ଋଣଦାତା ରାକ୍ଷସମାନେ ଚାଷୀଙ୍କୁ କିଡନି ବିକିବାକୁ ଚାପ ଦେଉଛନ୍ତି

ରୋଶନ ସଦାଶିବ କୁଲେ ତାଙ୍କର ସାଧାରଣ ଫୋନ୍‌ଟିରେ ନିଜର ଫେସବୁକ ଆକାଉଣ୍ଟ ଖୋଲି ପୁରୁଣା ନୋଟିଫିକେସନଗୁଡ଼ିକୁ ଗଡ଼େଇ ଚାଲୁଥିବା ବେଳେ ଯେଉଁଠାରେ ଅଟକିଲେ ତାହା ତାଙ୍କ ଜୀବନକୁ ବଦଳେଇ ଦେଲା। ତାଙ୍କ ଦୁର୍ଦ୍ଦଶାର ଦ୍ଵିତୀୟ ପର୍ଯ୍ୟାୟକୁ ସେ ‘ପରୀ’ ଆଗରେ ମନେ ପକାଉଛନ୍ତି।

ମିନ୍ଥୁର ଗାଁରେ ତାଙ୍କ ଘରେ ନିରୁତ୍ସାହିତ ଓ କ୍ଳାନ୍ତ ଦିଶୁଥିବା ପରିବାର ଗହଣରେ ବସିଥିଲେ ଏବଂ ଏବେ ବି ଧକ୍କାରୁ ଉଧୁରି ନଥିବା ସେମାନେ ନୀରବରେ ତାଙ୍କୁ ଶୁଣୁଥିଲେ।

ଅକ୍ଟୋବର ୨୦୨୩ରେ ଦିନେ ସକାଳେ, ରୋଶନ କହୁଥାନ୍ତି, ଋଣଦାତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ତିନିଜଣ ଗୋଟିଏ କାର୍‌ରେ ଆସି ସକାଳ ୫ଟାରେ ପହଞ୍ଚିଲେ। ହାତରେ ଠେଙ୍ଗାଧରି ସେମାନେ କବାଟ ବାଡ଼େଇଲା ବେଳକୁ ପରିବାରର ସମସ୍ତେ ଶୋଇଥିଲେ। ବଛା ବଛା ଅପଶବ୍ଦ ବ୍ୟବହାର କରି ସେମାନେ ଅଭିଯୋଗମତେ କହିଲେ କି ରୋଶନ ସେମାନଙ୍କୁ ଯଥେଷ୍ଟ ଟଙ୍କା ଦେବାକୁ ଅଛି ଓ ତୁରନ୍ତ ତାହା ଦେବାକୁ ଦାବି କଲେ।

ତା’ପରେ ସେମାନେ ବାରମ୍ବାର ଆସିଲେ। ସେ ଆହୁରି ୧୬ ଲକ୍ଷ ଟଙ୍କା ଦେବାକୁ ବାକି ଅଛି ବୋଲି ସେମାନେ କହିଲେ।

କିନ୍ତୁ ରୋଶନ ଋଣ କରିବାକୁ ଆଉ କୌଣସି ସ୍ଥାନ ନଥିଲା, ଏବଂ ପରିବାରର ସମସ୍ତ ମୂଲ୍ୟବାନ ଜିନିଷ ବନ୍ଧା ପଡ଼ିଥିଲା କିମ୍ବା ବିକ୍ରିହୋଇ ସାରିଥିଲା। ଚାକିରିଟିଏ ପାଇବାକୁ ତାଙ୍କ ଚେଷ୍ଟା ମଧ୍ୟ ବିଫଳ ହୋଇଥିଲା।

“ଋଣ ପରିଶୋଧ କରିବାକୁ କିଡନି ବିକିଦିଅ”, ଛ’ଜଣ ଋଣଦାତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ ସେମାନଙ୍କର ଏକ ସାକ୍ଷାତ ବେଳେ କହିଥିବା କଥା ରୋଶନ ମନେ ପକାଇ କହନ୍ତି। “ନଚେତ, ମୁଁ ଆସି ତୁମ ପରିବାର ପାଖରେ ପହଞ୍ଚିବି”।

ସେହି ଋଣଦାତା ତାଙ୍କୁ ଫେସବୁକରେ ଗୋଟିଏ କିଡନି ଦାନକାରୀ ସମୁଦାୟ ବିଷୟରେ କହିଲା ଓ ସେଥିରେ ଯୋଗଦେବାକୁ ପରାମର୍ଶ ଦେଲା।

“ପ୍ରଥମେ ମୁଁ ଅରାଜି ଥିଲି [ମୋ କିଡନି ବିକିବାକୁ]”, ସେ କହନ୍ତି। “କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ଯେତେବେଳେ ଋଣ ଅସୁଲି [ଆଦାୟ] ପାଇଁ ବାରମ୍ବାର ଅସ୍ତ୍ରଶସ୍ତ୍ର ଓ ଠେଙ୍ଗାବାଡ଼ି ଧରି ଘରକୁ ଆସିଲେ, ଆମେ ସମସ୍ତେ ଡରିଲୁ। ମୁଁ ସେହି ଉପାୟଟି ବାବଦରେ ଭାବିବା ଆରମ୍ଭ କଲି”।

୨୦୨୩ ନଭେମ୍ବର ମାସରେ ଦିନେ ସେ ‘ଜଏନ’ ବୋତାମଟିକୁ ଟିପିଲେ (ଫେସବୁକର କିଡନି ଦାନକାରୀ ସମୁଦାୟ ଦଳର)। ଦିନକ ଭିତରେ ଗୋଟିଏ ହ୍ଵାଟସଆପ ଦଳରେ ଯୋଗଦେବାକୁ କହି ବାର୍ତ୍ତାଟିଏ ମିଳିଲା। “ମୋ ମନରେ ସଂଶୟ ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ମୁଁ ଯୋଗ ଦେଲି”, ସେ ‘ପରୀ’କୁ କହନ୍ତି।

ସେହି ଫେସବୁକ ଗୋଷ୍ଠୀକୁ ସେବେଠାରୁ ବନ୍ଦ କରି ଦିଆଯାଇଛି।

ସେହି ହ୍ଵାଟସଆପ ଦଳ ପରିଚାଳକ କିଛି ଦିନ ମଧ୍ୟରେ ତାଙ୍କୁ କିଡନି ଦାନ କରିବା କିପରି ଏକ ଭଲ ମଣିଷର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ, ଜୀବନ ପ୍ରଦାନକାରୀ ତ୍ୟାଗ ବୋଲି ବୁଝାଇ ତାଙ୍କୁ ଅସଂଖ୍ୟ ବାର୍ତ୍ତା ପଠାଇବାରେ ଲାଗିଲେ। କିଡନି ଅକାମି ହୋଇଯାଇଥିବା କଷ୍ଟରୁ ଜଣେ ଲୋକ କିପରି ଏହା ଦ୍ଵାରା ନୂଆ ଜୀବନ ପାଇବେ ବୋଲି କହିଲେ। ତାଙ୍କୁ କୁହାଗଲା କି ଏଥିପାଇଁ ଯେଉଁ ଅପରେସନ ହେବ ତାହା ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁରକ୍ଷିତ।

“ମୁଁ ଏବେ ବୁଝୁଚି କି ସେହି ଅଜଣା ବ୍ୟକ୍ତି ଥିଲେ ମୋର ‘ହ୍ୟାଣ୍ଡଲର’ ବା ପରିଚାଳନାକାରୀ”, ରୋଶନ କହନ୍ତି।

ପରବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ ଚନ୍ଦ୍ରପୁର ପୋଲିସ ତଦନ୍ତକାଳରେ ଜାଣିଲେ କି ସେହି ପରିଚାଳନାକାରୀ ଜଣକ ଥିଲା ହିମାଂଶୁ ଭରଦ୍ଵାଜ, ଯିଏ କି ବର୍ତ୍ତମାନ ଜଣେ ଅଭିଯୁକ୍ତ ଓ ବିଚାର ବିଭାଗୀୟ ହାଜତରେ ରହିଛି। ରୋଷନକୁ ସେ ତା’ର କିଡନି ବିକିବାକୁ ବୁଝେଇବା ତା’ର କାମ ଥିଲା।

ତା’ ପରେ ସେମାନଙ୍କ ଭିତରେ ହୋଇଥିବା ଆଦାନ ପ୍ରଦାନ ଦର୍ଶାଏ କି ସେହି ପରିଚାଳନାକାରୀ ଜଣକ ରୋଷନଙ୍କୁ ବାରମ୍ବାର ନିବେଦନ କରିବା, ମନାଇବା ଓ ପରବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ ସେ କେତେ ଟଙ୍କା ପାଇବେ ତାହାର ଦର କଷାକଷି କରୁଥିଲେ। ସେମାନେ ୮ ଲକ୍ଷ ଦେବାକୁ ଧାର୍ଯ୍ୟ କଲେ। ସେହି ଟଙ୍କା ରୋଷନ ସ୍ତ୍ରୀ ରୋହିଣୀଙ୍କ ଆକାଉଣ୍ଟକୁ ଅସ୍ତ୍ରୋପଚାର ପରେ ପଠାଇ ଦିଆଯିବ ବୋଲି କହିଲେ। ପରବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ ୨୦୨୪ ଅକ୍ଟୋବର ଶେଷ ଆଡ଼କୁ ଅସ୍ତ୍ରୋପଚାର ହେବା ପରେ ରୋଶନ ୭.୫ ଲକ୍ଷ ଟଙ୍କା ପାଇଲେ।

ଏହି ପୁରା ସମୟରେ ରୋଶନ ତାଙ୍କର ଯୋଜନାକୁ ପରିବାରଠାରୁ ଲୁଚାଇ ରଖିଲେ। ସେ ଜାଣିଥିଲେ ସେମାନେ ରାଜି ହେବେ ନାହିଁ।

“ରୋଶନ ତାଙ୍କର କିଡନି ବିକିବାକୁ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଇଛି ବୋଲି ଆମର କୌଣସି ଧାରଣା ନଥିଲା”, ଦୁଃଖଭରା ସ୍ଵରରେ କହନ୍ତି ରୋହିଣୀ।

ସେହି ହ୍ଵାଟସଆପ ଗୋଷ୍ଠୀରେ ଆଉ ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତି ଥିଲେ – ଅତ୍ୟନ୍ତ ପରିମାର୍ଜ୍ଜିତ ଲାଗୁଥିବା ସେହି ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ଡାକ୍ତର କ୍ରିଷ୍ଣ। ବୋଲି ପରିଚିତ କରାଗଲା। “ସେ ଡାକ୍ତରୀ-ଆଇନଗତ ଦିଗଗୁଡ଼ିକ ବିଷୟରେ ହୃଦବୋଧ ହେଲା ଭଳି ସ୍ଵରରେ ବୁଝାଇ କହୁଥିଲେ”, ରୋଶନ ମନେ ପକାଇ କହନ୍ତି। “ସେ କହୁଥିଲେ କି ଏହା ଏକ ଜୀବନ-ପ୍ରଦାନକାରୀ ତ୍ୟାଗ ଓ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁରକ୍ଷିତ”। ଏହି ସବୁ କଥାବାର୍ତ୍ତା ସର୍ବଦା ହ୍ଵାଟସଆପ ବାର୍ତ୍ତା ଓ ମନାଇବା ଭଳି ସୁଦୀର୍ଘ କଥାବାର୍ତ୍ତାରେ ହେଉଥିଲା, କେବେ ବି ଭଏସ କଲରେ ହେଉ ନଥିଲା।

ଡାକ୍ତର କ୍ରିଷ୍ଣ। ଥିଲା ୩୬-ବର୍ଷ ବୟସ୍କ ରାମକୃଷ୍ଣ ସୁଞ୍ଚୁର ଛଦ୍ମନାମ, ଯେ କି ପରବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ ପ୍ରାୟ ବର୍ଷକ ପରେ ଯେତେବେଳେ ରୋଶନ କିଡନି ବାହାର କରିବା ଅପରେସନ ହେବାକୁ ଥିବା କାମ୍ବୋଡ଼ିଆର ନମ ପେନ୍ ଯିବା ରାସ୍ତାରେ କଲିକତା ଯିବାବେଳେ ଏକ ଭିଡିଓ କଲ୍ରେ ଦେଖାଦେଲା।

ପ୍ରାୟ ୮ ମାସର ବାର୍ତ୍ତା ଯିବା ଆସିବା, ଏବଂ ଋଣ ପ୍ରଦାନକାରୀଙ୍କ ବର୍ଦ୍ଧିଷ୍ଣୁ ଚାପର ବଶବର୍ତ୍ତୀ ହୋଇ ଶେଷରେ ରୋଶନ ଜୁନ୍ ୨୦୨୪ରେ କିଡନି ବିକିବା ପାଇଁ ରାଜି ହେଲେ।

ସେହି ପରିଚାଳନାକାରୀ ଓ ସ୍ଥାନୀୟ ଋଣ ପ୍ରଦାନକାରୀମାନେ ନାଗପୁରରୁ ପାସପୋର୍ଟ ପାଇବା ପାଇଁ ତାଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କଲେ। ସମସ୍ତ ରକ୍ତ ପରୀକ୍ଷା ବ୍ରହ୍ମପୁରୀଠାରେ କରାଗଲା। ଚତୁର୍ଥ ମାସରେ ସେ ଯାତ୍ରା ଆରମ୍ଭ କଲେ।

ତାଙ୍କ ପରିବାର ଓ ଗ୍ରାମବାସୀମାନେ ସମସ୍ତେ ଅନ୍ଧାରରେ ରହିଥିଲେ। ରୋଶନ ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲେ କି କମ୍ପ୍ୟୁଟର ଅପରେଟର ଭାବେ ବିଦେଶରେ ସେ ଚାକିରି ପାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛନ୍ତି। ସ୍ନାତକ ପରେ ସେ କମ୍ପ୍ୟୁଟର ପ୍ରୋଗ୍ରାମିଂରେ ସେ କୋର୍ସ କରିଥିଲେ।

ରୋଶନ ତାଙ୍କ ଫୋନ୍‌ରେ ଟିକେଟ ପାଇଲେ। ପ୍ରଥମେ, ବ୍ରହ୍ମପୁରୀରୁ ନାଗପୁର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତିନିଘଣ୍ଟାର ବସ୍ ଯାତ୍ରା। ତା’ପରେ ତାଙ୍କର ଲାଇଭ ଲୋକେସନ ଅବସ୍ଥିତି ଜଣାଇବା ଓ ସେ ନାଗପୁରରେ ପହଞ୍ଚି ଯାଇଛନ୍ତି ବୋଲି ପ୍ରମାଣ ସ୍ଵରୂପ ଫଟୋଗ୍ରାଫ ପଠାଇବା ପରେ ତାଙ୍କୁ କଲିକତା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଟ୍ରେନ୍ ଟିକେଟ୍ ଦିଆଗଲା, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ଭରଦ୍ଵାଜକୁ ଭେଟିଲେ ଓ ସେ ତାଙ୍କୁ ଗୋଟିଏ ଛୋଟ ହୋଟେଲକୁ ନେଇଗଲା।

“ମୁଁ ଏକା ନୁହଁ, ସେଠାରେ ଆମ ଭଳି ୧୨ ଜଣଙ୍କୁ କଲିକତାର ଗୋଟିଏ ହୋଟେଲ ରୁମରେ ଭର୍ତ୍ତି କରାଗଲା, ଯେଉଁଠାରେ ସେମାନେ ରକ୍ତ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପରୀକ୍ଷା ପାଇଁ ଗୋଟିଏ ଛୋଟ ପାଥୋଲଜି ପରୀକ୍ଷାଗାର ଚଲାଉଥିଲେ”, ସେ ମନେ ପକାନ୍ତି। ରୋଷନଙ୍କୁ ଲାଗିଲା କି ଏହି ପରୀକ୍ଷାଗାରଟି ସେହି ନେଟୱାର୍କର ମଧ୍ୟ ଅଂଶ ଥିଲା।

ଆଗକୁ ନେବା ପାଇଁ ଥିବା ପରିଚାଳନାକାରୀମାନଙ୍କଠାରୁ ଅନୁମତି ମିଳିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସୁଞ୍ଚୁ ପ୍ରତିଦିନ ଅଙ୍ଗଦାନକାରୀ ଦଳ ସହ ଅନଲାଇନରେ କଥାହେବ ଓ କ’ଣ କରିବ ନକରିବ ତାହା ବୁଝାଇ କହିବ।

“ଭରଦ୍ଵାଜ ଆମ ଉପରେ ତୀକ୍ଷଣ ଦୃଷ୍ଟି ରଖିଥିଲା, ଏବଂ ସେହି ରୁମ୍ ବାହାରକୁ ଯିବାକୁ କାହାକୁ ଅନୁମତି ଦେଉ ନଥିଲା”।

ସେମାନଙ୍କ ଫୋନ୍‌ଗୁଡ଼ିକୁ ନେଇ ନିଆଗଲା, ମଝିରେ ମଝିରେ ଘରକୁ ଫୋନ୍ କରିବା ପାଇଁ ବହୁତ ଅଳ୍ପ ସମୟ ପାଇଁ ଦିଆ ଯାଉଥିଲା। ସେହି ଫୋନ୍ କଲାବେଳେ କୌଣସି କଥା ନଜଣାଇବା ପାଇଁ ସତର୍କ କରାଯାଉଥିଲା। ରୋଷନଙ୍କ କହିବା ଅନୁଯାୟୀ ପୂର୍ଣ୍ଣତଃ ଅବୈଧ ଭାବେ ସେମାନଙ୍କୁ ଆବଦ୍ଧ କରି ରଖାଯାଇଥିଲା।

ଅସ୍ତ୍ରୋପଚାରରେ ଡାକ୍ତରୀ ନିପୁଣତା ଥିଲା, ସେ ମନେ ପକାନ୍ତି।

କଲିକତା ବିମାନ ବନ୍ଦରରେ ନମ ପେନକୁ ଯିବା ପାଇଁ ଉଡ଼ାଜାହାଜରେ ବସିବା ପୂର୍ବରୁ ଶୌଚାଳୟ ଯିବା ବାହାନାରେ ୧୨ ଜଣଙ୍କ ଭିତରୁ ଜଣେ ଖସିଗଲେ। “ତ୍ୟାଚି ଫଟଲୀ [ସେ ଭୀଷଣ ଭୟଭୀତ ହୋଇଯାଇଥିଲେ]”, ମୁରୁକି ହସି ରୋଶନ କହନ୍ତି।

ଟଙ୍କା ପାଇବା ଅତି ଜରୁରୀ ହୋଇଥିବାରୁ ଅନ୍ୟମାନେ ରହିଲେ।

“ଆମେ ସମସ୍ତେ ଅକ୍ଟୋବର ୨୦୨୪ରେ ମାସକ ଭିତରେ ଅତି ଘନିଷ୍ଠ ବନ୍ଧୁ ହେଇଗଲୁ”, ରୋଶନ କହନ୍ତି। “ଆମେ ଆଶା ଖିଅକୁ ଆଶ୍ରା କରି ରହିଥିଲୁ”।

ସେମାନେ ପ୍ରାୟ ୧୦ ଦିନ କଲିକତାରେ ରହିଲେ ଓ ୨୦ ଦିନ କାମ୍ବୋଡିଆରେ, ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପ୍ରେହ କେଟ ମିଆଲିଆ ହସ୍ପିଟାଲକୁ ନିଆଗଲା। ସେହି ହସ୍ପିଟାଲଟି କାମ୍ବୋଡ଼ିଆ ସରକାରଙ୍କର ଗୋଟିଏ ସେନା ସେବାକେନ୍ଦ୍ର ଭାବେ ପଞ୍ଜିକୃତ ହୋଇଥିଲା ବେଳେ ତାହା ଅତି ଜଣାଶୁଣା ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ସେବା କେନ୍ଦ୍ର ରୂପେ ପରିଗଣିତ। ସେଠାରେ ସେମାନେ ଅସ୍ତ୍ରୋପଚାର ପୂର୍ବରୁ ପ୍ରାୟ ଗୋଟିଏ ସପ୍ତାହ ରହିଲେ, ଏବଂ ରୋଶନ ମନେ ପକାଇବା ମତେ ଅସ୍ତ୍ରୋପଚାର ପରବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ ପାଖାପାଖି ପନ୍ଦର ଦିନ ସେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଓ ଭୟଭୀତ ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଲେ। ସେହି ଦୁଇ ସପ୍ତାହ ଭିତରେ ସେ ତାଙ୍କ ପରିବାର ସହ ଯୋଗାଯୋଗ ରଖି ପାରିଲେ ନାହିଁ।

“ବାହାର ଦୁନିଆ ସହିତ କୌଣସି ସମ୍ପର୍କ ରଖିବାକୁ ନଦେଇ ଆମକୁ ଗୋଟିଏ ଛୋଟ କୋଠରୀ ଭିତରେ ଆବଦ୍ଧ କରି ରଖାଗଲା”, ରୋଶନ କହନ୍ତି। “ଆମ ଘା’ର ସିଲେଇ ଶୁଖିଗଲା ପରେ, ଜଣକ ପରେ ଜଣକୁ ଉଡ଼ାଜାହାଜରେ ବିଭିନ୍ନ ମାର୍ଗ ଦେଇ ଘରକୁ ପଠାଇ ଦିଆଗଲା”, ସେ ଯୋଗ କରନ୍ତି। ସେ ଭାୟା ବିଶାଖାପାଟଣା ଦେଇ ଫେରିଲେ।

ପୋଲିସ ତଦନ୍ତ ଧାରା ଜାତୀୟ ସୀମାରେଖାଠାରେ ଶେଷ ହୋଇଗଲା।

ରୋଷନଙ୍କ ସାହାଯ୍ୟରେ ପୋଲିସ ଭାରତର ବିଭିନ୍ନ ଭାଗରୁ ସେହି ସମାନ ନେଟୱାର୍କ ମାଧ୍ୟମରେ କିଡନି ହରାଇଥିବା ପ୍ରାୟ ଏକ ଡଜନ ପ୍ରଦାନକାରୀଙ୍କୁ ଚିହ୍ନଟ କଲା।

ସେମାନଙ୍କ ଭିତରୁ ଜଣେ ଜୁଆ ଖେଳରେ ସବୁ ଟଙ୍କା ହରାଇଥିଲେ। ଅନ୍ୟ ଜଣେ ଷ୍ଟକ ମାର୍କେଟ ଅନୁମାନ ମାଧ୍ୟମରେ ତଳିତଳାନ୍ତ ହୋଇଥିଲେ।

‘ପରୀ’ ସେମାନଙ୍କ ଭିତରୁ ଚାରିଜଣଙ୍କ ସହ ପରିଚୟ ପ୍ରଘଟ ନକରିବା ସର୍ତ୍ତରେ କଥାବାର୍ତ୍ତା କରିଥିଲା। କାରଣ ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ପରିବାରର କାହାକୁ ବି ସେମାନଙ୍କ ନିଷ୍ପତି ବାବଦରେ ଜଣାଇ ନଥିଲେ।

“ମୁଁ ଋଣ କରିଥିଲି, ଓ ମୋ ବ୍ୟବସାୟ ଅତି ଖରାପ ଅବସ୍ଥାରେ ଥିଲା”, ସେମାନଙ୍କ ଭିତରୁ ଜଣେ ‘ପରୀ’କୁ ଫୋନ୍‌ରେ ଜଣାଇଲେ। ତା’ ପରଠାରୁ ସେହି ବ୍ୟକ୍ତି ନିଜ ଘର ଆଲ୍ଲାହାବାଦଠାରୁ ପଳେଇଯାଇ କେରଳରେ ଚାକିରି କରୁଛନ୍ତି।

୨୦୨୬ ମାର୍ଚ୍ଚ ମାସ ଶେଷ ଆଡ଼କୁ ଗୋଟିଏ ସେସନ୍ସ କୋର୍ଟରେ ଚନ୍ଦରପୁର ପୋଲିସ ଚାର୍ଜସିଟ ଫାଇଲ କଲା। ପ୍ରାୟ କେତେଶହ ପୃଷ୍ଠାର ଚାର୍ଜସିଟ ସହ ପ୍ରାୟ ୬,୦୦୦ ପୃଷ୍ଠାର ପ୍ରାମାଣିକ ଦସ୍ତାବିଜ ରହିଥିଲା। ଟେଲିଫୋନ କଲ୍ର ପୁଙ୍ଖାନୁପୁଙ୍ଖ ରେକର୍ଡ ଏବଂ ପ୍ରମାଣ ସ୍ଵରୂପ ଶହ ଶହ ପୃଷ୍ଠାର ମୁଖ୍ୟ ଅଭିଯୁକ୍ତ ସୁଞ୍ଚୁ ଓରଫ ଡାକ୍ତର କ୍ରିଷ୍ଣା ଓ ଜଣେ ପରାମର୍ଶଦାତା ପ୍ରତିରୋପଣକାରୀ ଡାକ୍ତରଙ୍କ ସହ ହ୍ଵାଟସଆପ ବାର୍ତ୍ତାଳାପ ତାହାର ଅଂଶ ଭାବେ ରହିଛି।

ପ୍ରମାଣ ଭିତରେ ରହିଥିବା ଯାତ୍ରାର ନଥିପତ୍ର ଓ ଆର୍ଥିକ ଦେଣନେଣ ଅତି ମାତ୍ରାରେ ଦୃଢ଼ ଗୋଟିଏ ନେଟୱାର୍କ ସମ୍ପର୍କରେ ସୂଚୀତ କରେ।

ଚାର୍ଜସିଟ ଅନୁଯାୟୀ ମଧ୍ୟ-ଚାଳିଶି-ବର୍ଷୀୟ ସୁଞ୍ଚୁଙ୍କୁ ସୋଲାପୁର ଟାଉନସ୍ଥିତ ତାଙ୍କର ପ୍ରାସାଦମୟ ଘରୁ ୨୦୨୬ ଆରମ୍ଭରେ ଗିରଫ କରାଗଲା। ସେ ନିଜେ ତାଙ୍କର ଗୋଟିଏ କିଡନି ବିକ୍ରି କରିଥିଲେ ଓ ପରବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ ସେହି ଅନୁଭୂତିକୁ ଆୟତ୍ତ କଲାପରେ ନିଜର ଏକ ଲାଭଜନକ ବ୍ୟବସାୟ ଆରମ୍ଭ କଲା।

ତଦନ୍ତକାରୀମାନଙ୍କ ଅଭିଯୋଗ ଅନୁଯାୟୀ ଡାକ୍ତର, ପ୍ରତିନିଧି, ମଧ୍ୟସ୍ଥି, ହୋଟେଲ ମାଲିକ ଓ ଟାକ୍ସି ପରିଚାଳକମାନଙ୍କ ସାହାଯ୍ୟ କ୍ରମେ ସେ ସାମାଜିକ ଗଣମାଧ୍ୟମଗୁଡ଼ିକ ଦ୍ଵାରା ଆର୍ଥିକ ଦୁର୍ଗତି ଦେଇ ଗତି କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଭାବେ ଲକ୍ଷ୍ୟରେ ରଖୁଥିଲା। ପୋଲିସ କହିବା ଅନୁଯାୟୀ, ଏହି ନେଟୱାର୍କ ଦୁର୍ବଳ ବର୍ଗର ପ୍ରଦାନକାରୀଙ୍କୁ ଭାରତ ଓ କାମ୍ବୋଡ଼ିଆର ଗ୍ରହୀତାମାନଙ୍କ ସହ ସଂଯୋଗ କରୁଥିଲା, ଏବଂ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ପରୀକ୍ଷା, ଯାତ୍ରା ଓ କଡ଼ିଭୁକ୍ତ ଏକାଧିକ ହସ୍ପିଟାଲ ଓ ଦଲାଲମାନଙ୍କ ମାଧ୍ୟମରେ ପ୍ରତିରୋପଣ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରୁଥିଲା।

ପ୍ରତି ପ୍ରତିରୋପଣ ପାଇଁ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଗ୍ରହଣକାରୀଙ୍କଠାରୁ ୫୦ରୁ ୭୦ ଲକ୍ଷ ଟଙ୍କା ମୂଲ୍ୟ ନିଆଯାଏ, ଏପରିକି କେତେକ କ୍ଷେତ୍ରରେ ‘ଗ୍ରହଣକାରୀଙ୍କ ଆର୍ଥିକ ପୃଷ୍ଠଭୂମି’ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରି ଏହି ମୂଲ୍ୟ କୋଟିଏ ଉପରକୁ ମଧ୍ୟ ଚାଲି ଯାଉଥିଲା। ଏହି ପରିମାଣରୁ ପ୍ରଦାନକାରୀ ୫ରୁ ୮ ଲକ୍ଷ ପାଉଥିଲା ବେଳେ ଡାକ୍ତର ୧୦ରୁ ୧୫ ଲକ୍ଷ, ହସ୍ପିଟାଲ ଆଉ ୧୦-୧୫ ଲକ୍ଷ, ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଖର୍ଚ୍ଚ ଓ ଦଲାଲମାନଙ୍କୁ ସେମାନଙ୍କ ଫି’କୁ ବାଦ ଦେଇଦେଲେ, ସୁଞ୍ଚୁ ଯଥେଷ୍ଟ ପରିମାଣର ଅର୍ଥ ପାଇ ଯାଉଥିଲେ।

ତଦନ୍ତକାରୀମାନେ ଜାଣିବାକୁ ପାଇଲେ ଯେ ଏହି ନେଟୱାର୍କ କାମ୍ବୋଡ଼ିଆ ସମେତ ତାମିଲନାଡୁର ତ୍ରିଚିସ୍ଥିତ ଷ୍ଟାର କିମସ ହସ୍ପିଟାଲ ଓ ବେଙ୍ଗାଲୁରୁର ଆଶା ହସ୍ପିଟାଲରେ ୩୦ରୁ ୩୫ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅବୈଧ କିଡନି ପ୍ରତିରୋପଣ କରାଇଛି। ବର୍ତ୍ତମାନ ଷ୍ଟାର କିମସ ହସ୍ପିଟାଲକୁ ବନ୍ଦ କରି ଦିଆଯାଇଛି।

ରୋଷନଙ୍କ ସାହାଯ୍ୟରେ ରକ୍ତ ପରୀକ୍ଷା ରିପୋର୍ଟରେ ସମସ୍ୟା ରହିଥିବା କାରଣରୁ କାମ୍ବୋଡ଼ିଆରେ ଅସ୍ତ୍ରୋପଚାର ହୋଇ ନଥିବା ଆଉ ଜଣେ ଅଙ୍ଗ ପ୍ରଦାନକାରୀଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ପୋଲିସ ଠାବ କଲା। ଚାର୍ଜସିଟ ଅନୁଯାୟୀ ଛ’ ମାସ ପରେ ତାଙ୍କର କିଡନି ଷ୍ଟାର କିମସ ହସ୍ପିଟାଲରେ ନୂଆଦିଲ୍ଲୀର ଜଣେ ଅଙ୍ଗ ପ୍ରତିରୋପଣକାରୀ ଡାକ୍ତର ରବୀନ୍ଦ୍ର ପାଲ ସିଂଙ୍କ ଦ୍ଵାରା ବାହାର କରାଗଲା। “୮ ଲକ୍ଷ ଟଙ୍କା ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ସତ୍ତ୍ୱେ ମୁଁ ପ୍ରକୃତରେ ମାତ୍ର ୫.୫ ଲକ୍ଷ ପାଇଲି”, ସେ ପୋଲିସକୁ କହିଲେ। ସେ ମଧ୍ୟ ସୁଞ୍ଚୁଙ୍କୁ ଜଣେ ପ୍ରମାଣପତ୍ରପ୍ରାପ୍ତ ଡାକ୍ତର ବୋଲି ବିଶ୍ୱାସ କରିଥିଲେ।

ଚାର୍ଜସିଟରେ ଷ୍ଟାର କିମସ ହସ୍ପିଟାଲର ବ୍ୟବସାୟ ପ୍ରତିଷ୍ଠାତା ଡାକ୍ତର ରବୀନ୍ଦ୍ର ପାଲ ସିଂ ଓ ଡାକ୍ତର ରାଜାରତ୍ନମ ଗୋବିନ୍ଦସ୍ଵାମୀଙ୍କୁ ଅଙ୍ଗ ଚୋରାଚାଲାଣରେ ସମ୍ପୃକ୍ତ ଥିବା ଦୁଇଜଣ ଡାକ୍ତର ବୋଲି ଉଲ୍ଲେଖ କରାଯାଇଛି।

ଡାକ୍ତର ଗୋବିନ୍ଦସ୍ଵାମୀ ଓ ଶୁଭଜିତ ପାଲ, ଯିଏ କି ଡାକ୍ତରୀ ପରୀକ୍ଷା ଓ ହସ୍ପିଟାଲ କାର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରଣାଳୀରେ ସୁଞ୍ଚୁଙ୍କର ଜଣେ ସହଯୋଗୀ ଦଲାଲ, ଉଭୟେ ଫେରାର ଅଛନ୍ତି।

ଏବେ ପୋଲିସ ତଦନ୍ତ ଚାର୍ଜସିଟରେ ଉଲ୍ଲେଖ ଥିବା ଦୁଇ ଫେରାର ଅଭିଯୁକ୍ତ ଏବଂ ଡାକ୍ତର ରବୀନ୍ଦ୍ର ପାଲ ସିଂଙ୍କ ଭୂମିକା ସମ୍ପର୍କିତ ତଥ୍ୟକୁ ଏକତ୍ରିତ କରିବାରେ ନିବଦ୍ଧ ରହିଛି।

ଡାକ୍ତର ସିଂ ତାଙ୍କ ଗିରଫଦାରିକୁ ପ୍ରାୟ ଛ’ମାସ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏଡ଼ାଇ ଚାଲିଲେ, କିନ୍ତୁ ବମ୍ବେ ଉଚ୍ଚ ନ୍ୟାୟାଳୟର ନାଗପୁର ବେଞ୍ଚ କୋର୍ଟ ତାଙ୍କର ଆଗୁଆ ଜାମିନ ଦରଖାସ୍ତକୁ ନାକଚ କରିବା, ଓ ପରବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ ତାଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଥିବା ଏଫଆଇଆର ରଦ୍ଦ କରିବା ନିବେଦନକୁ “ଗ୍ରହଣଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ” ବୋଲି ଅଭିହିତ କରି ଖାରଜ କରିଦେବା ପରେ ସେ ଜୁନ ୨୪ ତାରିଖ ଦିନ ଚନ୍ଦରପୁର ଥାନାରେ ଆତ୍ମସମର୍ପଣ କଲେ। ମେ ୨୦୨୬ରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ନ୍ୟାୟାଳୟ ଉଚ୍ଚ ନ୍ୟାୟାଳୟର ନିର୍ଦ୍ଦେଶରେ ମୁଣ୍ଡ ପୁରାଇବାକୁ ମନା କରିବା ସହ ନିୟମିତ ଜାମିନ ପାଇଁ ଆବେଦନ ପଛରେ ଲାଗିବାକୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଲେ।

ଏପ୍ରିଲ ମାସରେ ଉଚ୍ଚ ନ୍ୟାୟାଳୟରେ ଆଗୁଆ ଜାମିନ ଆବେଦନକୁ ବିରୋଧ କରି ସରକାରୀ ଓକିଲ ଦେବେନ୍ଦ୍ର ଚୌହାନ ବେଞ୍ଚ ସମ୍ମୁଖରେ ସୁଞ୍ଚୁଙ୍କ ମୋବାଇଲ ଫୋନରୁ ଉଦ୍ଧାର କରାଯାଇଥିବା ହ୍ଵାଟସଆପ ବାର୍ତ୍ତାଳାପକୁ ଦର୍ଶାଇଲେ ଓ ଉପସ୍ଥାପିତ କଲେ, ଯାହା କି ଏବେ ସର୍ବସାଧାରଣ ଦସ୍ତାବିଜର ଅଂଶ ଭାବେ ପରିଣତ ହୋଇଛି। ନ୍ୟାୟାଳୟରେ ଶୁଣାଣି ସମୟରେ ଯେଉଁସବୁ ପ୍ରମାଣ ଉପସ୍ଥାପିତ କରାଯାଇଥିଲା ଏବଂ ‘ପରୀ’ର ହସ୍ତଗତ ହେଲା, ତାହା ବିଚଳିତ ହେଲା ଭଳି ତଥ୍ୟ ପ୍ରଦାନ କରେ।

ଗୋଟିଏ ବାର୍ତ୍ତାଳାପ ବେଳେ ସୁଞ୍ଚୁ ଡାକ୍ତର ସିଂଙ୍କୁ କହୁଛି କି ବାଂଲାଦେଶର ଢାକା ନିକଟସ୍ଥ ଏକ ଗାଁରୁ ଚାଲାଣ ହୋଇଥିବା ଜଣେ ଗରିବ କିଡନି ପ୍ରଦାନକାରୀ ବେଙ୍ଗାଲୁରୁରେ ତାଙ୍କର ଅଙ୍ଗ ନିଷ୍କାଶିତ ହେବା ପରେ ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କଲେ ଏବଂ ସେଥିପାଇଁ ପୋଲିସରେ ଅଭିଯୋଗ ନହେବା ପାଇଁ ତାଙ୍କୁ ସେହି ଲୋକର ଗାଁକୁ ଯାଇ ତାଙ୍କ ଯୁବତୀ ସ୍ତ୍ରୀକୁ ୧ କୋଟି ଟଙ୍କା କ୍ଷତିପୂରଣ ଦେବାକୁ ପଡ଼ିବ। ପ୍ରମାଣ ନମ୍ବର ୩୩୯୩ ଓ ୩୪୧୫ ଭାବେ ସୂଚୀତ ହୋଇଥିବା ସେହି ହ୍ଵାଟସଆପ ବାର୍ତ୍ତାଳାପରେ କଥିତ ରୂପେ ସେହି ପ୍ରଦାନକାରୀଙ୍କୁ କିପରି ଚୁପଚାପ ବେଙ୍ଗାଲୁରୁରେ ଦାହ କରି ଦିଆଗଲା ସେ ବିଷୟରେ ଆଲୋଚନା କରୁଛନ୍ତି। ପ୍ରମାଣର ଅଂଶ ହୋଇଥିବା ଆଊ ଏକ ହ୍ଵାଟସଆପ ବାର୍ତ୍ତାଳାପରେ ସୁଞ୍ଚୁ ଡାକ୍ତରଙ୍କୁ କହୁଛନ୍ତି କି ଏହି ଘଟଣାରେ ହୋଇଥିବା ଆର୍ଥିକ ମୂଲ୍ୟକୁ ଦଳର ସମସ୍ତେ ଭାଗବାଣ୍ଟି ଦେବା ଦରକାର।

ଏହି ବାର୍ତ୍ତାଳାପ କିପରି ଅନୌପଚାରିକ ମାଧ୍ୟମରେ ଆର୍ଥିକ ଦେଣନେଣ ହେଉଥିଲା ତାହାର ପୁଙ୍ଖାନୁପୁଙ୍ଖ ତଥ୍ୟ ପ୍ରଦାନ କରେ। ସିଂଙ୍କ ଆଗୁଆ ଜାମିନ ଆବେଦନର ଶୁଣାଣି ବେଳେ ପୋଲିସ କୋର୍ଟକୁ ଜଣାଇଲେ କି ସମସ୍ତ ଆର୍ଥିକ ଦେୟ ହାୱାଲା ବ୍ୟବସ୍ଥା ମାଧ୍ୟମରେ ହେଉଥିଲା।

ଚାର୍ଜସିଟ ଅନୁଯାୟୀ ଅପରାଧିକ ଷଡଯନ୍ତ୍ର, ମନୁଷ୍ୟ ଚୋରା ଚାଲାଣ, ଅବୈଧ ଅଙ୍ଗ ବ୍ୟବସାୟ ଓ ଟ୍ରାନ୍ସପ୍ଳାଣ୍ଟେସନ ଅଫ ହ୍ୟୁମାନ ଅର୍ଗାନସ ଆଣ୍ଡ ଟିସୁଜ ଆକ୍ଟ (ଥୋଟା) ଅଧିନସ୍ଥ ମଣିଷ ଅଙ୍ଗର ବ୍ୟବସାୟିକ କାରବାର, ତା’ ଛଡ଼ା ଭୟଭୀତ କରାଇବା, ବଳ ପ୍ରୟୋଗ କରିବା, ଅନ୍ୟାୟଗତ ଭାବେ ଅଟକ ରଖିବା ଓ ଅବୈଧ ଅର୍ଥ ଋଣ ଦେବା ପରି ବ୍ୟବସ୍ଥାଗତ ନିୟମକୁ ଆହ୍ଵାନ କରେ।

ବମ୍ବେ ଉଚ୍ଚ ନ୍ୟାୟାଳୟର ନାଗପୁର ବେଞ୍ଚ ଆଗୁଆ ଜାମିନ ଖାରଜ କରିବା ସହ ଉଲ୍ଲେଖ କଲେ କି ଅଭିଯୁକ୍ତ ଡାକ୍ତର, ଯେ କି ସାରା ଭାରତର ହସ୍ପିଟାଲଗୁଡ଼ିକରେ ଜଣେ ପରାମର୍ଶଦାତା ଅସ୍ଥିଶଲ୍ୟ ଡାକ୍ତର ଭାବେ କାମ କରୁଥିବା ପ୍ରତୀୟମାନ ହୁଏ, ଆଇନଗତ ଅଙ୍ଗ ପ୍ରଦାନ ନୟମାବଳୀ ସମ୍ପର୍କରେ ସଚେତନ ଥିଲେ। କୋର୍ଟ ଗୁରୁତ୍ଵାରୋପ କଲେ କି ଅଭିଯୋଗଗୁଡ଼ିକ ବୈଧାନିକ ସୁରକ୍ଷା ବ୍ୟବସ୍ଥା, ଜବରଦସ୍ତି କରିବା ଓ ସନ୍ଦେହଜନକ ଆର୍ଥିକ କାରବାର ଆଦିର ଗୁରୁତର ଉଲଂଘନ କରୁଛି।

ଏହି କେସ ଏକ ବିରାଟ ଧରଣର ବ୍ୟବସ୍ଥାଗତ ବିଫଳତାକୁ ଦର୍ଶାଉଛି।

ଗ୍ରାମୀଣ ଋଣଗ୍ରସ୍ତ ଅବସ୍ଥା ଓ ଅନିୟନ୍ତ୍ରିତ ସାହୁକାରୀ କାରବାର, ଆର୍ଥିକ ଅଶିକ୍ଷିତତା ଓ ଦୁର୍ବଳ ସ୍ଥାନୀୟ କାର୍ଯ୍ୟକାରିତା, ଡାକ୍ତରୀ ଅବହେଳା ଏବଂ ସୀମାପାର ବେଆଇନ ଚାଲାଣ ନେଟୱାର୍କ ଇତ୍ୟାଦି ଶୋଷଣର ସମସ୍ତ ସ୍ତରର ସନ୍ଧିସ୍ଥଳରେ ରହିଛି ରୋଷନଙ୍କ କାହାଣୀ

ଅଙ୍ଗ ବିକ୍ରି କରିବା ନିଷ୍ପତ୍ତି କ୍ଵଚିତ ଏକାନ୍ତରେ ଆତ୍ମପ୍ରକାଶ କରେନାହିଁ। ଚାପ, ଋଣ ଓ ଉପାୟଶୂନ୍ୟ ହେଇଯିବା ଫଳରେ କେବଳ ଗୋଟିଏ ବାଟ ରହିଥିବା ଭଳି ଦିଶେ। ଅଧିକାଂଶ କେସରେ, ବିକ୍ରେତାଜଣକ ସେ ଦାରିଦ୍ର୍ୟ କଷାଘାତରୁ ମୁକୁଳି ଯାଉଥିବା ପରି ମନେ କରନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ଅଧିକାଂଶତଃ, ସେ ତାହାରି ଭିତରେ ହିଁ ରୁହନ୍ତି।

ନୃତତ୍ତ୍ଵବିଜ୍ଞାନୀ ନାନ୍ସି ସ୍କେପର-ହ୍ୟୁଗ୍ସ, ବର୍କଲେସ୍ଥିତ ୟୁନିଭରସିଟି ଅଫ କାଲିଫର୍ଣ୍ଣିଆରେ ଅର୍ଗାନସ ୱାଚ ପ୍ରକଳ୍ପର ପ୍ରତିଷ୍ଠାତା ଏହି ବିଷୟରେ ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ ଲେଖିଛନ୍ତି - ବିଶ୍ଵ ଅଙ୍ଗ ବଜାର କିପରି ଉଭୟ କ୍ରେତା ଓ ବିକ୍ରେତାଙ୍କ ନିରାଶାକୁ ଶୋଷଣ କରେ, ଏବଂ ଅଙ୍ଗ ପ୍ରଦାନ “ସାଧାରଣତଃ ଗରିବଙ୍କଠାରୁ ଧନିକମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଏ”।

ଏକ ଦଶନ୍ଧିରୁ ଅଧିକ ସମୟ ପୂର୍ବରୁ ବିଶ୍ଵ ସ୍ଵାସ୍ଥ୍ୟ ସଂଗଠନର ଆକଳନ ଅନୁଯାୟୀ ବାର୍ଷିକ ପରିମାପକରେ କଳାବଜାରରେ କ୍ରୟ କରାଯାଉଥିବା ମନୁଷ୍ୟ ଅଙ୍ଗ ପ୍ରତିରୋପଣ ଅସ୍ତ୍ରୋପଚାର ସଂଖ୍ୟା ହେଉଛି ୧୦,୦୦୦।

“ଅସୁସ୍ଥ ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ, ଯେଉଁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଅଧିକାଂଶ ଚୀନ, ଭାରତ କିମ୍ବା ପାକିସ୍ତାନକୁ ଅସ୍ତ୍ରୋପଚାର ପାଇଁ ଯାଆନ୍ତି, ଗୋଟିଏ କିଡନି ପାଇଁ ସେହି କାମ କରୁଥିବା ଗ୍ୟାଙ୍ଗକୁ, ଯେଉଁମାନେ ବେଳେବେଳେ ମାତ୍ର ୫,୦୦୦ ଡଲାର ଦେଇ ବିପଦଗ୍ରସ୍ତ, ନୈରାଶ୍ୟରେ ରହିଥିବା ଲୋକଙ୍କଠାରୁ ଅଙ୍ଗ ଆଣି ଯୋଗାଇ ଦେବା ବଦଳରେ ପ୍ରାୟ ୨୦୦,୦୦ ଡଲାର (ପାଖାପାଖି ୧୨୮,୦୦୦ ପାଉଣ୍ଡ, ବା ପ୍ରାୟ ୨ କୋଟି ଟଙ୍କା) ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦିଅନ୍ତି”, ଡବ୍ଲ୍ୟୁଏଚଓ ଜାଣିବାକୁ ପାଇଥିଲା।

ରକ୍ତ ଶର୍କରା ବୃଦ୍ଧି ଓ ପାଚନ ପ୍ରକ୍ରିୟାରେ ତ୍ରୁଟିଜନିତ ବର୍ଦ୍ଧିଷ୍ଣୁ ଅସୁସ୍ଥତା କାରଣରୁ କିଡନିର ଚାହିଦା, ଯୋଗାଣଠାରୁ ବହୁ ମାତ୍ରାରେ ଅଧିକ ରହୁଛି।

ବିଦୁଷୀ ଶାରଦାମୟୀ ଚାଟାର୍ଜି ତାଙ୍କର ଏକ ଅଧ୍ୟୟନ ଉଦୀୟମାନ ଅର୍ଥନୀତିରେ ଲେଖିଛନ୍ତି: “ନିକଟରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଥିବା ପାଚନ ପ୍ରକ୍ରିୟାର ତୃଟିଯୁକ୍ତ ଅବସ୍ଥା ସାରା ବିଶ୍ଵର ଅଙ୍ଗ ପ୍ରତିରୋପଣ କ୍ଷେତ୍ରରେ ରହିଥିବା ଅପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ ଯୋଗାଣ ଯୋଗୁଁ ତାହାର ଚାହିଦା ବୃଦ୍ଧି କରିଛି। ଏହା ଦ୍ଵାରା ଅଙ୍ଗ କ୍ରୟ କରିବା ନିମନ୍ତେ ବିଶ୍ଵରେ ଏକ ଲାଭଜନକ କଳା ବଜାର ପାଇଁ ରାସ୍ତା ଫିଟାଇଛି”।

ମିଳିତ ଜାତିସଂଘର ଔଷଧ ଓ ଅପରାଧ କାର୍ଯ୍ୟାଳୟର ରିପୋର୍ଟ ବର୍ଣ୍ଣନା କରେ କି ଚୋରାଚାଲାଣ ପାଇଁ ନିଯୁକ୍ତି ପ୍ରଦାନ, ଚାଲାଣ, ଅସ୍ତ୍ରୋପଚାର ଓ ଆର୍ଥିକ ଦେଣନେଣ ଇତ୍ୟାଦି ଅଧିକାଂଶତଃ ପୃଥକ କ୍ଷେତ୍ରାଧିକାର ସୀମା ମଧ୍ୟରେ ହେଉଥିବାରୁ ଅଙ୍ଗ ଅପସାରଣ ହେଉଛି ଏକ ଅନ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରୀୟ ଅପରାଧ।

ଏକାଧିକ ପ୍ରାମାଣିକ ତଦନ୍ତ ଅନୁଯାୟୀ ବାଂଲାଦେଶ ହେଉଛି ଅଙ୍ଗ ପ୍ରଦାନକାରୀଙ୍କ ଏକ ଗୁରୁତ୍ଵପୂର୍ଣ୍ଣ ଉତ୍ସ। ଏହା ମଧ୍ୟରେ ଅଙ୍ଗ ଚୋରାଚାଲାଣ, ସାଇବର ଅପରାଧରେ ବୃଦ୍ଧି, ଶ୍ରମିକ ଚୋରାଚାଲାଣ ଓ ଦାସତ୍ଵର ଆଧୁନିକ ବ୍ୟବସ୍ଥା ଯୋଗୁଁ କାମ୍ବୋଡ଼ିଆ କୁଖ୍ୟାତି ଅର୍ଜ୍ଜନ କରିଲାଣି।

ରୋଷନଙ୍କ ଯାତ୍ରା ପ୍ରାୟତଃ ସେହି ସମାନ ପ୍ରଣାଳୀରେ ଘଟିଛି।

କୌଣସି ଏକ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନିଆଯାଇ ନଥିଲା। ତାହା ସପ୍ତାହ ସପ୍ତାହ ଓ ମାସ ମାସ ଧରି ସମୟ ପରେ ଘଟିଲା – ବାର୍ତ୍ତାଳାପ, ଆକଳନ ଏବଂ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଭାବେ ଅପସରି ଯିବା ବିକଳ୍ପ ଯୋଗୁଁ ଘଟିଲା। ଯେତେବେଳେ କିଡନି ବିକ୍ରି କରିବା କଥା କୁହାଗଲା, ତାହା ଆଉ କୌଣସି ଅସାଧାରଣ କଥା ପରି ଲାଗିଲା ନାହିଁ।

ଆଜି ରୋଶନଙ୍କ ବାମପଟ ତଳିପେଟରେ ଏକ ପ୍ରଲମ୍ବିତ କଟାଦାଗ ରହିଛି ଓ ତା’ ସହିତ ରହିଛି ସାରା ଜୀବନ ସେ କ’ଣ କରିବେ ଓ ନକରିବେର ଏକ ଚିଠା। ତାଙ୍କର ସ୍ଵାସ୍ଥ୍ୟକୁ ଘେନି କୌଣସି ପ୍ରକାରର ଭୁଲ କରିବାର ଅବକାଶ ନରଖି ଅବଶିଷ୍ଟ ଜୀବନ ତାଙ୍କୁ ସେହି ବାସ୍ତବତା ସହ ବଞ୍ଚିବାକୁ ପଡ଼ିବ।

ଟଙ୍କା ସାଙ୍ଗେ ସାଙ୍ଗେ ଉଭାନ ହେଇଗଲା। ଭୂମି ଫେରସ୍ତ ମିଳିଲା ନାହିଁ। ଋଣ ହଜିଗଲା ନାହିଁ। ଯାହା ରହିଲା ତା’ ହେଲା ନିଜ ପରିବାରକୁ ବଞ୍ଚାଇ ରଖିବାକୁ ସେ ଯେଉଁ ବିକଳ୍ପକୁ ବିଶ୍ଵାସର ସହ ଚୟନ କରିଥିଲେ, ପ୍ରତିବଦଳରେ ତାହା କେମିତି ତାଙ୍କୁ ଏକ ବିରାଟ ବ୍ୟବସ୍ଥା ଭିତରକୁ ଟାଣିନେଲା ତାହାର ଜ୍ଞାନ।

କିନ୍ତୁ ଯେଉଁ ଯାତ୍ରା ଗାଁର ଋଣ ଯନ୍ତାରୁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା ଏବଂ କଲିକତା ଓ କାମ୍ବୋଡ଼ିଆ ଦେଇ ଗତି କରିଥିଲା ତାହା ଏବେ ବି ସରିନାହିଁ। ହସ୍ପିଟାଲ ଓ ଅସ୍ତ୍ରୋପଚାର ପ୍ରକୋଷ୍ଠ ବାହାରେ ରହିଛି ଅର୍ଥନୀତିର ଅନ୍ୟ ଏକ କଳା ବାଦଲ – ଦକ୍ଷିଣ-ପୂର୍ବ ଏସିଆ ସ୍ଵର୍ଣ୍ଣ ତ୍ରିଭୁଜ ମଧ୍ୟରେ ସଂଘଟିତ ହେଉଥିବା ସାଇବରସ୍କାମ (ସାଇବର ଠକେଇ) ଏବଂ ଏଠାକୁ ରହିଥିବା ଚୋରାଚାଲାଣର ମାର୍ଗ – ଅତି ଚମତ୍କାର ପ୍ରସ୍ତାବ ଯାହା କି ସତ୍ୟରେ ପରିଣତ ହେବା କଷ୍ଟକର।

ପଢ଼ନ୍ତୁ: ମିନ୍ଥୁର ଶୃଂଖଳା:
ଭାଗ ୧ – ଅଙ୍ଗ ଚୋରାଚାଲାଣକାରୀଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ କରୁଥିବା କୃଷି ଋଣ
ଭାଗ ୩ – କିଡ୍‌ନୀ ବିକ୍ରି ହୋଇଗଲା; ଲାଓସ୍‌ରେ ଚାକିରି ଜାଲରେ ଫସିଲେ ଚାଷୀ