ಶಾಂತಿಪುರ: ನಾಟಕಗಳ ನೇಯ್ಗೆಗಾರ

“ಇಚ್ಛೇ ಕುಸುಮ್‌ ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ನಾನು ನೇಕಾರನ ಪಾತ್ರವನ್ನು ಮಾಡಿದ್ದೆ… ಅದು ನನ್ನ ನಿಜ ಬದುಕಿನ ವೃತ್ತಿಯೂ ಹೌದು” ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ” ಅಸಿತ್‌ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ್.‌ ನಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಅವರ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಳೆಯ ನಾಟಕವೊಂದರ ಪ್ರತಿಯಿತ್ತು. ಇದನ್ನು ಅವರು ತನ್ನ ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಹಳೆ ಬಣ್ಣ ಮಾಸಿದ ಅಲ್ಮೆರಾದಿಂದ ತೆಗೆದಿದ್ದರು. ಅದರಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಹಲವು ನಾಟಕಗಳ ಸ್ಕ್ರಿಪ್ಟ್‌ಗಳನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿಡಲಾಗಿದೆ.

ವಿಶಿಷ್ಟವಾದ ಶಾಂತಿಪುರಿ ತಂಗೈಲ್ ಮತ್ತು ಜಮ್ದಾನಿ ಕೈಮಗ್ಗ ಸೀರೆಗಳಿಗೆ ಹೆಸರುವಾಸಿಯಾದ ನಾಡಿಯಾ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಶಾಂತಿಪುರ ಕೈಮಗ್ಗ ಸಮೂಹಗಳ ಹಲವಾರು ನೇಕಾರರಲ್ಲಿ ಅಸಿತ್ ದಾ ಒಬ್ಬರು. ಈ ಅನುಭವಿ ನೇಕಾರನ ಮಗ್ಗದ ದುಡಿಮೆಯು ರಂಗಭೂಮಿಯ ಮೇಲಿನ ಅವರ ಪ್ರೀತಿಯ ಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಸಮಾನಾಂತರವಾಗಿ ಸಾಗುತ್ತದೆ. ತಾಂಟ್-ಘರ್ (ಮಗ್ಗವಿರುವ ಕೋಣೆ) ಮತ್ತು ರಂಗ-ಮಂಚದ ನಡುವಿನ ನಿರಂತರ ಸಮತೋಲನದ ಕಸರತ್ತು ಅವರ ದಶಕಗಳ ಕಾಲದ ಬದುಕಿನ ಬಟ್ಟೆಯನ್ನು ನೇಯ್ದಿದೆ.

ತಮ್ಮ ಮೊದಲ ಪ್ರದರ್ಶನದ ಕುರಿತು ವಿವರಿಸುವಾಗ ಅಸಿತ್‌ ದಾ ಅವರ ಮುಖ ಸಂಭ್ರಮದಿಂದ ಅರಳುತ್ತದೆ. “ಆ ದಿನ ನಾಟಕವನ್ನು ಸೀಲ್ಡಾ ನಿಲ್ದಾಣದ ಬಳಿ ಎಲ್ಲೋ ಆಯೋಜಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಅಂದು ನನಗೆ ನ್ಯಾಯಾಧೀಶನ ಪಾತ್ರವನ್ನು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದರು. ಆದರೆ ನಾನು ಭಯದಿಂದ ನಡುಗಿ ಹೋಗಿದ್ದೆ” ಎಂದು ಅವರು ಹೃತ್ಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದರು. ಅವರು ಮೊದಲ ಬಾರಿ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರನ್ನು ಎದುರಿಸಿದ ಅನುಭವ ಹೀಗೆ ಪಡೆದರು. ಆ ದಿನ ನಾಟಕ ಆಡಿದ್ದು ಅಲ್ಲಿ ಜನಪ್ರಿಯವಾಗಿರುವ ರಂಗಸಂಸ್ಥೆಯೊಂದಕ್ಕಾಗಿ.

ನಾಟಕದ ಕುರಿತು ವಿವರಿಸುವಾಗ ಇದ್ದ ಉತ್ಸಾಹದ ದನಿಯಲ್ಲೇ ಅವರು ತಾನು ಮೊದಲ ಬಾರಿ ಮಗ್ಗದ ಕೆಲಸ ಆರಂಭಿಸಿದ ಕುರಿತೂ ವಿವರಿಸಿದರು ಅಸಿತ್‌ ದಾ. “ನಾನು ಐದನೇ ತರಗತಿಯ ತನಕ ಓದಿದ್ದೇನೆ. ನಮ್ಮದು ಮಕ್ಕಳಿಂದ ಹಿಡಿದು ಗಂಡಸರು, ಹೆಂಗಸರು ಎಲ್ಲರೂ ನೇಯ್ಗೆಯ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಕುಟುಂಬ.” ದಾರದ ಎಳೆಗಳನ್ನು ನೂಲುವುದು, ಅದಕ್ಕೆ ಬಣ್ಣ ಹಚ್ಚುವುದು, ನೂಲುವ ಚಕ್ರವನ್ನು ಬಳಸಿ ನೂಲನ್ನು ಟ್ಯೂಬಿಗೆ ಸುತ್ತುವುದು, ನಂತರ ಅದನ್ನು ಡ್ರಮ್‌ಗೆ ರೋಲ್‌ ಮಾಡುವುದು ಮತ್ತು ಕೊನೆಗೆ ಅದನ್ನು ಮಗ್ಗದ ಮೇಲೆ ಇಡುವುದು. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇಷ್ಟು ಕೆಲಸಗಳಿರುತ್ತಿದ್ದವು. “ಮತ್ತು ಇಲ್ಲಿನ ಇತರ ತಂತ್ರಿ [ನೇಕಾರ] ಕುಟುಂಬದಂತೆ, ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಸಹ, ನಾವು ಚಿಕ್ಕ ವಯಸ್ಸಿನಿಂದಲೇ ಈ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಬೇಕಾಗಿತ್ತು" ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

ಯೌವನದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಹವ್ಯಾಸಿ ನಟನಾಗಿದ್ದ ಅವರಿಗೆ, ಶಾಂತಿಪುರದ ಸಹಪಾರಾ ಪ್ರದೇಶದ ಅವರ ಮನೆಯ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಗೊಂಡಿದ್ದ ದಿ ಲಾಂಗ್ ರೂಟ್ ತಂಡವು ರಂಗಭೂಮಿ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡಿತು. ಅಲ್ಲಿ ಅವರು ಶಾಂತಿಪುರದ ರಂಗಭೂಮಿ ವಲಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧರಾಗಿರುವ ಪಾಲನ್ ಕುಂಡು ಅವರನ್ನು ಭೇಟಿಯಾದರು,‌ ಆ ಮೂಲಕ ಅವರಿಗೆ ಪಟ್ಟಣದ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ರಂಗತಂಡವಾದ ಶಾಂತಿಪುರ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ್ ತಂಡದ ಭಾಗವಾದರು. ಇದು ಅವರ ರಂಗಪಯಣದಲ್ಲಿ ಪ್ರಮುಖ ಪಾತ್ರವನ್ನು ವಹಿಸಿತು.

ಮೂರು ದಶಕಗಳಿಗೂ ಹೆಚ್ಚು ಕಾಲ ರಂಗಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಸಕ್ರಿಯರಾಗಿರುವ ಹಿರಿಯ ಈ ಕಾರ್ಮಿಕ-ಕಲಾವಿದ, ರಂಗಭೂಮಿ ತನಗೊಂದು ವಿಶಿಷ್ಟ ಗುರುತನ್ನು ನೀಡಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. “ನಾನು 1988ರಿಂದೀ ತಂಡದ ಭಾಗವಾಗಿದ್ದೇನೆ. ರಂಗಭೂಮಿ ಪ್ರವೇಶಿಸದೆ ಹೋಗಿದ್ದರೆ ನನಗೆ ಹೊರಜಗತ್ತಿನ ಸಂಪರ್ಕವೇ ಸಿಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.”

ಕೆ.ಬಿ. ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ್ ಬೀದಿಯಲ್ಲಿರುವ ಶಾಂತಿಪುರ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ್‌ ತಂಡದ ಪೂರ್ವಾಭ್ಯಾಸ ಮತ್ತು ಶೇಖರಣಾ ಕೊಠಡಿಗಳನ್ನು ಅವರು ನಮಗೆ ತೋರಿಸಿದರು. “ತದಂತ ಚೋಲ್ಷೆ,‌ ಘೊರಾರ್ ದಿಮರ್‌ ಗಪ್ಪೊ, ಫಿರೇ ದೇಖಾ. ಇಚ್ಛೇ ಕುಸುಮ್‌, ಅಚಲಾಯತನ್, ನಿಶಿ ಡಾಕ್, ರಾಥರ್ ರೋಶಿ, ಗಂಧಜಾಲೆ, ಬ್ರಿಷ್ಟಿ ಬ್ರಿಷ್ಟಿ, ರಕ್ತ ಉಪಖ್ಯಾನ್, ಶಾದಾ ಘೋರಾ ಹೀಗೆ ಅನೇಕ ನಾಟಕಗಳಲ್ಲಿ ನಟಿಸಿದ್ದೇನೆ” ಎಂದು ಅವರು ತಾನು ನಟಿಸಿದ ನಾಟಕಗಳ ಹೆಸರನ್ನು ಪಟ್ಟಿ ಮಾಡಿದರು.

“ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಕಾಲು ನೋವು ಶುರುವಾದ ಕಾರಣ ನಾಟಕಗಳಲ್ಲಿ ನಟಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ” ಎಂದು ನಮಗೆ ತಿಳಿಸಿದರು. ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಎರಡೆರಡು ಬಾರಿ ಕಾಲು ಮುರಿದುಕೊಂಡಿದ್ದ ಅವರು ಈಗ ಅದರ ಪರಿಣಾಮವನ್ನು ಎದುರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅವರು ನಟನೆ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದರೂ, ರಂಗಭೂಮಿಯ ನಂಟನ್ನು ಬಿಟ್ಟಿಲ್ಲ. “ಈಗ ನಾನು ನಾಟಕಕ್ಕೆ ಬೇಕಾಗುವ ವಿವಿಧ ಸಲಕರಣೆಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿಸುವುದು, ವೇದಿಕೆ ಸಜ್ಜುಗೊಳಿಸುವುದು ಹಾಗೂ ನಾಟಕ ಮುಗಿದ ನಂತರ ಅವುಗಳನ್ನು ಮತ್ತೆ ಜೋಡಿಸಿಡುವಂತಹ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತೇನೆ. ಇವು ಕೂಡಾ ರಂಗಭೂಮಿ ಕೆಲಸವೇ” ಎಂದು ಅಸಿತ್‌ ದಾ ಒತ್ತಿ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

ರಂಗಭೂಮಿ ಕುರಿತಾದ ತಮ್ಮ ಆಸಕ್ತಿಯ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ಅಸಿತ್‌ ದಾ ನೇಕಾರಿಕೆಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಇತರ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಮಗ್ಗದ ಕೆಲಸವನ್ನೇ ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡರು. “ಮಗ್ಗದ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಒಂದಷ್ಟು ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವಿದೆ. ಇದರಲ್ಲಿ ಸಮಯದ ಆಯ್ಕೆಯಿರುತ್ತದೆ. ನಮಗೆ ಬೇಕಾದಾಗ ಎಲ್ಲಾದರೂ ಹೋಗಿಬರಬಹುದು. ತಾಲೀಮು, ಪ್ರದರ್ಶನ ಇವೆಲ್ಲ ರಾತ್ರಿಯ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲೇ ಇರುತ್ತವೆ. ನನಗೆ ಮಗ್ಗದಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲು ಹಗಲು ಪೂರ್ತಿ ಸಮಯ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಹಗಲಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರದರ್ಶನವಿದ್ದಾಗ ಮಗ್ಗದ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ರಜೆ ಹಾಕಲು ನಾನು ಹಿಂದೆ ಮುಂದೆ ನೋಡುವುದಿಲ್ಲ” ಎಂದು ಅಸಿತ್‌ ಈ ಕುರಿತು ಯಾವುದೇ ವಿಷಾದವಿಲ್ಲದೆ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

ಆದರೆ ಶಾಂತಿಪುರದ ಕೈಮಗ್ಗ ನೇಕಾರರ ದುಃಸ್ಥಿತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುವಾಗ ಅವರ ದನಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಹತಾಶೆ ಮತ್ತು ದುಃಖವನ್ನು ಸುಲಭವಾಗಿ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬಹುದಿತ್ತು: "ಹಗಲು ರಾತ್ರಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದರೂ, ನೇಕಾರರ ಆರ್ಥಿಕ ಸ್ಥಿತಿ ಭೀಕರವಾಗಿದೆ. ನನ್ನ ಪೋಷಕರು ಬಹಳ ಒಳ್ಳೆಯವರು. ಆದರೆ ನನ್ನ ಬಾಬಾ [ತಂದೆ] ತಮ್ಮ ಮಗ್ಗದಿಂದ ದೊಡ್ಡ ಮಟ್ಟದ ಸಂಪಾದನೆ ಕಂಡವರಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿ ನಮ್ಮ ಕುಟುಂಬ ಬಡತನದಲ್ಲಿಯೇ ಉಳಿಯಿತು." ಅವರು ತಮ್ಮ ಮನೆಯ ಮಗ್ಗದಲ್ಲಿ ನೇಯ್ಗೆ ಮಾಡುತ್ತಲೇ ನಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಸಂಭಾಷಣೆಯನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಿದ್ದರು, "ಒಂದೆಡೆ, ಕಳೆದ ಕೆಲವು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ, ವಿದ್ಯುತ್ ಮಗ್ಗಗಳ ಬೆಳವಣಿಗೆಯಿಂದಾಗಿ, ಸೀರೆಗಳ ಬೆಲೆಯಲ್ಲಿ ತ್ವರಿತ ಕುಸಿತ ಕಂಡುಬಂದಿದೆ. ಮತ್ತೊಂದೆಡೆ, ನೂಲು ಮತ್ತು ಬಣ್ಣಗಳಂತಹ ಕಚ್ಚಾ ವಸ್ತುಗಳ ಗುಣಮಟ್ಟ ಕುಸಿದಿದೆ.” ಈ ಎಲ್ಲಾ ಕಾರಣಗಳಿಂದಾಗಿ, “ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಸೀರೆಗಳಿಗೆ ಬೇಡಿಕೆಯೂ ಕುಸಿದಿದೆ, ಇದು ಶಾಂತಿಪುರದ ನೇಯ್ಗೆ ಉದ್ಯಮವನ್ನು ದೊಡ್ಡ ಅಪಾಯಕ್ಕೆ ಸಿಲುಕಿಸಿದೆ" ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

ಇನ್ನು ಒಂದೆರಡು ದಶಕಗಳಲ್ಲಿ ಕೈಮಗ್ಗ ತನ್ನ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನೇ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಬಹುದು ಎಂದು ಅಸಿತ್‌ ದಾ ಆತಂಕ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುತ್ತಾರೆ. “ನೇಯ್ಗೆಯ ಕೌಶಲ ಒಂದು ಪೀಳಿಗೆಯಿಂದ ಇನ್ನೊಂದು ಪೀಳಿಗೆಗೆ ವರ್ಗವಾಗುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಈಗ ನಮ್ಮ ಹುಡುಗರು ಕೆಲಸ ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಹೊರಗೆ ಹೋಗತೊಡಗಿದ್ದಾರೆ. ನೇಕಾರರ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುವುದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾದರೂ ಏನಿದೆ? ಮತ್ತೆ ಈ ಕೈಮಗ್ಗದ ಪರಂಪರೆ ಹೇಗೆ ಮುಂದುವರೆಯುತ್ತದೆ?”

ಮಹಾಜನರ (ಗುತ್ತಿಗೆದಾರರ) ಬೇಡಿಕೆಗಳ ಮೇಲೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅವಲಂಬಿತರಾಗಿರುವ ಅಸಿತ್ ದಾ ತಿಂಗಳಿಗೆ ಸುಮಾರು 20 ದಿನಗಳ ಕೆಲಸವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ಎಲ್ಲಾ ಖರ್ಚು ಹೋಗಿ ದಿನಕ್ಕೆ ಅವರ ಪಾಲಿಗೆ 150 ರೂಪಾಯಿಗಳ ತನಕ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ. ಈ ಎಲ್ಲಾ ಅಡೆತಡೆಗಳ ನಡುವೆಯೂ, ಅಸಿತ್ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ್ ಅವರಂತಹ ನೇಕಾರರು ಶಾಂತಿಪುರದ ಕೈಮಗ್ಗ ಉದ್ಯಮವನ್ನು ಜೀವಂತವಾಗಿರಿಸಲು ಶ್ರಮಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

ಅಸಿತ್‌ ದಾ ನೇಕಾರ ಬದುಕಿನ ಕೊರತೆಗಳು ಮತ್ತು ಸಂಕಷ್ಟಗಳ ನಡುವೆ ರಂಗಭೂಮಿ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷ, ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಮತ್ತು ಮನ್ನಣೆಯನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಅಸಿತ್‌ ಅವರ ಜೊತೆಗೆ ಅವರ ಸಹೋದರ, ಸಹೋದರಿ ಮತ್ತು ಸೋದರಳಿಯ ಕೂಡಾ ನಾಟಕದ ಹವ್ಯಾಸವನ್ನು ಮೈಗೂಡಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. “ಕಳೆದ ಎಂಟ್ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳಿಂದೀಚೆಗಷ್ಟೇ ಸ್ಟೇಜ್‌ ಶೋಗಳಿಂದ ಒಂದಷ್ಟು ಹಣ ಸಿಗತೊಡಗಿದೆ. ಆದರೆ ಒಂದು ರೂಪಾಯಿ ಸಿಗದೆ ಹೋಗಿದ್ದರೂ ನಾನು ರಂಗಭೂಮಿಯಿಂದ ದೂರಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ…”

ರಂಗಭೂಮಿಯ ನಂಟನ್ನು ತನ್ನ ಬದುಕಿನ ಅಮೂಲ್ಯ ಗಳಿಕೆಯನ್ನಾಗಿ ಅಸಿತ್‌ ದಾ ಪರಿಗಣಿಸಿದ್ದಾರೆ. ರಂಗಭೂಮಿ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಅವರು ನೀಡಿದ ಕೊಡುಗೆಯನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ, ಕೋಲ್ಕತ್ತಾ ಮೂಲದ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಸಂಸ್ಥೆ ಬೆಲ್ಘಾರಿಯಾ ಅಭಿಮುಖ್ 2022ನೇ ಸಾಲಿನ ಅಸಿತ್‌ ಮುಖರ್ಜಿ ಸ್ಮಾರಕ ಪ್ರಶಸ್ತಿಯನ್ನು ನೀಡಿ ಗೌರವಿಸಿದೆ. ಅವರು ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಆ ಪ್ರಶಸ್ತಿಯನ್ನು ಪರಿಗೆ ತೋರಿಸಿದರು.

ಅಸಿತ್‌ ದಾ ದೂರದ ಊರುಗಳ ಪ್ರದರ್ಶನಕ್ಕೆ ಹೋಗಲು ಪಡುತ್ತಿದ್ದ ಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡರು: “ಆಗಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ದೂರದ ಊರುಗಳಿಗೆ ಸ್ಟೇಜ್‌ ನೀಡಲು ಹೋಗುವುದು ಕಷ್ಟವಿತ್ತು. ನಮ್ಮ ಬಳಿ ಗಾಡಿಗಳಿಲ್ಲದ ಕಾರಣ ಬಸ್ಸು ಅಥವಾ ರೈಲನ್ನು ಪ್ರಯಾಣಕ್ಕಾಗಿ ಅವಲಂಬಿಸುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಪ್ರದರ್ಶನ ಮುಗಿಯುವಾಗ ತಡರಾತ್ರಿಯಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಮರಳುವುದು ಹೇಗೆ? ನಾವು ಹೆಚ್ಚು ಚಿಂತಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ನಾವು ಖೋವಾ [ಇಟ್ಟಿಗೆ] ಲಾರಿಗಳನ್ನು ಅಡ್ಡ ಹಾಕಿ ಅದರಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಊರು ತಲುಪುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಲಾರಿ ಲೋಡ್‌ ಆಗಿರುತ್ತಿದ್ದ ಕಾರಣ ಅಷ್ಟು ಕುಲುಕಾಟ ಇರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಲಾರಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತ ನಂತರ ಪ್ರದರ್ಶನದ ಆಯೋಜಕರು ನೀಡಿದ ಟಿಫಿನ್‌ ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಲಾರಿ ಶಾಂತಿಪುರ ತಲುಪಿದ ನಂತರ ಇಳಿದು ಮನೆ ಸೇರುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಆಗಿನ ನಮ್ಮ ರಂಗಪಯಣ ಹೀಗಿತ್ತು.”

ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿರುವ ಕಾಲು ನೋವು ಇನ್ನೆಷ್ಟು ದಿನ ನನ್ನನ್ನು ಈ ರಂಗಭೂಮಿಗೆ ಅಂಟಿಕೊಳ್ಳಲು ಬಿಡಲಿದೆ ಎನ್ನುವ ಚಿಂತೆ ಅವರನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಿದೆ. ಆದರೂ ಅವರು ದೃಢ ದನಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ: “ನನ್ನಿಂದ ಸಾಧ್ಯವಿರುವ ತನಕವೂ ಒಬ್ಬ ರಂಗಭೂಮಿ ನಟನಾಗಿ ಮತ್ತು ನೇಕಾರನಾಗಿ ದುಡಿಯಬೇಕೆನ್ನುವ ಆಸೆಯಿದೆ.”

ಈ ಕಥಾನಕವು ಮೂಲತಃ ಬಾಂಗ್ಲಾ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ವರದಿಯಾಗಿರುತ್ತದೆ.

ಅನುವಾದ: ಶಂಕರ. ಎನ್. ಕೆಂಚನೂರು