நாப்கின்கள் புதைக்கப்பட்ட இடங்களை தெரிந்து கொள்ளுங்கள்

“இங்கு நெல் எதுவும் கிடையாது, நாப்கின்கள்தான் இருக்கின்றன. அந்தமான் நிலத்தை நீங்கள் தோண்டினால், நாப்கின்கள்தான் கிடைக்கும்!” என சீமா கிண்டலாக சொல்ல, மற்ற நான்கு பெண்களும் சிரிக்கின்றனர்.

வந்தூர் கிராமத்திலுள்ள ஒவ்வொரு வீட்டிலும், “X” குறி போட்டு குறிப்பிடப்பட வேண்டிய தேவையில்லாத ஒரு மூலை உண்டு. வீட்டின் ஒவ்வொரு பெண்ணும் வரைபடம் இன்றி அதை கண்டுபிடிப்பார். சானிடரி நாப்கின்களை அவர்கள் புதைக்கும் இடம் அது. எனினும் மொண்டால் பெண்கள், அந்த இடத்தை எனக்கு காட்ட தயக்கம் காட்டுகின்றனர்.

“ஒரு மாதத்துக்கான நாப்கின்களை சேகரிப்போம்,” என சொல்லும் சீமா தொடர்ந்து, “பிறகு மண்ணில் ஒரு குழி தோண்டி, அவரை போட்டு புதைப்போம். வீட்டை சுற்றிதான் எல்லாரும் அவற்றை புதைக்கின்றனர். எங்களது வீட்டருகே ஒரு இடம் இருக்கிறது. ஆனால் அது சகதியாக இருப்பதால், வீட்டின் மூலையில் ஒரு இடத்தில் நாங்கள் புதைக்கிறோம். சில நேரங்களில், அதே குழிக்குள் நாங்கள் அவற்றை போடுவோம். சில நேரங்களில் புதிய குழிகளை தோண்டுவோம்,” என்கிறார் அவர்.

தெற்கு அந்தமானின் மேற்கு பகுதியிலுள்ள கிராமத்தின் வீட்டுக்கு வெளியே ஐந்து பெண்கள் அமர்ந்து கொண்டு, மாதவிடாய் நாப்கின்களை கழிக்கும் முறைகளை பற்றி உரையாடுகின்றனர். “இதைப் பற்றி ஏன் முதலில் பேச வேண்டும்? நாங்கள் இதை பற்றியெல்லாம் பேசியதில்லை.” மொண்டால் குடும்பத்தை சேர்ந்த 72 வயது முதும்பெண் ஊர்மிளா எங்களின் உரையாடலை இடைமறித்து சொல்கிறார். யூனியன் பிரதேசத்துக்கு பல தலைமுறைகளாக வந்த வங்க மக்களின் பல்வேறு சமூகங்களில் அவரது குடும்பமும் அடக்கம்.

“எங்களின் மாதவிடாய் பற்றி யாரும் எங்களுக்கு சொன்னதில்லை,” என்கிறார் அவர். “அவர்கள் மாசிக் (மாதாந்திரம்) என வங்க மொழியில் அதை குறிப்பிடுகிறார்கள். மாதவிடாய் முதலில் வரும்போதுதான் எங்களுக்கு தெரியும். என் அக்காவிடமிருந்து நான் தெரிந்து கொண்டேன். அந்த சமயத்தில் பள்ளிக்கு செல்ல மாட்டோம். கோவிலுக்கு செல்ல மாட்டோம். வீட்டில் சமையலறைக்குள் செல்ல மாட்டோம். அவைதான் கட்டுப்பாடுகள். நான் எதையும் மீறியதில்லை. எனவே அவற்றை மீறினால் என்ன நடக்குமென்பது எனக்கு தெரியவில்லை,” என்கிறார் அவர்.

மொண்டால் வீட்டுக்கு வெளியே கூடிய பெண்கள், மூன்று தலைமுறைகளை சேர்ந்தவர்கள். முதும்பெண் ஊர்மிளா, 41 வயது மருமகள் சிமா மொண்டால், சிமாவின் மகள்களான 17 வயது பனி மற்றும் 21 வயது ஷிகா மற்றும் அவர்களின் உறவினர் 33 வயது ஷிவானி மொண்டால் ஆகியோர். இன்னும் பழைய ஒடுக்குமுறைகளை கொண்டிருக்கும் சமூகத்தில் தங்களின் பாரம்பரியங்களை அடுத்த தலைமுறைக்கு கடத்தவென அவர்கள் ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு வழி வைத்திருக்கின்றனர்.

”பள்ளியிலிருந்து நாங்கள் மாதவிடாய் பற்றி கற்றுக் கொண்டோம்,” என்கிறார் பனி. “சானிட்டரி நாப்கின்கள் பற்றியும் துணிக்கு பதிலாக அதை பயன்படுத்துவதால் தொற்று ஏற்படுவதில்லை என்பது பற்றியும் எங்களுக்குக் கற்றுக் கொடுத்தார்கள்.” போர்ட் பிளேரை (தற்போது ஸ்ரீ விஜயா புரம் என பெயர்மாற்றப்பட்டிருக்கிறது) சேர்ந்த துணை மருத்துவ மாணவரான அவர், நாப்கின்களை பயன்படுத்தத் தொடங்கியிருக்கும் 75 சதவிகித வந்தூர் பெண்களில் ஒருவர்.

சமீபத்திய தேசிய குடும்ப சுகாதார கணக்கெடுப்பு, மாதவிடாய் சுகாதாரத்தில் மாறி வரும் நிலையை வெளிப்படுத்தி, நாட்டின் 64 சதவிகித பதின்வயது பெண்கள் சானிடரி நாப்கின்களை பயன்படுத்துவதாக குறிப்பிடுகிறது. கடந்த ஐந்து வருடங்களில் அது கிட்டத்தட்ட 22 சதவிகிதம் அதிகம். 49 சதவிகித பெண்கள் இன்னும் துணியை பயன்படுத்துவதாகவும் அந்த கணக்கெடுப்பு குறிப்பிடுகிறது.

“நாங்கள் எப்போது சுதி கபாடா (பருத்தி துணி) பயன்படுத்தி வந்திருக்கிறோம்,” என்கிறார் பனியின் தாய் சிமா. “இப்போது எங்களுக்கு நாப்கின்கள் இருக்கிறது. ஆனால் ஒரு பாக்கெட் ரூ.35-40 ஆக இருக்கிறது. வீட்டை விட்டு வெளியே சென்றாலோ பயணித்தாலோ மட்டும்தான் அதை நான் பயன்படுத்துகிறேன். மற்றபடி துணிதான். சோப் போட்டு துவைத்து, காய வைத்து விடுவேன்.”

“பயன்படுத்தப்பட்ட துணியை எங்கேனும் தூக்கி போட மாட்டோம். ஏனெனில் பாம்பு வந்து விடுமோ என்கிற பயம் எங்களுக்கு இருந்தது. ரத்த வாசனைக்கு அவை வரும்,” என்கிறார் ஊர்மிளா.

“துணி நாப்கின்களை நான் ஊக்குவிப்பதில்லை. ஏனெனில் அவை சரியாக துவைக்கப்படுவதில்லை,” என்கிறார் சங்கீதா. மாதவிடாய் ஆரோக்கியம் குறித்து தீவில் உள்ள பெண்களுக்கு விழிப்புணர்வு ஏற்படுத்த முயலும் பலரில் அவரும் ஒருவர். “ஆனால் முக்கியமாக, அவற்றை பெண்கள் சரியாக காய வைப்பதில்லை. உள்ளாடையை திறந்தவெளியை காய வைக்காத அவர்கள் எப்படி துணி நாப்கின்களை காய வைப்பார்கள்?”

சுகாதார செயற்பாட்டாளரான சுகலதா பகன், மாதவிடாய் குறித்து இருக்கும் சங்கடம் மற்றும் அவமான உணர்வுதான், முறையான சுகாதார முறைகளை பயன்படுத்துவதிலிருந்து பெண்களை தடுப்பதாக கூறுகிறார். ”இங்கு வந்தூரில், பெண்கள் பயன்படுத்தும் துண்டு துணிகளை மறைத்து வைப்பார்கள். சரியாக காய வைக்க மாட்டார்கள். அது சரியல்ல. நாப்கின்களை சுத்தப்படுத்தி, பேப்பரில் சுற்றி, புதைத்து விடும் கிராமத்தின் பல பெண்களை நான் சந்தித்திருக்கிறேன்.”

தீவின் இளையோரிடம் மாதவிடாய் சுகாதாரம் குறித்த விழிப்புணர்வு, சானிடரி நாப்கினை சரியான முறையில் கழிக்க வேண்டும் என்கிற புரிதலை அதிகளவுக்கு கொடுத்திருக்கிறது. கடலோர் நிர்வாகத்தில் மக்களின் பங்கேற்பை அதிகரிக்க உழைக்கும் தன்னார்வ தொண்டு நிறுவனமான தக்‌ஷின் அறக்கட்டளை, வந்தூரில் 75% பெண்கள் சானிடரி நாப்கின்களை பயன்படுத்துவதாக கணக்கிடுகிறது. சானிடரி நாப்கின்களின் மாதாந்திர சராசரி எண்ணிக்கை 3,750.

“டாலிகஞ்ச் போன்ற இடங்களில் அவர்கள் நாப்கின்களை சேகரிக்கிறார்கள். ஆனால் வந்தூரில் இக்கழிவுக்கென இடமேதும் இல்லை,” என்கிறார் சங்கீதா பாவுல் (பெயர் மாற்றப்பட்டிருக்கிறது). 2011ம் ஆண்டிலிருந்து வந்தூரில் துணை செவிலியராக இருக்கிறார் இவர். “சில நேரங்களில் நீரருகே அவர்கள் கழிக்கிறார்கள். ஆனால் அது சுற்றுசூழலுக்கு பிரச்சினைகளை ஏற்படுத்துகிறது. நாப்கின்களை அப்படியே தூரப் போடுகிறார்கள் அல்லது எரிக்கிறார்கள். இதனால் மண் மற்றும் காற்று மாசு ஏற்படுகீறது. சில பெண்கள் வீட்டிலேயே அவற்றை எரிக்கிறார்கள். துணை செவிலியராக, ஒரு இடத்தில் அவற்றை சேமித்து வைத்து, பின் அவற்றை கழுவிவிட்டு, புதைக்கும்படி அவர்களுக்கு சொல்கிறேன்,” என்கிறார் அவர்.

தீவில் உள்ள நிலவரம் தனித்துவமானது அல்ல. ஆனால் அங்கு நிலம் குறைவாக இருக்கிறது. 36 சதவிகித பெண்கள், அதாவது 336 மில்லியன் பெண்கள், மாதவிடாய் பொருட்களை ஆபத்தான விளைவுகளுடன் கழிக்கவென சொந்த உத்திகளை உருவாக்க வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருக்கின்றனர். அன்றாடம் கிட்டத்தட்ட 377 டன்கள் அளவு.

தக்‌ஷ்னின் அறக்கட்டளையின் மூத்த திட்ட அலுவலரான மாதுரி மொண்டாலும் அதே தீவில்தான் வசிக்கிறார். அதிகம் பேச தயங்கும் மாதவிடாய் குறித்த உரையாடலை தொடங்கும் முதல் கட்டமாக சானிடரி நாப்கின்களுக்கு மாற்று வழிகளை அறிமுகப்படுத்துகிறார். மிகக் கடினமான வேலை என சொல்லும் அவர், “வந்தூரின் கடற்கரையில் இன்னும் அதிக அளவில் குப்பை சேர்கிறது. மழை பெய்கையில், அப்படியே அது அடித்துக் கொண்டு கடலுக்குள் சென்று விடுகிறது.”

திடக்கழிவு மேலாண்மை விதிகள் 2016-ன்படி பயன்படுத்தப்பட்ட நாப்கின்கள், டையபர்கள், ஆணுறைகள், பருத்தி நாப்கின்கள், சிறுநீர் கட்டுப்பாடு நாப்கின்கள் மற்றும் சானிடரி கழிவு வகையில் வரும் பிறக் கழிவுகளையும் முறையாக திடக்கழிவுடன் கழிக்கப்பட வேண்டும். சானிடரி கழிவுகளை கழிப்பதற்கான முறையான வழிகளின்றி, “பக்கத்து நிலங்களிலும் பயன்பாட்டில் இல்லாத கிணறுகளிலும் தூக்கியெறியப்படுகின்றன. கழிவறைகளில் போடப்படுகின்றன; புதைக்கப்படுகின்றன அல்லது புழக்கடைகளில் எரிக்கப்படுகின்றன,” என்கிறது லான்செட் அறிக்கை.

வீட்டில் தயாரிக்கப்பட்ட நாப்கின்கள் மற்றும் பேப்பர், துணி போன்றவற்றில் செய்யப்பட்ட நாப்கின்களை மட்டும்தான் புதைக்க முடியும். அழிவுறாத பிளாஸ்டிக் போன்றவற்றை பயன்படுத்தி தயாரிக்கப்படும் நாப்கின்களை அழிப்பதற்கு குறைந்த விலை எரியூட்டிகள் தேவை. “எங்களின் காலம் கபடா கா சாமானா காலம். துணி பயன்படுத்திய தலைமுறை,” என்கிறார் ஊர்மிளாவின் வீட்டருகே வாழும் 57 வயது ராய் பாலா மொண்டால். ”நாப்கின்களை நான் பயன்படுத்தி பார்த்தேன். ஆனால் தடிப்புகள் ஏற்பட்டன. நாப்கின்கள் நாற்றமும் அடித்தது. மேலும் எங்கு நாப்கின்களை போடுவது என்றும் இப்போது பிரச்சினையாக இருக்கிறது. சில நேரங்களில் குப்பைகளில் கிடக்கும் நாப்கின்களை நாய்கள் கவ்வி எடுத்து ஊர் சுற்றி ஓடும். பிறகு அவற்றை நீங்கள் கையில் எடுக்க வேண்டும்,” என்கிறார் அவர்.

“பெண்கள் தங்களின் நாப்கின்களை தூர எறியாமல், கழிவில் பிரித்து வைக்க விரும்புகிறோம். அவர்களிடம் சொல்லவும் செய்கிறோம். ஆனால் அவர்கள் ஒருவர் மீது ஒருவர் பழி போடுகின்றனர். எல்லாரிடமும் சென்று சொல்வதற்கு எங்களுக்கும் சங்கடமாக இருக்கிறது. எங்களின் வேலை இதனால் கடினமாகிறது,” என்கிறார் வந்தூரின் தூய்மைப் பணியாளரான ரிதா பாசு.

மத்திய மாசுக் கட்டுப்பாட்டு வாரியத்தின் விதிகள், சானிட்டரி கழிவை ஸ்ட்ராப்கள் போட்டு கழிக்க அறிவுறுத்துகிறது. இல்லையெனில், தயாரிப்பு நிறுவனம் தரும் நீர் புகா பைகளில் போட்டு, திடக்கழிவுகளுடன் தனி குப்பையில் போடலாம். வீடு வீடாக வந்து குப்பை சேகரிக்கும் உள்ளூர் நிறுவனத்திடமும் கொடுக்கலாம். ஆனால் வந்தூரில் தூய்மை பணியாளர்கள், வீடு வீடாக செல்கையில் சானிடரி கழிவுகளை ஏற்பதில்லை.

சுற்றுச்சூழல், காடுகள் மற்றும் காலநிலை மாற்ற அமைச்சகம், திடக்கழிவு மற்றும் மருத்துவக் கழிவு மேலாண்மைக்கென விதிகளை 2016ம் ஆண்டில் வெளியிட்டது. சானிடரி நாப்கின் கழிவு மேலாண்மையில் அதில் இடம்பெற்றிருக்கிறது. மூன்று வருடங்கள் கழித்து 2019ம் ஆண்டில், ஸ்வச் பாரத் திட்ட நிதி 63 லட்சம் ரூபாய் செலவில் முதல் மையம் கட்டப்பட்டது. அந்த மையத்துடன் சேர்ந்து, வீடு வீடாக குப்பை சேகரிக்கும் திட்டத்தை பஞ்சாயத்து அமல்படுத்தியது.

”கழிவுகளை பிரித்தெடுப்பதில் மக்கள் முன்னேற்றம் கண்டிருந்தாலும் மையத்தில் இருக்கும் எங்களுக்கு இன்னும் சவால் இருந்து கொண்டுதான் இருக்கிறது. ஏனெனில் மக்கள் குப்பைகளை பிரிக்கும் பணியை தொடர்ந்து செய்வதில்லை,” என்கிறார் வந்தூர் கழிவு மேலாண்மை மையத்தின் துப்புரவு மேலாளரான ஆசிஷ் பரோய். “எதிர்பாராதவிதமாக ஈரக்கழிவு, திடக்கழிவுடன் கலந்து விட்டாலும் கூட மொத்தமும் நாசமாகி விடும். வீடு வீடாக சென்று குப்பை சேகரித்து, பிரித்து, கடற்கரையை சுத்தம் செய்யும் நாங்கள் சிறு குழுதான்.” வந்தூர் கிராமப் பஞ்சாயத்தில் 10 தூய்மைப் பணியாளர்கள் இருக்கின்றனர். 350 வீடுகளில் இருந்தும் 76 வணிக மையங்களிலிருந்தும் அவர்கள்தான் திடக்கழிவு சேகரிக்க வேண்டும்.

“குப்பை சேகரிப்புக்கென சமீபத்தில் மாதாமாதம் 50 ரூபாய் தரும்படி பஞ்சாயத்து கேட்கத் தொடங்கியது,” என்கிறார் 57 வயது ராய் மொண்டால். “எங்களிடம் பணம் வசூலித்தால், அவர்கள் சரியாக நாப்கின்களையும் சேகரிக்க வேண்டும். இங்கு குப்பை சேகரிப்பு வாரத்துக்கு ஒருமுறை நடக்கிறது. சில முறை அதுவும் நடப்பதில்லை. அதிலும் அவர்கள் நாப்கின்களை பெறுவதில்லை. ஒருவேளை பெற்றாலும், பெரிய பையில் அதை போடுவார்கள். அந்த பை ஒன்றை மாத காலத்துக்கு சாலையோரத்தில் கிடக்கும். நாப்கின்களை ஈக்கள் மொய்க்கும். வண்டுகளும் புழுக்களும் வரும்,” என்கிறார் அவர்.

“எங்களிடம் எரியூட்டி இல்லாததால், நாங்கள் நாப்கின்களையோ டையபர்களையோ வாங்க முடிவதில்லை. எனினும் மக்கள் அதை தங்களின் குப்பைகளில் ஒளித்து வைத்து கொடுப்பதுண்டு. அதை எங்கள் ஊழியர்கள் கையாள வேண்டுமென்பது சரி அல்ல,” என்கிறார் ஆசிஷ் பரோய். அவரது கணக்கின்படி நாளொன்றுக்கு 120 நாப்கின்களை பஞ்சாயத்து கையாள வேண்டியிருக்கிறது. 2023ம் ஆண்டில், வந்தூரின் கழிவு மேலாண்மை மையம், சானிடரி கழிவு மேலாண்மைக்கான மத்திய மாசு கட்டுப்பாட்டு வாரிய விதிகள் அறிவுறுத்தியபடி, எரியூட்டி ஒன்றை வாங்கியிருக்கிறது.

தினசரி 80-லிருந்து 100 நாப்கின்களை (ஒவ்வொரு சுற்றுக்கும் 8 முதல் 10 வரை) கையாளும் திறன் பெற்ற கருவி அது. ஆனால் ஒரு சுற்றுக்கு 3-லிருந்து 4 நாப்கின்களை மட்டும்தான் அதனால் எடுக்க முடிந்தது என்றும் நிறுவப்பட்ட சில நாட்களில் உடைந்து விட்டது என்றும் தூய்மை பணியாளர்கள் சொல்கின்றனர். எரியூட்டி செயல்படாமல் போன பிறகு, வீடுகளிலிருந்து சானிடரி நாப்கின்களையும் டையபர்களையும் சேகரிப்பதை பஞ்சாயத்து நிறுத்தி விட்டது.

“திடக் கழிவு மேலாண்மை சவாலாக இருக்கிறது. ஏனெனில் அதற்கு தேவைப்படும் கருவிகள் யாவும் பழுதில் இருக்கின்றன. மேலும் வெறும் 10 பேரை கொண்டு, இந்த வேலை செய்வது சவாலான காரியம். பிற அரசுத்துறைகளில் இருந்தும் தாமதத்தை எதிர்கொள்கிறோம். எனினும் முடிந்தமட்டிலும் செய்ய முடிவதை செய்கிறோம்,” என்கிறார் பஞ்சாயத்து தலைவரான அதிர் தாஸ். தற்போது தெற்கு அந்தமானில் சேகரிக்கப்படும் கழிவில் பெரும்பான்மை, கப்பலின் மூலம், சென்னைக்கு கொண்டு செல்லப்படுகிறது. நாப்கின்களை பொறுத்தவரை, எரியூட்டிகளின்றி, பெண்கள் தொடர்ந்து அவற்றை புழக்கடையில் புதைத்து வருகின்றனர்.

தமிழில்: ராஜசங்கீதன்