''ਸਟਾਪੂ (ਕਿਟਕਿਟ), ਲੱਟੂ (ਲਾਟੂ) ਅਤੇ ਤਾਸ਼ ਖੇਲਾ,'' ਇੱਕੋ-ਸਾਹੇ ਅਹਿਮਦ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਫਿਰ ਇੱਕਦਮ ਆਪਣੇ ਕਹੇ ਨੂੰ ਯਕਦਮ ਦੁਰੱਸਤ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ,'' ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਖੇਡਦਾ, ਅੱਲਾਰਾਖਾ ਖੇਡਦਾ ਏ ਸਟਾਪੂ।''
ਉਮਰ ਦੇ ਇਸ ਇੱਕ ਸਾਲ ਦੇ ਫ਼ਰਕ ਵਿੱਚ ਖ਼ੁਦ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਸਾਬਤ ਕਰਨ ਤੇ ਆਪਣੀ ਖੇਡ ਯੋਗਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਉਚਿਆਉਣਣ ਦੀ ਮੰਸ਼ਾ ਨਾਲ਼ ਅਹਿਮਦ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ,''ਮੈਨੂੰ ਆਹ ਕੁੜੀਆਂ ਵਾਲ਼ੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਨੀ ਚੰਗੀਆਂ ਲੱਗਦੀਆਂ। ਮੈਂ ਤਾਂ ਸਕੂਲੇ ਬੈਟ-ਬਾਲ਼ (ਕ੍ਰਿਕੇਟ) ਖੇਡਦਾ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਸਕੂਲ ਬੰਦ ਨੇ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਕੰਧ ਟੱਪ ਕੇ ਗਰਾਊਂਡ ਵੜ੍ਹ ਜਾਈਦਾ!''
ਦੋਵੇਂ ਚਚੇਰਾ ਭਰਾ ਆਸ਼ਰਮਪਾੜਾ ਇਲਾਕੇ ਵਿਖੇ ਸਥਿਤ ਬਾਣੀਪੀਠ ਪ੍ਰਾਇਮਰੀ ਸਕੂਲੇ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ। ਅੱਲਾਰਾਖਾ ਤੀਜੀ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਅਹਿਮਦ ਚੌਥੀ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ।
ਸਾਲ 2021 ਦੇ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਦਸੰਬਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਪੱਛਮੀ ਬੰਗਾਲ ਦੇ ਬੇਲਡੰਗਾ-I ਬਲਾਕ ਦੀਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲ਼ਣ ਆਏ ਹਾਂ ਜੋ ਰੋਜ਼ੀਰੋਟੀ ਕਮਾਉਣ ਖ਼ਾਤਰ ਬੀੜ੍ਹੀਆਂ ਵਲ੍ਹੇਟਣ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਸੀਂ ਕੱਲੇ-ਕਾਰੇ ਉੱਗੇ ਅੰਬ ਦੇ ਰੁੱਖ ਕੋਲ਼ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ। ਇਹ ਰੁੱਖ ਉਸ ਭੀੜੀ ਸੜਕ ਕੰਢੇ ਉੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਜੋ ਕਬਰਿਸਤਾਨ ਵਿੱਚੋਂ ਦੀ ਹੋ ਕੇ ਲੰਘਦੀ ਹੈ; ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੂਰੀ 'ਤੇ ਸਥਿਤ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਪੀਲ਼ੀ ਸਰ੍ਹੋਂ ਦੇ ਬੂਟੇ ਝੂਮ ਰਹੇ ਹਨ। ਚੁਫ਼ੇਰੇ ਇੱਕ ਖ਼ਾਮੋਸ਼ੀ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪਸਰੀ ਹੋਈ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮ੍ਰਿਤਕ ਆਤਮਾਵਾਂ ਆਪਣੀ ਸਦੀਵੀਂ ਨੀਂਦੇ ਸੁੱਤੀਆਂ ਪਈਆਂ ਹਨ ਤੇ ਇਓਂ ਜਾਪਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਕੱਲਾ-ਕਾਰਾ ਰੁੱਖ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਹਿਰੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਵੇ। ਰੁੱਖ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆਂ ਪ੍ਰਤੀਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਨਵੇਂ ਫਲ ਆਉਣ ਤੀਕਰ ਪੰਛੀਆਂ ਨੇ ਵੀ ਇਸ ਰੁੱਖ ਤੋਂ ਵਿਦਾ ਲੈ ਲਈ ਹੈ।
ਇੱਕਦਮ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਅਵਾਜ਼ ਮੁਰਦਾ ਸ਼ਾਂਤੀ ਟੁੱਟਣ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਭੱਜੇ ਆਉਂਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਖੜ੍ਹਾਕ ਨਾਲ਼ ਚੁਫ਼ੇਰਾ ਜਿਓਂ ਉੱਠਦਾ ਹੈ। ਅਹਿਮਦ ਤੇ ਅੱਲਾਰਾਖਾ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਟਪੂਸੀਆਂ ਮਾਰਦੇ, ਕੁੱਦਦੇ, ਚਾਂਗਰਾ ਮਾਰਦੇ ਬੱਚੇ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣਿਓਂ ਨਿਕਲ਼ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਸਾਡੇ ਵੱਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਹੀ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।
