குளிர், வெப்பம், ஈரம்: லடாக்கின் சாலை தொழிலாளர்கள்

”இந்த பகுதியில்தான் கிட்டத்தட்ட முழுவதுமாக பனியில் நான் புதைந்து போனேன். பலரும் நான் இறந்துவிட்டதாகவே நினைத்தார்கள்.”

17,480 அடி வரை தங்கலாங் லா மலைக்கணவாயில் பொழிந்த கடும்பனியை நினைவுகூருகிறார் ஷராப். “பிற தொழிலாளர்கள் என்னை காப்பாற்ற ஓடி வந்தார்கள்,” என்கிறார். ராணுவ மருத்துவமனை அருகே இருந்தது அவரது நல்வாய்ப்பு. உடனே அவருக்கு சிகிச்சை அளிக்க முடிந்தது.

ஷராப்பை போல, லடாக்கின் உயர்மலைத் தொடர்களில் சாலை கட்டுமானப் பணி செய்யும் தொழிலாளர்கள், நிச்சயமற்ற வானிலையையும் அதன் விளைவுகளையும் எதிர்கொள்வது வழக்கம். தட்பவெப்பம் அடிக்கடி, உறைகுளிருக்கும் கீழ் செல்லும். ஆனால் கடந்த இருபது ஆண்டுகளில், இன்னும் அதிக சிக்கல்கள் நேருகின்றன. “இப்போதெல்லாம் பனி பொழியும் காலம் காலநிலை மாற்றத்தால் தாமதமாக வருவதாலும் தாமதமான பனிப்பொழிவு அதிக பனியை கொண்டு வருவதாலும் நாங்கள் பெரும் சிரமங்களை சந்திக்கிறோம்,” என்கிறார் லெ மாவட்டத்தின் க்யா கிராமத்தில் வசிக்கும் ஷராப்.

இப்பகுதியின் இரண்டாவது உயரமான மலைக்கணவாயான தங்க்லங் லாவை திறக்க வேண்டியது ஷராப் மற்றும் அவரது குழுவினரின் பொறுப்பு. கடும் குளிரும் தீவிர வானிலையும் அக்டோபர் முதல் மே மாதம் வரை கணவாயை மூடிவிடுகிறது. இக்கணவாய் திறக்கப்பட்டால் லே-மணாலி நெடுஞ்சாலையில் போக்குவரத்து சீர்பெறும். 428 கிலோமீட்டர் பயணம் கொண்ட நெடுஞ்சாலையில் நான்கு கணவாய்கள் இருக்கின்றன. தங்க்லங் லாதான் உயரமான கணவாய். இங்கிருந்து பார்க்கும்போது அற்புதமாக இருக்கும். ஆனால் 10-15 நிமிடங்களுக்கு மேல் எவரும் அந்த காட்சியை காண முடியாதளவுக்கு காற்றும் குளிரும் இங்கு இருக்கும்.

ஷராப்பையும் அவரது சக தொழிலாளர்களையும் சந்தித்தபோது, சாலையில் செல்லும் வாகனங்களை மலையிலிருந்து விழும் பாறைகள் பாதிக்காத வண்ணம் ஒரு சுவரை கட்டும் பணியில் அவர்கள் இருந்தனர். லே-வின் தரை கிரானைட்டாலும் உதிரி மண்ணாலும் ஆனது. மேகவிரிசல் மழை, பாறைகளை நகர்த்தி, மலையில் உருட்டி விடும். கூரான கற்கள் வேகமாக உருண்டோடி விவசாய நிலங்களை பாதிக்கும். கட்டுமானத் தொழிலாளர்களும் மேய்ப்பர்களும் பெரியளவில் பாதிக்கப்படுவார்கள்.

“சாலைகளை பழுது பார்ப்பது கடினமான வேலை. சிமெண்ட்டை கையால் கலக்க வேண்டும். 7-8 மணி நேரங்களுக்கு வெயிலிலும் குளிரிலும் வேலை பார்க்க வேண்டும். இரண்டு முறை மட்டும் தேநீர் குடிக்கவும் உணவு உண்ணவும் இடைவேளைகள் கிடைக்கும்,” என்கிறார் ஷராப்.

ஆகஸ்ட் 2024-ல் ஒருநாள் சூரியன் மறைந்து கொண்டிருந்தபோது, ஹுந்தரிலுள்ள ஊருக்கு லடாக்கிய கிராமவாசிகள் நடைபயணமாக திரும்பிக் கொண்டிருந்தனர். மாலை 6.30 மணி இருக்கும். “ஜுல்லேய்!” உயர்மலைகளில் வணக்க்கம் தெரிவித்துக் கொள்ள பயன்படுத்தப்படும் சொல்லாடலை அவர்களிடம் சொன்னேன். “ஏன் தாமதம்?”

நின்று பதிலளித்தனர்: “ஜுல்லேய்! பிற்பகலில் எங்களால் வேலை பார்க்க முடியவில்லை. கடும் வெயில். எனவே இடைவேளை எடுத்துக் கொண்டோம்,” என்கிறார் அவர் சாலை கட்டுமான தளத்துக்கு அருகே இருக்கும் சிறு கொட்டகையை காட்டி. “கடுமையாக வெலெஐ பார்க்கிறோம். தூசும் வெயிலும் சோர்வை தருகிறது.”

இமாலயத்தின் எல்லா பகுதிகளிலும் வெப்பநிலை கடந்த அறுபது வருடங்களில் கணிசமான அளவு உயர்ந்திருப்பதாக இந்தியப் பகுதியில் காலநிலை மாற்றம் குறித்த ஆய்வு என்கிற அறிக்கை தெரிவிக்கிறது.

குளிரும் வெயிலும் மட்டுமல்ல, மழையும் பருவம் தப்பிதான் இங்கு இருக்கிறது.

ஆகஸ்ட் மாத மழையை கவலையுடன் ஜன்னலுக்கு வெளியே பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார் சோனம் லோட்டஸ். “ஜூலை மற்றும் ஆகஸ்ட் (2025) மாதங்களில் மட்டும் 44 மிமீ மழை பொழிந்திருக்கிறது. இந்த அளவு மிகவும் அதிகம்,” என்கிறார் லடாக்கின் வானிலை ஆய்வு மைய இயக்குநரான அவர்.

சமீபத்தில் நேர்ந்த பேரழிவுகளை அவரின் கவலை அடிப்படையாக கொண்டிருக்கிறது. 2005ம் ஆண்டு தொடங்கி தொடர்ந்து வெள்ளங்களை லடாக் சந்தித்திருக்கிறது. மோசமான வெள்ளம் 2010ம் ஆண்டு நேர்ந்ததுதான். 233 பேர் உயிரிழந்தனர்.

லடாக்கில் இத்தகைய இடர்கள் நேருவதற்கும் திடீர் வெள்ளங்களின் தீவிரத்தன்மைக்கும் காலநிலை மாற்றத்துடன் தொடர்பு இருப்பதாக அரசின் நிதியில் செயல்படும் இந்த ஆய்வு அமைப்பு குறிப்பிடுகிறது. லடாக்கின் “தனித்துவ பூகோள நிலை மற்றும் காலநிலை போன்றவை இன்னும் அதிகமாக இத்தகைய இடர்கள் ஏற்படவும் அப்பகுதி வாழ் மக்களுக்கு கடும் விளைவுகளை ஏற்படுத்தவும் காரணமாகிறது” எனவும் அது தெரிவிக்கிறது.

ஆகஸ்ட் 24, 2025 அன்று பெய்யத் தொடங்கிய மழை, அடுத்த நான்கு நாட்களுக்கு நிற்காமல் தொடர்ந்து பெய்து மொத்த லடாக்கையும் ஸ்தம்பிக்க வைத்தது. லே விமான நிலையம் நான்கு நாட்களுக்கு மூடப்பட்டது. பள்ளிகள், அங்கன்வாடி மையங்கள் மற்றும் பிற அரசு அமைப்புகள் மூடப்பட்டிருக்கின்றன.

அடுத்த நாள், என் நண்பர் டென்சின் டோர்ஜே என்னை தொடர்பு கொண்டு, கர்துங்க் லா உச்சியில் வாழும் கிராமவாசிகளை நேர்காணல் செய்ய நான் பயணிக்க முடியாது எனக் கூறினார். “கடும் பனிப்பொழிவால் வாகனப் போக்குவரத்தை மாவட்ட நிர்வாகம் தடை செய்திருக்கிறது. ஆகஸ்ட் மாதத்தில் பனிப்பொழிவதை யோசித்து பார்க்க முடியுமா? எல்லாமே இப்போது மாறிவிட்டது,” என்கிறார் அவர் தொலைபேசியில்

ஆகஸ்ட் மாத மத்தியில், மாலை 5 மணிக்கு சஸ்போலில் திடீர் வெள்ளம் ஏற்பட்டது. லே-ஸ்ரீநகர் நெடுஞ்சாலையில் அமைந்திருக்கும் முக்கியமான பகுதி அந்த டவுன். ஒரு வாரம் கழித்து நான் சஸ்போலுக்கு சென்றபோது, திடீர் வெள்ளத்தால் ஏற்பட்ட அழிவு தென்பட்டது. மரங்கள் சாய்ந்து கிடந்தன, நிலத்தை சகதி மூடியிருந்தது, 14 அடி அகல சாலையை சேதப்படுத்தி கிடந்தன பாறைகள்.

லிகிர் மற்றும் சாஸ்போல் போன்ற பக்கத்து கிராமங்களின் தொழிலாளர்கள், சாலையை மீட்டெடுக்க உழைத்துக் கொண்டிருந்தனர். புலம்பெயர் தொழிலாளர்களும் வேலை செய்து கொண்டிருந்தனர். ஜார்க்கண்டை சேர்ந்த ராஜேஷ் பல்லா, பொருட்களை கண்காணிக்கும் இரவு நேரப் பணியில் இருந்தார். “பாதையை சரி செய்ய குறுக்கே கிடக்கும் தடைகளை அகற்ற வேண்டும். சில நேரங்களில் நேரம் பார்க்காமல் தொடர்ந்து நாங்கள் உழைக்க வேண்டும்,” என்கிறார் அவர்.

இந்த உயரத்தில் இந்த வானிலையில் இருப்பது கஷ்டம். “இது கோடைக்காலம். ஆனால் திடீரென இரவில் பனி பொழியத் தொடங்கியது. கூடாரம் என் மேல் விழுந்து விடுமோ என பயந்தேன். பயங்கரமாக இருந்தது,” எனகிறார் அந்த 39 வயதுக்காரர். அது மதிய உணவுக்கான நண்பகல் நேரம் என்பதால் உரையாடல் முடிவுற்றது.

ஜார்க்கண்ட், சட்டீஸ்கர், பிகார், மத்தியப் பிரதேசம் மற்றும் நாட்டின் பிற பகுதிகளை சேர்ந்த புலம்பெயர் தொழிலாளர்களுக்கு இந்த வேலைகள் விருப்பத்துக்குரியவை. 2019ம் ஆண்டில் லடாக், யூனியன் பிரதேசம் என அறிவிக்கப்பட்டதும் கட்டுமானத் திட்டங்கள் சுணக்கம் கண்டது. அதற்கு முன்பு, ஜம்மு காஷ்மீரின் ஒரு மாவட்டமாக இருந்தது லடாக்.

“லடாக்கின் தனித்துவ பூகோள அமைவு முக்கியமான மாற்றங்களை, குறிப்பாக ஜூன் 2020-ல் நடந்த இந்தோ சீனா மோதலுக்கு பிறகு உருவாக்கியிருக்கிறது,” என்கிறார் லேவை சேர்ந்த உள்ளூர் பயண முகவரான டென்சின் டோர்ஜே. “சாலைப் பணிகள் வேகமெடுத்தன. எல்லை கிராமங்கள் வரை ராணுவம் போக்குவரத்து எளிதாக நேரும் வகையில் சாலை இணைப்புகள் உருவாக்கப்பட்டன.”

லடாக்கில் 4,300 கிமீ சாலைகள் இருக்கின்றன. மேலும் நிர்வாகத்தின் ‘Vision 2050’ திட்டப்படி, எல்லா சாலைகளும் எல்லா வானிலைகளுக்குமான சாலைகளாக்கப்பட வேண்டும். எனவே இப்பகுதியில் சாலை கட்டுமான தொழிலாளர்களுக்கு பெரும் தேவை இருக்கிறது.

சாஸ்போலில் சாலையை பழுது பார்க்கும் 13 தொழிலாளர்கள் இருக்கும் குழுவில் சேரிங் ஆங்மோவும் ஒருவர். “இது மிகவும் ஆபத்தான (பழுது பார்ப்பது) வேலை. ஆனால் குளிர்காலம் தொடங்குவதற்கு முன் சாலையின் இந்த சந்திப்பை நாங்கள் சரிசெய்ய வேண்டும். இந்த உயரத்தில், மழையில் நாங்கள் அதிகமாக வேலை செய்தால் காய்ச்சல், இருமல் மற்றும் சளி எங்களுக்கு ஏற்படும் வாய்ப்பு அதிகம்.

அவரும் பிறரும் எல்லை சாலை அமைப்பின் (BRO) தாய் அமைப்பான பொது பொறியாளர் படையின் (GREF) ஒப்பந்த ஊழியர்களாக இருக்கின்றனர்.

“மழை மீண்டும் தொடங்காது என எண்ணுகிறேன். தொடங்கினால், வேலை தாமதமாகும்,” என்கிறார் அச்சே சேரிங் என அழைக்கப்படும் சேரிங். அச்சே என்றால் அக்கா என அர்த்தம். வேலை தாமதமானால், ஊதியம் கிடைக்க தாமதமாகும். மழை போன்ற தீவிர வானிலை, அவர்களின் வேலை நாட்களை நிறுத்தி, பொருளாதார இழப்பை ஏற்படுத்தவல்லது.

GREF-ன் ‘நிரந்தரமல்லாத ஊழியர்கள்’ என்கிற அடிப்படையில் அவர்களின் சராசரி ஊதியம், ஆபத்து மற்றும் அவசரநிலை சார்ந்து, 12,000 தொடங்கி 25,000 வரை மாதந்தோறும் கிடைக்கிறது. 13 பேர் கொண்ட இக்குழு, வீட்டுக்கு ரூ.16,900 கொண்டு செல்வார்கள்.

“பகலில் கடும் வெயில் இருக்கும். ஒருநாள் வெயிலில் மயக்கம் போட்டுவிடுவேன் என நினைத்தேன்,” என்கிறார் சாஸ்போலை சேர்ந்த இன்னொரு தொழிலாளரான சோனும் மோண்டோப்.

லிகிரை சேர்ந்த 39 வயது தொழிலாளரான அவர், ஒரு கோப்பை தேநீரை எடுத்துக் கொண்டு பேச்சை தொடர்கிறார்: “மழை இயல்பாகி வருகிறது. நான் இங்குதான் பிறந்து வளர்ந்தேன். வானிலை தன்மை மாறியபோதும் குர் குரின் (லடாக்கின் பாரம்பரிய உப்பு தேநீர்) சுவை மாறவில்லை. குர் குரின் கோப்பையும் மாறவில்லை.”

உயர மலைகளின் பெரும் பரப்பை பார்த்து பெரும்பாலானோர் ஆழ்ந்து சுவாசிப்பதுண்டு. ஆனால் அது சரியான விஷயமாக இல்லாமல் போகும் வாய்ப்பு இருக்கிறது. தூசு காற்று, காற்றுக் கிருமிகள் போன்றவை இப்பகுதியின் காற்று தரத்தை குறைத்து வருகின்றன.

பல லடாக்கிய நோயாளிகள் சுவாசக்கோளாறில் அவதிப்படுவதாக டாக்டர் சோனம் நோர்பூ சொல்கிறார். “மேலும் ஆய்வு செய்ததில் அவர்களுக்கு காசநோய் இருப்பதை கண்டறிந்தேன்,” என்கிறார் அப்பகுதியின் முதல் மருத்துவர்களில் ஒருவரான அவர். 82 வயதாகும் அவர், சிந்து நதிப் பகுதியின் கிராமவாசிகள் சார்ந்து விரிவான ஆய்வு செய்திருக்கிறார்.

நிமோகோனியோசிஸ் என அறியப்படுகிற சுவாசக்கோளாறு நோய்கள் அதிகமாக அப்பகுதியில் இருப்பதை அவரின் ஆய்வு கண்டறிந்தது. நிலக்கரி தூசு, சிலிக்கா, ஆஸ்பெஸ்டாஸ் தூசு போன்ற நுண்ணிய துகள்கள் மற்றும் இழைகள் ஆகியவற்றை சுவாசிப்பதால் ஏற்படும் தொழில்பூர்வ நுரையீரல் நோய்தான் நிமோகோனியோசிஸ்.

அவரின் ஆய்வு, 1991ம் ஆண்டின் ஆய்வறிக்கையிலும் பிரதிபலித்தது. லடாக்கின் மூன்று கிராமங்களில் நிமோகோனியோசிஸ் நோய் பரவலாக இருப்பதாக குறிப்பிட்டிருந்தது ஆய்வறிக்கை. காற்றில் இருக்கும் அதிக தூசு, சமையலறைகளில் பயன்படுத்தப்படும் சிம்னிகள், புயலின்போது காற்றில் அதிகமாக இருக்கும் சிலிக்கா ஆகியவை காரணங்களாக அறிக்கையில் சொல்லப்பட்டிருக்கின்றன. “தூசு புயல்களில் வரும் சிலிக்கா மற்றும் எரிபொருள் புகை போன்றவை நிமோகோனியோசிஸ் நோய்க்கான காரணங்களாக இருக்கின்றன,” என்கிறது ஆய்வறிக்கை.

நிமோகோனியோசிஸ் நோய்க்கான நேரடி காரணமாக காலநிலை மாற்றம் இல்லை எனினும், அது நோயை தீவிரப்படுத்தி ஆபத்துகளை அதிகரிக்கும் வாய்ப்பு இருக்கிறது என்கிறார் டாக்டர் நோர்பூ. “வெப்ப வானிலை, தூசை அதிகரிக்கும். அவை கிருமிகளையும் தாது துகள்களையும் கொண்டிருக்கும். அவை மறுபக்கத்தில் சிலிக்கோசிஸ் பாலைவன நுரையீரல் நோய் போன்ற நுரையீரல் பிரச்சினைகளை உருவாக்கும். எனவே இத்தகைய பிரச்சினைகளை கொண்டிருக்கும் தொழிலாளர்கள் இன்னும் துயருருவார்கள்,” என்கிறார் அவர்.

ஒரு காலத்தில் ஆகஸ்ட் மாதம்தான் லடாக் செல்ல சரியான மாதம் என லடாக்கியர்கள் கூறுவார்கள். ஆனால் கடந்த பத்து ஆண்டுகளில், இந்த காலத்தில் இங்கு பயணங்கள் மேற்கொள்வது இடர்களை உருவாக்குவதாக மாறியிருக்கிறது.

அன்று பிற்பகலுக்கு மேல், செமோ கொயெங்காங் மடாலயத்தில் ஒரு கூடாரத்தில் சில தொழிலாளர்கள் இளைப்பாறுவதை கண்டேன். அவர்கள் கூறினார்கள்: “நுப்ரா பள்ளத்தாக்குக்கு செல்லும் சாலை மூடப்பட்டுவிட்டதால் நாங்கள் திரும்பி செல்ல முடியாது. எங்களின் வேலைகளையும் ஆரோக்கியத்தையும் வீடுகளையும் பாதித்து முடித்த பிறகுதான் மழை நிற்கும். இயற்கையின் தயவில்தான் நாங்கள் இருக்கிறோம்.”

தமிழில்: ராஜசங்கீதன்