கபீரும் திந்தோரி நெசவாளர்களின் பிரியும் இழையும்

சதாரியா ஜினி ரெ ஜினி, சதாரியா ஜினி ரெ ஜினி
ராம் நாம் ராஸ் பினி சதாரியா ஜினி ரெ ஜினி
அஸ்தா கம் கா சர்க்கா பனாயா, பஞ்ச் ததா கி பூனி
நெள தாஸ் மாஸ் பினான் கோ லாகே, மூராக் மைலி கினி
சதாரியா ஜினி ரெ ஜினி

(இந்த துணி அழகாக இருக்கிறது, மிகவும் அழகு.
ராமர் பெயர் நிறைந்திருக்கிறது. ஓ இந்த துணி அழகு
எட்டு மடிப்பு தாமரை சுற்றும் சக்கரம் நூலாகவும்
ஐம்பூதங்களின் இழைகளாகவும் ஆகிறது,
ஒன்பது-பத்து மாதங்கள் நெய்தது, அதை மண்ணாக்காதே மூடனே
இந்த துணி உடுத்தினால் அழகாக இருக்கும்…)

நேரு தாஸின் விரல்கள் ஆர்மோனியக் கட்டைகளில் விளையாடி இசையையும் உணர்வுகளையும் அவர் பாடும் கபீர் கவிதைக்கு செம்மையாக கோர்க்கின்றன. அந்த விரல்கள் தறியில் ஒருகாலத்தில் எப்படி ஆடியிருக்கும் என்பதை கற்பனை செய்வது எளிது. இப்போதெல்லாம் பாடுவதுதான் அவருக்கு இயற்கையாக வருகிறது. அந்த பாரம்பரியத்தை அவர் இரு மகன்களுக்கு கடத்தியிருக்கிறார். ஆனால் கபீர் பந்தியான (15ம் நூற்றாண்டு கவிஞரான கபீரை பின்பற்றுபவர்) அவர், வேலைக்கும் பாடலுக்கும் இருக்கும் தொடர்பை நமக்குக் காட்ட ஆர்வத்துடன் இருக்கிறார்.

“இந்த உடலை நெய்ய கடவுள் எடுத்துக் கொள்ளும் நேரம் போல, தாயின் வயிற்றிலிருந்து குழந்தை பிறக்க ஒன்பது மாதங்கள் ஆகிறது. எங்களின் கபீர் சாகிப், இதை நெசவுடன் ஒப்பிட்டு உலகின் உண்மையை விளக்குகிறார்.” 78 வயது நேரு தாஸ், பைகாசாக்கில் இருக்கும் முதிய நெசவாளர் என தன்னை குறிப்பிடுகிறார்.

திந்தோரி மாவட்டத்தின் 52 கிராமங்களை உள்ளடக்கியிருக்கும் இப்பகுதியின் சர்வாஹி மாலில் அவர் வசிக்கிறார். இப்பகுதியில் பெரும்பாலும் பழங்குடியினரே வசிக்கின்றனர். மூத்த நெசவாளர் சார்ந்த பணிகா சமூகம், மத்தியப்பிரதேசத்தில் பல வகைகளாக பல பகுதிகளில் வகைப்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது. திந்தோரியில் பிற்படுத்தப்பட்ட சமூகமாக பட்டியலிடப்பட்டிருக்கிறது. ஆனாலும் பல்லாண்டு காலமாக 64 சதவிகித பழங்குடி மக்கள்தொகையை சார்ந்தே அவர்கள் வாழ்ந்து வருகின்றனர். பாரம்பரியத் தொழிலான நெசவுத் தொழிலை பணிகர்கள் செய்து வருகின்றனர்.

“பல தலைமுறைகளாக நெசவு செய்து வருகிறோம்,” என்கிறார் அவர். “எங்களின் பெற்றோர் நெசவினூடாகதான் எங்களை வளர்த்தார்கள். அவர்களுக்கு பிறகு எங்களின் குழந்தைகளை இத்தொழில் செய்துதான் நாங்கள் பராமரித்தோம். இப்போது எங்களின் குழந்தைகள் அதையே செய்து எங்களை பார்த்துக் கொள்கின்றனர். இதுதான் எங்களின் பிரதானத் தொழில்.”

மைகல் மலைத்தொடருக்கு நடுவே அமைந்திருக்கும் பைகாசக் கிராமத்தில் வசிக்கும் பைகா பழங்குடிகள் காட்டு விவசாயம் செய்து வருகிறார்கள். ஆனால் முறையான விவசாயம் செய்யும் கோண்ட் பழங்குடிகளும் இருக்கின்றனர். அகாரியாக்கள் இரும்பு உருக்கும் வேலையையும் அகிர்கள் மாடுகளை பராமரிக்கும் வேலையையும் செய்கின்றனர். மலையடிவாரத்தில் வசிக்கும் பணிகர்கள் நெசவு தொழிலை செய்து, இப்பகுதியில் பெரும்பான்மையாக வாழும் பைகாக்களுக்கு துணியும் ஜவுளியையும் கொடுக்கின்றனர். அதிகம் பாதிக்கத்தக்க பழங்குடியாக மாநிலத்தில் பைகா பழங்குடி வரையறுக்கப்பட்டிருக்கிறது.

“அந்த காலத்தில், பைகாக்கள் கேட்பது போல நாங்கள் துணிகளை நெய்வோம். அவர்களின் ஆண்களும் பெண்களும் நாங்கள் வடிவமைத்த உடைகளை உடுத்தினர். ஆண்கள் பந்தி மேற்சட்டைகளை அணிவார்கள். பெண்கள் பக்ரா, மூங்கி, சக்தாரியா உடைகளை கேட்பார்கள்,” என நினைவுகூருகிறார். தனித்துவ நெசவு வடிவத்தை கொண்ட பல வகை பைகா புடவைகளை அவர் பட்டியலிடுகிறார். செய்த புடவைகளுக்கு பதிலாக அத்தியாவசியப் பொருட்கள் அல்லது தானியங்களை பணிகர்கள் பெற்றனர்.

“எங்களுக்கும் பைகாக்களுக்கும் இடையிலான பிணைப்பு தொடக்கம் முதலே இருக்கிறது,” என்கிறார் அவர். “இந்த உலகம் உருவானதிலிருந்தே இருக்கிறது. அந்த காலத்தில் துணி விற்க சந்தைக்கு நாங்கள் செல்லும்போதெல்லாம் 10 நிமிடங்களில் மொத்தமும் விற்று தீர்ந்துவிடும். பைகாக்கள் போர்த்திக் கொண்ட போர்வைகளும் கூட எங்களால்தான் செய்யப்பட்டன.”

கிராமங்களுக்கென வலிமையான தன்னாட்சி அமைப்பு (நார் வியாவஸ்தா) இருந்தது. ஊர் பொதுச்சபையில் மக்களுக்கு நம்பிக்கை இருந்தது. மக்களின் வாழ்க்கைகளும் இயற்கையின் வாழ்வும் பின்னி பிணைந்தது என்கிற நம்பிக்கை கொண்ட கண்ணோட்டம் அது. ஒன்றுக்கு ஏற்படும் ஆபத்து அனைவருக்கும் நேரும். “ஊர்த் தலைவர் முகட்டம் என அழைக்கப்படுவார். அந்த காலத்தில் எங்கள் சமூகத்தில் ஏற்றத்தாழ்வு இல்லை. ஆனால் இப்போது சூழல் வெகுவாக மாறிவிட்டது,” என்கிறார் 50 வயதுகளில் இருக்கும் சுனில் தாஸ். நேரு தாஸின் தூரத்து உறவினர் அவர்.

பாரம்பரிய நெசவை தொடர்வதில் சிலர் மட்டுமே ஆர்வம் கொண்டுள்ளனர். தினக்கூலியில் அதிக வருமானம் வருகிறது. “நெசவுக்கு அதிக உழைப்பை போட வேண்டும். நேரம் பிடிக்கும். ஒரு குடும்பத்தில் இரண்டு, மூன்று பேர் ஒரு புடவையை இரண்டு நாட்களுக்கு நெய்து, 2,000-3,000 ரூபாய்க்கு விற்றால், உழைப்புக்கான கூலியை எப்படி எடுக்க முடியும்? எப்படி சமாளிக்க முடியுமென சொல்லுங்கள்,” எனக் கேட்கிறார் சுனில் தாஸ்.

நேரு தாஸின் மங்கி வரும் கண் பார்வையும் கூடும் முதுமையும் நெசவை அவருக்கும் அவரது மனைவிக்கும் சவாலாக்கி இருக்கிறது. குடும்பத்தில் இருக்கும் சுனில் தாஸின் உறவினரான 65 வயது கங்கு தாஸ் போன்றோர் புடவை தாண்டி பிற விஷயங்களையும் நெய்கின்றனர். “அவர் குர்தா, பைஜாமா மற்றும் பிற வகை பருத்தி புடவைகள் போன்றவற்றை வாடிக்கையாளரின் தேவைக்கு ஏற்ப நெய்து கொஞ்சம் வருமானம் ஈட்டுகிறார். முன்பை போல பாரம்பரிய புடவைகள் உடுத்துவதை பைகாக்கள் நிறுத்தி விட்டதால், இந்த கைவினைத் தொழில் நசிவில் இருக்கிறது,” என்கிறார் சுனில் தாஸ்.

பாரம்பரிய குழித் தறிகளுக்கு பதிலாக அரசாங்கம் சட்டகத் தறிகளை (தரையோடு அமைக்கப்பட்டது) இப்பகுதியில் அறிமுகப்படுத்தியது. “புதிய தறிகளை கொண்டு, மூன்று பேர் குழுவாக வேலை பார்த்தால் 15-லிருந்து 20 புடவைகளை ஒரு மாதத்தில் நெய்யலாம். ஆனால் அதே கால அளவில் குழித் தறியில் இரண்டு - மூன்று புடவைகள்தான் நெய்ய முடியும். தறியை அரசு கொடுத்து எங்களுக்கு பயிற்சி அளிக்கிறது,” என்கிறார் சட்டகத் தறி பயன்படுத்தும் சுனில் தாஸ். ஆனால் ஒரு மாதத்தில் மூன்று பேருக்கு 30,000 ரூபாய் என்பது கூட கட்டுமானத் தொழிலாளர்களாய் அவர் ஈட்ட முடிகிற வருவாயில் மூன்றில் ஒரு பங்குதான்.

“அஜிவிகா திட்டத்தில் ஆறு மாதங்களுக்கு ஒருமுறை அரசாங்கம் 10,000 ரூபாய் தருகிறது. நூல், தறி, சந்தை போன்றவற்றிலும் அவர்கள் உதவுகின்றனர். ஆனாலும் நெசவில் எங்களுக்கு போதிய வருமானம் கிடைப்பதில்லை. இவற்றிலிருந்து எங்களுக்கு பயன் இல்லை,” என்கிறார் பாரம்பரிய நெசவை வெளியுலகுக்கு கொண்டு செல்ல முயன்ற கங்கு தாஸ். அரசு கண்காட்சிகளில் அவர் கடை போட்டிருந்தார்.

அரசு ஜவுளி கல்லூரிதான் தீர்வு என்கிறார் சுனில் தாஸ். அவருக்கு நான்கு குழந்தைகள். மணமாகாத மகள்களில் ஒருவர் கல்லூரி படிக்கிறார். மகன் 11ம் வகுப்பு படிக்கிறார். குடும்பத் தொழிலுக்கு உதவும் வகையில் புதிய நெசவு உத்திகள் பயில மகனை கல்லூரிக்கு அனுப்பும் கனவில் அவர் இருக்கிறார்.

”கபிர் சாகிப் எங்களுக்கு கடவுள் போல. அவரின் அருள்தான் இந்த வேலை.” கபீர் பற்றி பேசும்போது நேரு தாஸின் குரல் தெளிவாக இருந்தது. “அவரின் ஆசிர்வாதத்தால்தான் என் பெற்றோரும் எங்களின் முன்னோரும் இந்த தொழிலை தொடர்ந்து செய்து வருகிறோம். நாங்கள் செய்யும் புடவைகளை அணிவதை அவர்கள் நிறுத்திவிட்டால், எங்களுக்கு நாங்கள் நெசவு செய்வோம். ஆனால் நாங்கள் நெசவை தொடர்ந்து கொண்டுதான் இருப்போம்.”

இக்கட்டுரையின் மூல மொழி இந்தி.

கட்டுரையில் இடம்பெற்றுள்ள புடவை புகைப்படங்கள் நெசவாளர் சுனில் தாஸால் எடுக்கப்பட்டவை

இந்தக் கட்டுரை, மிருணாளினி முகர்ஜி அறக்கட்டளையின் (எம்.எம்.எஃப்) மானிய ஆதரவில் எழுதப்பட்டது.