“ਬਜਟ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਰਕਮਾਂ ਦੀ ਗੱਲਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਨੇ ਮੇਰੇ ਵਰਗਿਆਂ ਨੂੰ ਤਾਂ ਸਰਕਾਰ ਜ਼ੀਰੋ ਹੀ ਸਮਝਦੀ ਏ!”
ਜਦੋਂ ਚੰਦ ਰਤਨ ਹਲਦਾਰ 'ਸਰਕਾਰੀ ਬਜਟ' ਦਾ ਸਵਾਲ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰਲੀ ਕੁੜੱਤਣ ਨੂੰ ਲੁਕਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। "ਕਿਹੜਾ ਬਜਟ? ਕਿਸ ਦਾ ਬਜਟ? ਇਹ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਮੂਰਖ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਹੈ!" ਕੋਲਕਾਤਾ ਦੇ ਜਾਦਵਪੁਰ ਵਿਖੇ ਰਿਕਸ਼ਾ ਖਿੱਚਣ ਵਾਲ਼ੇ 53 ਸਾਲਾ ਚੰਦੂ ਦਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
''ਇੰਨੇ ਸਾਰੇ ਬਜਟ ਆਏ, ਇੰਨੀਆਂ ਯੋਜਨਾਵਾਂ ਉਤਾਰੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਪਰ ਸਾਨੂੰ ਦੀਦੀ (ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਮਮਤਾ ਬੈਨਰਜੀ) ਜਾਂ (ਪ੍ਰਧਾਨ ਮੰਤਰੀ) ਮੋਦੀ ਤੋਂ ਅੱਜ ਤੱਕ ਘਰ ਨਹੀਂ ਮਿਲ਼ਿਆ। ਮੈਂ ਅਜੇ ਵੀ ਤਰਪਾਲ ਅਤੇ ਬਾਂਸ ਦੀ ਬਣੀ ਝੌਂਪੜੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਲਗਭਗ ਇੱਕ ਫੁੱਟ ਧੱਸ ਚੁੱਕੀ ਏ," ਚੰਦੂ ਦਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਓਂ ਜਾਪਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਸਿਰਫ਼ ਝੌਂਪੜੀ ਹੀ ਨਹੀਂ ਧਸੀ ਸਰਕਾਰੀ ਬਜਟ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਉਮੀਦਾਂ ਵੀ ਡੂੰਘੀਆਂ ਧਸ ਗਈਆਂ ਹਨ।
ਚੰਦੂ ਦਾ ਪੱਛਮੀ ਬੰਗਾਲ ਦੇ ਸੁਭਾਸ਼ਗ੍ਰਾਮ ਇਲਾਕੇ ਦੇ ਵਸਨੀਕ ਹਨ ਅਤੇ ਬੇਜ਼ਮੀਨੇ ਹਨ। ਉਹ ਤੜਕਸਾਰ ਸਿਆਲਦਾਹ ਦੀ ਲੋਕਲ ਟ੍ਰੇਨ ਫੜ੍ਹ ਜਾਦਵਪੁਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਦੇਰ ਸ਼ਾਮ ਤੱਕ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਉਹ ਘਰ ਮੁੜ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। "ਬਜਟ ਸਾਡੀਆਂ ਲੋਕਲ ਟ੍ਰੇਨਾਂ ਵਾਂਗਰ ਹਨ, ਆਉਂਦੇ ਤੇ ਗਾਇਬ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਨੇ। ਸ਼ਹਿਰ ਆਉਣਾ-ਜਾਣਾ ਹੁਣ ਇੰਨਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੋ ਗਿਆ ਏ। ਅਜਿਹੇ ਬਜਟ ਦਾ ਕੀ ਫਾਇਦਾ ਜੋ ਸਾਡੇ ਭੁੱਖੇ ਢਿੱਡ 'ਤੇ ਲੱਤ ਮਾਰੇ?" ਉਹ ਸਵਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ।
