அலிராஜ்பூரில் தண்ணீருக்கான நெடும்பயணம்

விந்திய மலைகளில் சூரியன் அஸ்தமித்துவிட்டது, பறவைகள் காட்டிற்குத் திரும்பிவிட்டன. தமா சாஸ்தியா, பயணத்தைத் தொடங்க இதுதான் சரியான நேரம். சுகத் கிராமத்தில் உள்ள தனது வீட்டிலிருந்து, இந்த விவசாயி, பாறைகள் நிறைந்த பாதையில் ஒரு கிலோமீட்டர் தூரம் நடந்து ஒரு நீரூற்றுக்குச் செல்கிறார். அவர் இரவு முழுவதும் அங்கேயே தங்கி இருந்து, நீர் பானைகளை நிரப்பி, காலையில் வீடு திரும்புவார். "நீரூற்றில் இரவு அதிக தண்ணீர் வரும்," என்று விளக்குகிறார், 50 வயதான தமா.

534 பேர் கொண்ட (2011 மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பு) இக்கிராமத்தின் நீர் தேவை மொத்தத்தையும் ஒன்று அல்லது இரண்டு நீரூற்றுகளால் பூர்த்தி செய்ய முடியாது. அதிகாலையிலேயே, சுகத் கிராம மக்கள் தங்கள் தண்ணீர் கேன்களை எடுத்துக் கொண்டு, கழுதைகளையும் கூட்டிக்கொண்டு, குளிப்பதற்காகவும், தண்ணீர் எடுப்பதற்காகவும் மலையிலிருந்து நர்மதா நதிக்கு இறங்கிச் செல்கின்றனர். மாலையிலும் இதே வேலைதான். குளிப்பது, பாத்திரங்கள் கழுவுவது மற்றும் தண்ணீர் சேகரிப்பது என இப்பணிகளுக்காகவே கிராம மக்கள் தினமும் சராசரியாக மூன்று மணி நேரம் செலவிடுகின்றனர். இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டம் தண்ணீருக்கான உரிமையை வாழ்வதற்கான உரிமையின் ஒரு பகுதியாக்கியுள்ளது. எனவே இது கடுமையான மனித உரிமை மீறலாகும்.

நதியில் இருந்து வீடு சுமார் ஒன்றரை கிலோமீட்டர் தூரத்தில் உள்ளது. தண்ணீர் எடுக்க அவர்கள் மலை ஏறி இறங்க ஒரு மணி நேரத்திற்கும் மேலாக ஆகிறது. ஒரு வாரத்தில், இது சுமார் 15 மணி நேர நடைபயணமாகிறது. ஏனெனில் நிரம்பிய குடங்களுடன் மலையில் ஏறுவதற்கு, மலையிலிருந்து இறங்குவதை விட இரு மடங்கு நேரம் ஆகிறது.

அதிகாலையில், தமாவின் மகன் அந்தப் பொறுப்பை ஏற்றுக்கொள்கிறார். அந்த இளைஞர், எட்டு பேர் கொண்ட தங்கள் குடும்பத்திற்காக, தண்ணீரை நிரப்பிய கேன்களை பத்திரமாக ஏற்றுவதற்காக, அவர்களின் சொந்த கழுதைகள் இரண்டையும் அழைத்து வருவார். இந்த வேலைக்கு பழக்கப்பட்டுவிட்ட கழுதைகள், தாங்களாகவே வீட்டை நோக்கிச் சென்றுவிடும் அளவுக்கு பழகிவிட்டது.

பதினைந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, நர்மதா மற்றும் அதன் துணை நதியான ஹத்னியின் கரையில் வாழ்ந்த சுகத் மற்றும் அருகிலுள்ள ஜந்தானா கிராமத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் மற்றும் பிற பிலாலா பழங்குடியினருக்கு தண்ணீர் ஒரு பிரச்சனையாக இருந்ததில்லை. தண்ணீர் ஏராளமாகவும் எளிதில் அணுகக்கூடியதாகவும் இருந்தது.

நர்மதா நதியின் மீது கட்டப்பட்ட சர்தார் சரோவர் அணையால் கிராமங்கள் நீரில் மூழ்கியபோது இவை அனைத்தும் மாறிவிட்டன. 2014-ம் ஆண்டு வாக்கில், அணையின் கதவுகள் மூடப்பட்டதால், சுகத் மற்றும் ஜந்தனா உட்பட மத்தியப் பிரதேசத்தில் உள்ள சுமார் 200 கிராமங்கள் நீரில் மூழ்கின. அந்த ஆறு அப்பகுதி மக்களின் விவசாய நிலங்களை அடித்துச் சென்றது. தாமா மற்றும் அவரது குடும்பத்தினரைப் போல, அங்கிருந்து குடிபெயர்ந்து அல்லது மாறி செல்லாதவர்களை, தண்ணீர், மின்சாரம் மற்றும் முறையான சாலை வசதி இல்லாத விந்திய மலைகளுக்குச் செல்ல, கட்டாயப்படுத்தினர்.

"பக்கத்து கிராமங்களில், கட்டுமானப் பணிகளின் போது செங்கல் மற்றும் மணலைக் கொண்டு செல்ல மக்கள் கழுதைகளைப் பயன்படுத்துவதை பார்த்தோம்," எனும் தாமா, "அப்படித்தான் எங்களுக்கு தண்ணீர் கொண்டு வர கழுதைகளை வளர்க்கும் யோசனை வந்தது," என்கிறார். இப்போது, ​​சுகத் கிராமத்தில் உள்ள ஒவ்வொரு வீட்டிலும், தண்ணீர் கொண்டு வரப் பயிற்சி அளிக்கப்பட்ட ஒரு கழுதை உள்ளது. சுகத் கிராமத்தைச் சேர்ந்த ராஜு சோலங்கி கூறுகையில், உரிமையாளர் காலித் தண்ணீர் குடங்களைத் தொங்கவிட்டவுடன், கழுதை நேராக ஆற்றங்கரை நோக்கி நடக்கத் தொடங்குகிறது.

தண்ணீருக்கு அருகில் வாழ்ந்தபோது, ​​தாமா மற்றும் அவரது குடும்பத்தினருக்கு சொந்தமாக ஐந்து ஏக்கர் நிலம் இருந்தது. இப்போது நான்கு சகோதரர்கள், இரண்டு-மூன்று ஏக்கர் நிலத்தை பகிர்ந்து கொள்கின்றனர். "நாங்கள் கம்பு, சோளம், மக்காச்சோளம், வேர்க்கடலை, உளுந்து, சாமை, துவரம் பருப்பு ஆகியவற்றை பயிரிட்டு வந்தோம்," என்கிறார் தாமா.

அவர்கள் இப்போதும் அதே பயிர்களைப் பயிரிட்டு, சோயா பீன்ஸ் மற்றும் வேர்க்கடலை விற்பதன் மூலம் சுமார் ரூ.20,000 சம்பாதிக்கிறார்கள். அறுவடை காலத்தில், அவரது மகன் நனியாயும், அவரது மனைவியும் குஜராத்திற்கு சென்று வயல்களில் வேலை செய்கிறார்கள். இந்த இரண்டு மாத கால உழைப்பு அவர்களுக்கு மேலும் ரூ.30,000 வருமானத்தை ஈட்டித் தருகிறது.

"எங்கள் நிலங்கள் எங்கள் கண் முன்னே, நீரில் மூழ்கியதை நாங்கள் பார்த்தோம். அது மிகவும் வேதனையாக இருந்தது," என்கிறார் சுகத் கிராமத்தைச் சேர்ந்த 59 வயது கோபா சாஸ்தியா. மாலை நேரம், தண்ணீர் எடுக்கும் வேலைகளை முடித்த கோபாவும், கிராமத்தைச் சேர்ந்த மற்ற சில ஆண்களும் மலை உச்சியில் கூடியுள்ளனர். அங்கிருந்து அவர்களால் ஆற்றைக் காண முடிகிறது.

சுகத் கிராமத்தை அடைய, அலி ராஜ்பூர் மாவட்டத்தின் பகுதி-இலையுதிர் காடுகளுக்குள் அமைந்துள்ள ஹத்னி ஆற்றை (நர்மதாவின் துணை நதி) படகில் கடந்து, அந்த ஆறு நர்மதையுடன் சங்கமிக்கும் இடத்திற்குச் செல்வதே எளிதான வழியாகும். சுகத் கிராமவாசிகள் நர்மதாவின் கரைக்குச் சென்றடையும் வரை படகில் பயணத்தைத் தொடர்ந்து, பின்னர் ஒரு செங்குத்தான ஏற்றத்தில் ஏறுகிறார்கள்.

நர்மதா நீர் தகராறு தீர்ப்பாயம் (NWDT) இந்திய அரசாங்கத்தால் 1969-ல் அமைக்கப்பட்டது. 10 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, அது ஒரு மீள்குடியேற்றம் மற்றும் புனர்வாழ்வுத் தொகுப்புத் திட்டத்தை பரிந்துரைத்தது. அதன்படி, இடம்பெயர்ந்த ஒவ்வொருவருக்கும் மற்றும் அவர்களின் வயது வந்த மகன்களுக்கும் சொந்த மாநிலத்தில் அல்லது குஜராத்தில் இரண்டு ஹெக்டேர் நீர்ப்பாசன நிலம் வழங்கப்படும் என்றும், மீள்குடியேற்ற தளத்தில் வீடுகள் மற்றும் பிற வசதிகளும் வழங்கப்படும் என்றும் குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது.

"எங்கள் தலை மீது ஒரு மலையே இடிந்து விழுந்தது போல் இருந்தது," என்கிறார் நர்மதை ஆற்றின் மீது பிரம்மாண்டமான அணைகளைக் கட்டுவதற்கு எதிரான போராட்டத்தின் முன்னணியில் இருந்தவரும், பேருந்து நடத்துநராகவும் பணியாற்றியவருமான பரஸ்மல்ஜி கர்ணாவத். "1978-ல் NWDT-யின் இடைக்கால அறிக்கை, 455 அடி உயரத்திற்கு அணை கட்டப்படும் என்று கூறியிருந்தது. மத்தியப் பிரதேசத்தில் 193 கிராமங்கள் நீரில் மூழ்கும்," என்றும் இருந்ததை அவர் நினைவு கூர்கிறார். 1979-ல் இறுதித் தீர்ப்பு வந்த பிறகு, அவர் மத்தியப் பிரதேசத்தின் நிமார் பகுதியில் நிமார் பச்சாவ் அந்தோலனத்தைத் தொடங்கினார்.

பிலாலா ஆதிவாசியான கோபா சாஸ்தியாவின் குடும்பம், ஆற்றங்கரையில் இருந்த தங்கள் வீட்டிலிருந்து இடம்பெயர நேர்ந்தது. நர்மதா கட்டுப்பாட்டு ஆணையத்தின் 2020-21 அறிக்கையின்படி, மத்தியப் பிரதேசத்தில் 23,000-க்கும் மேற்பட்ட குடும்பங்கள் சர்தார் சரோவர் திட்டத்தால் பாதிக்கப்பட்டுள்ளன. இதில் ஒரு கிராமம் முழுமையாகவும், 177 கிராமங்கள் பகுதியளவிலும் பாதிக்கப்பட்டுள்ளன.

"சுமார் 20-25 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, நான் நர்மதா பச்சாவ் அந்தோலன் தோழர்களுடன் டெல்லிக்குச் சென்றேன். அங்கே ஏராளமான மக்கள் இருந்தனர். அணையின் நீரில் மூழ்கிய எங்கள் நிலத்தைக் கோரி போராட நாங்கள் அங்கு சென்றோம்," என்று கோபா கூறுகிறார்.

ஐந்து குழந்தைகள் கொண்ட கோபாவின் குடும்பத்திற்கு, இழப்பீடு மற்றும் புனர்வாழ்வாக குஜராத்தில் ஐந்து ஏக்கர் நிலம் மட்டுமே கிடைத்தது என்று அவர் கூறுகிறார். "எங்களுக்கு எந்தப் பணமும் கிடைக்கவில்லை," என்று தனது கைத்தடியைத் தாடைக்குக் கீழே வைத்துக்கொண்டு அவர் கூறுகிறார். அதனால் கோபா இடம்பெயரவில்லை. "நாங்கள் வாழ வேறு இடத்திற்குச் சென்றால், எங்கள் சமூகத்தை இழந்துவிடுவோம். மேலும் எங்கள் வாழ்வாதாரத்திற்கு கூலி வேலையை முழுமையாக சார்ந்திருக்க வேண்டியிருக்கும். நில உரிமையாளர்களின் விவசாய நிலங்களில் வேலை செய்ய எங்களுக்குப் பிடிக்காது," என்கிறார் சுகத் கிராமத்திலேயே தொடர்ந்து வசிக்கும் கோபா.

அவர் தனது கால்நடைகளை ஆற்றங்கரைக்கு ஓட்டிச் செல்லும் வழியில் பாரியிடம் பேசுகிறார். ஏப்ரல் மாதச் சூரியன் சுட்டெரிக்கிறது. கோபா ஒரு அஞ்சன் மரத்தின் (ஹார்ட்விக்கியா பினாட்டா) நிழலில் ஓய்வெடுக்க அமர்கிறார்.

குஜராத்தில் தங்களுக்குக் கிடைத்த நிலத்தைப் பற்றி கோபா விவரிக்கிறார், “வேறொருவர் விவசாயம் செய்து, எங்களுக்கு ஆண்டுதோறும் சுமார் 20-25 ஆயிரம் [ரூபாய்] தருகிறார். எங்கள் நெருங்கிய உறவினர்கள் இங்கிருந்து சுமார் 20 கிலோமீட்டர் தொலைவில் உள்ள மற்றொரு கிராமத்தில் மீள்குடியேற்றப்பட்டதால், நாங்கள் குஜராத்திற்குச் செல்லவில்லை. அதே கிராமத்தில் எங்களுக்கு விவசாய நிலமும் வீட்டு மனையும் வழங்குமாறு அதிகாரிகளிடம் கோரிக்கை விடுத்தோம்.”

கிராமத்தில் திருமணம் அல்லது வேறு ஏதேனும் விழா நடக்கும்போது, ​​கொண்டாட்டத்திற்காக மட்டுமல்லாமல், அதிகப்படியான நீரின் தேவையைப் பூர்த்தி செய்வதற்காகவும் சமூகம் ஒன்று கூடுகிறது. கோபா கூறுகிறார், “முழு கிராமமும் தங்கள் கழுதைகளுடன் நர்மதா ஆற்றிலிருந்து மலையிலிருந்து கீழே இறங்கி தண்ணீர் எடுக்கச் செல்கிறது. விழாவுக்கு ஒரு வாரத்திற்கு முன்பே நாங்கள் தண்ணீர் சேகரிக்கத் தொடங்குவோம். விழா நடைபெறும் நாளில் தண்ணீர் தீர்ந்துவிட்டால், மேலும் தண்ணீர் கொண்டு வர கழுதைகளைத் தயாராக வைத்திருப்போம்.”

ஆறுதான் இன்றும் நீரின் முக்கிய ஆதாரமாக உள்ளது. ஆனால் அது ஒரு நீண்ட பயணமாகவும், கர்ப்பிணிப் பெண்களுக்கு ஆபத்தான பயணமாகவும் இருக்கிறது என்பதை சுகத் கிராமத்தைச் சேர்ந்த கீலா சோலங்கி கண்டறிந்தார். “நான் ஏழு மாத கர்ப்பிணியாக இருந்தபோது ஆற்றில் தண்ணீர் எடுக்கச் சென்றேன். மலையில் ஏறும்போது தடுமாறி விழுந்தேன். நல்லவேளையாக, எனக்கு எந்தக் காயமும் ஏற்படவில்லை.”

இதில் வேறு சில பிரச்சனைகளும் உள்ளன. அணையால் ஏற்பட்ட காடழிப்பு காரணமாக, நிலத்தில் ஊடுருவும் நீரின் அளவு குறைந்துள்ளது. கோடைக்காலத்தில் நீரூற்றுகள் படிப்படியாக வறண்டு போகின்றன. வனத்துறை அதிகப்படியான மரம் வெட்டுவது தான் இதற்கு காரணம் என்று காலநிலை மாற்றத் தணிப்பு மற்றும் சுற்றுச்சூழல் அமைப்பு மறுசீரமைப்பு நிபுணரான டாக்டர் ராகுல் பானர்ஜி கூறுகிறார். “காலநிலை மாற்றத்தால், குறுகிய நேரத்தில் அதிக தீவிரம் கொண்ட கனமழை போன்ற தீவிர வானிலை நிகழ்வுகள் ஏற்படுகின்றன. இது மண் அரிப்பு மற்றும் நீர் வழிந்தோட வழி வகுக்கிறது. இது நிலத்தடி நீர் செறிவூட்டலை மேலும் குறைக்கிறது.” என்று அவர் மேலும் கூறுகிறார் (அவரது நேர்காணலை இங்கே காணலாம்).

"நவம்பர் முதல் ஜூன் வரை [பருவமழை வரும் வரை] நாங்கள் கடுமையான நீர் பிரச்சனையை எதிர்கொள்கிறோம்," என்று நாயகா சமூகத்தைச் சேர்ந்த 20 வயது கீலா சுட்டிக்காட்டுகிறார் (இச்சமூகம் மாநிலத்தில் இதர பிற்படுத்தப்பட்ட வகுப்பினர் பட்டியலில் உள்ளது).

ஆண்களும் தண்ணீர் எடுப்பதில் உதவி செய்கிறார்கள். "ஆனால் அவர்கள் கூலி வேலைக்குச் செல்லும்போது, ​​பெண்கள் உடல்நிலை சரியில்லை என்றாலும் தண்ணீர் எடுக்கச் செல்வதைத் தவிர வேறு வழியில்லை," என்கிறார் கீலாவின் மாமியார் ரைத்தி சோலங்கி. பின்னர் சிரித்துக்கொண்டே, "தடுக்கி விழுந்தால் எப்படி விரைவாக எழுந்திருப்பது என்று நாங்கள் கற்றுக்கொண்டோம்."

சுகத் கிராமத்தைச் சேர்ந்த கட்டியா மற்றும் சானி சாஸ்தியா ஆகியோர் ஆண்டுக்கு இரண்டு மாதங்கள் வயல்களில் வேலை செய்வதற்காக குஜராத்திற்கு இடம்பெயர்கின்றனர். அதன் மூலம் அவர்களுக்கு ரூ.30,000 கிடைத்தது. ஆண்டின் மீதமுள்ள நாட்களில் அவர்கள் கிராமத்திலேயே தங்கிவிடுகிறார்கள், என்கிறார் கட்டியா. அப்போது சானி, மலையின் ஒரே ஒளி ஆதாரமான டார்ச்சின் உதவியுடன் இரவு உணவு சமைக்கிறார். அந்த குடும்பத்திடம் ஒரு சிறிய சோலார் பேனல் உள்ளது, அது ஒரே ஒரு பல்பை எரிய வைக்கிறது. மேலும் அதை அவர்கள் தங்கள் கைபேசிகளை சார்ஜ் செய்யவும் பயன்படுத்துகின்றனர். ஆனால் அந்தத் பேனல் அடிக்கடி பழுதடைந்துவிடுகிறது.

தண்ணீர் சேகரிப்பதற்கு உதவியாக, கட்டியா மற்றும் சானி நான்கு கழுதைகளை வைத்திருக்கிறார்கள். அவர்களின் மூன்று குழந்தைகளும் கக்ரானாவில் ஆற்றின் மறுகரையில் அமைந்துள்ள ராணி காஜல் ஜீவன்ஷாலா என்ற பழங்குடியின மாணவர்களுக்கான பள்ளியில் தங்கி படிக்கிறார்கள். விடுமுறைக்கு வரும்போது, ​​அவர்களும் வீட்டு வேலைகளில் உதவுகிறார்கள். பிலாலா சமூகத்தைச் சேர்ந்த அந்தக் குடும்பத்திற்கு, அணை கட்டப்பட்டு கிராமம் நீரில் மூழ்கியபோது குஜராத்தில் ஐந்து ஏக்கர் நிலம் கிடைத்தது. அந்த நிலத்தை மூன்று சகோதரர் பகிர்ந்து கொள்ள வேண்டியிருந்தது. அதோடு கட்டியாவும் அங்கிருந்து குடிபெயர வேண்டாம் என்று முடிவு செய்தார்.

இடம்பெயர்ந்த மக்களின் உணர்வுகளை கோபா விவரிக்கையில், “எங்களிடம் தண்ணீர், மின்சாரம் மற்றும் சாலைகள் இல்லை. ஆனாலும், எங்கள் நிலமும் சமூகமும் இங்கே இருப்பதால், நாங்கள் எங்கள் கிராமத்திலேயே வாழ விரும்புகிறோம்,” என்கிறார்.

தமிழில் : அஹமத் ஷ்யாம்