புலிகள், மனிதர்கள், வளர்ச்சி: விதியின் முக்கோண விளையாட்டு

மனோஜ் செளத்ரியின் வாழ்க்கை சில நொடிகளில் நொறுங்கியது.

“என் தாயும் மனைவியும்தான் என் உலகம். ஆனால் இப்போது இரண்டு குழந்தைகள் மட்டும்தான் மிஞ்சியிருக்கின்றனர்,” என்கிறார் சந்திரப்பூரின் கிராமத்தை சேர்ந்த 35 வயது மனோஜ்.

“என் தாயும் மனைவியும் காட்டுக்கு சென்றபோது குழந்தைகளும் நானும் தூங்கியிருந்தோம்.” மே 10, 2025 அன்று சில மணி நேரங்கள் கழித்து, 60 வயது கந்தா புதாஜி செளத்ரியும் 30 வயது ஷுபாங்கியும் கிராமத்திலிருந்து இரண்டு கிலோமீட்டர் தொலைவில் இருக்கும் புதர்க்காட்டில் புலி தாக்குலில் கொல்லப்பட்டனர். அவர்களின் பக்கத்து வீட்டுக்காரரான 50 வயது சரிகா ஷாலிக் ஷெண்டே மூன்றாவதாக பலியானார்.

அந்த மூன்று பெண்களும் பிறருடன் சேர்ந்து தெண்டு இலைகளை சேகரிக்க காட்டுக்கு சென்றிருந்தனர்.

ஆயிரத்துக்கு மேற்பட்ட எண்ணிக்கையில் மக்கள் வசிக்கும் மகாராஷ்டிராவின் சந்திராப்பூர் மாவட்டத்திலுள்ள மெந்தா கிராமம் துயரத்தில் மூழ்கியது. கிராமத்தில் உள்ளவர்கள் சிறு விவசாயிகளும் நிலமற்ற தொழிலாளர்களாகவும் இருக்கின்றனர். மனோஜ் போன்றோர் வேலைகள் தேடி பிற மாநிலங்களுக்கும் நகரங்களுக்கு செல்கின்றனர். வருடந்தோறும் மார்ச், ஏப்ரல், மே மாதங்களில் அவர்கள் காடுகளிலிருந்து தெண்டு இலைகளும் இலுப்பை பூக்களும் சேகரித்து வருமானம் ஈட்டுகின்றனர்.

சிந்தவாஹி தாலுகாவிலுள்ள அந்த கிராமம், மெந்தமால் குஜாரி என அதிகாரப்பூர்வ ஆவணங்களில் குறிப்பிடப்பட்டிருக்கிறது. ஆனால் கிராமத்துக்கு வெளியே உள்ள பெயர்ப்பலகை ‘மெந்தா (மால்)’ என ஊர் பெயரை குறிப்பிடுகிறது. தடோபா அந்தாரி புலிகள் சரணாலயத்துக்கு அருகே அந்த ஊர் அமைந்திருக்கிறது. வெளியார் அனுமதிக்கப்படாத 625 சதுர கிலோமீட்டர் மையக்காட்டுடன் மக்கள் வாழும் பரப்புடன் சேர்த்து மொத்தம் 1,102 சதுர கிலோமீட்டர் பரப்பளவு.

சந்திரப்பூர் மாவட்டத்தில் 223 புலிகள் உள்ளன. அவற்றில் 120-125 அந்த சரணாலயத்தில் இருப்பதாக சமீபத்திய வனத்துறை தரவுகள் தெரிவிக்கின்றன. ஊர் மக்கள் சொல்கிறபடி, மெந்தா (மால்) கிராமத்தை சேர்ந்த ஒருவர் புலியால் கொல்லப்படுவது இதுவே முதன்முறை.

மூன்று பெண்களும் ஒரு பெண் புலி மற்றும் மூன்று புலிக்குட்டிகளால் கொல்லப்பட்டதாக காவல்துறை மற்றும் வனத்துறை அதிகாரிகளின் தகவலை ஊர்க்காரர்கள் சொல்கின்றனர்.

பலிகள் பெரும் எழுச்சியை உருவாக்கின. போராட்டங்கள் வெடித்தன. கோபத்தில் இருந்த குடும்ப உறுப்பினர்களையும் ஊர் மக்களையும் மாவட்டத்தை சேர்ந்த அரசியல்வாதிகள் வந்து சந்தித்தனர்.

மே 10ம் தேதி நடந்ததை நினைவுகூரும்போது, மனோஜின் முகத்தை குழப்பம், அச்சம், கோபம் மற்றும் நிச்சயமின்மை ஆகியவை சூழ்கிறது. அவரின் 10 வயது ஷோகம் மற்றும் 8 வயது ஆரத்யா ஆகியோர் இளம் குழந்தைகள். தாயின்றி அவர்கள் வளர்விருக்கிறார்கள். சம்பவம் நடந்த அன்று காலை 11 மணிக்கு மேல், தினக்கூலி வேலைக்காக ஊருக்கு வெளியே ஒரு செங்கல் சூளையில் வேலை பார்த்துக் கொண்டிருந்தபோது, ஓர் உறவினர் வந்த அவரிடம் மூன்று பெண்களும் வீடு திரும்பவில்லை என சொல்லியிருக்கிறார். வழக்கமாக மூவரும் காலை 9.30 மணிக்கு திரும்பியிருக்க வேண்டும்.

நண்பகல் 12 மணி வரை மூவரும் திரும்பி வராத நிலையில், பிற பெண்கள் வந்து விட்டனர். மனோஜும் நண்பர்களும் காட்டுக்குள் தேடி பார்த்ததில் கண்டறிய முடியவில்லை. உடனே வனத்துறைக்கு ஊர்க்காரர்கள் தகவல் கொடுக்க, வனத்துறை ரேஞ்சர்களும் ஊர்க்காரர்களும் தனித்தனி குழுக்களாக தேடினர். இறுதியில், பிற்பகல் 4 மணிக்கு புதர்க்காட்டில் உடல்கள் கண்டெடுக்கப்பட்டன. 15 மீட்டர் இடைவெளியில் கிடந்த பெண்கள் மோசமாக தாக்கப்பட்டிருந்தனர். மூன்று குட்டிகளுடன் வந்த பெண் புலியை நிச்சயமாக அவர்களால் தாக்கு பிடித்திருக்க முடியாது என்கின்றனர் ஊர்க்காரர்கள்.

மொத்த கிராமமும் பக்கத்து ஊர்க்காரர்களும் அடுத்த நாள் நடந்த இறுதி அஞ்சலியில் கலந்து கொண்டனர்.

பாரி ஜூன் 2025-ல் சென்றபோது, கிராமம் அதிர்ச்சியிலிருந்து மீண்டிருக்கவில்லை.

இலைகளை சேகரிக்க குனிந்தபோது பின்னாலிருந்து புலி தாக்கியிருக்க வேண்டும். உடல்கள் சிதைந்திருந்தன. வேட்டையாடுவது போல புலிகள் பெண்களில் கழுத்துகளை கடித்திருப்பதாக ஊர்க்காரர்கள் கருதுகின்றனர். ஆனால் அந்த புலி ஆட்கொல்லி புலி அல்ல என்கின்றனர் அதிகாரிகள். பலியானவர்களை அப்படியே விட்டுவிட்டு, பெண் புலி காட்டுக்குள் சென்று விட்டது. அதை விபத்து என குறிப்பிடுகின்றனர் வனத்துறையினர்.

“நானும் அன்று பலியாகி இருக்கலாம்,” என்கிறார் துக்கம் அனுசரிக்கும் 60 வயது காந்தாபாய் ஷெண்டே. காந்தாபாய், சரிகா ஷெண்டேவின் பக்கத்து வீட்டுக்காரரும் உறவினரும் ஆவார். அவர்கள் இருவரும் செளத்ரியும் அண்டை வீட்டார். ஒவ்வொரு கோடைக்காலமும் அவர்கள் ஒன்றாகதான் இலை சேகரிக்க செல்வார்கள்.

தெண்டு இலைகள் பீடி சுற்ற பயன்படுகின்றன. காடுகளுக்கு அருகே வசிப்பவர்களுக்கு உறுதியான வருமானத்தை தரக் கூடிய வேலை அது. இந்த சம்பவம், தெண்டு சேகரிப்பை நிறுத்தியது. பொருளாதார இழப்பு ஏற்பட்டது என்கிறார் காந்தாபாய். வேறு எந்த பெண்ணும் இனி காடுகளுக்குள் நுழைய முடியாதளவுக்கு அச்சம் அவர்களை பீடித்திருக்கிறது. தெண்டு இலை சேகரிக்கும் காலத்தின் மூன்றாவது நாளில் இந்த நிலவரம்.

மார்ச் முதல் மே மாதம் வரையிலான அறுவடைக்காலத்தில், இலை சேகரிக்கும் காலம் ஊருக்கு ஊர் மாறுகிறது. மரங்களின் உற்பத்தி எல்லாவற்றையும் சேகரிக்கும் வரை பணி தொடர்கிறது. எனவே ஒரு பருவகாலம் என்பது 15 நாட்கள் முதல் மூன்று மாதங்கள் வரை நீடிக்கும்.

மார்ச் முதல் மே 2025 வரை சந்திரப்பூர் மாவட்டத்தின் தடோபா புலிகள் சரணாலய பகுதியை சுற்றி புலிகளும் சிறுத்தைகளும் தாக்கி 25 பேர் வரை இறந்திருக்கின்றனர். இவை வறட்சியான மாதங்கள். இந்த காலக்கட்டத்தில்தான் ஊர்க்காரர்கள், இலுப்பை மலர்கள் மற்றும் தெண்டு இலைகள் சேகரிக்க காடுகளுக்குள் செல்வார்கள். புலி போன்ற வேட்டை மிருகங்கள் உணவு மற்றும் நீர் தேடி அலையும் காலமும் இதுதான்.

“காட்டுக்குள் புலிகள் இருப்பது எங்களுக்கு தெரியும். புலி தாக்குதலில் உயிரிழப்பு நேர்ந்த சம்பவங்களை கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். அவற்றில் பல எங்களின் பகுதியிலும் சுற்றிக் கொண்டிருக்கின்றன,” என்கிறார் மனைவி மற்றும் தாயின் புகைப்படங்களை பிடித்திருக்கும் மனோஜ். “ஆனால் அதே வகையான சம்பவம் எங்களுக்கு நேருமென நினைத்துக் கூட பார்க்கவில்லை.”

மெந்தா (மால்) கிராமத்திலிருந்து 50 கிலோமீட்டர் தலைவில் நடந்த இன்னொரு சம்பவத்தை நினைவுகூரும் 58 வயது விலாஸ் ஜம்புலே, தன்னுடைய அண்ணன் விநாயக்குக்கு இத்தனை விரைவில் இறுதி அஞ்சலி நடத்த வேண்டி வரும் என எதிர்பார்த்திருக்கவில்லை.

“அவர் இறந்த நாளின் காலை அன்று, இலுப்பை பூ காலம் மந்தமாக இருப்பது குறித்து நாங்கள் பேசிக் கொண்டிருந்தோம்,” என்கிறார் பிரம்மபூர் தாலுகாவின் சிக்கெடா கிராமத்தை சேர்ந்த போலீஸ் பாடிலான விலாஸ். (போலீஸ் பாடில் என்பவர், கிராம அளவில் மாவட்ட ஆட்சியரால் நியமிக்கப்படும் காவல் அதிகாரி). “இலுப்பை பூக்களை சேகரிக்க சென்ற அவர், திரும்பி வரவே இல்லை,” என்கிறார் அவர்.

விலாஸ், ஊர்க்காரர்கள் சேகரிக்கும் இலுப்பை பூக்களை கொள்முதல் செய்யும் விவசாயியும் சிறு வணிகரும் ஆவார். உணவு மற்றும் மருந்தில் பயன்படுத்தப்படும் பூக்கள், மது தயாரிக்கவும் பயன்படுகிறது. ஏப்ரல் 13, 2025ல் சகோதரனை புலி தாக்கியதாக சொல்லும் அவருக்கு இரு ஏக்கர் விவசாய நிலம் இருக்கிறது. கோடைக்கால வருமானத்துக்காக இலுப்பை பூ மற்றும் தெண்டு இலை வணிகத்தை சார்ந்திருக்கிறார்.

“விவசாயத்திலிருந்து எந்த வருமானமும் இல்லை,” என்னும் ஜம்புலே, அதற்கு பல காரணங்களை பட்டியலிடுகிறார்: குறைந்த உற்பத்தி, அதிகரிக்கும் இடுபொருள் செலவு, குறைந்த விலை மற்றும் துணை வருமானம் இன்மை. “இந்த இலுப்பை மற்றும் தெண்டு வணிகம், இரு மாதங்களில் ஒரு குடும்பத்துக்கு குறைந்தபட்சம் 25,000 முதல் 30,000 வரை வருமானம் கொடுக்கிறது,” என்கிறார் அவர்.

காலம் சென்ற விநாயக்குக்கு வயது 60. மனைவி பச்சலாவும் மகன் ஆசிஷும்தான் அவரை பார்த்துக் கொண்டனர். நஷ்ட ஈடாக வனத்துறை அவர்களுக்கு 10 லட்சம் ரூபாய் கொடுத்திருக்கிறது. “அந்த பணம் அவரை மீட்டுத் தராது,” என்கிறார் பச்சாலா.

ஜம்புலேக்கள், பட்டியல் பழங்குடி சமூகமான மனா சமூகத்தை சேர்ந்தவர்கள். ஊரை சேர்ந்த பெரும்பாலானோர், சிறு மற்றும் விளிம்புநிலை விவசாயிகளாக இருக்கின்றனர். கோடைக்காலத்தில் மரம் தவிர்த்த காடு உற்பத்தி பொருட்களை அவர்கள் சார்ந்திருக்கின்றனர்.

ஜம்புலேவின் மரணம், ஊர் மக்களை அச்சத்தில் ஆழ்த்தியிருக்கிறது. இலுப்பை மற்றும் தெண்டு இலைகள் சேகரிப்புக்கு காட்டுக்குள் செல்வதை அவர்கள் நிறுத்திவிட்டனர். பருவகாலமும் முடிந்துவிட்டது. ஒவ்வொரு குடும்பமும் இந்த வருடம் ரூ.25,000 வருமானத்தை இழந்திருக்கிறது என்கிறார் விலாஸ். உற்பத்தியை கொள்முதல் செய்து, வியாபாரிக்கு தந்து கமிஷன் பெற முடியாததால் அவருக்கும் பொருளாதார இழப்புதான்.

சிக்கெடாவில் கால்நடைகள் கொல்லப்படுவது வழக்கம் என்றாலும் புலி தாக்கி இருவர் இறந்த சம்பவங்களும் நடந்திருக்கிறது.

பக்கத்தில் இருக்கும் பத்ரி என்கிற கிராமத்தில் எல்லா குடும்பங்களும் இலுப்பை பூ மற்றும் தெண்டு இலைகளை மார்ச்-ஏப்ரல்-மே மாத காலத்தில் சேகரிக்கின்றன. இந்த வருடம், பலர் அதை செய்யவில்லை. கடந்த நவம்பர் மாதத்தில், தலித் விவசாயியான 60 வயது சந்திரபான் லோகண்டே, வீட்டிலிருந்து இரண்டு கிலோமீட்டர் தொலைவில் புலி தாக்கு உயிரிழந்தார்.

“கால்நடைகளுக்கு உணவளிக்க, மதியவேளையில் அவர் சென்றார்,” என நினைவுகூருகிறார் அவரது மகள் மாயா. தாய் ஷாந்தாபாய் அமைதியாக, சுவரில் தொங்கும் கணவரின் புகைப்படத்தை வெறித்து பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார். “அங்கு அவர் தாக்கப்பட்டார்,” என்கிறார் அவர். “எங்களுக்கு நடந்த சம்பவத்தால், இந்த வருடம் நாங்கள் காட்டுக்குள் செல்ல முடியவில்லை.” வருடந்தோறும் இலுப்பை மற்றும் தெண்டு இலை சேகரித்து, குடும்பம் 25,000 ரூபாய் வருமானம் ஈட்டும். அது இப்போது இல்லை. நஷ்டம்தான் என்கிறார் அவர்.

தடோபா காடுகளுக்கு தெற்கு மற்றும் மேற்கு எல்லைகளில் இருக்கும் மொத்த பகுதியில் இருக்கும் வாழ்க்கைகளும் கடும் பாதிப்பில் இருப்பதாக விளக்குகிறார் மேத்கி கிராமத்தை சேர்ந்த சமூகப் பணியாளரான சுதாகர் மஹாதொரே. வனம் மற்றும் வாழ்வுரிமைகளை வலியுறுத்தும் ‘அஷய் சேவா சன்ஸ்தா’ அமைப்பை அவர் நடத்துகிறார்.

வாழ்க்கை நடந்திருக்கும் முறை: ஜூலை முதல் செப்டம்பர் வரை மக்கள் விவசாயம் பார்ப்பார்கள்; செப்டம்பர் முதல் டிசம்பர் அல்லது மார்ச் வரை புலம்பெயர்வார்கள்; நீர்ப்பாசன வசதிகள் கொண்டிருப்பவர்கள் ஊர்களுக்கு திரும்புவார்கள். டிசம்பர் முதல் மார்ச் மத்தியகாலம் வரை குளிர்கால பயிரை விளைவிப்பார்கள். மார்ச் மத்தியகாலம் முதல் ஜூன் மத்தியகாலம் வரை காடுற்பத்தியை சேகரிப்பார்கள். பெரும்பாலான மக்கள் வருடத்துக்கு ஒரு நெல் பயிரை மட்டுமே விளைவிப்பார்கள்.

இப்போது அவர்ளின் பயிர்கள், விலங்குகளின் சூறையாடலால் பாதிப்பில் இருக்கின்றன. புலிகள் மற்றும் சிறுத்தைகள் பற்றிய பயத்தில் மக்கள் வருடம் முழுக்க வாழ்கின்றனர். “இந்த வருடத்தை போல, மனித உயிரிழப்புகள் தொடர்ந்து நேர்வதால் பலரும் காட்டிலிருந்து கிடைக்கும் வருமானத்தை கைவிட்டுவிட்டனர்,” என்கிறார் மகாதொரே.

அச்சத்தால் இப்பகுதிகளில் தொழிலாளர் கிடைப்பது கூட சிரமமாக இருப்பதாக மகாதொரே சொல்கிறார். “ஆண்களோ பெண்களோ விவசாய வேலையில் ஆபத்து வரும் தெரிந்தே ஏன் அந்த வேலை செய்யப் போகிறார்கள்?” எனக் கேட்கிறார். “விவசாய நிலங்களும் காடுகளும் நெருக்கமாக இருக்கும் நிலையில், புலிகள் நடமாட்டம் கூட நமக்கு தெரியாது,” என்கிறார் அவர்.

மகாராஷ்டிராவின் கிழக்கு விதர்பா பகுதியில் உள்ள சந்திரபூர் மாவட்டம், மோசமடைந்து வரும் மனித-புலி மோதலின் மையமாக உள்ளது. சந்திரப்பூர் மாவட்டத்தின் தலைமை வனப் பாதுகாவலர் அலுவலகத் தரவுகளின்படி, கடந்த இருபது ஆண்டுகளில் புலி அல்லது சிறுத்தை தாக்கி சுமார் 2,000 பேர் இறந்துள்ளனர். மேலும் பலர், காட்டு விலங்குகளின் தாக்குதல்களில் படுகாயமடைந்துள்ளனர். வாசிக்க: ‘இது ஒரு புதிய வகையான வறட்சி’

2021ம் ஆண்டு ஜனவரி மாதம் தொடங்கி, புலி மற்றும் சிறுத்தைகள் தாக்குதலில் கிட்டத்தட்ட 175 பேர் உயிரிழந்துள்ளதாக தரவுகள் தெரிவிக்கின்றன

இரண்டு முக்கிய செயல்முறைகள் பிரச்சினைக்கு காரணங்களாக இருக்கின்றன. ஒருபுறம், பெரிய உள்கட்டமைப்பு மற்றும் மேம்பாட்டுத் திட்டங்கள் வன வழித்தடங்களை சிதைக்கின்றன. வனவிலங்கு வாழ்விடமும் சிதைகிறது; மறுபுறம், சிறு மற்றும் குறு விவசாயிகள் கடுமையான பொருளாதார சிக்கலை அனுபவித்து வருகின்றனர். விளைவாக, அவர்கள் காடு சார்ந்த வாழ்வாதாரங்களை அதிகம் சார்ந்திருக்கும் நிலை ஏற்படுகிறது.

கோடைக்காலம் மோதலை தீவிரப்படுத்துகிறது. புலிகளின் பகுதிகளுக்குள் மனிதர்கள் இந்த காலக்கட்டத்தில் நுழைய நேரிடுகிறது. விளைவாக வன விலங்குகளின் தாக்குதல்களால் விவசாயிகள் வருடம் முழுக்க, பயிர் மற்றும் கால்நடை இழப்புகளை வருடம் முழுக்க சந்திக்கின்றனர்.

மெந்தா (மால்) கிராமம் புதிதாக அமைக்கப்பட்டு விரிவாக்கப்பட்டிருக்கும் நாக்பிட்-சிந்தேவாஹி சாலையில், புலிகள் காப்பகத்தின் எல்லைக்கு தெற்கே சில கிலோமீட்டர் தொலைவில் அமைந்துள்ளது. இது, காப்பகத்திலிருந்து வெளியே வரும் புலிகளின் முக்கிய வழித்தடத்தின் ஒரு பகுதியாக இருக்கிறது. பிரம்மபுரி மற்றும் முல்-சவாலியுடன் இணைந்த இந்த இரண்டு தாலுகாக்களும் மாவட்டத்தில் மிகவும் பாதிக்கப்பட்ட தாலுகாக்களாகும். மக்கள் அதிகம் வாழும் பகுதிகளும் விவ்சாய நிலங்களும் ஆங்காங்கே அமைந்திருக்கும் காடுகளும் சந்திரப்பூரின் அடையாளம். இந்த தாலுகாக்கள் புலிகள் காப்பகத்தின், தெற்கு மற்றும் தென்மேற்கில் உள்ளன. மேலும் மேற்கு, வடக்கு மற்றும் தென்கிழக்கு பகுதிகளுக்கு புலி மற்றும் சிறுத்தைகள் செல்வதை, பெருமளவில் தடுக்கும் மெகா திட்டங்களின் பாதிப்பு அண்டாத இடங்கள்.

2018-ம் ஆண்டு இந்திய வனவிலங்கு நிறுவனம் நடத்திய ஆய்வில், TATR துணை நிலப்பரப்பை உள்ளடக்கிய மகாராஷ்டிராவின் கிழக்கு விதர்பா வன நிலப்பரப்பு, இடையூறுகள் கொண்ட விலங்கு வழித்தடங்களுடம் துண்டு துண்டான காடுகளையும் கொண்ட பரப்பு என குறிப்பிடப்படுகிறது. பாதுகாக்கப்பட்ட வனப்பகுதிகளுக்கு வெளியே உள்ள காடுகள், அளவிலும் தரத்திலும் சுருங்கி வருகின்றன. காரணங்களாக உள்கட்டமைப்பு திட்டங்கள், சாலைகள் மற்றும் தொடர்ந்து வளர்ந்து வரும் மனித குடியிருப்புகளும் இருக்கின்றன.

மாவட்டத்தின் சூழலியல், வனப்பகுதிகளை சுற்றி வசிக்கும் விளிம்புநிலை மக்களுக்கு பேரழிவு விளைவுகளை உருவாக்குவதாக சொல்கிறார் சூழலியல் மற்றும் அரசியல் செயற்பாட்டாளரான பந்து தோத்ரே. ஈகோ ப்ரோ என்கிற தொண்டு நிறுவனத்தை நடத்தி வருபவர். பல வருடங்களாக இப்பிரச்சினையை ஆராய்ந்து வரும் தோட்ரே, இந்த நிலை இன்னும் மோசமாகும் என புலம்புகிறார்.

இந்த நிலப்பரப்பில் - குறிப்பாக வார்தா பள்ளத்தாக்கு என குறிப்பிடப்படும் TATR-ன் மேற்குப் பகுதிகளை நோக்கி - புதிய சுரங்கங்கள் தொடர்ந்து பெருகி வரும் முக்கியமான காரணம் பெரிதாக பொருட்படுத்தப்படுவதில்லை.

நிலக்கரி, சுண்ணாம்புக்கல், இரும்புத் தாது உள்ளிட்ட முக்கிய கனிமங்கள் நிறைந்த மாவட்டமான சந்திரப்பூரில், வரோரா, ராஜுரா, பல்லார்பூர் மற்றும் குக்கஸ் ஆகிய தாலுகாக்களில் வெஸ்டர்ன் கோல்-ஃபீல்ட்ஸ் லிமிடெட் (WCL) நிறுவனம் இயக்கும் 30-க்கும் மேற்பட்ட நிலக்கரி சுரங்கங்கள் உள்ளன. தனியார் இயக்கும் புதிய திறந்தவெளி சுரங்கங்கள், அரை டஜன் சிமெண்ட் தொழிற்சாலைகள், ஒரு பஞ்சு இரும்பு ஆலை, சலவை நிலையங்கள், சாம்பல் குப்பைகள் போன்றவற்றையும் கணக்கில் கொண்டால், சுற்றுச்சூழல் மற்றும் பொருளாதார பேரழிவு நேர்ந்து கொண்டிருப்பதை புரிந்து கொள்ள முடியும்.

TATR-ன் தென்மேற்கு விளிம்பில் உள்ள பட்டாடி கிராமத்தில், புலிகள் காப்பகத்திற்குள் நுழைவதற்கான முக்கிய வழியாக இருக்கும் மொஹர்லி என்ற கிராமத்திலிருந்து சில மைல்கள் தொலைவில் புதிய நிலக்கரி சுரங்கங்கள் உள்ளன. சுற்றுச்சூழல் மற்றும் வன அனுமதிகளுக்கு மேலும் பலர் முயற்சித்துக் கொண்டிருக்கின்றனர்.

வெஸ்டர்ன் கோல்ஃபீல்ட்ஸ் லிமிடெட் (WCL) நிறுவனத்தால் இயக்கப்படும் பட்டாடி சுரங்கங்கள், ஒரு காலத்தில் முக்கிய புலி வாழ்விடமாக இருந்தது. ஒரே இரவில் நிலக்கரி அகழப்படும் பகுதியாக மாற்றப்பட்டது. அப்பகுதியின் விளிம்பில் நின்று, தடோபாவின் அழகிய தாவரங்களின் காட்சிகளை நீங்கள் காணலாம்.

இந்த கட்டுரையாளர் சந்திரப்பூரில் வளர்ந்தவர்; 1980-களில் நகரத்தைச் சூழ்ந்திருந்த கலப்பு மற்றும் இலையுதிர் காடுகள், தொழிலாளர்களின் கூட்ட நெரிசலான காலனிகளாகவும், எல்லா பக்கங்களிலும் மேல்நிலை குப்பை மேடுகளாகவும், கனரக லாரி போக்குவரத்து மற்றும் க்ரீஸ் நிறைந்த சிவப்பு சாலைகளாகவும் மாறிவிட்டன. சாலைகளில் வரிசையாக நிற்கும் மரங்கள் சிவப்பு தூசி அடுக்குகளால் மூடப்பட்டிருப்பதை நீங்கள் கவனிக்காமல் இருக்க முடியாது. சுமார் 3,000 மெகாவாட் திறன் கொண்ட மகாராஷ்டிராவின் மிகப்பெரிய அனல் மின் நிலையத்தின் (CSTPS) பரந்த வளாகம் கூட இன்று நகரத்தின் ஒரு பகுதியாகும். மேலும் வெப்ப ஆலை TATR நிலப்பரப்புக்குள் வருவதால், அதன் வளாகத்திற்குள் பல புலிகள் உள்ளன.

“இது ஒரு குழப்பம்,” என்கிறார் தோத்ரே. சமீபத்திய மாற்றங்கள் விலங்குகளின் இயல்பில் பல மாற்றங்களை ஏற்படுத்தும் என்று அவர் கருதுகிறார். “புலிகளின் புதியதலைமுறை காடுகளில் அல்லாமல், மனித வாழ்விடங்களுக்கு மத்தியில் வளர்கிறது,” என்று அவர் கூறுகிறார். “கான்கிரீட், நிலக்கரி மற்றும் தூசி நிறைந்த காடு.”

காடுகள் நிறைந்த இந்த மாவட்டத்தைச் சுற்றியுள்ள சாலைகள் அகலப்படுத்தப்பட்டுள்ளன. விளைவாக புலிகள் மற்றும் சிறுத்தைகள் மட்டுமின்றி, அவற்றின் இரைகளின் நடமாட்டமும் கூட கடுமையாக பாதிக்கப்பட்டுள்ளன. கட்டுமானத்தில் உள்ள கோசேகுர்டு நீர்ப்பாசனத் திட்டத்தின் வலது கரை கால்வாய், நிலப்பரப்புக்கு அதிக சேதத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளது. பின்னர், சந்திரபூர்-கோண்டியா குறுகிய பாதை ரயில் பாதையை அகல பாதையாக மாற்றும் நடவடிக்கை வனவிலங்குகளின் நடமாட்டத்தை மேலும் பாதித்துள்ளது. தண்டவாளங்கள் அடர்ந்த காடுகள் மற்றும் புலி வாழ்விடங்கள் வழியாக செல்கின்றன. இந்த தண்டவாளங்களில் ரயில்கள் மோதி பல புலிகள் இறந்துள்ளன என்று தோத்ரே கூறுகிறார்.

சந்திரப்பூரின் புலிகள் இந்த முன்னேற்றங்களால் மோசமாகப் பாதிக்கப்படுகின்றன. பல புலிகள், குட்டிகள் மற்றும் சிறுத்தைகள் பிரச்சனைக்குரிய விலங்குகளாக அடையாளம் காணப்பட்ட பிறகு கருத்தடை செய்யப்படுகிறது. அல்லது அவை ரயில் விபத்துகளில் இறந்து போகின்றன. சுரங்கம் மற்றும் பிற நிறுவனங்கள் ஒவ்வொரு நாளும் இப்பகுதியில் அதிகரித்து வருகின்றன. இது இந்தியா முழுவதும் உள்ள நிர்வாகப் பிரச்சினை என்று ஆய்வுகள் காட்டுகின்றன. முக்கியமாக பெரிய புலிகள் காப்பகங்களைச் சுற்றி இந்த சிக்கல் அதிகம் இருக்கிறது.

"இது ஒரு பழைய பிரச்சனையின் தொடர்ச்சி," என்கிறார் சந்திரப்பூர் மாவட்டத்தின் தலைமை வனப்பாதுகாவலர் ஜிதேந்திர ராம்கோன்கர். மக்களின் வாழ்வாதாரத்திற்கு அவசியமான வளர்ச்சி அல்லது உள்கட்டமைப்பை புறக்கணிக்க முடியாது என்றாலும், சமநிலையை எவ்வாறு அடைவது என்பதைக் கண்டுபிடிப்பதே முக்கியம் என்று அவர் கூறுகிறார். "இது ஒரு உலகளாவிய சிக்கல்." குடும்பங்களுக்கு சமையல் எரிவாயு வழங்குவது முதல் விறகு மற்றும் சூரிய மின்சக்தியை சார்ந்திருப்பதைக் குறைப்பது வரை பல்வேறு தலையீடுகளைத் தொடர்ந்து விலங்கு தாக்குதல்களால் ஏற்படும் மனித இறப்புகளின் புள்ளிவிவரங்கள் குறைந்து வருகின்றன என்று அவர் கூறுகிறார்.

சந்திரப்பூரில் ஒட்டுமொத்தமாக சுமார் 250 புலிகள் உள்ளன. இதில் TATR-ல் உள்ளவையும் அடங்கும். கிழக்குப் பகுதிகள் (பிரம்மபுரி, நாக்பிட்) மற்றும் தெற்குப் பகுதிகளில் (சிந்தேவாஹி, சவாலி அல்லது முல்) உள்ள காடுகள் புலிகளால் நிறைந்துள்ளன. துண்டு துண்டாக உள்ள காடுகளை புதிய வசிப்பிடங்களாக புலிகள் மாற்றுகின்றன.

"TATR-ல் புலிகளின் எண்ணிக்கை தேங்கியுள்ளது," என்று ராம்கோன்கர் கூறுகிறார். மேலும் புலிகள் பிராந்திய பகுதிகளுக்குள் பரவி வருகின்றன. இது ஒரு கவலைக்குரிய பிரச்சனை: ஒருபுறம், மக்கள் எண்ணிக்கை அதிகரித்து வருகிறது. மறுபுறம், புலிகள் மற்றும் பிற மாமிச உண்ணிகளின் எண்ணிக்கை அதிகரித்து வருகிறது. இந்த இரண்டு எண்ணிக்கையும் மைய மற்றும் இடையகப் பகுதிகளான சுமார் 1,102 சதுர கி.மீ பரப்பளவில் அதிகரித்துக் கொண்டிருக்கிறது.

"இந்த இறப்புகளில் பெரும்பாலானவை காடுகளுக்குள் நடந்துள்ளன," என்று ராம்கோன்கர் கூறுகிறார். துறையையோ அல்லது விலங்கையோ குறை கூறுவது எளிதானது என்றாலும், மக்கள் வனத்துக்குள் அத்துமீறி நுழையும்போது இத்தகைய விபத்துகள் நிகழ்கின்றன என்பதும் ஒரு உண்மை என்று அவர் கூறுகிறார்.

சிறிய குழுக்களாகவோ அல்லது தனியாகவோ எவரும் செல்லக்கூடாது என்றும் வேட்டை விலங்குகள் சுறுசுறுப்பாக இருக்கும் அதிகாலையில் செல்வதைத் தவிர்க்குமாறும் வனத்துறை மக்களை வலியுறுத்தி வருகிறது. "அருகில் மூன்று குட்டிகளுடன் ஒரு புலி இருப்பதை மக்கள் அறிந்திருந்தனர்," என்று ராம்கோன்கர் கூறுகிறார். "அவர்கள் உள்ளே செல்வதைத் தவிர்த்திருந்தால், குறிப்பாக அதிகாலையில், விபத்துகளைத் தவிர்த்திருக்கலாம்."

கிராமப்புற மகாராஷ்டிரா முழுவதும் பொருளாதார சிக்கல் அதிகரித்து வருகிறது. அதற்கு இந்த மாவட்டமும் விதிவிலக்கல்ல. மனித-புலி மோதல் துயரத்தை மேலும் அதிகரிக்கிறது. காட்டுப்பன்றி, மான் மற்றும் நீல்காய் போன்ற தாவர உண்ணிகளின் தாக்குதல்கள் விவசாயத்தை சீர்குலைத்து, ஆண்டு முழுவதும் பயிர் விளைச்சலை பாதிக்கிறது.

புலிகள் காப்பகத்தின் துணை நிலப்பரப்பில் மட்டுமின்றி, மாவட்டத்திலுள்ள 35,000 க்கும் மேற்பட்ட கிராமப்புற குடும்பங்கள் இலுப்பை பூ மற்றும் தெண்டு இலை சேகரிப்பில் ஈடுபட்டுள்ளன என்று அவர் கூறுகிறார்.

வனத்துறை, ஒவ்வொரு ஒப்பந்ததாரருக்கு என வனத் தொகுதிகளை ஒதுக்குகிறது; ஒப்பந்ததாரர் இலைகளைச் சேகரிக்க உள்ளூர் குடும்பங்களை வேலைக்கு அமர்த்துகிறார்; பின்னர் உள்ளூரில் கொள்முதல் செய்வார்கள் அல்லது கிராம அளவிலான வணிகர்கள் உள்ளனர். சிக்கல்கள் நேர்ந்தால், அவற்றை ஒப்பந்தக்காரர்கள் அல்ல, சேகரிப்பவர்களே சுமக்கின்றனர். ஒட்டுமொத்த வணிகமும் நூற்றுக்கணக்கான கோடி ரூபாய் மதிப்புடையது.

"நகர்ப்புற அல்லது கிராமப்புற மகாராஷ்டிராவில் மக்கள் எந்த அர்த்தமுள்ள வேலைவாய்ப்பையும் காணவில்லை," என்று பொருளாதார நிபுணரும் மாநிலத்தின் கிராமப்புற வறுமை மற்றும் பற்றாக்குறை பற்றிய சமீபத்திய புத்தகத்தின் ஆசிரியருமான நீரஜ் ஹடேகர் கூறுகிறார். "எனவே அவர்கள் காடு மற்றும் இயற்கை வளங்களை பிரித்தெடுப்பது உட்பட வருமானத்தைத் தரும் எதையும் செய்கின்றனர்." மேற்குத் தொடர்ச்சி மலையில் உள்ள கிராமங்களில் கூட, இத்தகைய வேலைகள் அதிகரித்து வருவதாக அவர் கூறுகிறார்.

"[மகாராஷ்டிராவின்] பொருளாதாரம், இந்திய மாநிலங்களிலேயே அதிகமானதாக உள்ளது, ஆனால் தேங்கிப்போன கிராமங்கள், வேலைவாய்ப்பு பற்றாக்குறை மற்றும் பணக்காரர்களுக்கும் ஏழைகளுக்கும் இடையிலான கடுமையான ஏற்றத்தாழ்வு ஆகியவற்றை அந்த மாநிலம் எதிர்கொள்கிறது," என்று ஹடேகர் கடந்த ஆண்டு ஃப்ரண்ட்லைன் இதழில் எழுதினார்.

சந்திரப்பூர், மாநிலத்தின் ஏழ்மையான மாவட்டங்களில் ஒன்று அல்ல. ஆனால் கிராமப்புறங்களில் வருமான தேக்கம் மற்றும் விவசாயிகளின் துயரம் ஆகியவை மிகவும் மோசமாக இருப்பதாக ஆய்வு காட்டுகிறது. காரணம், மாவட்டத்தில் ஏராளமான சுரங்கங்கள் மற்றும் கனரக தொழிற்சாலைகள் இருந்தாலும், உள்ளூர் மக்களுக்கு அவற்றில் பெரிய அளவில் இடமில்லை.

மெந்தா (மால்) கிராமத்தில், துயரத்தில் இருக்கும் இரண்டு குடும்பங்களும் ஒரு சடங்கிற்கு தயாராகி வருகின்றன. இந்த கட்டுரையாளர், அந்த சடங்கு நடப்பதற்கு ஒருநாள் முன்பு, ஜூன் 14, 2025 அன்று அந்த கிராமத்திற்கு சென்றார். கிராமவாசிகள் அந்த சடங்கை, வாகை தேவி சாந்தி என்று அழைக்கிறார்கள். மனிதர்களின் பாதுகாப்பை கருதி, வாகை என்கிற புலி தெய்வத்தின் கோபத்தை சமாதானப்படுத்த அச்சடங்கு செய்யப்படுகிறது.

அக்கம்பக்கத்தினர் மற்றும் உறவினர்கள் முழு கிராமத்திற்கும் ஒரு பெரிய விருந்து தயாரிக்க உதவுகிறார்கள். பல பெண்கள் தங்கள் உழைப்பைப் பிரித்துக் கொள்கின்றனர். சிலர் பச்சை காய்கறிகளை உரித்து வெட்டுகிறார்கள். மற்றவர்கள் முக்கிய உள்ளூர் பயிரான அரிசியைக் கழுவி சுத்தம் செய்கிறார்கள்; இன்னும் சிலர் சப்பாத்திகள் செய்ய கோதுமை மாவை பிசைகிறார்கள்.

இந்த சடங்கு 13 நாள் ஷ்ரத்தா பூஜையிலிருந்து வேறுபட்டது என்று காந்தாபாய், முன் முற்றத்தில் கோதுமை மாவிலிருந்து உருண்டைகளை உருவாக்கியபடி கூறுகிறார். “இது வாகை தேவி [தெய்வம்] மீண்டும் யாரையும் காயப்படுத்தாமல் இருக்க சமாதானப்படுத்தவென நடத்தப்படுகிறது” என்று அவர் கூறுகிறார். மேலும் இறந்த பெண்களுக்கு அஞ்சலி செலுத்தவும் நடத்தப்படுவதாக அவர் மேலும் கூறுகிறார்.

ஒரு கிலோமீட்டர் தொலைவில் உள்ள மெந்தா (மால்) மற்றும் சார்காவோன் (வாட்கே) கிராமங்களை இணைக்கும் புதர் காட்டுப் பகுதியின் நடுவில்,இரண்டு கிலோமீட்டர் இடைவெளியில் இரண்டு வெவ்வேறு சிமெண்ட் பீடங்களில் ஒரு புலி மற்றும் குட்டிகளின் சிலைகளை அமைக்க கிராமவாசிகள் பணத்தை திரட்டியுள்ளனர். இது, புலிக்கு ஒரு அஞ்சலி. சந்திரபூரில் இதுபோன்ற பல வாகை கோயில்கள் உள்ளன. உள்ளூர் நாட்டுப்புறக் கதைகளின்படி, ஒரு புலி கோபமாக இருந்து ஒரு மனிதனை காயப்படுத்தினால், அதை சமாதானப்படுத்த நீங்கள் ஒரு பூஜை செய்ய வேண்டும்.

மெந்தா (மால்) கிராமத்தில் இதுவரை ஒன்று நடந்திருக்கவில்லை.

இந்தக் சூழலுக்கு மத்தியில், தப்பிக்க முடிந்த அரிய கதையும் உண்டு.

மெந்தா (மால்) கிராமத்தில் மூன்று பெண்கள் கொல்லப்பட்ட நாளில், விவசாயி வந்தனா விநாயக் கஜ்பியே அருகிலுள்ள சார்காவோன் (வாட்கே) கிராமத்தில் தெண்டு இலைகளை சேகரிக்கச் சென்றபோது ஒரு புலியால் தாக்கப்பட்டார். அதிசயமாக, அவர் உயிர் பிழைத்தார்.

"அது ஒரு ஆண் புலி," என்று 50 வயது வந்தனா கூறுகிறார். தன்னை மரணத்திலிருந்து பிரித்த சில தருணங்களை தெளிவாக நினைவில் வைத்திருக்கிறார். "புலி என்னைப் பின்னால் இருந்து தாக்கிய பிறகு நான் என் குப்புற விழுந்துவிட்டேன். உடனே என் குழுவில் உள்ள மற்ற பெண்கள் கத்தவும் சத்தம் போடவும் தொடங்கினர்," என்று அவர் நினைவுகூர்ந்தார். "அதில் பயந்த புலி, என்னைக் கீழே போட்டுவிட்டு காட்டுக்குள் சென்றுவிட்டது."

சம்பவம் நடந்தபோது நேரம் காலை 7.30-8 மணி.

புலி பின்வாங்கியதும், கடும் காயமடைந்து ரத்தம் வழிந்து கொண்டிருந்தபோதும், வந்தனா தன் தைரியம் எல்லாவற்றையும் வரவழைத்து எழுந்து நின்றார். சற்று தூரத்தில் அதிர்ச்சியில் நின்று கொண்டிருந்த பெண்களின் குழு நோக்கி சென்றார். “சற்று நேரம் அங்கு அமர்ந்திருந்தேன். பிறகு வீட்டுக்கு சென்றேன்,” என்கிறார் அவர்.

வீட்டை அடைந்ததும் வந்தனா மூர்ச்சையுற்றார். சிந்தேவாஹி அரசு மருத்துவமனைக்கு கொண்டு செல்லப்பட்டு தையல் போடப்பட்டது. ஊசிகள் போடப்பட்டும் மூன்று நாட்கள் பரிசோதனைக்கு பிறகு டிஸ்சார்ஜ் செய்யப்பட்டார். தொடர்ந்த் சிகிச்சை பெறும் அவர், தொற்று வராமலிருக்க ஒவ்வொரு வாரமும் தடுப்பூசிகள் எடுத்துக் கொள்கிறார். இன்னும் நிறைய போடப்பட வேண்டியிருப்பதாக சொல்கிறார் அவர்.

30 கிலோமீட்டர் தொலைவில் இருக்கும் சிமூரிலுள்ள மொதேகாவோனின் சகோதரன் வீட்டுக்கு குணமடைய சென்றார். ”தெண்டு இலைகளை சேகரிக்க மீண்டும் செல்ல மாட்டேன்,” என்கிறார் அவர். தாய் வீட்டில் குணமடைந்து கொண்டிருக்கும் அவர், நடப்பதற்கு குச்சி பயன்படுத்துகிறார்.

அவரின் தலையில் மெல்லிய மஞ்சள் நிற முக்காடு போடப்பட்டுள்ளது. புலியால் பாதிக்கப்பட்ட அவரின் தலையில் 40 தையல்கள் போடப்பட்டுள்ளன. “என்னுடைய கழுத்தை புலி பிடிக்க முடியவில்லை,” என்கிறார் அவர், பிழைத்தது எப்படி என்கிற ஆச்சரியத்துடன்.

ஜெய்தீப் ஹர்திகர் எழுதிய தொடரின் பிற கட்டுரைகளை வாசிக்க:

’இது புதுவகையான பஞ்சம்’

பதற்றத்தின் ஒலிகளை எழுப்பும் விவசாய நிலங்கள்

கோல்தோதாவில் இரவுரோந்து

அச்சத்தில் விவசாயம் செய்யும் சந்திரபூர் உழவர்கள்

துக்கர்வாலே மாமா வேகம் நிறைந்தவர்!

‘விலைவாசி உயர்வு ஒரு பிரச்சினை, இப்போது யானைகளும்’

தமிழில்: ராஜசங்கீதன்