பஸ்தாரின் சல்ஃபி

“இங்கு என்ன செய்கிறேனா? இங்கு பக்கத்தில்தான் வாழ்கிறேன்,” என்கிறார் 200 மீட்டர் தொலைவில் இருக்கும் தன் வீட்டு பக்கமாக கையைக் காட்டியபடி சுக்ராம் குமாதி. 60 வயதுகளில் இருப்பதாக நம்பும் பெருமுதியவரான சுக்ராம், ஒரு மரத்தடி நிழலில் உள்ள கல்லில் அமர்ந்திருக்கிறார். அவரை சுற்றியிருக்கும் பொருட்கள்தான் நம்மை கேள்வி கேக்கத் தூண்டின.

கிட்டத்தட்ட 20 லிட்டர் வெள்ளை திரவம் ஒரு பெரிய கேனில் இருந்தது. அதற்கு பக்கத்தில், மிகப் பழைய, அடுக்குகளை கொண்ட பிளாஸ்டிக் பக்கெட் இருந்தது. பல ஆண்டுகளுக்கு முன் பெயிண்ட் இருந்த பக்கெட்டாக அது இருந்திருக்கலாம். இப்போது அதில் நீர் இருக்கிறது. பல வண்ண குடுவைகள் அதில் மிதந்து கொண்டிருந்தன. தரையில் கிடைக்கும் சிவப்பு பிளாஸ்டிக் தம்ளரை தாண்டி, வாடிக்கையாளர்களுக்கு புரியும் நிறங்களிலான இரண்டு குடுவைகளும் இருந்தன. வெளிர்சிவப்பு நிற குடுவை, மஞ்சள் கேன் மீது வைக்கப்பட்டிருக்கிறது. ஆலிவ் பச்சை பக்கெட்டுகளின் மீது நீலப்பச்சை நிற குடுவை இருக்கிறது.

இது கோடோலி கிராமம். சட்டீஸ்கரின் பஸ்தார் பகுதியிலுள்ள அபுஜ்மத் பகுதியில் உள்ளது. நாராயண்பூரிலிருந்து வரும்போது இரண்டாம் கிராமமாக இருக்கும்.

என்ன செய்கிறார் என்பதை பொறுமையற்று எனக்கு விளக்க முற்பட்டார் சுக்ராம். எங்கள் குழுவில் எனக்கு மட்டும்தான் புரியவில்லை.

“சல்ஃபி, சல்ஃபி…” என்கிறார் அவர் என் அறியாமையைக் கண்டு கண்கள் உருட்டியபடி. நாங்கள் இருவரும் கொண்டு சென்றிருந்த கேமராக்களை நான் பார்த்தேன். ஆனால் அவர் செல்ஃபி எடுக்க எங்களை கூப்பிடவில்லை.

“அவர் சல்ஃபி - பஸ்தாரின் பீர் விற்கிறார்,” என்கிறார் அப்பகுதியை சேர்ந்த கேஷவ் ஷோரி சற்று பெருமையாக. பிறகு நான் படித்த பயண எழுத்தாளர்கள், சல்ஃபியை இளநீர் போன்றது என விவரித்தாலும் அந்த அளவு தித்திப்பு இருக்காது எனவும் குறிப்பிட்டிருக்கின்றனர். கேனில் இலுப்பை இருப்பதாகதான் நினைத்தேன். ஏனெனில் அதைப் போன்ற சூழலை ஆயிரக்கணக்கான முறை நானே எதிர்கொண்டிருக்கிறேன்.

”நாளொன்றுக்கு 200 முதல் 400 ரூபாய் வரை வருமானம் ஈட்டுகிறேன்,” என்கிறார் சுக்ராம்.”எனக்கு சொந்தமாக 20 சல்ஃபி (பேரீச்ச மரக் குடும்பம்) மரங்கள் இருக்கின்றன,” என்கிறார் அவர். அப்படியெனில் அவர் ஒரு ஜமீந்தார் என புருஷோத்தம் சொன்னதும் அவர் சிரிக்கிறார்.

இன்று நாராயன்பூரில் நடக்கும் மவ்லி விழாவில் இருந்து மக்கள் மாலை நேரத்தில் திரும்புவார்கள் என்பதால், நிறைய வாடிக்கையாளர்கள் கிடைப்பார்கள் என அவர் நம்புகிறார். மவ்லி மாதாவுக்காக நடத்தப்படும் விழாவில், அபுஜ்மாரி, கோந்த், ஹல்பா, முரியா மற்றும் மடியா பழங்குடி இனங்களின் மக்கள் கலந்து கொள்கின்றனர்.

ஒரு மோட்டார் பைக்கில் 1 லிட்டர் பாட்டிலுடன் வந்த ஒரு வாடிக்கையாளரிடம் சுக்ராம் பேரம் பேசி முடிக்கிறார். ஒரு கிளாஸுக்கு 10 ரூபாய். முழு பாட்டிலுக்கு இன்னும் அதிகம் ஆகும். “கோடைக்கு நல்லது,” என்னும் வாடிக்கையாளர் ரோகித் நாத், குடுவையை கொண்டு பானத்தை பாட்டிலில் ஊற்றுகிறார். “ஆனால் வெப்பம் அதிகமாக இருக்கும்போது இதை குடிக்காதீர்கள்,” என அறிவுரை சொல்கிறார். பிறகு அவரின் கை தடுமாறி, கொஞ்சம் தரையில் சிந்தி விடுகிறது. சுக்ராம் அவரை திட்டி முறைப்பதில், ரோகித் சற்று பயம் கொள்கிறார்.

சுக்ராமுக்கு குழப்பம். இங்குள்ள முரியா கோந்த் சமூகத்தினர் பரிவு கொண்டவர்கள். மென்மையாக பேசுபவர்கள். ஆனால் சுக்ராம் அதிகமாக பேசுவார். பல நேரங்களில் முன் கோபம் கொள்வார். கிராமத்தில் நாங்கள் சந்தித்த மொத்த குழுவினரும் பழங்குடிகள்தாம். பல பத்தாண்டுகளாக அப்பகுதியை ஆட்டுவித்த வன்முறையிலிருந்து தப்பிக்கும் பொருட்டு உயரமான பகுதிகளிலிருந்து சில வருடங்களுக்கு முன் கீழிறங்கி இங்கு வந்தவர்கள். பழைய வசிப்பிடத்தில் மாவோயிசத்துக்கு எதிராக படைகளை அரசு குவிப்பதால், வன்முறை அதிகரித்து வருகிறது. பாதுகாப்பு படையினர் தீவிரமாக தாக்குதல் தொடுத்து வ்ருவதால், இடையில் மக்கள் மாட்டிக் கொள்கின்றனர்.

ஆனால் கோடோலியில் நாங்கள் காணும் காட்சி அமைதி கொண்டிருக்கிறது. சுக்ராமின் முரட்டுத் தன்மைக்கான காரணமும் விளங்குகிறது. புளித்த மதுவை விற்கும்போது, அவரும் சற்று குடித்துக் கொள்கிறார். எங்களை வழியனுப்பும்போது மொத்த பற்களும் தெரிய சுக்ராம் சிந்திய புன்னகையில், சல்ஃபி அவருக்குள் வேலை பார்ப்பதை புரிந்து கொள்ள முடிந்தது.

தமிழில்: ராஜசங்கீதன்