‘நான் காவல்துறை அதிகாரியாகியிருக்க முடியும்’

”என் தந்தை என்னை படிக்க விட்டிருந்தால், நான் காவல்துறை அதிகாரி ஆகியிருப்பேன்,” என்கிறார் அவர் ஏக்கத்துடன், சோப்பு நுரையுடன் சிங்கில் நிறைந்திருக்கும் பிசிபிசுப்பு நிறைந்த பாத்திரங்கள் பக்கம் திரும்பி. அது காலை 9 மணி. இன்னும் குடியிருப்பின் பிற வீடுகளுக்கு அவர் விரைய வேண்டும். அனிதா அக்கா என அறியப்படும் அவர், வீட்டுக்கு செல்வதற்கு முன் இன்னும் ஐந்து வீடுகளில் வீட்டு வேலை செய்து முடிக்க வேண்டும். வட மேற்கு ஹைதராபாத்தில் இருக்கும் நகர்ப்புறமான நல்லகண்ட்லாவிலிருந்து பக்கத்து மாவட்டமான சங்கரெட்டியிலுள்ள படேஞ்செரு வீட்டுக்கு 10 கிலோமீட்டர் தூரம் அவர் பயணிக்க வேண்டும்.

25 வயது நிறைந்த அனிதா ராதோட், நான்கு குழந்தைகளுக்கு தாய். தெலங்கானாவில் பட்டியல் பழங்குடியாக பட்டியலிடப்பட்டிருக்கும் லம்பாடி சமூகத்தை சேர்ந்தவர் அவர். புலம்பெயர் தொழிலாளர்களை ஈர்ப்பதில் நாட்டிலேயே ஐந்தாவது இடத்தில் இருக்கும் ஹைதராபாத்தின் குடியிருப்புகளில் பணிபுரியும் பல புலம்பெயர் தொழிலாளர்களில் அவரும் ஒருவர். நீண்ட மணி நேரங்களுக்கு வேலை பார்க்க வேண்டியிருப்பதால், அவரின் குடும்பத்தின் பிறரை சல்லாகிட்டா தண்டாவிலும் குழந்தைகளை பூர்விகமான மைனெலியிலுள்ள பெற்றோரிடமும் விட்டிருக்கிறார். தன் கனவுகளையும் அவர் கைவிட்டிருக்கிறார்.

அவரின் அன்றாடம் அதிகாலை 4 மணிக்கு தொடங்குகிறது. சமைத்தல், துவைத்தல், வீட்டை சுத்தப்படுத்துதல் போன்றவற்றை செய்கிறார். காலை 5.30 மணிக்கு ரங்கரெட்டி மாவட்டத்திலுள்ள லிங்கம்பள்ளிக்கு செல்கிறார். அங்கிருந்து 20 ரூபாய் கொடுத்து ஆட்டோவில், நல்லகண்ட்லாவில் இருக்கும் குடியிருப்பை 6 மணிக்கு அடைகிறார். 2023ம் ஆண்டில் தெலங்கானா அரசாங்கம் கொண்டு வந்த மகாலஷ்மி திட்டம், அரசு பேருந்துகளில் இலவசமாக பெண்கள் பயணிக்க வகை செய்கிறது. பணியிடத்துக்கு செல்லும் செலவை அனிதா சேமிக்க இத்திட்டம் உதவுகிறது.

ஒன்பது மணி நேரங்களுக்கு பிறகு, பிற்பகல் மூன்று மணிக்கு, காலனியிலுள்ள வீடுகளில் வேலையை முடித்த பிறகு, வீட்டுக்கு கிளம்புகிறார். இரவுணவு நேரத்துக்கு வீட்டை அடையும் அவர் பிறகு வீட்டு வேலைகளையும் செய்கிறார்.

நினைவுதெரிந்ததிலிருந்து அவரது கணவருக்கு நிலையான வேலை என எதுவும் இல்லை. “அவர் உதவுவதில்லை. வீட்டு வாடகை, குழந்தை பராமரிப்பு, வீட்டு வேலை என எந்த உதவியும் கிடையாது,” என்கிறார் அவர்.

அவர் வாழும் படாஞ்செருவின் குறுகிய சந்துகளின் திருப்பங்களினூடாக அவர் நம்மிடம் பேசியபடி செல்கிறார். போகப் போக தெருக்கள் பெரிதாகி மும்முரமாகிறது. மாவட்ட பெண்கள் உயர்நிலை பள்ளியைத் தாண்டி, வார காய்கறி சந்தையை தாண்டி, துணி விற்கும் வண்டிகளை தாண்டி, பொம்மைகளையும் இனிப்புகளையும் இன்னும் பலவற்றையும் தாண்டி, மசூதியை தாண்டி ஒரு அமைதியான வசிப்பிடத்தை அடைகிறோம்.

மண்சுவர்களும் ஒரு கழிவறையும் கொண்ட அவரின் ஓரறை வீட்டுக்கு, மாத வாடகை 5,000 ரூபாய் கொடுக்கிறார் அனிதா. நீர் மற்றும் மின்சாரத்துக்கு கூடுதலாக கொடுக்க வேண்டும். அறைக்கு வெளியே இருக்கும் குழாயில் இரு நாட்களுக்கு ஒருமுறை குடிநீர் வரும். அவ்வப்போது அவரின் கணவர், சில பாத்திரங்களில் நீர் சேமித்து வைப்பதுண்டு. சற்று தூரத்தில், ஒரு சிறு வயலுக்கு வெளியே ஒரு பெரிய குப்பை குவியல் கிடக்கிறது. “மக்கள் இங்கு குப்பை போடுவார்கள். நகராட்சி வாகனம் மாதத்துக்கு ஒருமுறை வந்து அவற்றை எடுத்து போகும்,” என்கிறார் அனிதா. மாத குப்பை சேகரிப்புக்கு அவர் 100 ரூபாய் கொடுக்கிறார். மாதந்தோறும் அவர் ஈட்டும் 25,000 ரூபாயில், மூன்றில் இரண்டு பங்கு குடும்பம் நடத்த செலவாகிறது.

“என் குழந்தை பருவத்திலிருந்து நான் கடுமையாக உழைத்துக் கொண்டிருக்கிறேன்,” என்கிறார் அவர், 5ம் வகுப்பு படிக்கும்போது மாடுகளை மேய்க்க அவரது அப்பா அனுப்பிய சம்பவத்தை நினைவுகூர்ந்து. அவரின் தம்பிகள் தனியார் பள்ளிகளில் தொடந்து படிக்க வைக்கப்பட்டனர். ஆனால் அவரின் படிப்பு மட்டும் நிறுத்தப்பட்டது. “எல்லாரும் படிக்க சென்றால் யார் வீட்டு வேலை பார்ப்பது என கேட்டபடி என்னை அடிப்பார் என் அப்பா,” என்கிறார் அவர் விரக்தியான சிரிப்பை தன் கையைக் கொண்டு மறைத்தபடி.

“மாடு மேய்க்க நான் தொடங்கியபோது எனக்கு வயது ஒன்பது. அவற்றின் மீது ஏறி செல்வேன்.” விரைவில் அவர் கரும்பு வயல்களில் வேலை பார்க்க அனுப்பப்பட்டார். “வயல்களில் வேலை பார்க்கும் குழந்தைகள் ஓரிரு மாதங்களில் 10,000-12,000 ரூபாய் வரை வருமானம் ஈட்டுவர்,” என்கிறார் அனிதாவின் தம்பியான வீணா. “கரும்பு வெட்டுவது கொடுமையான வேலை. பாதிப்புகளும் உண்டு,” என்கிறார் அவர்.

“நாளொன்றுக்கு 15 மணி நேரங்கள் வேலை பார்ப்போம். இருட்டினாலும் கரும்புகளை அரிவாளில் வெட்டி, கட்டுகளாக கட்டுவோம். பிறகு அவற்றை சுமந்து பிரதான சாலைக்கு கொண்டு சென்று ட்ரக்குகளில் ஏற்றுவோம்,” என்கிறார் அனிதா. “கரும்பை வெட்டுவதால், என் கைகள் மற்றும் கால்களில் காயங்கள் இருக்கும்,” என்கிறார் அவர் தன் கைகளை காட்டி.

“அப்போதெல்லாம் முதலுதவி பெட்டிகள் கிடையாது. உங்களுக்கு வெட்டுபட்டால், கறும்பு சாறை அதில் ஊற்ற வேண்டும். அல்லது துணியை கிழித்து கட்டுப் போட வேண்டும். ஊசிகளும் கிடையாது,” என்கிறார் அனிதாவின் சகோதரர்.

“கிரிக்கெட் வீரராக வேண்டுமென ஆசைப்பட்டேன்,” என்கிறார் வீணா. “நன்றாக கிரிக்கெட் விளையாடக் கூடிய நான், ஹைதராபாத் போட்டிகளிலும் விளையாடியிருக்கிறேன். என் தந்தை எனக்கு ஆதரவாக இருந்தார். தேர்வு கூட செய்தார்கள். ஆனால் அவர்கள் 10 லட்சம் ரூபாய் கேட்டதும் எல்லாமும் முடிவுக்கு வந்தது.” ஆனால் அவரும் அவரது சகோதரர்களும் படிப்பை தொடர முடிந்தது. அனிதாவுக்கும் அவரது சகோதரிகளுக்கும் அது சாத்தியமாகவில்லை.

அனிதாவுக்கு மணம் முடித்து வைக்கும்போது அவருக்கு 12 வயதுதான். “எங்களின் பெண் குழந்தைகளுக்கு 12 அல்லது 13 வயது இருக்கும்போதே மணம் முடித்து கொடுத்து விடுவோம். ஆண் குழந்தைகளுக்கு 16, 17 வயதானால் மணம் மடித்து விடுவோம்,” என்கிறார் அவர். “நிறைய படிக்க ஆர்வம் கொண்டிருந்தேன். ஆனால் மூத்தவர்கள் சொன்னதை கேட்க வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருந்தேன். மூத்தவர்கள் சொன்னால் கேட்டுக் கொள்ள வேண்டும், இல்லையா? எனக்கு மணமானபோது, என்ன நடக்கிறது என்பதை கூட என்னால் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை!” என்கிறார் அவர் சிரித்தபடி.

திருமணத்துக்கு கணவருக்கு தந்தை ரூ.14,000 ரொக்கம் கொடுத்ததாக நினைவுகூருகிறார் அனிதா. அவருக்கு கொஞ்சம் தங்கமும் 30,000 மதிப்பு கொண்ட நகைகளும் கொடுத்திருக்கிறார். அவரின் கணவர் வீட்டார், அவரது எல்லா தங்கத்தையும் விற்று விட்டனர். திருமணத்துக்கு பின்பும் அவர் வயல்களில் வேலை பார்த்தார். “முதல் குழந்தை பெற்றெடுத்த 20 நாட்களில் வேலைக்கு சென்றேன். அறுவை சிகிச்சையில் குழந்தை பிறந்தது. கரும்பு வெட்ட வரும்படி அழைத்தார்கள்,” என்கிறார் அவர். “நான் நிறைய குழந்தைகளை பெற்றுக் கொள்ள வேண்டியிருந்தது. ஏனெனில் லம்பாடி பெண் மகனை பெறாவிட்டால், கணவன் விட்டு சென்று விடுவான்.”

தங்களின் சமூகத்தில், பெண்களுக்கு எதிரான வன்முறை வழக்கமானது என்கிறார் அவர். தந்தை முதல் மனைவி மீதும் பிறகு இரண்டாம் மனைவியான தன் தாயின் மீதும் தொடுத்த வன்முறைகளை நினைவுகூருகிறார். “என் தந்தை சமயங்களில் நிறைய குடிப்பார். இருமுறை மணம் முடித்தவர். முதல் மனைவியை கடுமையாக அடித்ததால், அவர் ஓடி விட்டார். இரண்டாம் மனைவியான என் தாய், அவர் அடித்ததில் நடப்பதற்கு சிரமம் காணும் கட்டத்தில் இருக்கிறார்.”

அனிதாவின் கணவரும் விதிவிலக்கல்ல. “அவர் எனக்கு பணமும் எதுவும் கொடுப்பதில்லை. எதையாவது குடும்பத்துக்கோ குழந்தைக்கோ வாங்கி வரச் சொன்னால், என்னை அடிக்கத் தொடங்கி விடுவார்,” என்கிறார் அவர். கணவரின் ஆதரவின்றி நான்கு குழந்தைகளை அவர் கஷ்டப்பட்டு வளர்க்கிறார்.

சில மாதங்களுக்கு முன், தங்கையின் இருதய பிரச்சினையின் பொருட்டு அனிதாவுக்கு பணம் தேவைப்பட்டது. கர்நாடகாவின் நாராயண்கெடிலிருந்து பிதாருக்கு ஸ்கேன் எடுக்க தங்கையை அழைத்து செல்ல வேண்டியிருந்தது. இது போன்ற செலவுகளுக்காக சீட்டில் ரூ.5,000 மாதந்தோறும் போட ஆரம்பித்தார். இரண்டு வருடங்கள் கழித்து 1,05,000 ரூபாயும் வட்டியாக 15,000 ரூபாயும் கிடைக்கும் என சொல்லப்பட்டிருந்தது.

வீட்டு வேலையை விட கரும்பு வெட்டும் வேலை சிறந்தது என நினைக்கிறார் அவர். “எங்களுக்கு முன்பணமாக ஒரு லட்சம் ரூபாய்க்கும் மேல் கூட கொடுப்பார்கள். திடீர் மருத்துவ செலவுகளுக்கு அது பயன்படும்,” என்கிறார் அவர். அந்த வேலைக்கு திரும்ப பல முறை யோசித்திருக்கிறார் அனிதா. “கரும்பு வெட்டுவது கடினமான வேலைதான். ஆனால் நல்ல வருமானம் இருந்தது,” என்கிறார் அவர்.

கிராமத்துக்கு திரும்பி செல்லும் அந்த நாள் வரும் வரை, தினசரி காலை பேருந்தில் ஏறி, ஆட்டோ பிடித்து சென்று ஹைதராபாத்தின் குடியிருப்புகளில் பாத்திரம் கழுவி, துவைத்து, சுத்தப்படுத்தும் வேலைகளை அவர் செய்ய வேண்டும்,.

தமிழில்: ராஜசங்கீதன்