நில உரிமைகளுக்கான நெடும்பயணம்

54 வயது கிரன் கஹாலாவுக்கும் அவரை போன்ற பல பழங்குடி விவசாயிகளுக்கும் இந்த உணர்வு புதிதில்லை.

ஜனவரி 19, 2026 அன்று பல்கார் மாவட்ட தொல்ஹாரி புத்ருக் கிராமத்தில் சிவப்பு டி ஷர்ட்டும் துண்டும் அணிந்து வீட்டை விட்டு வெளியே வந்தார் அவர். பிற பழங்குடி விவசாயிகளுடன் காத்திருந்த டெம்போவில் ஏறி சரோதிக்கு கிளம்பினார். மகாராஷ்ட்ராவின் அனைத்து இந்திய விவசாய சங்கம் (AIKS) ஒருங்கிணைத்த மற்றுமோர் பெரும் பேரணியின் தொடக்கம் அது.

பல்லாயிரக்கணக்கான விவசாயிகள் இங்கு இருக்கின்றனர். 50,000-க்கும் மேல் இருக்கலாம் என்கின்றன ஊடக செய்திகளும் AIKS கணக்குகளும். நிலவுரிமை கோரியும் MGNREGA திட்டம் மீண்டும் செயல்படுத்தக் கோரியும் வாதவன் துறைமுக திட்ட நிறுத்தம், குடிநீர் தேவை, நீர்ப்பாசன வசதி முதலியவற்றை கோரியும் ஆட்சியர் அலுவலகம் நோக்கிய பயணத்தை அவர்கள் தொடங்கியுள்ளனர்.

போராட்ட பாடல்களை பாடிக்கொண்டு, கோஷங்களை எழுப்பியபடி, ஆட்சியர் அலுவலகத்தை ஜனவரி 20 அன்று மாலை போராட்டக்காரர்கள் அடைந்தனர். கோரிக்கைகள் நிறைவேற்றப்படும் வரை, அங்கேயே தர்ணா அமர்வது என திட்டமிட்டிருக்கின்றனர். நிலவுரிமைக்கான கோரிக்கையை அவர்கள் பல காலமாக எழுப்பி வருகின்றனர். காடுகளில் பல காலமாக உழைத்து வரும் பழங்குடிகளுக்கு சொந்தமாக இன்று வரை நிலம் இல்லை.

2006ம் ஆண்டு வன உரிமை சட்டம், வனநிலத்தையும் வன வளங்களையும் பல்லாண்டு காலமாக காடுகளில் வசித்து வருபவர்களுக்கும் பட்டியல் பழங்குடியினருக்கும் வழங்குகிறது. ஊர் சபைகளில் அளிக்கப்படும் உரிமைக் கோரல்கள், துணை டிவிஷினல் மற்றும் மாவட்ட கமிட்டிகளால் உறுதி செய்யப்பட்டு, காட்டில் வசிப்பவர்களை வெளியேற்றப்படுவதை தடுத்து, அவர்களின் உரிமைகள் உறுதி செய்யப்படும். ஆனால் பேரணியில் இருக்கும் பெரும்பாலான பழங்குடி விவசாயிகள், தங்களின் உரிமைக் கோரல்கள் ஏற்கப்படவில்லை என்கின்றனர்.

இத்தகைய பேரணியை மகராஷ்டிர பழங்குடி விவசாயிகள் நடத்துவது முதன்முறை அல்ல. கடைசியாகவும் இருக்கப் போவதில்லை. 2018ம் ஆண்டில் நாசிக்கிலிருந்து 180 கிலோமீட்டர் தூரம் வெறும் கால்களில் நடந்து மும்பை ஆசாத் மைதானத்துக்கு சென்ற பெரும் பேரணியில் கஹாலாவும் இருந்தார்.

விவசாயிகளுக்கு அது வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்த தருணம். மொத்த மும்பை நகரமும் அவர்களை ஆரத் தழுவி வரவேற்றது. நடைபயணத்தின்போதே பலரும் அவர்களுக்கு உதவினர். பேரணியின் முடிவில், முதலமைச்சர் தேவேந்திர ஃபத்னாவிஸின் தலைமையிலான மகாராஷ்டிர அரசாங்கம், நேரடியாக விவசாயத் தலைவர்களை சந்தித்து, கோரிக்கைகளை ஏற்க வேண்டியதாக இருந்தது.

கிட்டத்தட்ட எட்டு வருடங்கள் ஆகிவிட்டன. மீண்டும் மகராஷ்டிராவின் முதலமைச்சராகி இருக்கிறார் ஃபத்னாவிஸ். மீண்டும் கஹாலா போன்ற விவசாயிகள் பேரணி சென்று கொண்டிருக்கின்றனர். “ஊர் திரும்ப மட்டும்தான் அரசாங்கம் வாக்குறுதிகளை தருகிறது,” என்கிறார் அவர். “வாக்குறுதிகள் நிறைவேற்றப்படவில்லை.”

2018ம் ஆண்டு முதல் 2026 வரை, விவசாய சங்கத்தை சேர்ந்த விவசாயிகள், கோரிக்கைகளை நிறைவேற்ற கோரி சிறிதும் பெரிதுமாக 30-40 பேரணிகளை நடத்தியிருப்பர் என கணக்கு சொல்கிறார் கஹாலா. ஒருநாளிலிருந்து நாள்கணக்கில் வாரக்கணக்கில் கூட பேரணிகள் நடந்திருக்கிறது. ஒரு பேரணிக்கு மூன்று நாட்கள் என எடுத்துக் கொண்டால் கூட, கடந்த எட்டு வருடங்களில் நான்கு மாதங்களை உரிமைகளுக்கான போராட்டத்திலேயே கழித்திருக்கின்றனர் பழங்குடி விவசாயிகள். எல்லா பேரணிகளுக்கும் தொடர்ந்து வந்து கொண்டிருப்பவர்கள் களைப்படைந்து முதிய வயதை எட்டி விட்டனர். ஆனாலும் அவர்களின் மனம் ஓய்வதாக இல்லை.

முந்தைய பேரணிகளை போலவே இந்த செஞ்சட்டை கடலிலும் அவர்கள் இடம்பெற்றிருக்கின்றனர். அனைத்து இந்திய விவசாய சங்கம், மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் பிரிவு ஆகும்

”என்னுடைய கால்களும் முட்டிகளும் வலிக்கின்றன,” என்கிறார் இஷ்வாதி கஹாலா. தன் வயது அவருக்கு தெரியவில்லை. 60-க்கு மேல் இருக்கலாமென ஊகிக்கிறார். “மும்பைக்கு நடந்து சென்றபோது நான் இன்னும் இளமையில் இருந்தேன்,” என்கிறார் அவர், இரவுப்பொழுதில் விவசாயிகள் முகாமிட்டிருக்கும் மனோர் படா சந்திப்பில் அமர்ந்திருந்தபடி. சிலர், ஆயிரக்கணக்கான தோழர்களுக்கு கிச்சடி சமைக்கும் பொறுப்பை ஏற்று செய்கின்றனர். இன்னும் சிலர் பெரிய சமையல் பாத்திரங்களுக்கு அருகே அமர்ந்து வெப்பமூட்டிக் கொள்கின்றனர். “பிற விவசாயிகளுடன் சேர்ந்து பேரணி செல்வது உங்களுக்கு சக்தி தரும்,” என்கிறார் இஷ்வாதி. “நம்பிக்கையும் தரும். சோர்வின்றி போராடுவது சிறந்த அனுபவத்தை கொடுக்கும்.”

பல்கார் மாவட்டத்தின் ஜம்ஷெத் கிராமத்தை சேர்ந்த இஷ்வாதி, வார்லி சமூகத்தை சேர்ந்தவர். அவரது குடும்பத்தை சேர்ந்த மூன்று பேர் பேரணியில் இருக்கின்றனர். ஊரில் அவர்களுக்கு 2 ஏக்கர் நிலம் இருக்கிறது. பிறரை போலவே மழைப்பருவத்தில் நெல் விளைவிக்கின்றனர். “ஒரு பயிரை மட்டுமே அறுவடை செய்வோம்,” என்கிறார் அவர். “நீர்ப்பாசனம் இன்றி, வேறு ஏதும் விளைவிக்க முடியாது.”

பல்கார் மாவட்டத்தை சேர்ந்த பழங்குடி விவசாயிகள் பிழைப்பை ஓட்ட தினக்கூலி வேலை கட்டாயம் ஆகிறது. ஏனெனில் அவர்களின் விளைச்சல் பெரியளவில் கை கொடுப்பதில்லை. அந்தப் பின்னணியில் MGNREGA-வை குலைப்பது அவர்களுக்கு பெரும் அடியாக இருக்கும்.

டிசம்பர் 2025-ல் மகாத்மா காந்தி தேசிய ஊரக வேலைவாய்ப்பு உத்தரவாத சட்டத்தை விக்சித் பாரத் - G RAM சட்டமாக ஒன்றிய அரசு மாற்றியது. வேலை உத்தரவாத நாட்களை 100-லிருந்து 125 ஆக ஆவணத்தில் ஒன்றிய அரசு அதிகரித்திருந்தாலும் புதிய சட்டம், நிதி ஒதுக்கீடை பெருமளவுக்கு மாநில அரசுகளின் மீது சுமத்துகிறது. பெரும்பாலான மாநிலங்கள் பொருளாதார ரீதியாக பின்னடைந்திருக்கும் நிலையில், கிராமப்புற மக்களுக்கு வேலைவாய்ப்பை உத்தரவாதம் செய்த திட்டம் முடித்து வைக்கப்பட்டிருப்பதாக பல வல்லுநர்கள் கருதுகின்றனர்.

“MGNREGA-விலும் சிக்கல்கள் இருந்தன,” என்கிறார் பல்கார் மாவட்டத்தின் சட்டமன்ற உறுப்பினரான வினோத் நிகோலே. விவசாயிகளுடன் பேரணி சென்றவர் அவர். “வேலை போதுமானதாக இல்லை. ஊதியம் குறைவு. அதுவும் தாமதமாகவே கிடைக்கும்.” ஆனால் அதை நிறுத்துவது சரியான விஷயம் அல்ல. “தொழிலாளர்களுக்கான நல்ல ஊதியமும் அதிகமான வேலைவாய்ப்பையும்தான் நாங்கள் கோருகிறோம்.”

கோரிக்கைகள் நிறைவேற்றப்படும் வரை, பல்கார் ஆட்சியர் அலுவலகத்தை விட்டு விவசாயிகள் கிளம்புவதாக இல்லை. “2018ம் ஆண்டில் கொடுக்கப்பட்ட வாக்குறுதிகளை அரசாங்கம் நிறைவேற்றியிருந்தால், நாங்கள் இன்று பேரணி வந்திருக்க மாட்டோம்,” என்கிறார் 45 வயது ருப்தி ஆத்கா.

பல தலைமுறைகளாக உழைத்த நிலத்துக்கு உரிமை இல்லாததால் நிவாரணத்தை இழந்தவர் ஆத்கா. “நெடுஞ்சாலை வருவதால் என் நிலம் மட்டமாக்கப்பட்டது,” என்கிறார் அவர். “இப்போது எனக்கு வருமானம் இல்லை.”

அந்த நிலத்தில் அவர் நெல்லும் சோளமும் விதைத்திருந்தார். பேரிச்சம் மற்றும் அன்னாசி பழ மரங்களும் இருந்தன. நிலவுரிமை அவருக்கு இருந்திருந்தால், 2 கோடி ரூபாய் நிவாரணம் அவருக்குக் கிடைத்திருக்கும். ஆனால் அவருக்கு ஒன்றும் கிடைக்கவில்லை. பிழைப்பும் போய்விட்டது. “என்னை போல 45 பேர் சொந்த ஊரான ஜாரியில் இருக்கின்றனர்,” என்கிறார் அவர். “இன்னும் எத்தனை தலைமுறைகளாக எங்களின் உழைப்பு களவாடப்படும்? வெற்று வாக்குறுதிகளால் இனி பயனில்லை.”

தமிழில்: ராஜசங்கீதன்