மங்காத மொழி

திருமணத்திற்குப் பிறகு, லோனடேய் கிராமத்தில் அமைந்துள்ள தனது புகுந்த வீட்டிற்குள் ரீனா பார்டேட்டி முதன்முதலில் காலெடுத்து வைத்தபோது, ​​அவர் ஆச்சரியத்தில் ஆழ்ந்தார்.

"குடும்பத்தில் இருந்த சிறு குழந்தைகள் கூட, தாய்மொழியான [கோண்டி] மொழியை சரளமாகப் பேசினார்கள்," என்று அவர் நினைவுகூருகிறார். ஆனால் ரீனாவிற்கோ, தனது கோண்ட் சமூகத்தின் மொழியைப் புரிந்துகொள்வதே மிகவும் கடினமாக இருந்தது. ஏனெனில், "எனது சொந்த கிராமமான [மோயா] கிராமத்தில் கோண்டி மொழியைப் பேசுவதற்கு யாருமே இல்லை," என்று 34 வயதான அந்த ஆதிவாசி விவசாயி கூறுகிறார்.

லோனடேய் கிராம மக்கள் தொகையில், சுமார் 80 சதவீதம் பேர் கோண்ட் பழங்குடியை சேர்ந்தவர்களாவர். "கோண்ட் சமூகத்தைச் சாராதவர்கள் கூட, இம்மொழியைப் கற்றுக்கொண்டு பேசுகிறார்கள்," என்று அவர் சுட்டிக்காட்டுகிறார்.

ரீனா வீட்டு குழந்தைகள் அவரை கிண்டல் செய்வார்கள்: "மாமி கோ கோண்டி போல்தே நஹி ஆத்தி, சாச்சி கோ கோண்டி போல்தே நஹி ஆத்தி [எங்கள் அத்தைக்கு கோண்டி மொழி பேசத் தெரியவில்லை]!" அந்தச் சம்பவத்தை நினைவுகூர்ந்து சிரித்தபடியே அவர் மேலும் கூறுகிறார்: "ஆரம்பத்தில் நான் பேசுவதற்கு திணறினாலும், நாளடைவில் அவர்களுடன் தாய்மொழியிலேயே பேசத் தொடங்கிவிட்டேன்."

கோண்டி ஒரு திராவிட மொழி. இது ஒரு காலத்தில் மத்தியப் பிரதேசம் மட்டுமல்லாமல், மத்திய இந்தியாவின் பிற பகுதிகளிலும் பரவலாகப் பேசப்பட்டது. இன்று, இது யுனெஸ்கோவால் பாதிக்கப்படக்கூடிய மொழிகளில் ஒன்றாகப் பட்டியலிடப்பட்டுள்ளது. மாநிலத்தில் உள்ள மிகப்பெரிய ஆதிவாசி சமூகங்களில் கோண்ட் சமூகம் ஒன்று என்றாலும், அவர்களின் மொழி அச்சுறுத்தலுக்கு ஆளாகியுள்ளது.

கல்வி மற்றும் வேலை வாய்ப்புகளுக்காக நகரங்களுக்குக் குடிபெயரும்போது, சமூகத்திலிருந்து ஒதுக்கப்படுவோம் என்ற அச்சத்தின் காரணமாக, பல கோண்டி மொழி பேசுபவர்கள் இந்தி போன்ற பிற இணைப்பு மொழிகளில் பேசத் தொடங்கியுள்ளனர். கோண்ட் ஆதிவாசிகளில் இருவரில் ஒருவர் மட்டுமே எழுத்தறிவு பெற்றவர். மேலும் இந்த சமூகத்தினரிடையே பள்ளியில் இருந்து பாதியில் நின்று விடுபவர்களின் எண்ணிக்கை மிகவும் அதிகம் என்கிறார் சமூக சேவகர் ராம்நாத் உய்க்கி.

படிக்க: ‘எங்கள் மதமும் சாதியும், எங்கள் கோண்டி மொழி’

ரீனா, மந்த்ராம் உட்பட, லோனடேயில் வசிக்கும் சுமார் 1,000 பேரில் பெரும்பாலானோர், விவசாயிகள். அவர்கள் ஒரு ஏக்கர் நிலத்தில் தங்கள் சொந்த நுகர்வுக்காக மக்காச்சோளம் பயிரிடுகிறார்கள். பந்தூர்னா தாலுக்காவில் உள்ள லோனடேயில் இருக்கும் அவர்களது வீடு, அந்த நிலத்திலிருந்து சிறிது தூரத்தில் அமைந்துள்ளது.

பாரி அவர்களைச் சந்தித்த அன்று, பயிர்கள் அறுவடைக்குத் தயாராக இருக்கும் நிலையில், மழை பெய்யவிருப்பது குறித்து அந்தத் தம்பதியினர் கவலையுடன் இருந்தனர்.

கருமேகங்கள் திரண்டு, இடியும் தூறலும், கனமழையாக மாறியிருந்தது. ஏறக்குறைய பழுத்திருந்த மக்காச்சோளத்தைப் பார்க்க ரீனாவும் மந்த்ராமும் வயலை நோக்கி விரைந்தனர்.

“சூயி, சௌர், பூச், டோட்டா…” வார்த்தைகள் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக வெளிவருகின்றன. மக்காச்சோளக்கதிரின் பாகங்களுக்கான கோண்டி வார்த்தைகளுக்கு ஏற்ப ரீனாவின் கைகள் ஒத்திசைந்து அசைகின்றன. மழை நிற்கிறது. கோண்டி பாடத்திற்கான நேரம் இது. ரீனா எங்களுக்குக் காட்டுகிறார். "சூயி"யை அவர் வேகமாக உரிக்க, பூச் வழியே பளபளக்கும் புதிய, முத்து போன்ற வெண்மையான சோள விதைகள் வெளிப்படுகின்றன. "சூய் என்பது சோளத்தின் வெளி இலைகள், கோண்டி மொழியில் இது 'படௌட்' என்றும் அழைக்கப்படுகிறது. பூச் என்பது சோளத்தின் உச்சியில் தொங்கும் பட்டு போன்ற இழைகளின் தொகுப்பு," என்று தன் கோண்டி வார்த்தை பரிச்சயத்தைக் காண்பித்து ரீனா பெருமிதம் கொள்கிறார்.

விதைகளை எடுத்த பிறகு எஞ்சியிருக்கும் எலும்புக்கூடு போன்ற பகுதியை சுட்டிக்காட்டி, "'தோட்டா' உட்பட சோளக்கதிரின் எந்தப் பகுதியும் வீணாவதில்லை," என்கிறார் 49 வயதான மந்த்ராம்.

தோட்டா (தூந்த் என்றும் அழைக்கப்படுகிறது) என்பது சோளக்கதிரின் தண்டுப் பகுதியாகும். இது பெரும்பாலும் சமையல் எரிபொருளாகவும், குளிர்காலத்தில் தீ மூட்டுவதற்கும் பயன்படுத்தப்படுகிறது. பூச் மற்றும் சூயி, பின்னர் தோட்டாவுடன் சேர்த்து மாடுகளுக்கும் ஆடுகளுக்கும் தீவனமாகக் கொடுக்கப்படுகிறது. சோளக்கதிரின் பூ 'சௌர்' என்று அழைக்கப்படுகிறது, என்று மந்த்ராம் எங்களுக்குத் தொடர்ந்து கற்பிக்கிறார்.

சிந்த்வாரா, மத்தியப் பிரதேசத்தில் 'சோள நகரம்' என்று பிரபலமாக அறியப்படுகிறது. கர்நாடகாவிற்குப் பிறகு, இந்தப் பயிரை உற்பத்தி செய்வதில் இந்த மாநிலம் இரண்டாவது பெரிய மாநிலமாகும்.

மக்காச்சோளம் (ஸியா மேய்ஸ்) என்பது புல் வகையைச் (போஷே) சேர்ந்த ஒரு தாவரமாகும். இது மாவட்டத்தில் உள்ள விவசாயிகளுக்கு அதிக லாபம் தரும் மற்றும் பொருளாதார ரீதியாக சாத்தியமான பயிராக உருவெடுத்துள்ளது. ரீனா மற்றும் மந்த்ராமைப் போலவே, மாவட்டத்தில் உள்ள கோண்ட் சமூகத்தினரும் கோதுமை, சோயாபீன்ஸ், கரும்பு மற்றும் பருத்தியுடன் உளுந்து, துவரை போன்ற பயறு வகைகளையும், பார்படீ (பீன்ஸ்) போன்ற காய்கறிகளையும் சேர்த்து கலப்புப் பயிராக சாகுபடி செய்கின்றனர். பல ஆண்டுகளாக, ஜோவர் (சோர்கம்) சோளம் மற்றும் கோதுமை உற்பத்தியில் குறிப்பிடத்தக்க சரிவு ஏற்பட்டுள்ளது. "ஆழ்துளைக் கிணறு வசதி உள்ளவர்களால் மட்டுமே கோதுமையில் நல்ல அறுவடை பெற முடியும்," என்று மந்த்ராம் சுட்டிக்காட்டுகிறார்.

இவர்கள் சந்தரங் (ஆரஞ்சு) மரக்கன்றுகளை நட திட்டமிட்டுள்ளனர். "இது எங்களுக்கு மிகச் சிறந்த விலையைப் பெற்றுத் தருவதோடு, அடுத்த நான்கு முதல் ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு நல்ல விளைச்சலையும் தரும்," என்கிறார் ரீனா. மற்ற பயிர்களை விட பல நிறுவனங்கள் அதிக விலை கொடுப்பதாலும், முழு அறுவடையையும் வாங்கிக் கொள்வதாலும், கிராமத்தில் உள்ள மற்ற விவசாயிகளும் படிப்படியாக ஆரஞ்சு சாகுபடிக்கு மாறி வருகின்றனர்.

ரீனா திருமணத்திற்குப் பிறகு லோனடேய் வந்தபோது, சோள விளைச்சல், ஆண்டுக்கு மூன்று முதல் ஒன்றரை குவிண்டால் என, மிகவும் குறைவாக இருந்ததைக் கவனித்தார். "அதனுடன் சரியான மாட்டுச் சாண உரம் மற்றும் யூரியா கலவையைச் சேர்க்கும்போது வளம் அதிகரிக்கிறது," என்கிறார்.

முன்னர், ஒவ்வொரு கோண்ட் வீட்டின் கூரையிலும் சோளக் கொப்பு தொங்கவிடப்பட்டு, மழைநீர், பூச்சிகள் மற்றும் சுற்றித் திரியும் கால்நடைகளிடமிருந்து பாதுகாப்பாக இருக்க பருத்தித் துணியால் மூடப்பட்டிருந்தன. ஆனால் இன்று, சந்தையில் விதைகள் பாக்கெட்டில் கிடைப்பதால், பெரும்பாலான குடும்பங்கள் இந்த பாரம்பரிய வழக்கத்தைப் பின்பற்றுவதில்லை.

"எங்களுக்கு [கோண்டுகள்] சோள மாவில் செய்யப்பட்ட ரொட்டிகள் பிடிக்கும்; அது எங்களை ஆரோக்கியமாகவும் வலிமையாகவும் வைத்திருக்கிறது. மேலும் அது அதிக சத்து வாய்ந்தது," என்கிறார் ரீனா. மேலும், "சாவன் [ஜூன் முதல் செப்டம்பர் வரை] மிகவும் பரபரப்பான நேரம். ஏனெனில் சோளச் செடிகள் வேகமாக வளரும், களைகளும் அவ்வாறே வளரும்," என்றும் அவர் கூறுகிறார். நிடாய் (கோண்டி மொழியில் களை எடுத்தல்) என்பது பெரும்பாலும் கிராமத்துப் பெண்களால் செய்யப்படும் வேலை.

"அந்த நாட்களில் அவர்கள் நிடாய் கீதம் பாடுவார்கள் என்று என் மாமியார் சொல்வார்," என்கிறார் ரீனா. "ஆனால் எனக்கு அப்படி எதுவும் தெரியாது," என்று அவர் வெட்கப்பட்டு சிரிக்கிறார். "இந்த நாட்களில், நம்மிடம் சாரா மார் தவா [களைக்கொல்லி] இருக்கிறதே!"

காலப்போக்கில், சோள வயல்களில் இருந்த களைகள் வெற்றிகரமாக எடுக்கப்பட்டன. மேலும் பல விவசாயப் பாரம்பரியங்களைப் போலவே நிடாய் கீதமும் மறைந்துவிட்டது.

இந்தக் கட்டுரை முதலில் இந்தியில் வெளியிடப்பட்டது.

இந்தக் கட்டுரைக்கு உதவிய பிரதீபன் தன்னார்வ தொண்டு நிறுவனத்தைச் சேர்ந்த ராம்நாத் உய்க்கி மற்றும் சிந்த்வாராவில் உள்ள பரார்த் சமிதி தன்னார்வ தொண்டு நிறுவனத்தின் நிறுவன உறுப்பினரான மஞ்சுரி சந்தே ஆகியோருக்கு, செய்தியாளர் நன்றி தெரிவிக்க விரும்புகிறார். மேலும், கோண்டி மொழியில் மொழிபெயர்ப்புக்கு உதவிய ரீனா பார்டேட்டி, கிரண் ஆடம்சே மற்றும் திக்ஸா இன்வதி ஆகியோருக்கும் அவர் தனது நன்றியைத் தெரிவிக்கிறார்.

பாரியின் அழிந்துவரும் மொழிகள் திட்டம் (ஈஎல்பி), அசிம் பிரேம்ஜி அறக்கட்டளையின் ஆதரவுடன் செயல்படுகிறது. இந்தியாவின் அழிந்துவரும் மொழிகளைப் பேசும் மக்களின் குரல்கள் மற்றும் வாழ்வியல் அனுபவங்கள் மூலம் அவற்றை ஆவணப்படுத்துவதே இதன் நோக்கம்.

தமிழில் : அஹமத் ஷ்யாம்