மரத்துண்டுகளில் வாழ்க்கையை செதுக்கும் கலை

கூடைகளுடன் நடந்து செல்லும் பெண்கள், கோடரிகளுடன் செல்லும் ஆண்கள், மாட்டு வண்டிகளை ஓட்டிச் செல்லும் விவசாயிகள், கவுர் மரியாவின் இசைக்கு நடனம் ஆடும் இளைஞர், இளம்பெண்கள் – இதுவே கர்பெங்கலில் மூங்கிலால் வேலியிடப்பட்ட பழமையான மண் குடிசையின் முற்றத்தில் இருந்து காணும் கோண்ட் பழங்குடியினரின் உலகம். நாராயண்பூரின் அடர்ந்த வெப்ப மண்டல காட்டுப் பகுதிக்குள் இக்கிராமம் உள்ளது. அந்த இடமே இதமான, மண் வாசனையும், மரத்துண்டுகள் வெட்டப்பட்ட நறுமணத்தாலும் நிரம்பியுள்ளது. சில மரத்துண்டுகள் பாதி செதுக்கப்பட்டு சிதறிக் கிடக்கின்றன. ஒவ்வொரு மரத்துண்டும் ஒரு கதை சொல்ல காத்திருக்கிறது. போலவே தனது கருவிகள், மரத்துண்டுகள், உதவியாளர்கள் சூழ, வயதான பண்டி ராமும் அமர்ந்திருக்கிறார்.

குத்துக்காலிட்ட நிலையில் அமர்ந்து, மங்கிப்போன தனது கண் பார்வையோடு பாதுகாப்பு கவசம் அணிந்தபடி மரத்துண்டை செதுக்கி இந்த 70 வயது முதியவர் இறுதி வடிவம் தருகிறார். அவர் சென்னி, திரிகோண், ரெஜி, படாசி, ஹத்தோரி என வட்டார மொழிப் பெயர்களில் தனது சிறப்பு கருவிகளை அவ்வப்போது உதவியாளர்களிடம் கேட்கிறார். அவரிடம் பயிற்சி பெறும் மாணவர்களுக்கு செதுக்கும்போது தனது கை அசைவதை காட்டி தாய்மொழியான கோண்டில் சொல்லித் தருகிறார். பண்டி ராம், மரத்தில் செதுக்கும்போது காட்டின் சுவாசம் வெளிப்படுகிறது. காடுகளுடன் இணக்கமாக வாழ்ந்த ஒரு வாழ்க்கையை அவரது முரியா கோண்ட் சமூகத்தின் ஒரு தலைமுறை தெளிவாக நினைவில் வைத்துள்ளது.

இப்போதெல்லாம் வேலை செய்வது அவருக்கு கடினமாக இருந்தாலும், அதிலிருந்து விலகி இருப்பது இன்னும் வலியைத் தருகிறது. “சரியான மரத்துண்டை தேர்வு செய்து செதுக்குவது எப்படி என்று எனக்கு நன்றாக தெரியும்,” என்கிறார், அவரது மகனும், மரச்சிற்ப கலைஞருமான பால்தேவ். “இக்கலை எனக்கு மூச்சுக்காற்று போன்றது,” என்கிறார் பண்டி ராம். இக்கலையைவிட்டு என்னால் வாழ முடியாது.” நான்கு, ஐந்து பேர் மரங்களை அறுக்கின்றனர், மரத்துண்டுகளில் சிலை வடிக்கின்றனர், மரங்களை சுமந்து செல்கின்றனர். அந்த தாழ்வாரத்தில் அவரும் அமர்ந்திருக்கிறார்.

"இது ஏதோ நாட்டுப்புற கலை என்று தான் முதலில் நினைத்தேன்,” என்கிறார் பண்டி ராம். "நகர மக்கள் வந்து என்னை பாராட்டியபோது தான் இதை ஒரு தொழிலாக உணர்ந்தேன். என் வாழ்வாதாரமாக இக்கலையை ஏற்க முடிவு செய்த பிறகு தந்தையிடம் மெல்ல இதை கற்று தேர்ந்தேன்.” 35 ஆண்டு காலமாக பழங்கால மரக்கலையை உயிர்ப்புடன் வைத்து அவர் தனது சமூகத்தின் பாரம்பரியத்தை பாதுகாக்கிறார். மரங்களும், மரப் பொருட்களும் அச்சமூகத்தின் வீடுகளில் அன்றாட வாழ்வின் அங்கமாக அலங்காரப் பொருட்களாக, வீட்டு உபயோகப் பொருட்களாக, சடங்குகள், திருவிழாக்களில் இடம்பெறுகின்றன.

“விவசாயத்தை விட்டுச் செல்வது அப்போது என் தந்தைக்கு அவ்வளவு எளிதாக இல்லை,” என பண்டி ராம் அக்காலத்தை நினைவுகூர்கிறார். “ஆரம்பத்தில் இது ஒரு கலை என்றுகூட எனக்குத் தெரியாது. விலங்குகள், மரங்கள், செடிகள் என காட்டில் காணும் யாவற்றையும் மரத்தில் செதுக்க முயற்சிப்பதை வழக்கமாக வைத்திருந்தேன். என் தந்தை மர வேலைப்பாடு செய்வதை கவனிப்பேன். அவருடன் சந்தைக்கு செல்வேன். அவரிடமிருந்து மர சீப்பு செதுக்குவதை கற்றுக் கொண்டேன்.

"கொய் படீ பாத் நஹி ஹை, ஏ காம் சிகா ஹை. அப் கொய் நக்காஷி நஹி ஜிசே மேம் நா கர் சகும். பர் வோ கங்கி ஜோ மெய்னே பனாய் தி உசே ஆஜ் தத் மேரே பேடே நஹி பனா பாயே. [எதுவும் பெரிய விஷயமில்லை. இக்கைவினையை கற்றுக் கொண்ட பிறகு என்னால் செதுக்க முடியாதது என எதுவும் இல்லை. நான் அப்போது செய்த சீப்பை இப்போது வரை என் மகனால் செதுக்க முடியவில்லை,]" என பெருமையுடன் அவர் புன்னகைக்கிறார்.

அவரது பன்னிரெண்டு மகன்களில் நான்கு பேர் மர வேலைப்பாடுகளை செய்கின்றனர். மற்றவர்கள் வெவ்வேறு தொழில்களில் உள்ளனர். "என் குடும்பம் இக்கலையையே நம்பி உள்ளது. இதற்கு எனது நான்கு மகன்களும் உதவுகின்றனர். தேவைப்பட்டால் அவர்களின் மனைவிகளும், பிள்ளைகளும்கூட உதவி செய்வார்கள்." தேவை அதிகமாக இருக்கும் போது பெண்களும் மரங்களை வெட்டுவது, மரத்தை சீவுவது போன்ற வேலைகளை செய்கின்றனர். தனது சமூகத்தைச் சேர்ந்த பலருக்கும் பண்டி ராம் இக்கலையை கற்றுத் தந்து கலைஞர்கள் ஆக்கியுள்ளார்.

தனது குழுவில் இடம்பெற்றுள்ள போண்டா ஊராட்சியைச் சேர்ந்த (மேற்கு சிங்பம் மாவட்டத்தில் உள்ளது) சுக்தேவ் மாந்தவி இத்துறையில் 28 ஆண்டுகளாக வேலை செய்கிறார். இயந்திரங்கள் ஏதுமின்றி முற்றிலும் கைகளால் செதுக்கும் நுட்பத்தைக் கற்க ஆறு ஆண்டுகளுக்கு முன் அவர் பண்டி ராமிடம் வந்தார். இந்த எழுபது வயதுக்காரரை குருவாக ஏற்று பாபுலால் மாந்தவி என்பவரும் ஓராண்டாக பயிற்சி பெற்று வருகிறார். மாநிலம் முழுவதும் பல கலைஞர்களுக்கு இக்கைவினைக் கலையை அவர் கற்பித்துள்ளார்.

கர்பெங்காலில் இப்போது காட்சிகள் மாறி வருகின்றன. அங்கு அண்மைக் கால மக்கள்தொகை கணக்கெடுப்பின்படி, 1,700 பழங்குடிகள் உள்ளனர். இதற்கு திறன்பேசிகள் தான் காரணம் என பண்டி ராமின் மகன் பால்தேவ் நம்புகிறார். “முன்பெல்லாம் மக்கள் தங்கள் வேர்களுடன் இணைந்திருந்தனர். இப்போது திறன்பேசிகள் வந்தவுடன் தங்கள் கலாச்சாரத்தை மறந்து விலகிச் செல்கின்றனர்,” என்கிறார்.

“முன்பு போல இப்போது யாரும் திஹர்ஸ் [பண்டிகைகள்] கொண்டாடுவதில்லை,” எனும் பால்தேவின் கண்கள் தனது தந்தை வடித்த மரப் பலகைகள், மரத் தூண்களை கொண்டு சமூகத்தில் கொண்டாட்டங்கள் நிகழ்ந்ததை நினைத்துப் பார்க்கிறது. நடவு கால தொடக்கத்தை குறிக்க அமுஸ், பருவத்தின் முதல் சாகுபடியை கொண்டாட நுவாகை, அறுவடைக்கு உதவிய கால்நடைகளுக்கு நன்றி கூற தியாரி, பூமித் தாய்க்கு நன்றிக்கூற சாரு, மண்ணைக் கொண்டாட மதி போன்ற பண்டிகைகள் கொண்டாடப்படுகின்றன.

“முன்பு நடைபெற்ற கொண்டாட்டங்கள் பற்றி புதிய தலைமுறையினருக்கு தெரியாது. எங்களைப் போன்றோரை ஊக்குவிக்க இப்போது எதுவுமில்லை,” என்றபடி பால்தேவ் மரபுகள் மறக்கப்படுவதை நினைத்து வருந்துகிறார். “முன்பு இங்கு கொடுல் [பழங்குடியின இளைஞர்களுக்கான சமூக பயிலகம்] இருந்தது. அது வெள்ளத்தில் அடித்துச் செல்லப்பட்டுவிட்டது. இப்போது புதிதாக ஒன்றை கட்டுகின்றனர். ஆனால் இப்போது கொதுல்கள் தேவைப்படுதில்லை. மக்களின் கலாச்சாரத்தை காப்பாற்றும் தோற்றத்தை உருவாக்க அரசு அதை கட்ட விரும்புகிறது. வாழ்வின் பிரிக்க முடியாத அங்கமாக காடுகள், பண்டிகைகள், பகிர்தல் இருந்ததை நினைவுபடுத்தும் சின்னங்கள் இச்சிற்பங்கள்,” என்கிறார் அவர்.

இங்கு இழப்புகள் மட்டுமின்றி லாபக் கதைகளும் உண்டு. “திறன்பேசிகள் வந்ததில் சில நன்மைகளும் உண்டு. இப்போது எங்கள் வேலையை பலரும் அறிகின்றனர். அதன் மூலம் எங்களுக்கு ஆர்டர்களும் வருகின்றன,” என்கிறார் பால்தேவ். அவரது தந்தையும் ஆமோதித்தபடி தொடர்கிறார், “இக்கலையால்தான் கிராமத்தைத் தாண்டி உலகம் எங்களை அறிகிறது. எங்களுக்கு பெருமையாக உள்ளது.” போபால், ஐதராபாத் பழங்குடியின அருங்காட்சியகங்களில் பண்டி ராம் வடிவமைத்த தூண்கள், கதவுகள் இடம்பெற்றுள்ளன. பஸ்தாரின் சித்ரகூட் போன்ற சுற்றுலாத் தளங்களில் அவரது படைப்புகள் நிரந்தமாக நிறுவப்பட்டுள்ளன. “இக்கலையின் நுட்பங்களை என் மகன்களுக்கு இப்போதும் நான் கற்பித்து வருவதால் இக்கலை பாரம்பரியமாக தொடர்கிறது,” என்கிறார் பண்டி ராம்.

எனினும் அவரது புகழ்பயணம் திறன்பேசிகளுக்கு முன்பே தொடங்கிவிட்டது. 1980-களில் இப்பயணம் தொடங்கியது. அப்போது அவருக்கு 25 வயது தான். பாரத் பவனில் பல்வகை கலை வளாகத்தை நிறுவியதற்காக அறியப்பட்ட ஜெகதீஷ் சுவாமிநாதன், பழங்குடி கலைகளின் தொகுப்பை உருவாக்க ஒரு தொலைநோக்குப் பார்வையையும் திட்டத்தையும் கொண்டிருந்தார். பண்டி ராமின் கலை படைப்புகளை அறிந்து போபாலுக்கு அவரை அழைத்தார். “அதுவரை இக்கலையை விட்டு கூலி வேலைக்குச் செல்ல வேண்டும் என்ற எண்ணத்தில் இருந்தேன். ஆனால் எனக்கு இந்த வேலை மிகவும் பிடித்தமானது. என் படைப்புகளை வாங்க ஆட்கள் இருந்தாலும், இல்லாவிடிலும் இதை தொழிலாகவே தொடரவே நான் நினைத்தேன்.” போபால் வந்த பிறகு என் படைப்புகளுக்கு பாராட்டுகள் கிடைத்ததால் வாழ்வாதாரமாக இத்தொழிலை தொடர எளிதாக இருந்தது. எனக்கு விவசாயத்தில் கிடைத்ததைவிட மர வேலைப்பாடுகளில் அதிக பணம் கிடைத்தது,” என்கிறார் பண்டி ராம்.

இருப்பினும் விவசாயத்தை வாழ்வின் அங்கமாக அவர் தொடர்கிறார். இப்போது அவரது கண் பார்வைத்திறன் மங்கி வருவதால் முன்பு போல செதுக்குவதில் சிரமம் உள்ளது. இப்போது பல முறை செதுக்க வேண்டி உள்ளது. ஆனால் இக்கலைக்காகவே அவரது இதயம் துடித்துக் கொண்டிருக்கிறது. “மர வேலைப்பாட்டிற்கு ஒன்று மிகவும் அவசியம் – அது தேக்கு, சால், இலுப்பை போன்ற தரமான மரங்கள். வனத்துறையின் ஏலத்தில் இவற்றை நாங்கள் வாங்குவோம். இப்போதெல்லாம் வனத்துறை அதிகாரிகளும் முன்பு போல இல்லை, மரங்களும் அப்படி கிடைப்பதில்லை,” என்கிறார் பண்டி ராம்.

“எந்த மர சிற்பமும் நீடித்து நிலைக்க வேண்டும். அதனால் நாங்கள் தரத்தில் சமரசம் செய்துகொள்வதில்லை. அதற்காக விலை உயர்ந்த மரங்களையும் பயன்படுத்துகிறோம்," என்கிறார் பல்ராம். இப்போது இக்குழுவிற்கு ஆர்டர்கள் மூலம் நல்ல வருவாய் கிடைக்கிறது. “ஒரு கொதுல் தூண் 35,000 ரூபாய்க்கும், பலகை 70,000 ரூபாய்க்கும் விற்கப்படுகிறது. என்னிடம் முதன்முதலில் சிற்பம் வாங்கியது ஓர் அரசு ஊழியர். இதற்காக எனக்கு நல்ல தொகை கிடைத்தது. அப்போது நான் மிக மகிழ்ச்சியான மனிதராக உணர்ந்தேன்."

“இதுதான் வித்தியாசம்: முன்பு வறுமை இருந்தது. விற்க சந்தை இல்லை. மக்களும் இக்கலையை அங்கீகரித்திருக்கவில்லை. இப்போது எனக்கு வயதாகிவிட்டது, பார்வை மங்கிவிட்டது. இளைஞர்களிடையே போதிய வரவேற்பின்றி இக்கலை மெல்ல அழிந்து வருகிறது," என்கிறார் இந்த கலைஞர்.

ஆகஸ்ட் மாதம் அவரை நான் பார்த்தபோது இந்திய அரசின் பத்மஸ்ரீ விருதை அவர் பெற்றிருந்தார். அவர் தனது கலாச்சாரத்தை உயிர்ப்புடன் வைக்க கிராமத்தில் கலை மையம் அமைத்து பிள்ளைகளுக்கு மரங்களை கண்டறிவது, கருவிகளை கையாள்வது போன்றவற்றை கற்பிக்க விரும்புகிறார். “ஹம் சாஹ்தே ஹை கி யஹ் காலா பச்சோ மெயின் ஜியே. ஜங்கல் கி பாஷா, லகடி கி ஸ்மிருதி – சப் ஆனேவாலி பீதி தக் ஜாயே. இக்கலை குழந்தைகளை சென்றடைய விரும்புகிறேன். காட்டின் மொழி, மரங்களின் நினைவு போன்றவை அடுத்த தலைமுறையைச் சென்றடைய வேண்டும்.”

இக்கட்டுரை முதன்முதலில் இந்தியில் வெளியானது.

மிருணாளினி முகர்ஜி அறக்கட்டளை மானிய (MMF) உதவியில் இக்கட்டுரை வெளிவந்தது.

தமிழில்: சவிதா