வேலை அட்டைகள் உள்ளன, ஆனால் வேலைகள் இல்லை

மனோர் ஃபாட்டா (சந்திப்பு) பகுதியில் குளிரான காலைப் பொழுதில், விவசாயிகள் அணைந்து கொண்டிருக்கும் தீக்குவியல்களின் சாம்பலைச் சுற்றி அமர்ந்திருக்கிறார்கள். முந்தைய இரவு கடுங்குளிராக இருந்தது. அதிகாலையும் சளைத்ததல்ல. லட்சுமி தத்து போபா அதை விவரிக்கையில், ​​“மேலிருந்து குளிர்ந்த நீர் மழையாக பெய்து, எங்கள் மீது கொட்டுவது போல இருந்தது,” என்கிறார்.

குளிர் கடுமையாக இருந்தது. ஆனால் நிலம், நீர், அதற்கும் மேலாக, கூலி வேலை தொடர்பான பிரச்சினைகள் குறித்து 46 வயது பழங்குடி விவசாயிக்கு இருந்த கோபம் அதைவிடக் கடுமையாக இருந்தது. அவரைப் போலவே, பல்லாயிரக்கணக்கான ஆண்களும் பெண்களும் தங்களின் நீண்டகால பிரச்சினைகளான நிலப் பட்டாக்களை முறைப்படுத்துதல், குடிக்க ஏதுவான நீர் மற்றும் முக்கியமாக, கூலி வேலை ஆகியவற்றுக்குத் தீர்வு காணக் கோரி பால்கர் மாவட்ட ஆட்சியர் அலுவலகத்திற்குப் பேரணியாகச் சென்றனர். இந்தப் பிரச்சினைகளின் தீர்வு தான் அவர்கள் கண்ணியமான வாழ்க்கை வாழ்வதற்கு அடிப்படையாக உள்ளன.

"வருடம் முழுவதுமெல்லாம் இல்லை. எங்களுக்கு மகாத்மா காந்தி தேசிய ஊரக வேலைவாய்ப்பு உறுதித் திட்டத்தின் கீழ் ஒரு நாள் கூட வேலை கிடைப்பதில்லை," என்று கோபத்துடன் கூறுகிறார் லட்சுமி. மத்திய அரசு சமீபத்தில் இத்திட்டத்தில் மாற்றங்களைச் செய்து, அதற்கு 'விக்சித் பாரத் – ஜி ராம் ஜி சட்டம்' (விபி-ஜி ராம் ஜி) எனப் பெயர் மாற்றியுள்ளது. இதன் மூலம் வேலைக்கான சட்டப்பூர்வ உத்தரவாதத்தை மீறி, இத்திட்டத்திற்கான பட்ஜெட் ஒதுக்கீட்டின் பெரும்பகுதியை மாநிலங்களின் மீது சுமத்தியுள்ளது.

சிபிஐ (எம்) மற்றும் அகில இந்திய கிசான் சபாவின் மகாராஷ்டிரப் பிரிவு ஏற்பாடு செய்திருந்த இந்தப் பேரணியில் பங்கேற்ற நூற்றுக்கணக்கான மக்களின் மற்ற முக்கிய கோரிக்கைகளில், ஆண்டுக்கு குறைந்தபட்ச 600 ரூபாய் ஊதியத்தில் 200 நாட்களுக்கு வேலைவாய்ப்பு உத்தரவாதம் என்பதும் ஒன்றாகும். ஜனவரி 19, 2026 அன்று தொடங்கிய இந்தப் பேரணி, ஜனவரி 21 அன்று, ஒவ்வொரு கோரிக்கையையும் பரிசீலிக்க மாவட்ட ஆட்சியர் வாக்குறுதி அளித்ததைத் தொடர்ந்து முடிவுக்கு வந்தது.

லட்சுமி, தானே மாவட்டத்தில் உள்ள தவா என்ற ஒரு சிறிய வார்லி பழங்குடி கிராமத்தைச் சேர்ந்தவர். “ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு எங்களுக்கு வேலை அட்டை கிடைத்தது. ஆனால் எங்களில் யாருக்கும் வேலை கிடைக்கவில்லை. ஆண்கள் நகரங்களுக்குச் செல்கிறார்கள். ஆனால் அனைத்து பெண்களாலும், அவர்களுடன் செல்ல முடிவதில்லை. அவர்கள் பிழைப்பு நடத்த ஏதேனும் வேலை கிடைக்க வேண்டும்,” என்கிறார்.

அதனால், லட்சுமி தனது தஹானு வட்டாரத்தில் உள்ள பழங்குடி கிராமத்தைச் சேர்ந்த 150 பேருடன் பேரணியில் கலந்து கொண்டார். சரோட்டியில் இருந்து 30 கிலோமீட்டர் தூரம் பயணித்த பிறகு, முதல் நாள் ஓய்வெடுக்க, மனோர்-பால்கர் சாலையோரத்தில் இருந்த ஒரு திறந்தவெளி மைதானத்தில் சோர்வும் உற்சாகமும் கலந்தவாறு அனைவரும் அமர்ந்தனர். அடுத்த நாள் காலை, சாலையோர வயல்களின் அருகில் அமைக்கப்பட்டிருந்த வரிசையான நடமாடும் கழிப்பறைகள் மற்றும் தண்ணீர் டேங்கர்களுக்கு மக்கள் வரிசையில் நின்றதால், இடம் பரபரப்பாக காணப்பட்டது. வயதானவர்கள் தார்ப்பாய் விரிப்புகளில் ஓய்வெடுத்தனர். அதே சமயம் ஆண்களும் பெண்களும் சிறு சிறு குழுக்களாக அமர்ந்து அமைதியாகப் பேசிக்கொண்டிருந்தனர். வெவ்வேறு கிராமங்களைச் சேர்ந்த குழுக்கள், சூடான கிச்சடியைப் பரிமாறினர். பால்கர் மாவட்ட ஆட்சியர் அலுவலகத்தை நோக்கி மேலும் 23 கிலோமீட்டருக்கு பேரணி மீண்டும் தொடங்கும் முன், அனைவரும் உணவு உண்பதை அவர்கள் உறுதி செய்தனர்.

தேசிய கிராமப்புற வேலைவாய்ப்பு உத்தரவாதச் சட்டம் (NREGA) 2005 ஆம் ஆண்டு நிறைவேற்றப்பட்டு, மகாத்மா காந்தியைக் கௌரவிக்கும் வகையில் 2009ல் MGNREGA என மறுபெயரிடப்பட்டது. இந்தச் சட்டம் இந்தியாவின் சமூகப் பாதுகாப்பு நடவடிக்கை லட்சியங்களில் ஒன்றாகும். இது கிராமப்புற குடும்பங்களுக்கு ஆண்டுக்கு 100 நாட்கள் வரை சட்டப்பூர்வமாக குறைந்தபட்ச ஊதியத்தில் சிறு வேலைகளை உறுதி செய்கிறது. இது வாழ்வாதாரங்களை மேம்படுத்தவும், கிராமப்புற உள்கட்டமைப்பை உருவாக்கவும், சமூக அரவணைப்பை ஊக்குவிக்கவும், பெண்கள், பட்டியல் சாதியினர் மற்றும் பட்டியல் பழங்குடியினருக்கு பயனளிக்கும் வகையில், உள்ளூர் நிர்வாகத்தை வலுப்படுத்தவும் முயன்றது. வாக்குறுதிகளைக அள்ளி தெளித்திருந்தாலும், திட்டத்தின் பழைய பதிப்பு கூட அதன் முழு திறனை அடையவில்லை.

மாநிலத்தின் புதிய மாவட்டங்களில் ஒன்றான பால்கரின் கிராமப்புற மக்கள், செயலற்ற இந்த திட்டத்தின் மீது கோபமாக உள்ளனர். டவா கிராமத்தைச் சேர்ந்த ஹர்ஷன் கட்கே, பாரியிடம் கூறுகையில், “உத்தரவாத வேலைவாய்ப்புத் திட்டத்தின் செயல்திறன் மிகக் குறைவாக உள்ளது. எங்கள் கிராமத்தில் சாலை இல்லை, மின்சாரம் இல்லை, குடிநீர் ஆதாரங்களும் இல்லை. கிராமப்புறத்தில் சரியான கட்டமைப்பு இல்லாததால், கிராம மக்களுக்கு எந்த வேலையும் உருவாக்கப்படவில்லை” என்கிறார்.

கோபமும் விரக்தியும் அந்தப் பேரணியில் வெளிப்படையாக தெரிந்தன.

பலருக்கும், மகாத்மா காந்தி தேசிய ஊரக வேலை உறுதித் திட்டத்தின் பெயரும் நோக்கமும் மோசமாக மாறுவதற்கு முன்பே, வெறும் காகிதத்தில் மட்டுமே இருந்தது. பச்சு மோகன்கர், 2024-ஆம் ஆண்டில் ஒரு சிறிய தடுப்பணையில் வண்டல் மண்ணை அகற்றும் பணியில் வெறும் 16 நாட்கள் வேலை செய்ததை நினைவு கூர்கிறார். "நாங்கள் ஒரு 40 - 50 பேர், தடுப்பணையில் உள்ள வண்டல் மண்ணை அகற்றினோம்," என்கிறார் அந்த 56 வயது முதியவர். பச்சுவிடம், வேலை முடிக்கப்பட்டதற்கான, பூர்த்தி செய்யப்பட்ட வருகைப் பதிவேட்டின் ஆவணமும் உள்ளது. "ஆனால் அதற்கான ஊதியம் ஒருபோதும் கிடைக்கவில்லை. நான் வேலைவாய்ப்பு அதிகாரியிடம் தொடர்ந்து கேட்டுக்கொண்டே இருந்தேன். அவர், 'வந்துவிடும், வந்துவிடும்' என்று சொல்லிக்கொண்டே இருந்தார். என் கடின உழைப்பிற்கான கூலி ஏன் எனக்குக் கிடைக்கவில்லை?" என்று அவர் கேட்கிறார்.

அதன் பிறகு பச்சுவுக்கு மீண்டும் வேலை கிடைக்கவே இல்லை. "அப்படியென்றால், இது எப்படி உத்தரவாத வேலையாக இருக்க முடியும்?" எனும் தினக்கூலித் தொழிலாளி, கைகளில் உள்ள ஆழமான தழும்புகளைக் காட்டியபடி கேட்கிறார்.

மிகவும் பின்தங்கிய பழங்குடி சமூகங்கள் வசிக்கும் தஹானு தாலுகா உட்பட, தானே-பால்கர் மாவட்ட கிராமங்கள் முழுவதிலும் விரக்தி தெளிவாகவும் கடுமையாகவும் காணப்படுகிறது.

“MNREGA-வின் பெயரை மட்டும் மாற்றினால் போதாது,” என்று முர்பாத் கிராமத்தைச் சேர்ந்த 45 வயதான சக்காராம் கர்பாடே கூறினார். “வேலையும் கூலியும் தேவைப்படும் மக்கள் அதிகம் பேர் இருக்கிறார்கள். ஆனால் மிகக் குறைவான கிராமவாசிகளுக்கே வேலை கிடைக்கிறது. அதாவது வேலை தேடும் நூற்றுக்கணக்கானோரில், ஒரு நேரத்தில் ஐந்து அல்லது ஆறு பேருக்கு மட்டுமே வேலை கிடைக்கிறது.”

காடுகளின் எல்லையில் வாழும் குடும்பங்களை பருவகால சிறு நில விவசாயம் பெரிதாக ஆதரிப்பதில்லை. பெரும்பாலான கிராமவாசிகள் குறுவை சாகுபடியை மட்டும் ஆதரிக்கும் சிறிய நிலங்களைக் கொண்டுள்ளனர். நீர்ப்பாசனம் ஒரு கானல் நீராகவும், உத்தரவாத வேலை, பெரும்பாலும் கிடைக்கா உயிர்நாடியாகவும் இருக்கிறது. வாசிக்க: நில உரிமைகளுக்கான நெடும்பயணம்

“அந்த காட்டு நிலங்கள் எங்கள் பெயரில் கூட இல்லை,” என்று மீனா படவாலே கூறினார். பழங்குடி விவசாயிகள், பட்டியல் பழங்குடியினர் மற்றும் பிற பாரம்பரிய வனவாழ் மக்களின் வன நிலம் மற்றும் வளங்கள் மீதான உரிமைகளை அங்கீகரிக்கும் 2006 ஆம் ஆண்டு வன உரிமைச் சட்டத்தின் கீழ் தங்கள் நிலத்திற்கான உரிமைகளைக் கோருகின்றனர்.

துன்பங்களின் பட்டியலும், வாழ்வாதாரத்திற்கான அன்றாட போராட்டங்களும், நீண்டு கொண்டே போகின்றன.

“ஆண்டு முழுவதும் காய்கறிகளைப் பயிரிட்டு, தினசரி வருமானம் ஈட்டுவதற்குப் பாசன வசதி இல்லை. வேலைக்காக செங்கல் சூளைகளுக்கும், கட்டுமான வேலைகளுக்கு நகரங்களுக்கும் குடிபெயர்கிறோம்,” என்கிறார் சக்காராம் கர்பாடே. அவரைப் போன்றவர்களுக்கும், லட்சுமி மற்றும் பச்சு போன்ற மற்றவர்களுக்கும், மகாத்மா காந்தி தேசிய ஊரக வேலைவாய்ப்பு உறுதித் திட்டத்தின் வாழ்வாதாரப் பாதுகாப்பு வாக்குறுதி பெரும்பாலும் நிறைவேற்றப்படாமலேயே இருக்கிறது.

முறையான கல்வி பயிலாத 45 வயது மீனா, “எங்கள் கிராமத்தில் படித்த இளைஞர்களுக்கே வேலை கிடைப்பதில்லை. படிக்கவும் எழுதவும் தெரியாத எங்களுக்கு எப்படி கிடைக்கும்?” என்று வெளிப்படையாக கேட்கிறார்.

அரசாங்கத் தணிக்கைகள் இந்த பிரச்சினைகளை உறுதிப்படுத்துகின்றன. ஊரக வேலைவாய்ப்புத் திட்டங்கள் குறித்த தலைமைத் தணிக்கையாளரின் 2020 செயல்திறன் ஆய்வறிக்கை, மகாத்மா காந்தி தேசிய ஊரக வேலை உறுதித் திட்டம் (MGNREGA) போன்ற திட்டங்களில் பல மாவட்டங்களில் சட்டப்பூர்வமான 15 நாள் காலக்கெடுவைத் கடந்தும், கூலி வழங்குவதில் அடிக்கடி தாமதம் ஏற்பட்டதாகக் குறிப்பிடுகிறது. 2025 ஆம் ஆண்டின் இறுதியில் மகாத்மா காந்தி தேசிய ஊரக வேலை உறுதித் திட்டம், VB-G RAM G கட்டமைப்பாக மாற்றப்பட்டது விமர்சனங்களைத் தீவிரப்படுத்தியது. புதிய சட்டம் பெயரளவிற்கு உத்தரவாத வேலை நாட்களை 100-லிருந்து 125 ஆக அதிகரித்தாலும், அது நிதிச் சுமையின் பெரும்பகுதியை மாநிலங்களுக்கு மாற்றி, மத்திய அரசின் பொறுப்புடைமையைக் குறைக்கிறது.

டிசம்பர் 2025-ல், ஜோசப் ஸ்டிக்லிட்ஸ் மற்றும் தாமஸ் பிக்கெட்டி உள்ளிட்ட பொருளாதார வல்லுநர்கள் கூட்டாகக் கையெழுத்திட்ட ஒரு கடிதம், இந்த மாற்றமானது “ஒரு வரலாற்றுப் பிழை” என்று இந்திய அரசாங்கத்தை எச்சரித்தது. மேலும், கிராமப்புறங்களில் இருந்து மக்கள் இடம்பெயர்வதைத் தடுக்க, சரியான நேரத்தில் ஊதியம் வழங்குவதும், உறுதியான நிதி ஒதுக்கீடும் மிக அவசியம் என்றும் அந்தக் கடிதம் குறிப்பிட்டிருந்தது.

இருப்பினும், மத்திய அமைச்சர்கள் இந்த சீர்திருத்த சட்டம், மோசடி குறித்த கவலைகளைக் கருத்தில் கொண்டு, "ஆய்வுகள் மற்றும் நிபுணர்களின் கருத்துக்களின்" அடிப்படையில் உருவாக்கப்பட்டதாக கூறுகின்றனர். ஆனாலும், பல விவசாயிகளுக்கு, இந்த உறுதிமொழிகள் அவர்களின் வாழ்வாதாரமான வயல்வெளிகளிலிருந்தும் அன்றாட உழைப்பிலிருந்தும் வெகு தொலைவில் இருப்பதாகவே தோன்றுகின்றன.

ஜனவரி 2026-ல் நடைபெற்ற போராட்ட பேரணியில், தானே-பால்கர் மாவட்டங்களைச் சேர்ந்த விவசாயிகளும் தொழிலாளர்களும் பால்கர் மாவட்ட ஆட்சியர் அலுவலகம் செல்ல 55 கிலோமீட்டர் தூரத்தை நடந்தே சென்றனர். சிபிஐ(எம்) மற்றும் அகில இந்திய கிசான் சபா (AIKS) ஆகியவற்றால் வழிநடத்தப்பட்ட இந்த பேரணியில், நில உரிமை, தண்ணீர் மற்றும் வேலைவாய்ப்பு ஆகியவற்றுக்கான கோரிக்கைகள் முன்வைக்கப்பட்டன.

மாவட்ட நிர்வாகத்துடனான நீண்ட பேச்சுவார்த்தைகளுக்குப் பிறகு, முன்வைக்கப்பட்ட கோரிக்கைகளுக்கு எழுத்துப்பூர்வமான உறுதிமொழிகள் அளிக்கப்பட்டதும், பேரணி, ஜனவரி 21 அன்று இரவு கைவிடப்பட்டது.

மகாராஷ்டிரா கிசான் சபாவின் தலைவர் டாக்டர் அஜித் நவாலே, போராட்டக்காரர்களிடம், நிலப் பரிசோதனைகள் முதல் உரிமை அமலாக்கம் மற்றும் வேலைவாய்ப்பு உத்தரவாதங்கள் வரையிலான கோரிக்கைகள் அனைத்தும் "அடுத்த மூன்று மாதங்களுக்குள்" தீர்க்கப்படும் என்று நிர்வாகம் உறுதியளித்துள்ளதாகத் தெரிவித்தார். மாநில அரசின் தலையீடு தேவைப்படக்கூடிய கோரிக்கைகளை அரசாங்கத்திடம் தெரிவிப்பதாகவும் அவர்கள் கூறினர்.

விவசாயிகளும் தொழிலாளர்களும் புறப்பட ஆரம்பித்ததும், ஜனவரி 22, வியாழக்கிழமை காலை மாவட்ட ஆட்சியர் அலுவலக வளாகம் மெதுவாக வெறிச்சோடியது. மக்கள் தங்கள் போர்வைகள், கொடிகள் மற்றும் சமையல் பாத்திரங்களை வீட்டிற்குச் செல்வதற்காக மூட்டை கட்டிக்கொண்டனர். அந்தச் சூழலில், அவர்களிடத்தில் சந்தேகமும் நிம்மதியும் கலந்திருந்தன.

“எங்கள் கோரிக்கைகளுக்கு அரசாங்கம் ஒப்புக்கொண்டதாகவும், மூன்று மாதங்களில் அது நிறைவேற்றப்படும் என்றும் எங்களிடம் கூறப்பட்டது,” என்று தனது கிராமத்தைச் சேர்ந்த மற்றவர்களுடன் ஒரு டெம்போ வாகனத்தில் ஏறுவதற்கு முன்பு லட்சுமி கூறினார். “அவர்கள் தங்கள் வாக்குறுதியைக் காப்பாற்றவில்லை என்றால், நாங்கள் மீண்டும் வருவோம். மீண்டும் ஒருமுறை பேரணி நடத்துவோம்.”

தமிழில் : அஹமத் ஷ்யாம்