார்மா சமூக மக்கள், தரைதளத்துக்கு சில விரிவுகளை உருவாக்குவார்கள். எங்களின் சில டோங்குகள் தற்போது, அவற்றை போல் செய்யப்படுகின்றன,” என்கிறார் பாரத்ஜோய்.

அவர்களில் எவரும் மூங்கிலோ மரமோ வாங்குவதில்லை. பக்கத்து காடுகளிலிருந்து கொண்டு வருவார்கள். முலியை தாண்டி அவர்கள் மகல் ரகத்தையும் பயன்படுத்துகின்றனர். ”கோலாபெட் அல்லது பர்மிய மூங்கில், கட்டுமானங்களை பிணைத்துக் கட்ட பயன்படுகிறது. ஆனால் இப்போதெல்லாம் நிறைய கரையான் இருப்பதால் கட்டுமானங்களை காப்பது கடினமாக இருக்கிறது,” என்கிறார் பாரத்ஜோய்

“அவை மர அடித்தளத்தை தின்று விடுவதால், தூண்களின் உட்பகுதி அழிந்து விடுகிறது. மூங்கிலின் இன்னொரு வகையான காய்ங்களாவாக இருந்தால், இந்த கட்டுமானம் ஒரு நூற்றாண்டுக்கு தாக்கு பிடிக்கும்.” டோங்குகளை ஒரு காலத்தில் தாங்கிப் பிடித்து பிறகு அழிந்து போன மூங்கில் வகை குறித்து அவர் குறிப்பிடுகிறார்.

”இத்தகைய மரங்கள் அழியாமல் இருக்க என்ன செய்வது? பாக்கு மரம் போன்ற பணம் ஈட்டும் மரங்களை வளர்க்க, காடுகளை அழிக்கிறார்கள்,” என புலம்புகிறார் பாரத்ஜோய். அடர்காடுகளை கொண்ட திரிபுராவின் நிலத்தின் 60%, பசிய பல முக்கியமான் மரங்கள் போர்த்தியது. காடுகள், ரியாங்குகள் போன்ற பல ப்ழங்குடி சமூகங்களுக்கு வாழ்வாதாரமாக காடுகள் இருப்பதால், அவை அவர்களின் வாழ்க்கைகளின் அங்கமாக இருக்கிறது.

உணவு சேகரிக்கவும்படுகிறது. விளைவிக்கவும்படுகிறது. விளைச்சலும் அறுவடையும் முடிந்ததும், மீண்டும் செடிகொடிகள் விளையும்வரை, நிலம் கொஞ்ச காலத்துக்கு அப்படியே விடப்படுகிறது. ஆனால் காலப்போக்கில், இத்தகைய ஜும் சாகுபடிக்கு என இருக்கும் நிலம் சுருங்குகிறது. ஜும் சாகுபடி காலமும் இதனால் குறைகிறது. விளைவாக, நிலத்தை மீட்டுருவாக்குவதற்கான காலமும் குறைகிறது. இதனால் குறைவான விளைச்சலே மிஞ்சுகிறது.

1980-களில் வனத்துறையினர், பாரத்ஜோயை அவரது வசிப்பிடத்திலிருந்து வெளியேற்றியபோது, வன பாதுகாப்பு சட்டத்தின்படி காடுகளை காக்கவும் ஜும் சாகுபடியை குறைப்பதும்தான் காரணங்களாக சொல்லப்பட்டது. மாநிலத்தின் மலைப்பகுதிகளில் பல காலமாக செய்யப்படும் கலப்பு சாகுபடி முறைதான் ஜும் சாகுபடி. “நாங்கள் பெரும்பாலும் ஜும் சாகுபடியைதான் சார்ந்திருந்தோம். அவ்வப்போது வனத்துறையின் மரங்கள் நடும் வேலைகளை ஒப்பந்தத்தின் அடிப்படையில் செய்தோம்,” என்கிறார் பாரத்ஜோய், வெளியேற்றத்துக்கு முந்தைய தனது வாழ்க்கையை குறித்து விவரிக்கையில்.

80-களுக்கு பிறகு, காடுகளில் வசித்த பல பழங்குடி குழுக்கள் வெளியேற்றப்பட்டன. அவர்களில் பலரும் பாக்கு, ரப்பர் போன்ற பணப்பயிர்களை விளைவிக்கத் தொடங்கினர். முரண் என்னவெனில், ஜும் சாகுபடியிலிருந்து தோட்டப்பயிர் பொருளாதாரத்துக்கு நகர்ந்தும் கூட, மாநிலத்தின் பெருமளவுக்கான காடுகள் அழிந்து கொண்டுதான் இருந்தன. 2023ம் ஆண்டின் இந்திய காடுகள் கணக்கெடுப்பு அறிக்கையின்படி, திரிபுராதான் அதிகமான காடுகளை இழந்திருக்கிறது. காடுகள் பதிவு செய்யப்பட்ட 116.90 சதுர கிலோமீட்டர் பகுதியில், பெரும்பகுதி குறைந்திருந்தது.

“நாங்கள் வெறுத்து போய்விட்டோம். எங்களின் கோரிக்கைகளை யாரும் பொருட்படுத்தவில்லை. ஒரே இரவில் வீடு இன்றி ஆனோம். நாங்கள் அனைவரும் இந்த இடத்துக்கு புலம்பெயர்ந்து, எங்களின் வாழ்க்கைகளை புதிதாக உருவாக்க வேண்டியிருந்தது. 45 வருடங்களாக நாங்கள் இங்கு வசித்து வருகிறோம்,” என்கிறார் பாரத்ஜோய் பல பத்தாண்டுகளுக்கு முன் ஏற்பட்ட இழப்பின் பாதிப்பு இன்னும் நீங்காமல். முன்பெல்லாம் பழங்குடி வசிப்பிடங்கள் மலைகள்தோறும் மாறி, இந்த மூங்கில் டோங்க் வீடுகளை கட்டும் என விளக்குகிறார் அவர். மலைகளிலிருந்து சமவெளிகளுக்கு வந்ததும், பாரம்பரிய மூங்கில் வீடுகள், மரக்கட்டுமானங்களாக மாறியது என்கிறார் பாரத்ஜோய். நகரங்களுக்கு நெருங்குகையில் கான்க்ரீட் கட்டடங்களுக்கு மாறுகிறார்கள்.

“மண் வீடுகளில் கரையான் வரும். எங்களின் வாழ்வாதாரம் ஜூம் சாகுபடியை சார்ந்து இருந்தது. ஒரு மலைச்சரிவில் இருந்து இன்னொரு மலைக்கு, குறிப்பிட்ட வருடங்கள் கழித்து நாங்கள் வீடு மாற்றிக் கொண்டே இருக்க வேண்டும். டோங்க்தான் எங்களின் வீட்டு பாணி. என் வாழ்க்கை முழுக்க நான் டோங்குகளை செய்து வருகிறேன். அவற்றை செய்யும் முறையில் இத்தனை வருடங்களில் பெரிய மாற்றம் நடக்கவில்லை. ஆனால் புதிய டோங்குகள், இப்போது அரிதாகவே கட்டப்படுகின்றன,” என்கிறார் பாரத்ஜோய்.

நாங்கள் அமர்ந்திருந்த மூங்கில் வீடு, பகல்நேரத்தில் கூட இருட்டாகதான் இருந்தது. வெளிச்சம் வர ஒரே ஒரு ஜன்னல்தான் இருக்கிறது. ஒரு சிறு சமையலறை சற்று உயர்த்தப்பட்ட மூங்கில் மற்றும் மண் தளத்தில் இருக்கிறது. “எங்கள் டோங்குகளில் அறைகளுக்கான பிரிவுகள் கிடையாது. எல்லாமும் ஒரே அறையில்தான் இருக்கும்,” என்கிறார் அவர்.

“பக்கத்து வீட்டுக்காரர்கள் இங்கு டோங்குகள் செய்ய ஒருவருக்கொருவர் உதவிக் கொள்கின்றனர். ஒரு நடுத்தர அளவு (250-300 சதுர அடி) டோங்கை 2-3 வார காலத்தில் 5-7 பேர் சேர்ந்து கட்டுகின்றனர். மண் வீட்டை விட எனக்கு டோங்க் வீடுதான் பிடிக்கும். ஆனால் இப்போதெல்லாம் எவரும் டோங்க் வீடுகளை கட்டுவதில்லை. மக்களுக்கு கல் வீடுதான் பிடிக்கிறது. அவர்களை நான் குறை சொல்லவில்லை,” என்கிறார் பாரத்ஜோய். அவரின் வார்த்தைகள், பாரம்பரிய வீட்டு பாணி மெதுவாக மறைந்து வருவதை குறித்து புலம்புவதாக இருந்தது. “இதுபோன்ற டோங்க் வீட்டை கட்ட, இன்று 80-லிருந்து 90 ஆயிரம் ரூபாய் ஆகும். அந்த அளவுக்கு யார் பணத்தை செலவழிப்பார்?”

இங்குள்ள 150 ரியாங் குடும்பங்களில் சில குடும்பங்களிடம் மட்டும்தான் நிலையான வருமானம் இருக்கிறது. அவர்களில் சிலர், தேயிலை தோட்டங்களில் கூலி வேலை பார்க்கின்றனர். பிறர், பக்கத்து மாவட்டங்களுக்கு பிழைப்பு தேடி செல்கின்றனர். பலர் பழங்களும் காய்கறிகளும் காடுகளில் சேகரித்து, ஊரிலோ பக்கத்து சந்தையிலோ விற்கின்றனர். 1980-களில் பக்கத்து அஸ்ஸாமிலிருந்து வெளியேற்றப்பட்டு இங்கு வந்த பரத்ஜோய் போன்றவர்கள், ஜும் சாகுபடியை கொஞ்ச காலம் தொடர்ந்தனர். ஆனால் காப்புக்காடு என அப்பகுதி அறிவிக்கப்பட்டதும் அதை கைவிட்டனர். “இங்கு எங்களுக்கு நிலையான வருமானம் ஏதுமில்லை,” என்கிறார் பாரத்ஜோய்.

திரிபுரா மூங்கில் திட்டம் போன்ற மாநில அரசு முன்னெடுப்புகள், “மூங்கில் தயாரிக்கும் 20,000 ஏழைகளுக்கு வேலைவாய்ப்பையும் பெரும் வாழ்வாதாரத்தையும் கொடுக்கவல்லதாக மூங்கில் துறை உருவாக்கப்படும்,” என குறிப்பிடுகின்றன. இத்தகைய விஷயங்கள் சொல்லப்பட்டாலும், பாரத்ஜோய், மூங்கில் கைவினையில் இருந்து சொல்லிக் கொள்வது போல் பெரிய வருமானம் ஈட்ட முடியவில்லை. “நான் பெரும்பாலும் காராதான் செய்கிறேன்,” என டோங்க் அருகே இருக்கும் சில மூங்கில் கூடைகளை காட்டுகிறார். தவுக்கூவ் என்றும் சொல்லப்படும் இவை, கோழிகளை அடைக்க பயன்படுகின்றன. “150 ரூபாய்க்கு மேல் விலை வைக்க முடியாது. ஆனால் இவற்றை விற்றால்தான் வருமானம்.”

விளைவு: ஒவ்வொரு நாளும் 20 ரூபாய்க்கு ஆட்டோ பிடித்து, பொருளை விற்க பாரத்ஜோய் சந்தைக்கு செல்கிறார். இந்த பணியில் இருந்து மாதத்துக்கு 2,000 வரைதான் வருமானம் வருகிறது. “எங்களின் தேவைகளுக்கு பெரிதும் இயற்கை வளங்களைதான் சார்ந்து இருக்கிறோம். வாழ்க்கை ஓட்டுவதே சிரமமாக இருக்கிறது,” என்கிறார் அவர்.

கிராமத்தில் வாழ்வாதாரங்கள் குறைவதால், குழந்தைகளுக்கு கல்வி வாய்ப்பை ஏற்படுத்தி கொடுப்பதில் பலர் நம்பிக்கையை காணுகின்றனர். பாரத்ஜோயின் மூத்த மகனான, 52 வயது நொதிலா ரியாங்குக்கு சொந்தமாக ஒரு சிறு மளிகை கடை இருக்கிறது. ஊரில் நிலவும் சிக்கலான சமூகப் பொருளாதார சூழலை அவரும் குறிப்பிடுகிறார். “எங்களின் குழந்தைகள் பெரும்பாலும் ஆரம்பப் பள்ளியை தாண்டுவதில்லை. அவர்களில் பெரும்பாலானோரின் கல்வி 5 அல்லது 6ம் வகுப்போடு முடிந்து விடுகிறது. எங்களில் யாருக்கும் இங்கு நிலையான வேலையும் கிடையாது,” என்கிறார் அவர்.

பாரத்ஜோயின் மகளான 40 வயது பாண்டுரங் ரியாங் மற்றும் அவரது கணவரின் ரொங்காகந்தோ ரியாங் ஆகியோர், வசிப்பிடத்துக்கு அருகே இருக்கும் தேயிலை தோட்டங்களில் ஒப்பந்த கூலிகளாக வேலை பார்க்கின்றனர். அவர்களின் ஆறு வயது மகள் ஜினாரு, டோங்செரா ஜூனியர் ஆரம்பப் பள்ளியில் படிக்கிறார். ஜுபராஜ் நகர் ஒன்றியத்தில் இருக்கும் அப்பள்ளி, வசிப்பிடத்திலிருந்து நடந்து செல்லும் தூரம்தான். அந்த குடும்பம் சமீபத்டிஹ்ல் புதிய டோங்க் வீட்டை, ஐந்து நிமிட நடைதூரத்தில் இருக்கும் சிறு மலையில் கட்டியது.

“எங்களுக்கென ஒர் டோங் வீட்டை எப்போதுமே நாங்கள் விரும்பியிருந்தோம்,” என்கிறார் ரங்காகாந்தோ. “பிழைப்புக்காக நாள்தோறும் நாங்கள் வெளியே செல்ல வேண்டியிருக்கிறது. எனவே ஒரு வருடமாக தொடர்ந்து எல்லா நாட்களின் ஒரு பகுதியையும் கூலி தொழிலாளர் பணிக்கு ரூ.50,000-மும் செலவழித்து வீட்டை கட்டினோம். சில மாதங்களுக்கு முன்புதான் இங்கு குடி வந்தோம்,” என்கிறார் அவர். 500 சதுர அடி டோங்க் வீட்டுக்கு ஒற்றை பல்ப் வெளிச்சம் தருகிறது.

“பாரம்பரியமாக செய்வதை போல நாங்கள், காய்ந்த நீண்ட புற்கள் கூரைக்கு பயன்படுத்தினோம். நீண்ட நாட்கள் தாங்கும் புற்கள், குடிசையை குளிர்ச்சியுடன் வைத்திருக்கிறது,” என்கிறார் அவர். “பெரும்பாலானோருக்கு இந்த திறன் இல்லை,” என்கிறார் பாரத்ஜோய், மூங்கில் தூண்களின் மீது நிற்கும் டோங்க் வீட்டின் மாடத்தின் வழியாக, மலைச்சரிவுகளுக்கு அப்பால் இருக்கும் அழகிய பனிமூட்டத்தை ஏக்கத்துடன் பார்த்தபடி.

“ஆனால் என் பேரக்குழந்தைகள் கற்றுக் கொள்ள ஆர்வத்துடன் இருக்கின்றனர்.”

இக்கட்டுரை மிருணாளினி முகர்ஜி அறக்கட்டளை மானிய ஆதரவில் எழுதப்பட்டது.

தமிழில்: ராஜசங்கீதன்