“ਨਾਟਕ ਇੱਛੇਯ ਕੁਸੁਮ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਇੱਕ ਬੁਣਕਰ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਈ ਸੀ... ਬਿਲਕੁਲ ਉਵੇਂ ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਅਸਲ ਜ਼ਿੰਦਗੀ 'ਚ ਹਾਂ,” ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਪੁਰਾਣੇ ਨਾਟਕ ਦਾ ਖਰੜਾ ਫੜ੍ਹੀ ਅਸਿਤ ਪ੍ਰਮਾਣਿਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਆਪਣੇ ਘਰੇ ਬਦਰੰਗ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਲੋਹੇ ਦੀ ਅਲਮਾਰੀ ਨੂੰ ਫ਼ਰੋਲ਼ਦਿਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਈ ਨਾਟਕਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਂਭ ਕੇ ਰੱਖੀਆਂ ਸਕ੍ਰਿਪਟਾਂ ਕੱਢੀਆਂ।
ਅਸਿਤ ਦਾ, ਨਾਦਿਆ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਦੇ ਸ਼ਾਂਤੀਪੁਰ ਹੈਂਡਲੂਮ ਕਲੱਸਟਰ ਦੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਅਣਗਿਣਤ ਬੁਣਕਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹਨ ਜੋ ਆਪਣੀਆਂ ਖ਼ਾਸ ਟਾਂਗਾਈਲ ਅਤੇ ਜਾਮਦਾਨੀ ਹੈਂਡਲੂਮ ਦੀਆਂ ਸਾੜੀਆਂ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ। ਇਸ ਅਨੁਭਵੀ ਬੁਣਕਰ ਦੀ ਕਰਘੇ 'ਤੇ ਮਿਹਨਤ ਰੰਗਮੰਚ ਪ੍ਰਤੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰ ਦੇ ਸਮਾਨਾਂਤਰ ਚੱਲਦੀ ਹੈ। ਤਾਂਤ-ਘਰ (ਉਹ ਕਮਰਾ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਰਘਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ) ਅਤੇ ਰੰਗ-ਮੰਚ (ਰੰਗਮੰਚ) ਦਰਮਿਆਨ ਤਾਣੇ-ਬਾਣੇ ਦਾ ਇਹ ਬੇਰੋਕ ਪ੍ਰਵਾਹ, ਇਸ ਮਿਹਨਤਕਸ਼-ਕਲਾਕਾਰ ਦੇ ਛੇ ਦਹਾਕਿਆਂ ਦੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਬੁਣਾਵਟ ਰਚਦਾ ਹੈ।
ਆਪਣੀ ਪਹਿਲੀ ਮੰਚੀ ਪੇਸ਼ਕਾਰੀ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਅਸਿਤ ਦਾ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਇੱਕ ਵਿਲੱਖਣ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ਼ ਦਗਦਗ ਕਰ ਉੱਠਦਾ ਹੈ। "ਨਾਟਕ ਸਿਆਲਦਹ ਸਟੇਸ਼ਨ ਦੇ ਆਸ-ਪਾਸ ਕਿਤੇ ਮੰਚਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਮੈਂ ਇੱਕ ਜੱਜ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਈ ਸੀ, ਪਰ ਸੱਚ ਤਾਂ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ," ਇਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਉਹ ਠਹਾਕਾ ਮਾਰ ਕੇ ਹੱਸਣ ਲੱਗਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਤਜ਼ਰਬੇ ਨੂੰ ਸਾਂਝਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਇੰਨੇ ਵੱਡੇ ਨਾਟਕ ਕਲੱਬ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜਨਤਕ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਿਵੇਂ ਕੀਤਾ।
ਬਿਲਕੁਲ ਇਸੇ ਉਤਸਾਹ ਦੇ ਨਾਲ਼ ਅਸਿਤ ਦਾ ਸਾਨੂੰ ਬੁਣਾਈ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਪਛਾਣ ਦੀ ਗੱਲ ਵੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ: "ਮੈਂ ਪੰਜਵੀਂ ਜਮਾਤ ਤੱਕ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕੀਤੀ| ਘਰ ਦੇ ਛੋਟੇ ਬੱਚਿਆਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਮੁੰਡਿਆਂ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਤੱਕ, ਬੁਣਕਰਾਂ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਹਰ ਕੋਈ ਕਿਸੇ ਨਾ ਕਿਸੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕਰਘੇ ਨਾਲ਼ ਜੁੜੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦਾ ਹੀ ਹੈ|" ਸੂਤ ਦੀ ਕਤਾਈ, ਉਸਨੂੰ ਰੰਗਣ, ਚਰਖੇ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ਼ ਸੂਤ ਨੂੰ ਇੱਕ ਰੀਲ੍ਹ/ਟਿਊਬ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟਣਾ, ਉਸਨੂੰ ਟਿਊਬ ਤੋਂ ਇੱਕ ਡਰੰਮ ਵਿੱਚ ਦੁਬਾਰਾ ਲਪੇਟਣਾ ਅਤੇ ਅਖ਼ੀਰ ਸੂਤ ਨੂੰ ਕਰਘੇ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ - ਇਹ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਉਮਰ ਦੇ ਮੈਂਬਰ ਕਰਦੇ ਹਨ| "ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਾਂਤੀ (ਬੁਣਕਰ) ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਸਾਡੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸਾਨੂੰ ਬਹੁਤ ਛੋਟੀ ਉਮਰ ਤੋਂ ਹੀ ਇਸ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗਣਾ ਪੈਂਦਾ ਸੀ।"
