பம்பாயிலிருந்து ஊர் திரும்புதல்

பக்துவார் ஆரம்பப் பள்ளியின் பழைய கட்டடத்துக்கு முன் நின்று, மாணவ காலத்தை நினைவுகூருகிறார் அவர். சிறுவனாக இருந்தபோது அவருக்கு படிப்பு பிடிக்காது. ஊரில் உள்ள பிற குழந்தைகளை போல, மதிய உணவுதான் அவரை வீட்டிலிருந்து 1.5 கிலோமீட்டர் நடந்து பப்தைல் கிராமத்திலுள்ள பள்ளிக்கு செல்ல வைத்தது.

“பள்ளியில் அனைவருடனும் சண்டை போடுவேன். பாடங்களை படிக்க மாட்டேன். தினசரி ஆசிரியர்கள் என்னை அடிப்பார்கள். 5ம் வகுப்புடன் படிப்பை நிறுத்தினேன். அச்சமயத்தில் பம்பாய் பற்றிய விருப்பம் எனக்கு இருந்தது,” என்கிறார் 24 வயது நபின் தாகூர். இப்போது (ஆகஸ்ட் 2024) அவர், குடும்பத்தில் நடக்கும் மண நிகழ்ச்சிக்காக தன் கனவு நகரத்திலிருந்து திரும்பி வந்திருக்கிறார். கிட்டத்தட்ட 11 வருடங்களாக மும்பையின் கட்டுமானத் தளங்களில் தினக்கூலியாக பணிபுரிந்து வருகிறார் நபின்.

“அந்த நாட்களில், கரிபரா பகுதியில் விவசாயத் தொழிலாளர்கள் மற்றும் தினக்கூலி தொழிலாளர்களின் குடும்பங்களை சேர்ந்த பெரும்பாலான குழந்தைகள், ஆரம்பப் பள்ளிக்கல்வியை நிறுத்திவிட்டு, வேலை தேடுவார்கள்,” என்கிறார் அவர். ”ஆனால் வேலை இருக்காது. எட்டு, ஒன்பது வயது சிறுவர்களாக இருந்தாலும் சரி, ஐம்பது வயதுகளில் இருப்பவர்களாக இருந்தாலும் சரி அனைவரும் பிழைப்பு தேடி புலம்பெயர்வார்கள். வேறு என்ன வழி எங்களுக்கு இருக்கும்?” எனக் கேட்கிறார் நபின், ஏன் புலம்பெயர்கிறார்கள் என்கிற கேள்விக்கு பதிலாக.

“நபின், பால்யகாலம் முதலே பிடிவாதம் கொண்டவன். இளம்வயதிலேயே தூரப் பகுதிக்கு அவன் சென்றிட வேண்டாமென நாங்கள் நினைத்தோம்,” என்கிறார் அவரின் தாயான 43 வயது ஷாந்தி தாகூர். “ஆனால் மும்பைக்கு செல்வதில் உறுதியாக இருந்தான். நாங்கள் விடவில்லை என்றால், ஓடி விடுவதாக கூறினான்.” மூங்கில் மற்றும் மண் வீட்டிலுள்ள சிறு சமையலறையில், நுங்கு வறுவல் செய்தபடி.

ஆகஸ்ட் மத்திய காலம் முதல் செப்டம்பர் மத்திய காலம் வரை நீடிக்கும் பாத்ரோ காலத்தில், கரிபராவிலுள்ள பனை மரங்களின் பழங்கள் பழுத்துவிடும். நுங்கு வாங்க எவரும் இங்கு காசு கொடுக்க வேண்டியதில்லை. காலையில் வயல்களுக்கு சென்றால், ஒன்றிரண்டு நுங்குகளை தரையில் கண்டெடுக்க முடியும். ’சோட்கா’ என செல்லமாக அழைக்கும் நபினை பற்றி ஷாந்தி கூறும் புகார்கள் யாவும், சூடான வறுவல்களை கண்டதும் காணாமல் போய்விடுகின்றன.

“இப்போதும் சோட்காவுக்கு மூளை இல்லை. ஊருக்கு வந்தாலும் வீட்டில் தங்காமல் சுற்றிக் கொண்டுதான் இருப்பான். நான் சொல்லும் ஒரு வேலையை கூட செய்ய மாட்டான்,” என்கிறார் அவர்.

அடக்கமாக இருக்கும் நபின், தாய் சொன்ன எதையும் மறுக்க முனையவில்லை. “ஏதேனும் வேலைகள் செய்வேன். வீட்டின் இரண்டு மாடுகளை பார்த்துக் கொள்வேன். நீர் குழாய்க்கான ஸ்விட்ச்சை போடுவேன். பயிருக்கு நீர் பாய்ச்சுவேன். ஆனால் என் நாட்கள் பெரும்பாலும் இங்கும் அங்குமென சென்று பிறருடன் பேசுவதிலேயே கழிகிறது.” இம்முறை, அவரின் நண்பர்களான முன்னா (மாணிக் செளதரி) மற்றும் பகியா (பிரகாஷ் செளதரி) ஆகியோரும் மண விழாவுக்காக மேற்கு வங்கத்தின் தக்‌ஷின் தினாஜ்பூர் மாவட்டத்தில் இருந்து வந்திருக்கிறார்கள்.

ஊரை விட்டு மும்பைக்கு செல்லும்போது முன்னாவுக்கு வயது 12, பகியாவுக்கு எட்டு வயது. “ஏழ்மையான குடும்பம் மற்றும் வீட்டில் ஒரு குடிகார தந்தையுடன், நாளுக்கு இருவேளை உணவுக்கு கூட எங்களுக்கு உறுதியன்றி இருந்தது. நாங்கள் வேறு எனன செய்ய முடியும்?” என்கிறார் பகியா. நபினுக்கு 13 வயது. மும்பையில் வேலை பார்த்துக் கொண்டிருந்த ஊரை சேர்ந்த இன்னொருவருடன் மும்பைக்கு செல்லவென வீட்டில் அவர் பிரச்சினை செய்ய வேண்டியிருந்தது. வேலை தேடி தக்‌ஷின் தினாஜ்பூர் மாவட்டத்தில் இருந்து செல்லும் 3.64 சதவிகித (கணக்கெடுப்பு 2011) இளைஞர்களில் அவர்களும் அடக்கம்.

முரண்நகையாக எண்பது ஆண்டுகளாக முன்பு, இதே போன்ற பிழைப்பு தேடல்தான் நபினின் தாத்தா மங்கல் தாகூரை, பிகாரிலிருந்து மேற்கு வங்கத்துக்குக் கொண்டு வந்தது. சரண் மாவட்டத்திலுள்ள சொந்த ஊரான பன்புராவிலிருந்து, 500 கிலோமீட்டர் தூரத்தில் இருந்த பக்கத்து மாநிலத்துக்கு புலம்பெயர்ந்தார். அவர்கள் பிகாரின் மிகவும் பிற்படுத்தப்பட்ட சமூகமான நய் சமூகத்தை சேர்ந்தவர்கள். மேற்கு வங்கத்தில் நய்கள், பிற்படுத்தப்பட்ட சமூகமாக வரையறுக்கப்படுகின்றனர். நபினின் குடும்பம் இன்னும் சாதி சான்றிதழ் பெறவில்லை. ஆனால் அவரின் தாத்தா மங்கள் தாகூர், சாதித்தொழிலை மேற்கு வங்கத்தில் செய்து, கரிபராவில் சிறு நிலத்தில் வீட்டை கட்டினார். ஆனால் ஒன்றிரண்டு தலைமுறைகளில் நிலவரம் மாறியது.

பெரும்பாலும் ஊர் சார்ந்திருந்த தன்னிறைவு விவசாயமும் புனர்பாபா ஆற்று மீன்பிடி தொழிலும் அவரின் பேரக்குழந்தைகளுக்கு பெரியளவில் வழங்கவில்லை. “விவசாய விளைச்சல் குறைவுதான். எங்களின் தேவைக்கு போதுமாக இருக்கும். அவ்வளவுதான்,” என்கிறார் நபின். “எண்ணெய், உப்பு போன்ற பிற பொருட்களை வாங்க, நாங்கள் பிறரின் வயல்களிலோ வீடுகளிலோ தினக்கூலிக்கு வேலை செய்ய வேண்டும். ஊருக்குள் பெரிதாக பணப்புழக்கம் இல்லை.”

“கிராமவாசிகள் சிறு துண்டு நிலங்களில் நெல் விளைவிப்பார்கள். மிச்ச நிலம் வெறுமனேதான் கிடக்கும்,” என்கிறார் அவர். காரணம், மொத்த நிலத்தையும் விளைவிக்க தேவைப்படும் இடுபொருள் செலவுகளை சிறுவிவசாயிகளால் செய்ய முடியவில்லை. நூறு நாள் வேலை திட்டத்தில் கூட போதுமான பணமில்லை என்கிறார் அவர்.

“வேலை அட்டை வைத்திருப்பதால் மட்டும் உடனடி பணம் கிடைத்து விடுவதில்லை. இது அதிகாரப்பூர்வ வேலை. பணம் கிடைக்க நீண்ட நாட்கள் எடுக்கிறது. ஏழைகளான நாங்கள் அதற்காக காத்திருக்கவும் முடியாது. அதனால்தான் பெரும்பாலான மக்கள், இளம் வயதிலேயே ஊருக்கு வெளியே சென்று வேலை தேடுகிறார்கள்,” என்கிறார் நபின்.

மும்பைக்கு சென்று விடும் முடிவில் அவர் இருந்தார்.

மேற்கு வங்க மால்தா டவுனில் இருந்து மகாராஷ்டிராவின் கல்யாண் ரயில் நிலையம் வரையிலான அவரின் முதல் நீண்ட தூர ரயில் பயணம் ஒரு கொடுங்கனவாக இருந்தது. “ரயில் நிலையத்துக்குள் நாங்கள் நுழைந்ததும் டிக்கெட் பரிசோதகர்கள், டிக்கெட் மற்றும் ஆதார் அட்டையை கேட்கத் தொடங்கினார்கள். மைனராக இருந்தால் 500, 1000 என பணமும் கேட்டார்கள். எந்த விளக்கமும் இல்லை. எந்த ரசீதும் கிடைக்கவில்லை. நீங்கள் கொடுக்க மறுத்தால், அவர்கள் மிரட்டினார்கள். காவல்நிலையத்தில் சிறைபடுத்தவும் செய்தார்கள். நாங்களும் கொடுத்துதான் ஆக வேண்டும். ஒரு முறை எங்களை பார்த்தாலே, நாங்கள் வேலை தேடி செல்வதை கண்டுபிடித்து விடுவார்கள்,” என்கிறார் நபின்.

“ரயில் ஏறிவிட்டாலும் அவர்களிடமிருந்து தப்ப முடியாது. பிகார் செல்லும் வழியில் இருக்கும் ஒவ்வொரு ரயில் நிலையத்திலும் இதுதான் நிலை,” என்கிறார் பகியா. காவலர்களின் துன்புறுத்தலை தவிர்க்கவென ஒருமுறை பெர்த்துக்கு அடியில் 24 மணி நேரம் ஒளிந்திருந்ததையும் நினைவுகூருகிறார்.

எனினும் இதில் எதுவும் அவரின் உற்சாகத்தை குறைத்துவிடவில்லை: “நான் சந்தோஷமாக இருந்தேன். உலகின் உச்சியில் மிதந்து கொண்டிருந்தேன்!”

நகரத்தில் இருந்த ஒப்பந்ததாரர்கள் குழந்தை தொழிலாளர் தடுப்பு சட்டங்களை பொருட்படுத்தாமல் நபின், பகியா மற்றும் முன்னா போன்ற குழந்தைகளை பெரிய கட்டுமான தளங்களில் பணிக்கமர்த்த காத்துக் கொண்டிருந்தனர். “பல நேரங்களில் எங்களுக்கு ஒப்பந்ததாரர்கள் காசு கொடுக்க கூட மாட்டார்,” என்கிறார் பகியா. “சில நேரங்களில் வேலை பார்க்கும் இடங்களில் போலீஸ் ரெய்டு நடக்கும். நாங்கள் ஓடி எங்கேனும் ஒளிந்து கொள்ள வேண்டும். தப்பிக்க முயற்சித்து தடுமாறி விழுந்து எலும்பை முறித்துக் கொண்ட பல பேரை நான் பார்த்திக்கிறேன்.”

பத்லாபூர், கல்யாண், ததார் போன்ற பல இடங்களில் தொடர்ந்து வேலை பார்த்ததில், ஒரு கட்டத்தில் நபினிடம் ஓரளவுக்கு காசு சேர்ந்தது. “முதல்முறை 9,000 ரூபாய் கிடைத்தது. ஒரு செல்பேசியை வாங்கி விட்டு மிச்சத்தை வீட்டுக்கு அனுப்பி வைத்தேன்,” என்கிறார் நபின். இப்போது பத்தாண்டுக்கு பிறகு, ஆறு எட்டு மணி நேரங்களுக்கு மேலாக இரும்பு தடிகளை பொருத்தும் வேலை பார்த்து நாளொன்றுக்கு 1,000 ரூபாய் வரை வருமானம் ஈட்டுகிறார்.

அவரின் அன்றாடம் அதிகாலை 5.30 மணிக்கு தொடங்கும். “காலை 8.30 மணிக்கு நாங்கள் தயாராகி விடுவோம். சமைத்து, உண்டு, வேலைக்கு கிளம்பி விடுவோம். பெரும்பாலான நாட்களில் நாங்கள் அரசி, காய்கறி கூட்டு மற்றும் பருப்பு சாப்பிடுவோம்,” என்கிறார் அவர். அதே உணவுதான் மதியமும். “நாள் முழுக்க கழுதையை போல உழைத்தும், இரவு நல்ல உணவு இல்லையெனில் எரிச்சலாகும். எனவே ரொட்டியும் சிக்கனும் அல்லது மீன் சோறு சாப்பிடுவோம்.” மாறி மாறி அவர்கள் சமைக்கிறார்கள். மளிகை வாங்குகிறார்கள். ரொட்டி சுடும் தன் திறன் பற்றி பெருமையாக பேசுகிறார் நபின். அறையில் தங்கியிருப்பவர்களுக்கு தலா ஆறிலிருந்து ஏழு ரொட்டிகளை வெகு வேகமாக செய்வாரென சொல்கிறார் அவர்.

நீண்ட களைப்பு மிகுந்த நாளின் முடிவில், ஆறிலிருந்து எட்டு பேர் 10-க்கு 10 அடி அறைக்குள் தங்களை திணித்துக் கொண்டு, அடுத்த நாளின் கடும் உழைப்புக்கு முன்னதாக ஓய்வு எடுக்கிறார்கள். “எங்களுக்கான சிறிய தற்காலிக அறைகளை மரக்கட்டைகள், இரும்புத் தடிகள், தகரம், தார்ப்பாய் ஆகியவற்றுடன் உருவாக்கிக் கொள்கிறோம்,” என்கிறார் நபின் தன் செல்பேசியில் சில புகைப்படங்களை காட்டி.

“கட்டட உரிமையாளர் சில அடிப்படை பொருட்கள் மற்றும் பணத்தைதான் கொடுப்பார். எலிகள், கொசுக்கள், ஈக்கள் எங்களின் அறைகளுக்கு அடிக்கடி வரும். அவ்வப்போது பணம், செல்பேசிகள் திருட்டு போகும்,” என்கிறார் அவர். கட்டட உரிமையாளர் மின்சாரமும் நீரும் வழங்குகிறார். ஆனால் தொழிலாளர்கள் அடிக்கடி மின்சார துண்டிப்பு நடப்பதாக புகார் செய்கின்றனர். “50-60 தொழிலாளர்களுக்கு என ஒன்று அல்லது இரண்டு கழிப்பறைகள்தான் இருக்கிறது. இதனால் வேலைக்கு நாங்கள் தயாராகும் காலை நேரத்தில் பெரும் நெருக்கடி நேரும்.

“கட்டுமான தளத்தில் எங்களின் பாதுகாப்பையும் ஆரோக்கியத்தையும் உறுதி செய்யும் சட்டங்கள் எதுவும் இல்லை. எங்களுக்கென பாதுகாப்பு உபகரணம் ஏதும் இல்லை,” என்கிறார் நபின். கட்டட உரிமையாளரும் ஒப்பந்ததாரரும் சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு ஒரு வழக்கிலிருந்து தப்பிக்க தங்களால் முடிந்த எல்லாவற்றையும் செய்ததை அவர் நேரில் கண்டார். ஒரு தொழிலாளர் மீது கனமான மூடி விழுந்ததில் இறந்து போயிருந்தார். “எப்படி இதயமின்றி மனிதர்கள் இருக்கின்றனர்?” அந்த சம்பவத்தை நினைவுகூருகையில் சோகமாகிறார் நபின்.

கோவிட் ஊரடங்கு காலத்தின் முதல் இரண்டு மாதங்கள், மீண்டும் ஒரு பாதிப்பை அவருக்கு ஏற்படுத்தியது. “மிகவும் மோசமாக இருந்தது. கட்டட உரிமையாளரிடம் எந்த பணமும் கிடைக்கவில்லை. உணவும் இல்லை. அடிப்படை தேவைகளுக்கான பொருட்களை வாங்க வெளியே சென்றாலோ காவலர்கள் எங்களை லத்திகளோடு விரட்டுவார்கள். இரண்டு மாதங்கள் கழித்து, எங்கள் ஊரை சேர்ந்த 50 பேர் ஒன்று சேர்ந்து ஒரு லாரியை 1.4 லட்சம் ரூபாய் வாடகைக்கு எடுத்து ஊர் வந்து சேர்ந்தோம்.”

நபினும் அவரின் நண்பர்களும் ஊரடங்கு முடிந்ததும் மீண்டும் நகரத்துக்கு வேலை பார்க்க திரும்பினர். ஒப்பந்ததாரர்களிடமிருந்து அழைப்புகள் வந்தன. வெளியூரில் வேலை பார்ப்பது அவருக்கு முக்கியம். கடின உழைப்பில் அவர் ஈட்டிய பணம், குடும்பத்தில் மாற்றங்களை ஏற்படுத்துவதை அவர் கண்டார். வீடு கட்டத் தொடங்கியிருந்தார்கள். இரண்டு மாடுகளை வாங்கியிருந்தார்கள். வயலில் நிறுவியிருக்கும் டீசல் பம்ப்பை அவ்வப்போது பிறருக்கு வாடகைக்கும் விடுகிறார்கள். சில பிகா நிலத்தையும் வாங்கி மொத்தமாக குடும்பம் ஆறு பிகா (கிட்டத்தட்ட 3.72 ஏக்கர்) நிலத்தை சொந்தமாக வைத்திருக்கிறது. மேலும் ஒரு ஏழு எக்கரை குத்தகைக்கு எடுத்து வருடத்துக்கு இருமுறை நெல்லும் ஒருமுறை கடுகும் விளைவிக்கிறது.

நாட்கூலி 40 ரூபாய்க்கு பிறரின் வயல்களில் தற்போது ஷாந்தி வேலை பார்ப்பதில்லை. குடும்பத்துக்கு சொந்தமான நிலத்தில் அவர் களையெடுத்து, அறுவடை செய்து நெல்லை பிரிக்கும் வேலை செய்கிறார். இறுதியாக அவர்கள் விளைவிப்பதை விற்று வருமானத்தை சேர்க்க முடிந்திருக்கிறது. நபினின் தந்தையான நங்நாராயண் தாகூருக்கு 85 வயது ஆகிறது. நடுங்கும் விரல்களில் கத்திரிக்கோலை பிடிக்க முடியவில்லை. வீட்டில்தன இருக்கிறார் அவர். “அம்மாவும் அண்ணனும் சிறுக சிறுக சேமித்து இவற்றை சாதித்திருக்கிறார்கள்,” என்கிறார் நபின்.

நபினின் அண்ணனான 27 வயது சுடன், முடிதிருத்தும் வேலையை ஊர் சந்தை, கண்காட்சிகள் போன்ற தற்காலிக இடங்களில் அவரின் தந்தை மற்றும் தாத்தாவை போல செய்கிறார். ஆற்றுக்கு அந்தப் பக்கத்தில் ஒரு சலூனும் வைத்திருக்கிறார். “நாளொன்றுக்கு 500 ரூபாய் வரை கிடைக்கும். திருமணமோ இறுதிசடங்கோ இருந்தால் இந்த தொகை இன்னும் அதிகமாகும்,” என்கிறார் அவர் சைக்கிளில் தன் வேலைக்கு கிளம்பியபடி.

பத்தாண்டுகளுக்கு முன்பு, சுடனையும் மும்பைக்கு கொண்டு செல்ல முயன்றார் நபின். ஆனால் அவர் அந்த மாயையிலிருந்து விரைவில் தெளிந்து விட்டார். மூன்று மாதங்களில் ஊருக்கு திரும்பி விட்டார். “சோட்காவும் இந்த திறனை கற்றுக் கொள்ள குடும்பம் விரும்புகிறது. ‘அண்ணனை போல் ஊரிலேயே இரு’ என்கிறார்கள்.” சுடன் பேசுகையில் அவரது முகம் பெருமையில் ஒளிருகிறது. நபின் திருப்தி இடையவில்லை. இன்னும்.

“குறைந்தபட்சம் கொஞ்ச விஷயங்களேனும் இப்போது மாறியிருக்கிறது,” என்கிறார் அவர், தானும் தன் நண்பர்களும் சென்ற வழியை குறித்து. “ஊரில் துன்பம் சற்று குறைந்திருக்கிறது. மாநிலத்துக்கு வெளியே வேலை பார்க்கும் குடும்ப உறுப்பினர்களை கொண்ட பல கிராமவாசிகள் வசதி ஆகி இருக்கின்றனர்,” என்கிறார் நபின். “அவர்கள் வீட்டுக்கு பணம் அனுப்ப முடியும். அவர்கள் சென்றிராவிட்டால், எங்களின் மக்கள் பஞ்சத்திலும் பட்டினியிலும்தான் வாழ்ந்திருக்க வேண்டியிருக்கும். முன்பெல்லாம் இரு வேளை உணவு கூட அவர்களுக்கு கிடைக்காது.”

”முன்பெல்லாம் கிராமவாசிகள் சம்பாதித்து வரும் குறைந்த வருமானத்தை குடிக்கு செலவு செய்வார்கள். இப்போது சேமிக்கவும் வங்கிக் கணக்கு வேண்டும் என்ற உணர்வும் உருவாகி இருக்கிறது,” என்கிறார் அவர். பகியாவும் ஆமோதிக்கிறார். “எங்களின் தந்தைகள் எங்களை கண்டுகொண்டதில்லை. அவர்களின் குடிபழக்கம் அவர்களை அழித்தது. எங்கள் குழந்தைகள் கஷ்டப்படக் கூடாது என்றுதான் இத்தனை கஷ்டங்களையும் நாங்கள் அனுபவிக்கிறோம். அவர்களும் வீட்டை விட்டு வேலை தேடி புலம்பெயர்ந்துவிடக் கூடாது.”

அதுதான் நபினையும் அவரது நண்பர்களையும் ஊரில் மண விழா முடிந்ததும் மும்பைக்கு திரும்பி செல்ல வைக்கிறது.

ஆனால் இப்போது நபின், குடும்பத்துடன் இருக்க, முன்பை விட அதிகம் ஏங்குகிறார். “நோய்வாய்ப்பட்டால் பராமரிக்க எவரும் இல்லை. ஏதேனும் ஒன்று நடந்தால், யாருக்கும் தெரியாது,” என்கிறார் நபின். சொந்த ஊரை சேர்ந்த புலம்பெயர் தொழிலாளரான பிம் செளத்ரிக்கு நேர்ந்த துயரம்தான் அவருக்கு இந்த அச்சத்தை கொடுத்துள்ளது. “தாயையும் அப்பாவையும் கர்ப்பிணி மனைவியையும் விட்டுவிட்டு மும்பைக்கு சென்றார் அவர். அங்கு நோய்வாய்ப்பட்டு அவர் இறந்து விட்டார். கடைசியாக ஒரு தடவை கூட குடும்பத்தினரால் அவரை பார்க்க முடியவில்லை. ஊரை சேர்ந்த பிற புலம்பெயர் தொழிலாளர்கள், அவருக்கான இறுதி சடங்கை செய்தனர்.”

போலவே கட்டுமான தளத்தில் நபின் தப்பிய ஒரு விபத்தும் அச்சத்தை கொடுத்திருக்கிறது. “திடீரென, ஒரு பெரும் இரும்பு மூடி, பன்னிரெண்டாவது மாடியிலிருந்து விழுந்தது. நான் வேலை பார்த்துக் கொண்டிருந்த இடத்திலிருந்து மூடி விழுந்த இடம் இரண்டு மீட்டர் தொலைவு கூட இருக்காது. எங்களில் யாருக்கும் ஹெல்மட்களோ பாதுகாப்பு பெல்ட்டுகளோ கிடையாது.” செல்பேசியில் கட்டுரையாளரிடம் பேசும்போது கூட நபினின் குரல் அச்சத்தில் நடுங்கிக் கொண்டிருக்கிறது.

அடுத்த கணமே அவர் உறுதியாகவும் தீர்மானகரமாகவும் பேசினார். “எனக்கு பணம் கூட தேவையில்லை. குடும்ப உறுப்பினர்களிடம் கூட சொல்லி விட்டேன். சொந்த ஊரில் மலம் அள்ளும் வேலை கூட செய்வேனே ஒழிய மீண்டும் மும்பைக்கு வரப் போவதில்லை…”

பிப்ரவரி 2025-ல் பப்தாயிலுக்கு நபின் திரும்பினார். குடும்பத்துடன் சொந்த நிலத்தில் அவர் வேலை பார்க்கிறார். பிற நேரங்களில் டோடோ (பேட்டரி ரிக்‌ஷா) ஓட்டுகிறார். அவரின் சகோதரரும் குடும்பத் தொழிலில் அவருக்கு பயிற்சி கொடுக்கிறார். நபின் ஏற்கனவே சலூன் நாற்காலி ஒன்றை வாங்கி விட்டார்.

“ஆமாம், இனி யாரும் எங்களை மும்பையில் ஏமாற்ற முடியாது. ஆனால் சொந்த ஊருக்கு வெளியே சென்றால் எங்களின் வாழ்க்கைக்கு மதிப்பு இல்லை,” என்கிறார் அவர்.

சோட்கா மும்பைக்கு செல்ல விரும்பவில்லை.

இக்கட்டுரையின் மூலமொழி வங்காளம்

தமிழில்: ராஜசங்கீதன்